II SA/GO 126/24

II SA/Go 126/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-04-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Kamila Karwatowicz /sprawozdawca/
Michał Ruszyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 699
art. 46
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 35
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi C Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej jako k.p.a.) oraz art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r.. poz. 699 ze z., dalej jako u.o.) po rozpoznaniu zażalenia C. Sp. z o.o. (dalej: Spółka, strona lub skarżąca) na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], którym negatywnie zaopiniowano wniosek o wydanie Spółce zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie oddziału C. Sp. z o.o. w [...] (dalej jako skarżąca lub spółka) przy ul. [...], działka o nr ewid. [...], obręb [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy lub organ) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
W związku z wnioskiem spółki z dnia [...] kwietnia 2023 r. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, pismem z [...] maja 2023 r., znak [...] (data wpływu 2 czerwca 2023 r.) Marszałek Województwa zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie opinii w sprawie wydania firmie C. sp. z o.o. zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie Oddziału C. Sp. z o.o. .
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta negatywnie zaopiniował powyższy wniosek
Organ I instancji ustalił, że Firma C. sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów na terenie zakładu w [...] przy ul. [...] na działce o nr ewid. [...], obręb [...] (dawny nr ewid. [...]) na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...] zmienionej decyzją z dnia [...] r., znak: [...]. dostosowanej decyzją Marszałka Województwa z dnia [...] r., znak: [...]. Decyzja ważna jest do dnia [...] r. Działka o nr ewid. [...], obręb [...] (dawny nr ewid. [...]), na terenie której prowadzone jest zbieranie odpadów objęta jest ustaleniami uchwały Rady Miasta z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...] ul. [...] i południową granicą miasta (Dz. Urz. Woj. z [...] r. poz. [...]). W ww. uchwale w rozdziale 2 pt. "Ustalenia ogólne", w § 8 ust. 4 zawarto zapis: "Zakazuje się lokalizacji funkcji zbierania odpadów i składowania, które wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności".
Organ I instancji powołując się na art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o. stwierdził, że zobowiązany jest zbadać stan prawny na dzień wydania opinii, zatem musi ocenić, czy w momencie wydawania opinii w sprawie wydania nowego zezwolenia zamierzenie jest zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi bowiem art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej jako u.p.z.p.) tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma ograniczony w czasie charakter i trwa aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia. Zdaniem organu I instancji zamierzony sposób gospodarowania odpadami na terenie Oddziału C. w [...] przy ul. [...] - działka o nr ewid. [...], obręb [...] (dawny nr ewid. [...]) jest niezgodny z przepisami prawa, tj. ww. uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...]r., Nr [...].
Spółka złożyła zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz stwierdzenie, iż nie zachodzą przesłanki do negatywnego zaopiniowania przedmiotowego wniosku. Ewentualnie, na wypadek, gdyby organ uznał, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie na podstawie art. 132 k.p.a. Spółka wniosła o rozpatrzenie w trybie autokontroli przez organ I instancji niniejszego zażalenia i uchylenie postanowienia oraz pozytywne zaopiniowanie wniosku C. Sp. z o.o. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na oddziale zlokalizowanym w [...] na ulicy [...], działka o nr ewid. [...]. obręb [...] (dawny nr ewid. [..]).
