II SA/Go 179/21

II SA/Go 179/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2021-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151a par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 138 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze sprzeciwu P.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rampy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz wnoszącego sprzeciw P.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] – działając na podstawie art. 51 ust. 4 i ust. 5 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej jako u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako k.p.a.):
1) zatwierdził projekt budowlany zamienny budowy budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] z realizacją na działce nr ewid. [...], uwzględniający zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych;
2) nałożył na inwestora P.K. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionego budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] z realizacją na działce nr ewid. [...] oraz
3) nakazał inwestorowi P.K. wykonanie rozbiórki rampy o długości około 22,8 m, szerokości około 3,6 m i wysokości około 0,65 m, usytuowanej po wschodniej stronie wiaty o wymiarach około 18,4 m x 9,5 m.
W uzasadnieniu decyzji PINB w pierwszej kolejności wyjaśnił, że decyzją z dnia
[...] września 2017 r., nr [...], nakazał inwestorowi:
1) sporządzić i przedstawić w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. projekt budowlany zamienny budowy budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] z realizacją na działce nr ewid. [...], uwzględniający zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych. Projekt budowlany zamienny powinien: a) być sporządzony w 4 egzemplarzach przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, b) zawierać opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, w tym uzgodnienie z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym usytuowania zbiornika na gnojowicę o pojemności 58,8 m3 przy południowej ścianie budynku obory;
2) doprowadzić w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r. wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem, przez:
a) wykonanie rozbiórki rampy o długości około 22,8 m, szerokości około 3,6 m
i wysokości około 0,65 m, usytuowanej po wschodniej stronie wiaty o wymiarach około 18,4 m x 9,5 m,b) wykonanie odprowadzenia wody z dachu wiaty o wymiarach około 18,4 m x 9,5 m na grunt po rozebranej rampie zamiast do rowu przy drodze,
c) wykonanie odprowadzenia wody opadowej spływającej z zachodniej połaci budynku obory do zbiornika na wodę, usytuowanego po zachodniej stronie budynku obory zamiast do rowu,
d) wykonanie murka z krawężnika drogowego na sztorc lub z dwóch warstw bloczków betonowych uniemożliwiającego spływ ocieków z utwardzonego terenu po południowej stronie budynku obory (nad zbiornikiem o pojemności 58,8 m3) w kierunku wschodnim.
Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. inwestor wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego budowy wiaty w miejscowości [...] z realizacją na działce nr ewid. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych, a następnie wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. inwestor wystąpił o prolongowanie realizacji decyzji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] - do dnia 30 sierpnia 2018 r., z uwagi na trwające prace zmierzające do doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, których zakończenie nie jest możliwe w terminie zapisanym w decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], PINB nakazał inwestorowi usunąć w terminie do dnia 31 marca 2018 r. nieprawidłowości i braki w sporządzonym projekcie budowlanym zamiennym, polegające na braku 4 egzemplarzy projektu budynku magazynowego, 4 egzemplarzy projektu wiaty oraz dowodu uiszczenia opłaty w wysokości 47 zł za zatwierdzenie projektu zamiennego. Termin usunięcia nieprawidłowości i braków w sporządzonym projekcie zamiennym wyznaczono na [...] marca 2018 r. Rzeczywistym powodem wniosku o prolongowanie realizacji decyzji do
30 sierpnia 2018 r. była chęć inwestora zmiany decyzji tak, by wykluczyć z niej rozbiórkę rampy. Wykup działki nr ewid. [...] lub jej części po jej podziale spowodowałby, że zniknie przyczyna nakazu rozbiórki rampy, tj. jej usytuowanie
w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej.
Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. inwestor wystąpił o zatwierdzenie projektu zamiennego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. W wyniku kontroli realizacji obowiązku z punktu nr 2 decyzji nr [...] pracownicy organu stwierdzili, że żaden z obowiązków nie został wykonany. Inwestor wyjaśnił, że geodeta przeprowadził pomiary na działce nr ewid. [...] w celu jej podziału; podział działki nr ewid. [...] ma polegać na wydzieleniu pasa o szerokości około 2 m wzdłuż rampy na działce nr ewid. [...], tak aby spełnić warunek odległości rampy od granicy sąsiedniej działki i tym samym wyłączyć rampę z rozbiórki; sfinalizowanie kupna od Gminy [...] wydzielonego pasa o szerokości około 2 m przewiduje na koniec sierpnia 2018 r.; jego pismo z [...] stycznia 2018 r. o prolongowanie terminu realizacji decyzji nr [...] do 30 sierpnia 2018 r. wynikało z długości trwania procedury związanej z podziałem i wykupem części obecnej działki nr ewid. [...].
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], PINB zawiesił postępowanie w sprawie do dnia 30 sierpnia 2018 r., zgodnie z wnioskiem inwestora. Pismem z dnia [...] września 2018 r. inwestor poinformował o kupnie działki nr ewid. [...]. Jednocześnie wniósł o zmianę decyzji nr [...] w punktach 2a) i 2b).
W ocenie organu wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Wydzielenie i wykup działki nr ewid. [...] spowodował, że usytuowanie rampy o długości około 22,8 m, szerokości około 3,6 m i wysokości około 0,65 m, znajdującej się po wschodniej stronie wiaty o wymiarach około 18,4 m x 9,5 m i w granicy z działką nr ewid. [...] nie narusza już obowiązujących przepisów technicznych. Zgodnie z § 12 ust 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Obecnie odległość rampy od najbliższej działki, która nie jest własnością inwestora, tzn. od działki nr ewid. [...] wynosi 2,5 m a więc ponad 1,5 m. Zatem nakaz rozbiórki rampy w nowej sytuacji nie ma uzasadnienia. Wyłączenie
z rozbiórki rampy powoduje, że obowiązek z punktu 2b) staje się niewykonalny. Należy więc zmienić treść obowiązku, tak aby woda opadowa odprowadzana dwoma rurami spustowymi do przydrożnego rowu, nie naruszała obowiązujących przepisów technicznych. Należy tę wodę skierować zamiast na teren po rozbiórce wiaty na teren działki nr ewid. [...].
W związku z powyższym PINB decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] zmienił decyzję z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w następujący sposób: w wierszu 13 na stronie 1 decyzji zamiast: w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r., wprowadził : w terminie do dnia 30 grudnia 2018 r.; w wierszu 25 na stronie 1 decyzji zamiast: w terminie do dnia 31 grudnia 2017 r.. wprowadził: w terminie do dnia
30 grudnia 2018 r.; w wierszach 27-28 na stronie 1 decyzji zapis: a) wykonanie rozbiórki rampy o długości około 22,8 m, szerokości około 3,6 m i wysokości około 0,65 m, usytuowanej po wschodniej stronie wiaty o wymiarach około 18,4 m x 9,5m - skreślił;
w wierszach 29-30 na stronie 1 decyzji zamiast: b) wykonanie odprowadzenia wody
z dachu wiaty o wymiarach około 18,4 m x 9,5 m na grunt po rozebranej rampie zamiast do rowu przy drodze – wprowadził się: c) wykonanie odprowadzenia wody z dachu wiato wymiarach około 18,4 m x 9, 5 m na grunt działki nr ewid. [...] zamiast do rowu przy drodze.
Na skutek odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję PINB nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nowym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją objętą wnioskiem o uchylenie bądź zmianę. PINB po otrzymaniu wniosku o zmianę decyzji powinien był zawiadomić o wszczęciu postępowania, zapewniając stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Organ nie wyjaśnił, czy pozostałe strony postępowania wyrażają zgodę na zmianę dotychczasowej decyzji ostatecznej.
