II SA/Go 159/11

II SA/Go 159/11 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OZ 402/11 - Postanowienie NSA z 2011-06-09
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 44
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 30 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy w całości decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. została przesłana na adres podany przez E.S. w odwołaniu i była tam awizowana w dniach 17 i 24 września 2010 r.
Na rozstrzygnięcie organu drugiej instancji E.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarga została nadana przez skarżącego przesyłką poleconą w urzędzie pocztowym dnia 21 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 43 akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi.
Wraz ze skargą E.S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podał, iż w odwołaniu od wydanej w pierwszej instancji decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. zaistniał błąd w adresie skarżącego, w wyniku którego decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] września 2010 r., nie została doręczona na adres zamieszkania skarżącego – [...] lecz została skierowana na adres podany w odwołaniu – [...]. Z tego powodu o wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzji z dnia [...] września 2010 r. skarżący dowiedział się dopiero po doręczeniu mu w dniu 14 lutego 2011 r. pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r., będącego wynikiem złożonego przez skarżącego zażalenia na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji nr [...].
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 159/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił E.S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 402/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Sposób doręczania pism w toku postępowania administracyjnego normuje rozdział 9 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego, zawierający artykuły od 39 do 49 tej ustawy. Stosownie do treści art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie właściwe) i art. 43 (doręczenie zastępcze):
1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. została przesłana na adres podany przez E.S. w odwołaniu i była tam awizowana w dniach 17 i 24 września 2010 r. Na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. została ona uznana za doręczoną adresatowi z dniem 1 października 2010 r.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policjirozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym, tj. [...] października 2010 r. i upłynął z dniem 2 listopada 2010 r. Skarżący wniósł natomiast skargę składając ją w urzędzie pocztowym w dniu 21 lutego 2011 r., tj. po upływie ustawowego trzydziestodniowego terminu i z tej przyczyny nie może ona zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.