W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że C. jest jednym z największych recyklerów w Polsce działających w branży stalowej. Jest właścicielem huty stali zlokalizowanej w [...] produkującym stal w 100% w procesie recyklingu złomu stalowego. Spółka prowadzi także 20 oddziałów zajmujących się zbieraniem złomu i przygotowaniem go do procesu metalurgicznego. Każda z lokalizacji prowadzonej przez Spółkę spełnia standardy środowiskowe, wymagania prawne związane z ochroną środowiska i funkcjonuje w oparciu o posiadane decyzje administracyjne. Dysponuje również niezbędnym zapleczem w postaci parku maszynowego oraz właściwej infrastruktury. Jeden z oddziałów prowadzonych przez Spółkę położony jest w [...] przy ulicy [...]. W tym miejscu też prowadzona jest działalność w zakresie zbierania odpadów złomu na podstawie posiadanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. zmienionej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r., zmienionej decyzją z dnia [...] r. udzielającej Spółce zezwolenia na zbieranie odpadów. Działalność Spółki C. prowadzona w [...] polega na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne, magazynowaniu, wstępnej ich segregacji i przygotowaniu do transportu, a następnie wysyłce do miejsca przeznaczenia. Spółka prowadzi działalność w tym miejscu nieprzerwanie od 2012 r. w niezmienionym zakresie, zatrudniając pracowników, dla których jest źródłem utrzymania. Ponadto jest właścicielem przedmiotowego terenu, na którym prowadzona jest działalność. Na przestrzeni wielu lat Spółka zainwestowała w przygotowanie oddziału poprzez zapewnienie niezbędnej infrastruktury nie tyko pozwalającej na należyte prowadzenie działalności, ale także w celu ochrony środowiska poprzez instalację systemu zbierania odcieków, separatora substancji ropopochodnych czy utwardzania nawierzchni i oświetlenia. Następnie systematycznie ponosiła koszty jego utrzymania, doskonalenia, renowacji i dostosowywania do wymagań ochrony środowiska, jak chociażby instalacja systemu monitoringu wizyjnego. Wszystkie dotychczasowe działania wynikały z faktu, że Spółka wiązała swoją przyszłą działalność z przedmiotową lokalizacją i miała w perspektywie jej kontynuację przez kolejne lata.
Dalej Spółka podkreśliła, że uchwałą Rady Miasta z dnia [...] r., nr [...] uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...] ul. [...] i południową granicą miasta. Zgodnie z tym planem teren, na którym Spółka prowadzi działalność, tj. działka o nr ewidencyjnym [...], obręb [...] znajduje się na obszarze oznaczonym [...] czyli klasyfikowanym jako tereny usług. Zgodnie z § 8 ust. 4 ww. planu na całym obszarze objętym planem zakazuje się lokalizacji funkcji zbierania odpadów i składowania, które wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności. Brzmienie tego zapisu nie określa wyraźnie możliwości kontynuowania przez Spółkę dotychczasowej, legalnej działalności w niezmienionym zakresie, co powinno mieć w ocenie Spółki miejsce. Plan miejscowy posługuje się zwrotem "lokalizacji" oznaczającym czynność "lokalizowania", czyli określenia położenia nowego obiektu (analogicznie np. do lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji na podstawie przepisów tzw. "specustaw"). Plan miejscowy przewiduje i wprowadza zakazy prowadzenia stosownych działalności i o takich przypadkach stanowi wprost. Spółka wskazała, że zgodnie z treścią § 8 ust. 7 planu ustalono, iż "Na terenie objętym planem zakazuje się przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów z zakresu ochrony środowiska z wyłączeniem inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej i dróg publicznych", decydując się wprost na wprowadzania zakazu prowadzenia tego rodzaju przedsięwzięć. W obrębie tego zapisu nie ma mowy o zakazie lokalizowania tj. realizowania od nowa, gdyż organ uchwalający plan zdecydował się na wprowadzenie bardziej rygorystycznych zapisów poprzez całkowity zakaz prowadzenia tych przedsięwzięć. Gdyby celem planu miejscowego było także wprowadzenie zakazu całkowitego prowadzenia działalności obejmującej zbieranie odpadów i składowania tj. także zakazu jej kontynuowania, z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w zapisach planu. Tymczasem § 8 ust. 4 planu stanowi węższy zakaz, w zakresie rodzaju prowadzonej działalności, bowiem odnosi się on jedynie do lokalizowania tj. do umiejscawiania, czyli nowego rozpoczynania działalności nie wprowadza on, bowiem zakazu prowadzenia takiej działalności polegającej nazbieraniu i składowaniu odpadów.