W związku z powyższym pismem z dnia [...] marca 2019 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji nr [...]
i odrębnym pismem z dnia [...] marca 2019 r. wezwał M. i K.W. oraz Gminę [...] do zajęcia stanowiska w sprawie. W odpowiedzi M. i K.W. nie zgodzili się na zmianę decyzji i zawnioskowali o likwidację wybiegu dla bydła pod wybudowaną wiatą ze względu uciążliwość sąsiedzką. W związku z brakiem zgody PINB decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], odmówił zmiany decyzji PINB nr [...].
W dniu [...] października 2019 r. organ ponownie skontrolował wykonanie obowiązku określonego w punkcie 2 decyzji nr [...] i stwierdził, że obowiązek nie został wykonany. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. PINB zawiadomił strony
o możliwości zapoznania się z dokumentami postępowania i wypowiedzenia się
w sprawie. W dniu 18 grudnia 2019 r. K.W. zapoznał się z dokumentami postępowania i oświadczył, że nie wyraża zgody na użytkowanie wiaty jako miejsca przebywania bydła, gdyż stwarza to zagrożenie dla środowiska, co stwierdził Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z [...] września 2014 r. Ponadto bydło rycząc powoduje hałas uniemożliwiający sen.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 4 u.p.b. po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa
w ust. 1 pkt 3 (punkt 1 decyzji nr [...]), to znaczy przedłożenie projektu zamiennego i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (punkt 2 decyzji nr [...]), to znaczy niedoprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W związku z tym nakazał rozbiórkę rampy, która została wybudowana niezgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi. Odnosząc się zaś do żądania M. i K.W. dotyczącego wydania zakazu użytkowania wiaty jako miejsca przebywania bydła PINB stwierdził, iż nie jest właściwym do wydania takiego zakazu.
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. P.K. wniósł odwołanie od części decyzji nr [...], tj. od punktu 3 dotyczącego rozbiórki rampy o długości 22,8 m, szerokości 3,6 m i wysokości 0,65 m wskazując, że rampa służy jako stół paszowy dla krów. W jego ocenie, przez wykupienie działki nr [...], spełnił wszystkie warunki techniczno-budowlane. Wskazał, iż K.W. nie jest bezpośrednim sąsiadem i nie powinien być stroną decydującą.
WINB decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylił zaskarżoną część decyzji i umorzył w tej postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść obowiązków nałożonych ostateczną decyzją PINB z dnia [...] września 2017 r., nr [...], podkreślając, że ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. PINB odmówił zmiany tej decyzji. W dniu 27 marca 2018 r. P.K. złożył projekt budowlany zamienny. Przeprowadzone w dniu [...] października 2018 r. oględziny wykazały, że inwestor nie wykonał robót budowlanych określnych w pkt 2 sentencji decyzji nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 i ust. 5 p.b., PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] na działce ewid. nr [...], uwzględniający zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionych obiektów. Organ wskazał, że nakaz rozbiórki rampy, z którym nie zgadza się skarżący, stanowił już przedmiot rozstrzygnięcia w decyzji PINB z dnia [...] września 2017 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. W związku z tym, że istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja orzekająca w tym zakresie, niedopuszczalne jest ponowne orzekanie przez organ w zakresie już rozstrzygniętym. Decyzja taka (lub jej część) dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponadto organ stwierdził, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] PINB orzekł na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 51 ust. 5 u.p.b., które to przepisy, w ocenie WINB, dotyczą różnych stanów faktycznych wzajemnie się wykluczają. W konsekwencji zaskarżona część decyzji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy nie dostrzegł uchybień w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie.
