II SA/Go 154/23

II SA/Go 154/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Jacek Jaśkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Rogalski
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2246/23 - Wyrok NSA z 2024-09-24
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 5, 61, 66
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 157
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniuna posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca2023r. sprawy ze skargi W. H. i K. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku demontażu butli gazowej oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na W.H. i K.H. (skarżący) obowiązek demontażu, w terminie do dnia 28 lutego 2023 r. butli z gazem płynnym propan-butan użytkowanej w lokalu mieszkalnym nr 13 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...]. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżących w terminie odwołania od tej decyzji decyzją z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania określonego w decyzji obowiązku i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązku na 2 miesiące od daty otrzymania niniejszej decyzji, w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.
1.1. W uzasadnieniu tej decyzji opisano przebieg postępowania, z którego wynika, że w stanie faktycznym sprawy, w jednym budynku (przy ul. [...])użytkowana jest instalacja gazu z sieci i gazu płynnego typu propan - butan. W.H. i K.H. - właściciele lokalu mieszkalnego nr 13 zlokalizowanego w klatce [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nr [...] przy ul. [...] korzystają z gazu butlowego typu propan - butan. Natomiast Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] wprowadziła do budynku instalację gazu z sieci gazowej (obecnie do klatki A). Wspólnota Mieszkaniowa dysponuje decyzją Starosty z dnia [...] października 2017r. o pozwoleniu na przebudowę tego obiektu w zakresie instalacji gazowej, instalacji c.w.u. z cyrkulacją, instalacji wody zimnej oraz instalacji solarnej - na działkach nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna.
1.2. W ocenie organów obu instancji opisana sytuacja jest niezgodna z § 157 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225; dalej również jako r.w.t.), zgodnie z którym m.in. zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej. Wyczerpuje to dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 2351 ze zm.; dalej również jako p.b.), który ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. W ocenie obu organów sposób użytkowania konkretnego lokalu mieszkalnego polegający na korzystaniu z gazu płynnego typu propan - butan, zagraża bezpieczeństwu całego obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], zasilanego gazem z sieci gazowej i podłączonego do instalacji gazowej na podstawie prawomocnego pozwolenia na budowę.
1.3. Odnosząc się do odwołania skarżących, zarzucającego decyzji wydanej w I instancji naruszenie przepisów art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 p.b., § 157 pkt 6 r.w.t. oraz art. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), w szczególności przez wskazanie, że gaz butlowy jest użytkowany w ich lokalu od kilkudziesięciu lat i nie stanowi stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska WINB wskazał, że celem art. 66 p.b. jest zapewnienie właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym.
W związku z regulacją mającą spełnić powyższy cel, nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn powstania okoliczności tam wymienionych. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Rozstrzyganie ewentualnych sporów związanych z rozliczeniem kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót będących wynikiem zastosowania art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest sprawą cywilną, a więc należy do sądów powszechnych w postępowaniu cywilnym.
1.4. W ocenie WINB użytkowanie kuchenki gazowej podłączonej do butli z gazem propan-butan w lokalu skarżących pomimo, że budynek ten jest wyposażony w wewnętrzną instalację gazu ziemnego, niewątpliwie narusza powołany wyżej § 157 ust. 6 r.w.t. Zakaz ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego dla całej nieruchomości i został wprowadzony dla uniknięcie zagrożenia, które może wystąpić podczas użytkowania obiektu w sposób sprzeczny ze wskazaną regulacją, w tym niebezpieczeństwa powstania pożaru i wybuchu w całym budynku (co może stanowić konsekwencję ewentualnej nieszczelności instalacji). Z tego względu w ocenie organu odwoławczego stosowanie w jednym budynku, wbrew regulacji zawartej w w/w przepisie techniczno - budowlanym, gazu płynnego i gazu z sieci gazowej, może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu mienia mieszkańców całego budynku mieszkalnego.
Instalacja gazowa zasilania z sieci jest wykonana dla całości budynku. Kolejność montażu instalacji pozostaje bez rozstrzygającego znaczenia dla postępowania administracyjnego prowadzonego w tym zakresie przez organ nadzoru budowlanego. Zgodnie z § 2 ust. 1 r.w.t. jego przepisy mają zastosowanie do budynków już istniejących, w tym zrealizowanych przed wejściem w życie tego rozporządzenia, w zakresie wskazanym w tym przepisie, to jest m.in. przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Wykonanie w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym instalacji gazu z sieci gazowej na podstawie ostatecznej decyzji Starosty z dnia
[...] października 2017r. stanowiło przebudowę tego budynku i w związku z tym podlega reżimowi wskazanego rozporządzenia.
