II SA/Go 176/25

II SA/Go 176/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska
Kamila Karwatowicz
Krzysztof Rogalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GZ 496/25 - Postanowienie NSA z 2025-07-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1210
art. 103 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 53
art. 182 § 1-2
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - t.j.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia J.S. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy.
Dnia [...] listopada 2024 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2024 r., sygn. akt [...], w którym orzeczono wobec J.S środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Z ustaleń Starosty wynika, że na poczet wykonywania orzeczonego środka karnego zaliczono okres zatrzymania w/w osobie prawa jazdy od [...] kwietnia 2024 r. do [...] maja 2024 r.
Dnia [...] grudnia 2024 r. Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J.S. uprawnień do kierowania pojazdami wg kategorii B, zawiadamiając stronę o tym fakcie oraz na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.) o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wyjaśnień w sprawie. Następnie, po upływie 7 dni od daty doręczenia w/w pisma (co miało miejsce 6 grudnia 2024 r.) Starosta wydał wspomnianą na wstępie decyzję z dnia [...] grudnia 2024 r.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż z uwagi na treść art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego (Dz. U. z 2021 r. poz. 53 ze zm., dalej k.k.w.) zobowiązany był cofnąć stronie uprawnienie do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu, gdyż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1210 ze zm., dalej u.k.w.) prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której orzeczony został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Wystąpiła zatem przesłanka co do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, zgodnie z art. 103 ust 1 pkt 4 u.k.w. Jednocześnie decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., z uwagi na ochronę bezpieczeństwa użytkowników dróg poprzez niezwłoczne, czasowe wyeliminowanie z ruchu kierującego naruszającego przepisy ruchu drogowego, bowiem prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, co w tym przypadku zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, pozwala stwierdzić, że zachowanie kierowcy godzi potencjalnie w życie, zdrowie lub mienie nie tylko osoby dopuszczającej się go, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Zgodnie z § 17 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231 ze zm.) w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok, organ wydaje decyzje administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. Po odbyciu orzeczonego środka karnego, którego początek liczy się od [...] kwietnia 2024 r. (data zatrzymania prawa jazdy) do [...] maja 2024 r. (data zwrotu prawa jazdy) i od [...] października 2024 r. (data uprawomocnienia się wyroku) do [...] września 2029 r. włącznie, J.S. może ubiegać się o przywrócenie uprawnień.
W uzasadnieniu wydanej na skutek wniesienia przez stronę odwołania, decyzji z dnia [...] stycznia 2025 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego związane są jego treścią co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami jedynie w zakresie kategorii objętej zakazem i tylko na ściśle wskazany w danym wyroku okres. Organy nie są natomiast uprawnione do modyfikacji powyższych elementów wyroku karnego, w tym okresu, na jaki został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami ma w istocie charakter wykonawczy i jest ściśle zdeterminowana wcześniejszym prawomocnym wyrokiem, orzekającym środek kamy w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.
W stosunku do strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2024 r., sygn. [...], orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, co nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do weryfikacji tego wyroku. Zaskarżoną decyzją Starosty cofnięto stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w orzeczonym przez sąd kamy zakresie oraz orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Zakres przedmiotowy wyroku karnego obejmował bowiem zakaz prowadzenia określonych w nim kategorii pojazdów oraz czas, na jaki orzeczono ten środek kamy. Stąd też rozstrzygnięcie decyzji obejmuje oba te elementy. Podstawę wydania decyzji stanowił prawomocny wyrok sądu karnego, w żaden sposób niepodważony. Organ i instancji prawidłowo nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nadto strona pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w tym samym piśmie została pouczona o treści art. 10 § 1 k.p.a. Pismo zostało odebrane przez adresata dnia [...] grudnia 2024 r. Do daty wydania decyzji przez organ I instancji strona nie wniosła żadnych uwag w zakresie prowadzonego postępowania oraz nie wniosła żadnych żądań. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego J.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie:
1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia przez organ II instancji decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której organ I instancji dopuścił się naruszenia polegającego na niezawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania, a także wydanie zaskarżonej decyzji bez wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy i cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami;
2) art. 81 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie przez organ II instancji, że strona została prawidłowo pouczona o swych uprawnieniach i nie było konieczne poinformowanie jej o zakończeniu postępowania, podczas gdy organ I instancji nie zawiadomił skarżącego możliwości wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego i zaznajomienia się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wywiódł, iż w niniejszej sprawie konieczne było wydanie przez organ II instancji decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z powodu naruszenia uprawnień skarżącego do wypowiedzenia się o zgromadzonym materiale dowodowym oraz zapoznania z nim i możliwości złożenia kolejnych wniosków dowodowych. Zawiadomienie przez organ tuż przed wydaniem postanowienia pozwoliłoby na zweryfikowanie skarżącemu postępowania organu i zapewniło realizację podstawowych uprawnień opisanych w przepisach od 6 do 16 k.p.a. Organ I instancji ograniczył się jedynie do wskazania, iż podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami jest prawomocny wyrok skazujący, w którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 5 lat.
Starosta nie uwzględnił zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz całokształtu okoliczności sprawy i uniemożliwił stronie branie czynnego udziału w postępowaniu. Decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, bowiem Starosta nie zawiadomił strony o możliwości i terminie zapoznania się z aktami sprawy. Organ II instancji zbagatelizował naruszenie i odniósł się w uzasadnieniu do tego zarzutu w jednym zdaniu, w którym stwierdził, że był on niezasadny. Organy administracji publicznej prowadzące postępowanie są zobowiązane do zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, którym przysługuje status strony (art. 28 k.p.a.). Tak więc organ administracji prowadzący postępowanie powinien powiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie podmioty, które są stroną w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.), a następnie umożliwić im aktywne uczestnictwo w postępowaniu, tzn. m.in. umożliwić im dostęp do akt sprawy (art. 73 i 74) oraz zgłaszanie dowodów (art. 78), zawiadamiać o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów (art. 79 § 1), umożliwić wypowiadanie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81). Obowiązkiem organu jest stworzenie stronie możliwości skorzystania z tego uprawnienia. Prawo wypowiedzenia się co do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia J.S. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B w związku z orzeczonym zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 182 § 1 zdanie pierwsze k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (art. 182 § 2 k.k.w.). Z regulacją tą koresponduje art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.
Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowi akt o charakterze związanym, tzn. taki, który nie zależy od uznania organu, a w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek organ ma obowiązek wydać decyzję o treści określonej w przepisie. Organ musi działać w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji ani weryfikacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może też dokonywać rozszerzenia ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu i nie może wydawać skarżącemu tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Wydanie omawianej decyzji ma zatem miejsce w razie prawidłowego poczynienia ustaleń faktycznych, że w stosunku do adresata decyzji prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów (por. m.in. wyroki NSA z 28 listopada 2024 r., II GSK 1243/24 oraz z 25 sierpnia 2020 r., I OSK 140/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2024 r., sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, za co m.in. na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego został wobec niego orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Sąd Rejonowy wypełnił wynikający z art. 182 § 1 k.k.w. obowiązek przesłania właściwemu organowi orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wobec otrzymania w/w prawomocnego wyroku Starosta związany był jego treścią na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. i zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p.
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść cytowanych przepisów, Starosta prawidłowo wszczął i przeprowadził postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ prawidłowo określił w treści wydanego rozstrzygnięcia okres, na jaki orzeczone zostało cofnięcie uprawnień. Z art. 182 § 2 k.k.w. wynika bowiem spoczywający na organie obowiązek cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Organ administracyjny ma zatem nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi to uczynić w orzeczonym przez sąd karny zakresie i na ściśle wskazany okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu. Organy orzekające w sprawie prawidłowo wskazały zatem, iż początek obowiązywania orzeczonego zakazu liczy się od [...] kwietnia 2024 r. (data zatrzymania prawa jazdy) do [...] maja 2024 r. (data zwrotu prawa jazdy) i od [...] października 2024 r. (data uprawomocnienia się wyroku) do [...] września 2029 r. Po upływie tego okresu skarżący będzie mógł ubiegać się o przywrócenie uprawnień.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania polegającego na niezawiadomieniu strony o jego zakończeniu, o możliwości wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego i zaznajomienia się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji, należy je uznać za nieuzasadnione. Przede wszystkim skarżący został skutecznie zawiadomiony o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz o wynikających z tej regulacji swoich uprawnieniach jako strony pismem Starosty z dnia [...] grudnia 2024 r., stanowiącym jednocześnie zawiadomienie o wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, doręczonym skarżącemu w dniu [...] grudnia 2024 r. W terminie 7 dni od daty doręczenia tego pisma skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień, uwag, wniosków dowodowych ani żądań pod adresem organu, podobnie nie wyraził woli zapoznania się z aktami sprawy. Po upływie wyznaczonego terminu, dnia [...] grudnia 2024 r. organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję.
Dodatkowo, niezależnie od powyższej okoliczności wskazać należy, iż skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wymaga wykazania, iż naruszenie to uniemożliwiło stronie skarżącej przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego realizację przysługujących jej praw, jak również, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Strona formułując taki zarzut powinna wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. To do strony formułującej taki zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (por. m.in. wyroki NSA z 28 sierpnia 2025 r., I OSK 2211/23, z 16 stycznia 2025 r., I OSK 119/24, z 19 listopada 2024 r., I OSK 1748/21).
Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na tego rodzaju naruszenie możliwe jest jedynie w razie wykazania, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero bowiem naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiające stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadnia uznanie tego rodzaju zarzutu za uzasadniony (por. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., III OSK 5606/21) – przy czym sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zaistniała. Niezależnie bowiem od faktu opisanego wyżej zawiadomienia skarżącego przez organ pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. o możliwości wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego i zaznajomienia się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji, skarżący nie wykazał w jakimkolwiek zakresie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu przedstawić czy też jakich wyjaśnień złożyć na skutek naruszenia, którego w jego ocenie miał dopuścić się organ. Dodatkowo strona nie skonkretyzowała swojego stanowiska procesowego w powyższym zakresie również na etapie administracyjnego postępowania odwoławczego jak i na etapie postępowania sądowego. Okoliczności te jednoznacznie przesądzają o oczywistej bezzasadności tego zarzutu.
Na usprawiedliwienie nie zasługiwał również zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był bowiem w pełni wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jak już wyżej wskazano, treść załączonego do akt odpisu wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2024 r., [...], ze stwierdzeniem prawomocności, zawierającego orzeczenie o zastosowanym wobec skarżącego środku karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat obligowała organy do wydania w oparciu o art. 182 § 2 k.k.w. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. Jednocześnie pismem z dnia [...] listopada 2024 r. Sąd Rejonowy wyjaśnił sposób obliczenia obowiązywania orzeczonego wobec skarżącego środka karnego. Z kolei skarżący nie wyjaśnił w jakimkolwiek zakresie, jakie w jego ocenie dowody czy okoliczności organy pominęły w toku rozpatrywania sprawy.
Jednocześnie jako nienaruszające przepisów prawa należy ocenić nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.), z uwagi na ochronę bezpieczeństwa użytkowników dróg w sytuacji, gdy skarżący został prawomocnym wyrokiem uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, ze stwierdzonym stężeniem 1,603 ‰ alkoholu we krwi.
Z uwagi na brak w rozpatrywanej sprawie naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.