Na skutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem
z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 145/20, uchylił decyzję WINB z dnia
[...] lutego 2020 r., nr [...]. W ocenie Sądu w sprawie nie mogła budzić sporu okoliczność, że odwołanie dotyczyło części decyzji, czyli rozstrzygnięcia
w zakresie nakazu rozbiórki rampy. Świadczy o tym treść odwołania, w którym skarżący jednoznacznie stwierdza, że odwołuje się od części decyzji nr [...] (punktu 3), czyli rozbiórki rampy. Również w dalszej treści odwołania skarżący odnosi się jedynie do kwestii nakazu rozbiórki rampy, pomijając całkowicie pozostałe postanowienia zawarte w przedmiotowej decyzji organu I instancji. W tej sytuacji, wobec jednoznacznie sformułowanego zakresu zaskarżenia, nie było potrzeby oraz podstaw do wezwania skarżącego w celu uzupełnienia odwołania co do zakresu żądania. Zakres zaskarżenia determinował zakres merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji,
w związku z czym przedmiotem rozpoznania sprawy przez WINB była zasadność
i prawidłowość nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki rampy. Decyzja organu
I instancji wydana została na podstawie art. 51 ust. 4 i ust. 5 u.p.b. Z literalnego brzmienia art. 51 ust. 5 u.p.b. wynika, że przepis ten stanowi podstawę do nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu lub jego części. Ostateczną decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., PINB nałożył na skarżącego m.in. obowiązek wykonania rozbiórki rampy, zakreślając termin do
31 grudnia 2017 r. Decyzja ta nie została usunięta z obrotu prawnego, tym samym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było kontynuowanie postępowania legalizacyjnego przez podejmowanie dalszych czynności, które określone zostały
w przytoczonym powyżej art. 51 ust. 4 i ust. 5 u.p.b. Ponieważ oględziny wykazały, że obowiązek rozbiórki rampy nie został wykonany, organ nadzoru budowlanego podjął czynności wymienione w wyżej wymienionych przepisach. Zdaniem Sądu - wbrew twierdzeniom organu II instancji nałożenie obowiązku rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b., w sytuacji gdy wcześniejszą decyzją na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 również orzeczono o nakazie rozbiórki tego samego obiektu (lub jego części), nie oznacza orzekania w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Obydwa wymienione przepisy dotyczą bowiem różnych etapów postępowania legalizacyjnego. Gdy w toku postępowania organ nadzoru budowlanego ustali, że do stanu zgodnego z prawem nie jest potrzebne wykonanie żadnych robót budowalnych czy wykonania czynności wówczas ogranicza się do zobowiązania strony do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. To pierwsza z podstaw zastosowania wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Druga zaś dotyczy sytuacji, gdy w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem konieczne jest oprócz sporządzenia
i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego wykonanie jeszcze innych czynności lub robót budowlanych. Orzeczenie wydane na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b. stanowi natomiast zakończenie procesu legalizacyjnego. Z powyższych względów Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego
i prawa procesowego, tj. art. 51 ust. 5 p.b. oraz art. 105 k.p.a., przez ich błędną wykładnię i zastosowanie. Wbrew stanowisku WINB postępowanie w sprawie rozbiórki rampy nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż postępowanie legalizacyjne w tym zakresie nie zostało zakończone.
Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. M.W. i K.W. są współwłaścicielami nieruchomości - działki ewid. nr [...] położonej w [...]. W toku postępowania legalizacyjnego uznani zostali za strony tego postępowania oraz korzystali z praw procesowych przysługujących stronie. Wyznaczając krąg stron postępowania organ winien ustalić przepis prawa materialnego, z którego dana osoba wywodzi swój interes prawny, przy czym interes ów winien być aktualny, a nie jedynie hipotetyczny. Z samego art. 28 k.p.a. nie można wywodzić interesu prawnego strony. Musi on bowiem wynikać z określonej regulacji zawartej w przepisach materialnoprawnych. Kwestia legitymowania się interesem prawnym podlega badaniu przez organ na każdym etapie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu okoliczność dotycząca stron postępowania nie została przez organ na wyjaśniona i uzasadniona, pomimo tego że zarzut braku posiadania przymiotu strony przez wyżej wymienione osoby został w odwołaniu podniesiony.
W wyniku ponownego rozpoznania odwołania, WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – uchylił zaskarżoną część decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie odwoławcze była przedmiotem oceny sądowej, w związku z czym stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W rezultacie, rozpatrując ponownie odwołanie, organ związany jest prawomocnym wyrokiem WSA
w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 145/20.