1.5. Zdaniem organu bez wpływu na ocenę możliwości stosowania w przedmiotowym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej pozostaje też ewentualna okoliczność, że do instalacji gazowej w jednej z klatek w tym budynku (klatka B) nie odbywa się dostawa gazu. W przepisie § 157 ust. 6 r.w.t. mowa jest o budynku jako całości, bez dopuszczenia możliwości ewentualnego podziału obiektu na określone części. Zgodnie z art. 3 pkt 2 p.b. budynkiem jest obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Takie cechy niewątpliwie posiada cały budynek mieszkalny wielorodzinny nr 1 przy ul. [...], natomiast z dokumentów sprawy wynika, że do wykonanej w tym obiekcie instalacji gazu z sieci gazowej w określonej części - w zakresie klatki A, odbywają się dostawy gazu ziemnego.
1.6. Nadto w sprawie doszło też do naruszenia wymagań § 157 ust. 5 r.w.t. dopuszczającego stosowanie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym tylko w budynkach niskich. W odniesieniu do możliwości zastosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności wskazać należy na uregulowanie zawarte w § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010., Nr 109 poz. 719 ze zm.), który to przepis w zakresie wymagań dotyczących użytkowania butli z gazem płynnym do zasilania urządzeń i instalacji gazowych w budynkach odsyła właśnie do przepisów techniczno-budowlanych.
Budynek mieszkalny wielorodzinny nr 1 przy ul. [...] nie jest budynkiem niskim, gdyż posiada 5 kondygnacji, a zatem należy do budynków średniowysokich, o których mowa w § 8 pkt 2 r.w.t. Użytkowanie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym w budynku średniowysokim stanowi o naruszeniu §10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej w związku z §157 ust. 5 r.w.t. oraz stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i wybuchu, a tym samym powoduje wystąpienie zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.
Organ podał również, że w rozporządzeniu wykonawczym do poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r., a mianowicie w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980r.,Nr 17, poz. 62) obowiązywał przepis, który dopuszczał stosowanie gazu płynnego z butli wyłącznie w budynkach o wysokości do 15m (§ 85 ust. 2 tego rozporządzenia).
1.7. W ocenie organu odwoławczego obowiązek nakazu demontażu butli propan-butan został prawidłowo nałożony przez organ I instancji na właścicieli lokalu nr [...], bowiem to w tym lokalu stwierdzono użytkowanie gazu płynnego propan-butan. W takiej sytuacji nałożenie obowiązku na właściciela części wspólnych - Wspólnotę Mieszkaniową, mogłoby prowadzić do niewykonalności obowiązku.
W ocenie WINB postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało też przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane przez organ I instancji. Ponieważ odwołanie spowodowało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (w tym okresie upłynął częściowo wskazany w decyzji termin wykonania nałożonego w jej sentencji obowiązku) organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu wykonania obowiązku, orzekając w tym zakresie, jak w sentencji niniejszej decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
2. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu przeciwko całości decyzji WINB z dnia [...] lutego 2023 r. zarzucono jej:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, a mianowicie:
-art. 138§ 1 pkt 2 i §2 w zw. z art. 6,7,8 i 77§1 k.p.a. polegające na wadliwej kontroli decyzji organu I instancji i w konsekwencji na utrzymaniu decyzji organu I Instancji w mocy, podczas gdy z uwagi na zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym choćby z uwagi na brak wykazania przez organ I instancji, aby sam fakt wieloletniego użytkowania gazu butlowego w lokalu skarżących stwarzał jakiekolwiek zagrożenie decyzja ta winna zostać uchylona i sprawa powinna być przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia albo postępowanie winno być umorzone;
-art. 6,7,8, 77§1 i 80 k.p.a. polegające na braku uchylenia decyzji organu I instancji pomimo tego, że nie rozpatrzono w niej całego materiału dowodowego, w tym nie odniesiono się do argumentacji i dowodów przedstawionych przez skarżących, z których wynika to, że w budynku nie występuje jakiekolwiek zagrożenie spowodowane korzystaniem z gazu, pominięto zupełnie fakt prowadzenia przez PINB postępowania w sprawie zakazania korzystania z gazu sieciowego w sprawie [...] oraz oparcie decyzji jedynie na założeniach organu bez nawet próby wnikliwego ustalenia stanu faktycznego i odniesienia się do dowodów oraz argumentacji skarżącej;