Zdaniem Spółki brzmienie zapisów planu miejscowego powinno uwzględniać art. 1 ust. 3 u.p.z.p. i sprzeczne z zapisami ustawy jest uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego bez wyważenia interesu Spółki i jej prawa do kontynuacji dotychczasowej działalności na terenie będącym jej własnością. Przywołany zaś zapis planu może ograniczyć w znacznym stopniu swobodę gospodarczą Spółki. Wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń swobody działalności gospodarczej jest możliwe, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem publicznym, np. ze względu na ochronę środowiska. Ani względy ekonomiczne, ani środowiskowe, ani społeczne nie przemawiają jednak za tym, aby Spółka nie mogła kontynuować swojej działalności przy ul. [...] Ograniczenie to wiąże się nie tylko z negatywnymi konsekwencjami dla interesu Spółki, ale także dla interesu gminy. Zdaniem Spółki uchwalenie planu miejscowego może skutkować niemożliwością prowadzenia przez Spółkę działalności w przyszłości. W rezultacie Spółka zmuszona będzie zakończyć działalność w dotychczasowej formie, co będzie skutkowało rzeczywistą szkodą po jej stronie. Ponadto wartość nieruchomości, na której strona prowadzi działalność może także zostać obniżona. Spełnione mogą zostać zatem przesłanki na podstawie, których Spółka może żądać odszkodowania od gminy. Zatem, zarówno w interesie Spółki, jak i gminy, leży umożliwienie Spółce dalszego prowadzenia działalności przy ul. [...]. W ocenie Spółki szkoda jaką może ona ponieść w przypadku niemożności kontynuowania prowadzonej przez nią działalności, a którą to szkodę Spółka będzie uprawniona dochodzić od Miasta [...] wynosi według ostrożnych i wstępnych szacunków 15 mln zł. Należy równocześnie podkreślić, iż wskazana wstępnie kwota może wzrosnąć.
Jednocześnie Spółka zauważyła, że w dniu [...] uzyskała decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Prezydenta Miasta ustalającą warunki realizacji przedsięwzięcia pn. "Zbieranie odpadów do punktu skupu surowców wtórnych". Zgodnie z ww. decyzją przeprowadzona analiza i ocena stanu faktycznego i prawnego, warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla terenu objętego oddziaływaniem planowanej inwestycji wykazała, że teren, dla którego wystąpiono z wnioskiem może być przeznaczony pod wskazaną inwestycję. W ocenie Spółki, decyzja ta w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym i wskazuje na przeznaczenie posiadanej przez nią nieruchomości. Spółka uzyskała również pozwolenie na użytkowanie przedsięwzięcia pod nazwą "zbieranie odpadów do punktu skupu surowców wtórnych" z dnia [...] r. oraz warunki zabudowy. Natomiast plan miejscowy wprowadza na nieruchomości posiadanej przez Spółkę zakaz lokalizacji funkcji zbierania odpadów i składowania, które wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności. Postanowienia planu nie uwzględniają zatem posiadania przez Spółkę decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz warunki zabudowy, w oparciu, o które prowadzi ona działalność.
Jednocześnie Spółka podkreśliła, że w dniu uchwalenia planu miejscowego od kilku lat realizowała już przedsięwzięcie wykonane na podstawie ustaleń prawomocnych decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na użytkowanie wydane przed wejściem w życie planu miejscowego. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ miał świadomość występowania w obrocie prawnym ustaleń decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwoleniem na użytkowanie wydanego dla nieruchomości objętej planem. Organ, uchwalając plan powinien, zatem mieć świadomość, iż decyzje te wiążą nadal organy administracji publicznej, w takim zakresie, w jakim określono w nich prawo do zabudowy terenu, wyłączając tym samym odmienne ustalenia nowego planu. Decydując się zaś na wprowadzenie uchwały niezgodnej z tymi ustaleniami, zdaniem Spółki organ akceptuje, że na danej nieruchomości inwestycja powinna być realizowana nie według tego, co ustalono w planie, lecz według tego, co określono w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w pozwoleniu na użytkowanie.
Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r.
Uzasadniając swoje stanowisko SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 u.o. prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Przedmiotowe zezwolenie wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W myśl art. 41 ust. 6a u.o. właściwy organ wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów. Przepis art. 41 ust. 6a u.o. nie normuje zakresu kognicji organu opiniującego wniosek o wydanie pozwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, w tym w szczególności nie ogranicza zakresu przedmiotowego takiej opinii jedynie do zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym. Opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, powinna nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy. Opiniując organ powinien odnieść się natomiast do tych wszystkich okoliczności, które z uwagi na okoliczności faktyczne i prawne danego przypadku, będą istotne do oceny zasadności wniosku.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami na terenie Oddziału c. w [...]przy ul. [...] - działka o nr ewid. [...]. obręb [...] (dawny nr ewid. [...]) jest niezgodny z przepisami prawa, tj. uchwałą Rady Miasta z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego pomiędzy uł. [...]. ul. [...] i południową granicą miasta (Dz. Urz. Woj. z [...] r.. poz. [...]).