Wobec powyższego w postępowaniu odwoławczym rozpoznaniu podlegać może odwołanie wniesione od części decyzji PINB nr [...], którą organ powiatowy nakazał inwestorowi wykonanie rozbiórki rampy. Przy czym WINB stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu odwołania zobowiązany jest uwzględnić nowe okoliczności prawno-faktyczne, jeśli takie zaistniały po wydaniu uprzedniej decyzji wyeliminowanej
z obrotu powołanym wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp., co w sprawie wystąpiło. I tak, WINB decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] – wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. – po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność części decyzji nr [...] PINB z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], w której organ powiatowy zatwierdził projekt budowlany zamienny budowy budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] z realizacją na działce nr ewid. [...], oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkownie ww. obiektów budowlanych. Natomiast decyzja nieważnościowa z dnia [...] marca 2020 r. została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...].
Wyeliminowanie z obrotu prawnego części decyzji PINB nr [...], w której organ powiatowy zatwierdził projekt budowlany zamienny budowy budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] z realizacją na działce nr ewid. [...], oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkownie wyżej wymienionych obiektów budowlanych, oznacza, że w tym przedmiocie organ powiatowy zobowiązny jest do wydania ponownego rozstrzygnięcia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej przez stwierdzenie jej nieważności rodzi bowiem skutek ex tunc (z mocą wsteczną), co oznacza, iż jej kasacja nie tylko przywraca stan sprawy rozstrzygniętej wyeliminowaną decyzją, lecz znosi jej ewentualne skutki prawne. Rozstrzygając ponownie w powyższym zakresie organ powiatowy musi dokonać ponownej analizy i ocenić, czy obowiązek nałożony uprzednio na inwestora w drodze decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. został wykonany. Wynikiem takiej oceny winna być nowa decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 4 lub ust. 5 u.p.b. W ślad za uzasadnieniem ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. PINB wyjaśnił, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 51 ust. 4 p.b. powinna zakresem swojego rozstrzygnięcia obejmować całość zamierzenia budowlanego, które było przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wydana na podstawie tego przepisu decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, zastępuje bowiem w istocie pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę. Co za tym idzie, również projekt budowlany zamienny obejmować musi całą inwestycję, stanowiącą przedmiot postępowania naprawczego. Projekt ten winien zatem uwzględniać wszystkie wykonane do dnia wydania orzeczenia w sprawie, roboty budowlane, a więc zarówno te, które objęte były pierwotnie zatwierdzonym projektem budowlanym - jeżeli zostały zgodnie z tym projektem wykonane, jak i roboty budowlane nieobjęte tym projektem, w tym roboty stanowiące istotne odstąpienie od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę oraz roboty, których charakter nie może być oceniony jako istotne odstępstwo. Dopiero tak sporządzony projekt budowlany zamienny może stać się przedmiotem analizy organu nadzoru budowlanego, który orzeka na podstawie art. 51 ust. 4 albo ust. 5 u.p.b. Doprowadzenie zaś obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oznacza doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego.
W takiej sytuacji – zdaniem WINB - nie jest możliwe wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy, utrzymującej w mocy bądź też uchylającej
w całości i jednocześnie umarzającej postępowanie organu I instancji dotyczące zaskarżonej części decyzji PINB nr [...], w której organ powiatowy nakazał rozbiórkę rampy.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że w ramach niniejszego postępowania odwoławczego nie jest on uprawniony do oceny przedmiotowej sprawy w zakresie obejmującym przedmiot odwołania, ale również przedmiot stwierdzenia nieważności. Wykraczałoby to poza przedmiot postępowania odwoławczego ustalony treścią odwołania. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, że każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Przy czym organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. W rezultacie w swoim postępowaniu organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Jeżeli zaś w okresie od wydania decyzji I instancji do wydania decyzji II instancji stan faktyczny zmienił się tak bardzo, że powstaje de facto nowa sprawa administracyjna, wtedy organ drugiej instancji jest zobowiązany wydać decyzję kasacyjną z art. 138 § 2 k.p.a. Wobec powyższego - w ocenie WINB - w sprawie zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej części decyzji PINB nr [...].