-art. 7, 8,11 i art. 107§3 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego odniesienia
się w treści decyzji do zarzutów odwołania;
-art. 6,7,8 i 80 k.p.a. i utrzymaniu w mocy obowiązku demontażu gazu butlowego z lokalu skarżących, podczas gdy w aktach postępowania nie ma ani jednego dowodu z którego wynikałoby, że lokal skarżących użytkowany jest w sposób zagrażający dobrom, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. i że stan kilkudziesięcioletniego korzystania ze sprawnej i szczelnej instalacji gazu butlowego w lokalu skarżących stwarza jakiekolwiek niebezpieczeństwo;
-art. 6,7,8 i107§3 k.p.a. polegający na pominięciu przy wydaniu zaskarżonej decyzji, że lokal skarżących nie jest wyposażony w instalację gazu ziemnego, w żadnym z lokali usytuowanych w klatce B budynku nie jest wykorzystywany gaz ziemny i mieszkańcy klatki B budynku korzystają z gazu butlowego, który to stan sam w sobie nie stwarza zagrożenia, zwłaszcza że instalacje gazu butlowego poddawane są bieżącej kontroli przez uprawnione do tego podmioty udokumentowane każdorazowo protokołem potwierdzającym szczelność instalacji,
2) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 p.b. oraz §157 pkt 5 i 6 r.w.t. przez niewłaściwe zastosowanie tej regulacji prawnej, a polegające na nałożeniu na strony obowiązku demontażu z ich lokalu butli gazowej z gazem płynnym podczas gdy sam fakt nieprzerwanego od co najmniej [...] grudnia 1990 r. użytkowania gazu butlowego przez stronę w jej lokalu nie stanowi stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, a zapisy rozporządzenia nie stanowią samoistnej podstawy prawnej formułowania nakazów z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b.;
3) naruszenie prawa materialnego to jest §2 r.w.t. przez niezastosowanie tej regulacji prawnej i nałożenie obowiązku na strony z powołaniem się na zapisy rozporządzenia, podczas gdy w lokalu skarżących już od kilkudziesięciu lat wykorzystywany jest gaz butlowy (nie zmieniono sposobu jego użytkowania) i tym samym zapisy cytowanego rozporządzenia nie mogą mieć zastosowania do lokalu, a fakt że Wspólnota Mieszkaniowa przystąpiła do inwestycji w zakresie części wspólnych budynku na podstawie pozwolenia na budowę, przy wydaniu którego Państwo H. nie mieli statusu strony nie oznacza, że fakt nieprzerwanego korzystania z gazu butlowego w ich lokalu należy traktować jako zdarzenie, o którym mowa w §2 powołanego rozporządzenia;
4) naruszenie prawa materialnego to jest §157 pkt 5 r.w.t. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tej regulacji prawnej, a polegającej na przyjęciu na podstawie tej regulacji, że na skarżących spoczywa obowiązek demontażu gazu butlowego z ich lokalu podczas gdy z regulacji tej wynika jedynie, że instalację gazu płynnego wykonuje się jedynie w budynkach niskich, a nie że nieprzerwane od kilkudziesięciu lat wykorzystywanie takiej całkowicie sprawnej instalacji w lokalu skarżącej stwarza jakiekolwiek zagrożenie i jest niedozwolone;
5) naruszenie prawa materialnego to jest art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b. przez niewłaściwe zastosowanie tej regulacji prawnej, a polegające "na nakazaniu stronom demontaż gazu butlowego z ich lokalu, podczas gdy regulacja art. 66 p.b. nie może być wykorzystywana do tego, aby owoc inwestycji Wspólnoty Mieszkaniowej mógł być wykorzystywany, a jedynie do tego aby zapobiec stanowi z art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., który samym wieloletnim korzystaniem z gazu butlowego i całkowicie sprawnej instalacji nie jest wywołany".
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały argumentacyjnie rozwinięte.
3. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.;dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
5. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Zgodnie zaś z art. 61 pkt 1 p.b. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu.
Przepis art. 66 p.b. zawiera cztery przesłanki wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji odpowiadającej danemu stanowi faktycznemu, zawierającej nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wystąpienie którejkolwiek upoważnia do ingerencji organ nadzoru budowlanego. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że np. obiekt może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, ewentualnie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym albo swoim wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia, stanowi w istocie zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zawierającej odpowiedni nakaz.