Powołując się na art.. 46 ust. l pkt 3 u.o. SKO wyjaśniło, że właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Zatem gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, a zatem w szczególności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwy organ musi odmówić wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Kolegium zauważyło, że aby udzielić odpowiedzi na pytanie, czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego należy dokonać m.in. szczegółowej analizy postanowień m.p.z.p., nie tylko w zakresie przeznaczenia terenu, lecz również zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ewentualnych ograniczeń i zakazów. Nie jest jednak rolą organów administracji publicznej ocena celowości poszczególnych zapisów m.p.z.p. i Kolegium nie jest również uprawnione do oceny zgodności zapisów m.p.z.p. z prawem, natomiast jest związane zapisami prawa miejscowego, które są w chwili wydawania decyzji obowiązujące.
W § 8 ust. 4 uchwały Rady Miasta z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...]. ul. [...]i południową granicą miasta zawarto zapis: "Zakazuje się lokalizacji funkcji zbierania odpadów i składowania, które wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności". Jak stanowi natomiast art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. W ocenie organu odwoławczego ten przepis umożliwia podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter i trwa aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia. Ustawodawca określając zamknięte terminy obowiązywania zezwoleń na przetwarzanie odpadów oraz przewidując konieczność uzyskiwania nowych zezwoleń, założył, iż każdorazowo planowana działalność musi być zgodna z przepisami prawa miejscowego, w tym z m.p.z.p. Na tę okoliczność organ I instancji również zwrócił uwagę. Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym zezwolenie na przetwarzanie odpadów, jest ściśle związane z indywidualnym i konkretnym przedsiębiorcą, a jego wydanie jest konsekwencją ustalenia, że ten właśnie przedsiębiorca spełnia ustawowe wymogi pozwalające na jego udzielenie. Dlatego, zdaniem Kolegium, niezrozumiałe jest odwoływanie się przez Spółkę do sytuacji innych przedsiębiorców i prowadzących inne rodzaje działalności (niewymagające zezwoleń na zbieranie lub przetwarzanie odpadów).
Jak podkreśliło Kolegium, zezwolenie na prowadzenie działalności w postaci przetwarzania odpadów jest wydawane w oparciu o przepisy u.o., ale w zgodzie z prawem miejscowym, dlatego też należy odróżnić cel przedmiotu regulacji zawarty w art. 35 u.p.z.p. od celu przedmiotu regulacji art. 46 u.o. Cele te są odmienne. Słusznie zatem organ I instancji stwierdził, że dostrzeżona przez organ I instancji niezgodność przedsięwzięcia objętego wnioskiem skarżącego z przepisami prawa miejscowego stanowiła podstawową przesłankę do wydania negatywnej opinii dotyczącej zezwolenia na zbieranie odpadów, zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o.
Kolegium zauważyło, że Spółka wystąpiła w dniu [...] kwietnia 2023r. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów w oparciu o informacje stanowiące część wniosku na podstawie art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 u.o. Z akt sprawy wynika ponadto, że [...] r. wygasło zezwolenie na zbieranie odpadów udzielone przez Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] r. Przy ocenie zaś wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, obowiązkiem właściwego organu administracji publicznej jest uwzględnienie przepisów prawa miejscowego, a organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu i dokonywać oceny w zakresie ewentualnej niezgodności postanowień planu z innymi obowiązującymi przepisami prawa. W ramach oceny złożonego wniosku o zezwolenie organ ma obowiązek jedynie dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego, w tym ustaleniami obowiązującego planu. Organ nie jest natomiast powołany do wyjaśniania, jaka działalność jest faktycznie prowadzona na terenie danej nieruchomości.