Ponadto WINB nie dostrzegł nieprawidłowości w ustaleniach organu powiatowego odnośnie kręgu stron postępowania w sprawie dotyczącej budowy obiektów na działce nr [...] w miejscowości [...], prowadzonej z istotnym odstąpieniem od warunków udzielonego pozwolenia. Zastosowanie znajduje tu ogólna norma administracyjna wyrażona w art. 28 k.p.a., przy czym jej jedynym wyróżnikiem nie może być samo tylko bezpośrednie sąsiedztwo (wspólna granica działek) z terenem przedsięwzięcia realizowanego z naruszeniem prawa. WINB wyjaśnił, że w sytuacji, gdy właściciel sąsiedniej nieruchomości, graniczącej z nieruchomością inwestora, kwestionuje wykonanie robót budowlanych przez inwestora z tego powodu, że oddziałują na sposób zagospodarowania i korzystania z jego nieruchomości, nie można przyjąć, że nie jest on stroną w takiej sprawie, ponieważ nie dotyczy to jego interesu prawnego. W takim przypadku jego interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., wynika z przepisów prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi prawo korzystania z przedmiotu własności, a także z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., który nakazuje poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. To, czy wykonanie określonych robót narusza interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu, a więc nie można z góry zakładać, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie jest stroną, albowiem wykonywane (wykonane) roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych lub innych. Natomiast charakter przedmiotowej inwestycji, realizowanej z istotnym odstąpieniem od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, a obejmującej budowę budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] na działce nr [...], zdaniem WINB może wpływać na ewentualne ograniczenia w użytkowaniu czy też sposobie wykorzystania terenu działki nr [...], należącej do M. i K.W.. W tym zakresie WINB podniósł, że w trakcie oględzin, przeprowadzonych przez PINB w dnu [...] września 2015 r., K.W. wskazał między innymi na przesiąki gnojówki z wybetonowanego terenu, które przez rów dostają się do jego stawu na działce nr ewid. [...]. Przy czym jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych planu zagospodarowania terenu, teren inwestycji oddalony jest o odległość ok. 17,5 m, mierząc od granicy działki inwestora z działką nr [...] do granicy działki nr [...] z działką nr [...] (działka nr [...] znajduje się pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]). Natomiast przykładowo odległość ta jest mniejsza niż wymagana w § 6 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 81) odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich (25 m, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach) oraz od budynków służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych i magazynów środków spożywczych (50 m). Zatem istnieje możliwość ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu działki nr [...] ze względu na ewentualne usytuowanie wyżej wymienionych budowli rolniczych na działce inwestora.
Mając na względzie powyższe WINB wyjaśnił, że o ile nie można przesądzić, że wykonane w ramach omawianego przedsięwzięcia roboty budowlane powodują naruszenia wyżej wymienionych wymagań ze względu na faktyczne wykonanie obiektów o charakterze rolniczym (np. faktyczne powstanie płyt do składowania obornika na utwardzeniu terenu inwestycji), to jednak ustalenia w tym zakresie stanowić winny przedmiot postępowania naprawczego organu nadzoru budowlanego. W takim zaś przypadku M. i K.W. niewątpliwie posiadają interes prawny do udziału w postępowaniu, które obejmuje swoim zakresem skutek robót budowlanych zrealizowanych z istotnym odstąpieniem od warunków udzielonego pozwolenia. Celem postępowania naprawczego w przypadku stwierdzenia istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, jest skontrolowanie poprawności wykonanych przez inwestora robót budowlanych i ewentualne doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem. Ocena taka obejmuje nie tylko zgodność wykonanych robót pod względem ich stanu technicznego, ale też zgodność z wymaganiami u.p.b., w tym ocenę czy wykonane roboty nie naruszają chronionych praw osób trzecich wynikającą z treści art. 5 u.p.b. Ocena powinna być dokonana w odniesieniu do już wykonanych robót i do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Co więcej, w takim przypadku organ winien wziąć pod uwagę nie tylko obecnie ustalone zagospodarowanie działek sąsiednich, lecz również dopuszczalną w świetle przepisów zmianę tego zagospodarowania, a więc zbadać również w jaki sposób rozpatrywana inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działek sąsiednich.
Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. P.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. sprzeciw od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj.:
"1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, w sytuacji zaistnienia przesłanek do wydania orzeczenia uchylającego zaskarżoną część decyzji i umorzenia w tym zakresie postępowania organu I instancji, a tym samym załatwienia sprawy co do jej istoty;
2) art. 138 § 2 pkt 1 k.p.a. przez wydanie orzeczenia przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji braku podstaw do zastosowania powołanego przepisu".
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił m.in., że po nabyciu przez niego działki nr [...] odległość rampy od najbliższej działki, niestanowiącej jego własności, wynosi 2,5 m, a tym samym obecnie rampa nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W związku z tym organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną część
decyzji i umorzyć w tym zakresie postępowanie.
Ustosunkowując się do sprzeciwu WINB poinformował, iż nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i wniósł o jego oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja WINB uchylająca zaskarżoną część decyzji PINB, tj. obejmującą nakaz skierowany do skarżącego rozbiórki rampy o wymiarach 22,8 m x 3,6 m x 0,65 m, usytuowanej po wschodniej stronie wiaty na działce nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Została ona wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana
z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Stosownie do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Przed dokonaniem merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji konieczne jest przede wszystkim wyjaśnienie zakresu dopuszczalnej jej kontroli przez sąd administracyjny. Wyznacza go art. 64e p.p.s.a., stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa
w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw, podobnie jak i skarga, należy do instytucji (środków zaskarżenia) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie instytucji (środków zaskarżenia) k.p.a. Z powołanego przepisu art. 64e p.p.s.a. wynika, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych (por.
A. Kabat, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2018, t. 3 do art. 64a). W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), wprowadzającej w postępowaniu sądowoadminstracyjnym instytucję sprzeciwu od decyzji podkreślono, że "sprzeciw nie będzie środkiem prawnym służącym kontroli materialno-prawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi" (por. uzasadnienie, VIII kadencja, druk sejm. nr 1186, s. 61). Stąd
w postępowaniu ze sprzeciwu sąd ocenia jedynie, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Rozstrzyganie na tym etapie o szczegółowych zagadnieniach natury materialnoprawnej byłoby przedwczesne (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17).
Stąd Sąd nie był uprawniony do oceny zasadności zarzutów wskazujących, iż aktualnie wobec nabycia działki nr [...], usytuowanie spornej rampy nie naruszenia przepisów praw materialnego wskazanych w uzasadnieniu skargi, co – zdaniem skarżącego - uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego. Kwestie te zresztą nie były przedmiotem rozważań WINB, który nie wydawał merytorycznej decyzji, a rolą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie w rozstrzyganiu organu administracyjnego.
Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny czy w realiach konkretnej sprawy organ
II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie czy wystąpiły przesłanki do zastosowania
art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób.
Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki:
a) postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania;
b) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższy przepis nie zawiera unormowań dotyczących istoty i treści tych przesłanek. Ich stwierdzenie pozostawiono właściwemu organowi odwoławczemu, który obowiązany jest dokonać w tym zakresie stosownych ustaleń na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy. Uzasadnione jest jednak stanowisko, że naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, iż wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi gdy:
a) organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego;
b) gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (np. czynności przeprowadził pracownik 4wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono udziału w postępowaniu);
c) gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak /w/ B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz 2017, s. 728–729; J.P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 k.p.a. /w/ Analiza i oceny zmian k.p.a. w latach 2010–2011, red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012, s. 231, A. Kabat, op. cit.,
t. 3 do art. 64e).