6. Dla zastosowania tego przepisu nie mają zatem znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających wskazane przesłanki. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem. Wobec tego, że celem art. 66 ust. 1 p.b. jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, decyzja powinna ograniczać się wyłącznie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 26 listopada 2010 r., II OSK 1794/09, CBOSA).
7. Dalej wskazać należy, że zgodnie z § 157 ust. 5 r.w.t instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich (którym nie jest przedmiotowy budynek). Zgodnie natomiast z ust. 6 tego paragrafu r.w.t., zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej. Słusznie zatem organy uznały, że stwierdzenie używania gazu płynnego typu propan-butan w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jest wprost niezgodne z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, to jest § 157 ust. 5 i 6 r.w.t.
Wskazać tu należy, że skorzystanie przez inwestora (Wspólnotę Mieszkaniową) z prawa do realizacji inwestycji wewnętrznej instalacji gazowej zasilanej z sieci na podstawie § 157 § 7 r.w.t., czyli w budynku, gdzie istniała wcześniej w mieszkaniach instalacja gazowa zasilanej gazem płynnym z indywidualnej butli w rozumieniu § 156 ust. 4 r.w.t., rzutuje na obowiązek organów techniczno-budowlanych regulowanych tym rozporządzeniem. Jest to bowiem instalacja w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia, a jego kontrola, w zakresie zgodności z przepisami r.w.t. mieści się w zakresie kompetencji organów nadzoru budowlanego, bez względu na to, kiedy indywidualna instalacja została zainstalowana, i czy stało się to przed doprowadzeniem do budynku instalacji gazowej zasilanej z sieci gazowej.
Podkreślić tu należy, że przepis § 157 ust. 6 r.w.t. jest skonstruowany tak, że sam "obiektywny" fakt współistnienia obu instalacji: zbiorczej (sieciowej) i indywidualnej (z butli) aktualizuje jego zastosowanie, nakazując likwidację instalacji indywidualnych. Dla realizacji tego przepisu nie ma zatem znaczenia to, czy taka instalacja jest bezpieczna, w prawidłowy sposób użytkowana itd., co w gruncie rzeczy jest głównym i najważniejszym argumentem skarżących. Z woli prawodawcy, który oceniał kwestie techniczne i przede wszystkim bezpieczeństwa przeciwpożarowego przyjęto rozwiązanie generalne nakazujące organom nadzoru budowalnego ustalić jedynie fakt istnienia obu instalacji, a nie indywidualną ocenę prawidłowości użytkowania instalacji indywidualnych. Z tego też powodu organy trafnie nie zajęły się tą kwestią i odnoszeniem do bezprzedmiotowych w tym zakresie zarzutów i wniosków dowodowych skarżących.
8. Zdaniem sądu przepis § 157 ust. 6 r.w.t. nie jest sprzeczny z ustawą i nie wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b. Nie wykracza poza jej ramy, stanowiąc sprecyzowanie obowiązków wynikających z ustawy Prawo budowlane, jak i ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. W dotychczasowej doktrynie i orzecznictwie, w odniesieniu do wszystkich przepisów rozdziału 7 "Instalacje gazowa na paliwa gazowe", w tym kwestionowanego przez skarżących § 157 ust 6 r.w.t., nie stwierdzono braku takiej delegacji lub jej przekroczenia .
9. Odnosząc się do zarzutów skarżących sąd podtrzymuje w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w analogicznej (dotyczącej tego samego budynku i tego samego problemu), rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 30 czerwca 2022 r. sprawie II SA/Go 189/22, że względy bezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi, a także dla bezpieczeństwa ich mienia decydujące o wprowadzeniu rozważanych nakazów i zakazów przesądzają bowiem o tym, że przepisy r.w.t. znajdują zastosowanie także do budynków i instalacji powstałych nawet przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowych przepisów. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony, w tym techniczno-budowlanych i ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem dopuszczalnym. Obiekty niespełniające wymogów bezpieczeństwa muszą być doprowadzone do stanu niezagrażającego życiu lub zdrowiu ludzi, nawet jeśli będzie to pewną trudnością dla zamieszkałych tam osób (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2014 r., II OSK 516/13 oraz 19 kwietnia 2006 r., II OSK 742/05, CBOSA, por także M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, SIP LEX, tezy do § 156 i 157).