Samo naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. Zakończenie postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga bowiem dodatkowo stwierdzenia, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2016 r., II OSK 2804/14).
Rozstrzygnięcia kasacyjne traktowane są jako wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (por. G. Łaszczyca /w/ G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, K.p.a. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, s. 208 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez organ II instancji.
W sytuacji więc, gdy uprawniony podmiot wniósł odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji, zadaniem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ odwoławczy powinien zatem ocenić materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji i w zależności od wyniku tej oceny, podjąć dalsze czynności. Podnieść również należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Stąd konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, bądź ocena już złożonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., II OSK 2323/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r., II SA/Kr 511/16).
Przy czym, co należy wyraźnie podkreślić, organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części naruszałoby zawartą w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Każda sprawa winna być nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana przez dwa organy administracji różnych stopni. Tylko tak rozumiana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwarza gwarancje realizacji praw
i interesów stron oraz uczestników postępowania (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2018 r., II OSK 1029/18). Odstępstwa co do zakresu dopuszczalnego postępowania dowodowego przeprowadzanego przez organ odwoławczy przewidziano w art. 136 § 2 i 3 k.p.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż WINB nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, aby postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania,
a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji, nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały wskazane powyżej. Żadne inne wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1
i 2 decyzji PINB z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w postępowaniu nieważnościowym nie kształtowało stanu faktycznego w sposób, który powodowałby, że mieliśmy do czynienia z nową sprawą administracyjną. Nie wpływało to bowiem w żaden sposób na realizację obowiązku rozbiórki rampy, który był objęty odrębny rozstrzygnięciem, zawartym w pkt 3 powyższej decyzji, niestanowiącym przedmiotu wspomnianego postępowania nieważnościowego, a jednocześnie nie objętym obowiązkiem przedstawienia projektu zamiennego. Rozstrzygnięcie to było na tyle niezależne w stosunku do pozostałych, iż WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku wydanym w sprawie II SA/Go 145/20, przesądził dopuszczalność ograniczenia postępowania odwoławczego jedynie do tego nakazu. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że częściowe zaskarżenie decyzji możliwe jest w sytuacji, gdy kwestionowana jest taka część rozstrzygnięcia, która ma samodzielny byt (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2013 r., akt I OSK 309/12). Stanowisko takie uzasadnione jest chociażby treścią art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który dopuszcza uchylenie decyzji w części. Od reguł i zasad ogólnych w konkretnych sprawach i konkretnych okolicznościach mogą zatem wystąpić pewne odstępstwa. Przede wszystkim jest tak m.in. wówczas, gdy sprawa może być załatwiona tylko w pewnym zakresie, albo gdy decyzja kończąca zawiera elementy mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (por. wyrok NSA z 5 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2746/15). Stąd nie sposób uznać, iż doszło do takiej zmiany stanu sprawy, aby organ odwoławczy uprawniony był do odstąpienia od oceny i wskazań zawartych w powyższym wyroku tut. Sądu, którym nadal był związany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Nie był natomiast sąd administracyjny uprawniony w niniejszej sprawie – co wymaga wyraźnego podkreślenia – do przesądzania czy niewykonanie obowiązku rozbiórki spornej rampy miało znaczenie dla podjęcia rozstrzygnięć związanych
z obiektami objętymi projektem zamiennym. Wykracza to bowiem poza przedmiot rozpoznawanej sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniające uchylenie przez WINB pkt. 3 decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, co w konsekwencji prowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.
Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania, które sprowadzają się do: - wpisu od sprzeciwu uiszczonego w wysokości 100 zł, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U z 2021 r., poz. 2193 ze zm.); - wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c (a w zw. z § 2 pkt ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265),
- opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
-----------------------
#
2