10. Zauważyć też należy, że sytuacja, która występuje w niniejszej sprawie nie jest przykładem retroaktywnego działania prawa, lecz przypadkiem jego retrospektywnego działania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje
się, że o retroaktywnym działaniu prawa mamy do czynienia wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów, zaś z retrospektywnością prawa mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia, bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia, które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej po wejściu w życie przepisów nowej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA nr 3 z 2006 r., poz. 71). Funkcjonowanie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami poprzedniego prawa, ale istnieje nadal i jest użytkowany pod rządami nowego prawa jest zdarzeniem ciągłym, sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowej ustawy. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków, jak i funkcjonujących w nim instalacji, jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym. Należy także mieć na uwadze ważny interes publiczny we wprowadzeniu nowych, skuteczniejszych środków ochrony przeciwpożarowej w celu ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Ustawodawca musi mieć możliwość w dostosowaniu ochrony przeciwpożarowej także istniejących budynków do nowych, skutecznych środków przeciwpożarowych.
11. Trafnie zatem organy przyjęły, że wymogi określone w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t. dotyczą całego budynku, a nie jego części (klatki). Inne stanowisko stanowiłoby ich obejście. Pozostawienie bowiem w jednej klatce dotychczasowych niedozwolonych instalacji zasilanych gazem płynnym, powoduje zagrożenie dla całego budynku, a nie wyłącznie dla tej klatki, gdzie są takie instalacje. W sprawie nie budzi wątpliwości i zostało to ustalone i opisane przez organy, że instalacja gazowa zasilana z sieci została zrealizowana dla całego budynku (powodem jej niewykorzystania w klatce B jest to, że w tej klatce znajdują się indywidualne instalacje gazowe na gaz płynny, których właściciele nie chcą z nich zrezygnować).
12. Jeśli chodzi o kwestie adresata (adresatów) decyzji przepisy w § 157 ust. 5 i 6 r.w.t., w zw. z art. 61 pkt 1 i art. 66 ust. 1 pkt 2 p.b.,które znajdują zastosowanie w sprawie obligowały organ nadzoru techniczno-budowlanego do wydania decyzji nakazującej demontaż indywidualnej instalacji zasilanej gazem płynnym. Obciążający współwłaściciela nieruchomości obowiązek wykonania określonych robót budowlanych dotyczy świadczenia niepodzielnego i indywidualnej instalacji znajdującej się w jego lokalu mieszkalnym i dlatego musi być adresowany wyłącznie do strony skarżącej, a nie wspólnoty.
13. Z kolei, co przesądzono w sprawie rozstrzyganej przez tutejszy sąd wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r. (II SA/Go 619/21, skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z dnia 10 sierpnia 2022 r., II OSK 2689/21),wyniki sporów prywatnoprawnych, w szczególności wynik sądowej (cywilnej) sprawy przeciwko skarżącym o zakazanie używania butli z gazem płynnym propan-butan oraz nakazanie demontażu instalacji na gaz płynny propan-butan, nie są zagadnieniem prejudycjalnym dla niniejszej sprawy i możliwości prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego odrębnego od powództwa cywilnego postępowania administracyjnego.
Rozstrzyganie zaś sporów związanych z rozliczeniem kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót będących wynikiem zastosowania art. 66 ust. 1 p.b., w tym wykonania przedmiotowej decyzji należy do sądów powszechnych w postępowaniu cywilnym. Rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także przeprowadzenia poszczególnych prac jest bowiem sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, a więc nie należącą do kompetencji organów nadzoru budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r. II OSK 838/14, CBOSA).
14. Z opisanych wyżej w pkt od 5 do13względów niezasadne są zarzuty materialnoprawne skargi. Niezasadne są również zarzuty proceduralne, gdyż organy nie dopuściły się zarzucanych uchybień dowodowych i argumentacyjnych, bo okoliczności podnoszone przez skarżącą i jej pełnomocnika – dotyczące w szczególności wieloletniego użytkowania instalacji na gaz płynny, jej bezpieczeństwa, innych lokatorów mających te same instalacje itd., nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Uzasadnieniu organu drugiej instancji, który rozważył szczegółowo wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne sprawy (w tym również poprzednio obowiązujące przepisy) można zarzucić jedynie to, że bez potrzeby powtarza w uzasadnieniu decyzji kilka razy te same fakty i argumenty. Nie ma to jednak żadnego wpływu na wynik sprawy.
Z tych też względów skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 p.p.s.a., należało oddalić.