Z treści natomiast przepisu art. 35 u.p.z.p. należy zdaniem Kolegium wywodzić jedynie, że po wejściu w życie uchwały Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...]. ul. [...] i południową granicą miasta, skarżąca Spółka miała możliwość kontynuowania legalnie (oceniając na dzień wejścia w życie uchwały) prowadzonej działalności z zakresu przetwarzania odpadów, gdyż skutkiem uchwalenia planu miejscowego nie jest automatyczne nakazanie realizacji zagospodarowania zgodnego z tym, które określono w planie. Uprawnienie wynikające z art. 35 u.p.z.p. wykorzystania terenów w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu, umożliwia podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter. Trwa ono aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia, Wygaśnięcie dotychczasowych zezwoleń należy zatem uznać za takie właśnie wygaszenia zezwolenia na prowadzenie na terenie jego nieruchomości działalności w zakresie przetwarzania odpadów. SKO podkreśliło, że ustawodawca, czy to określając zamknięte terminy obowiązywania zezwoleń na przetwarzanie odpadów, czy to przewidując konieczność uzyskiwania nowych zezwoleń, nie zaś przedłużania czasu ważności zezwolenia, założył, iż każdorazowo planowana działalność musi być zgodna z przepisami prawa miejscowego, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie rozumowanie nie pozostaje w sprzeczności z zasadą wynikającą z art. 35 u.p.z.p. Ponadto w postępowaniu z wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów w trybie art. 41 u.o. istotny jest stan prawny na dzień wydania rozstrzygnięcia. Ocenie bowiem podlega, czy w momencie wydawania nowego zezwolenia zamierzenie będzie zgodne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem SKO, C. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła je w całości skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 35. ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 193 ust. 1c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący planuje podjąć nową działalność, co wpłynęło na błędne przyjęcie, iż w chwili składania wniosku, będącego kontynuacją dotychczasowego przedsięwzięcia, konieczne jest każdorazowe badanie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy skarżący jedynie przedłuża dotychczas prowadzoną działalność, a sposób wykorzystywania terenu nie ulega zmianie;
- art. 193 ust. 1c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę, iż dotychczas obowiązujące zezwolenie z dnia [...] r., znak [...] nadal obowiązuje, a tym samym błędne przyjęcie, iż powyższe zezwolenie przestało obowiązywać z dniem [...] r.;
- naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 w zw. z 80 k.p.a., polegającego na rozstrzygnięciu sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania całości materiału dowodowego, poprzez uznanie, iż zezwolenie z dnia [...] r., znak [...] wygasło z dniem [...] r., podczas gdy, jak wynika z akt sprawy, iż wskutek złożenia wniosku z dnia [...] r. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenie to obowiązuje nadal.
W konkluzji skargi wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi zarzuty te szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sąd uznał skargę za niezasadną.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiło w rozpoznawanej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o negatywnym zaopiniowaniu wniosku skarżącej spółki o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie Oddziału spółki w [...] przy ul. [...] działka o nr ewid. [...], obręb [...] (dawny nr ewid. [...]).
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego aktu stanowił przepis art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. W myśl art. 41 ust. 1 u.o. prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 2). Zgodnie z art. 41 ust. 3 u.o., organem właściwym jest:
1) marszałek województwa:
a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,
c) dla instalacji komunalnych,
d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg;
2) starosta - w pozostałych przypadkach.
Organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia (ust. 6a). W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 k.p.a. przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (ust. 6b).
Stosownie do art. 106 § 3 k.p.a. organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
Wynikające z art. 41 ust. 6a u.o. upoważnienie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, do zajęcia stanowiska, w przewidzianej prawem formie – opinii, stanowi zatem formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 1-2 u.o.). Przy czym co należy podkreślić, opinia jako najluźniejsza forma współdziałania organów administracji publicznej nie jest prawnie wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie główne, a jej charakter zbliżony jest do konsultacji, czy też doradztwa. Należy również zaznaczyć, iż z brzmienia art. 41 ust. 6a u.o. wynika, że ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie powołanego przepisu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uwzględniając wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności nakładającą na organy administracji publicznej działania na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, opinia, o której mowa w art. 41 ust. 6a u.o. winna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu opiniującego, zbieżnych z istotą sprawy prowadzonej przez organ właściwy do podjęcia decyzji w trybie art. 41 u.o. W orzecznictwie wskazuje się również, że pomimo braku określenia przez ustawodawcę zakresu przedmiotowej opinii, uzasadnione w tym zakresie jest uwzględnienie treści art. 46 ust. 1 pkt 1-3 u.o., zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2021 r., II SA/Kr 13/21; wyrok WSA w Lublinie z 21 września 2021 r., II SA/Lu 275/21; WSA w Rzeszowie z 19 maja 2021 r., II SA/Rz 57/21; WSA w Łodzi z 18 czerwca 2019 r., II SA/Łd 212/19, CBOSA). Dlatego organ opiniujący powinien ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania sprawy, co do której zajmuje stanowisko i dokonać oceny w powyżej opisanym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2023r. zwróciła się do Marszałka Województwa o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, podając w uzasadnieniu, iż jej działalność w tym zakresie kontynuowana będzie na terenie oddziału spółki zlokalizowanym w [...] przy ul. [...] na działce nr ewid. [...] (obecnie nr [...]) Dotychczas działalność prowadzona była przez spółkę na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z [...] r. znak: [...] udzielającej zezwolenie na zbieranie odpadów, zmienionej decyzjami [...] z [...] r. oraz [...] z dnia [...] r. wydaną przez Marszałka Województwa. Spółka podała, że zbieranie odpadów: głównie złom metali żelaznych i nieżelaznych, odbywać się będzie na w/w działce, odpady magazynowane będą w sposób selektywny w hałdach lub w pojemnikach lub kontenerach na utwardzonym placu w zależności od rodzaju wymaganego odpadu, potem celem dalszego transportu i poddania dalszemu przetworzeniu, odzyskowi, w tym w oddziałów spółki i jej zakładów. Maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych określona została na: 5866 Mg w tym samym czasie i 70 000 Mg w tym samym roku. Spółka określiła planowany okres prowadzonej działalności w w/w zakresie na nie mniej niż 10 lat.
Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z cyt. art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. d u.o. wniosek spółki o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, z uwagi na deklarowaną we wniosku łączną masę odpadów, złożony został do właściwego organu, który z kolei działając prawidłowo w oparciu o art. 41 ust. 6 a u.o. zwrócił się do Prezydenta Miasta - jako organu właściwego - o wydanie opinii w sprawie złożonego wniosku.
Następne zaś w granicach przysługujących kompetencji, Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] r. negatywnie zaopiniował wniosek skarżącej, stwierdzając że zamierzony sposób zagospodarowania terenu przez spółkę wskazuje na niezgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru położonego pomiędzy ul. [...], ul. [...] i południową granicą miasta (Dz. Urz. Woj. Z [...] r. poz. [...], dalej jako mpzp), która obejmuje wskazaną we wniosku działkę nr [...] (dawniej nr [...]). Przepis § 8 ust. 4 mpzp (rozdział 2 ,,Ustalenia ogólne") stanowi bowiem, że w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego: zakazuje się lokalizacji funkcji zbierania odpadów i składowania, które wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności.
Podkreślić należy, że organ wydając opinię w trybie art. 41 ust. 6a u.o.o., obowiązany jest badać stan prawny na dzień wydania opinii i ten stan odnosić do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 u.o., właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Jak już wskazał Sąd wcześniej, badanie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dotyczy również etapu postępowania w przedmiocie wydania opinii na podstawie przywołanego wyżej przepisu art. 41 ust. 6a u.o. Niewątpliwie mpzp z [...] r. stanowi, zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., akt prawa miejscowego.
W myśl art. 35 ust. 1 u.p.z.p., tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. W uchwale z [...] r. nie zostały określone sposoby i terminy tymczasowego zagospodarowania użytkowania terenów w związku z czym zastosowanie znajduje przepis art. 35 u.p.z.p.
W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 44 ust. 1 u.o. zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Czyli po upływie 10-letniego okresu, na które zostało wydane zezwolenie, podmiot musi uzyskać nowe zezwolenie, a wydanie nowego zezwolenia musi mieć oparcie w obowiązującym stanie prawnym. Zatem zezwolenia odpadowe w istocie są czasowe i wygasają, zaś procedura ich odnawiania wiąże się z ponowną oceną, w tym w odniesieniu do aktualnie obowiązującego na danym terenie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zezwolenie na prowadzenie działalności jw. wydawane jest w oparciu o u.o., ale w zgodzie z prawem miejscowym, dlatego też należy odróżnić cel przedmiotu regulacji zawarty w art. 35 u.p.z.p. od celu przedmiotu regulacji z art. 46 u.o. Cele obu tych regulacji są odmienne. W pierwszym przypadku, celem przepisu art. 35 ust. 1 u.p.z.p. jest faktyczne umożliwienie podmiotowi gospodarczemu - wobec niezależnej od niego zmiany funkcji terenu - kontynuowania dotychczasowego zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego zagospodarowania ma jednak ograniczony charakter w czasie. Trwa ono aż do "naturalnego wygaszenia" wskutek np. upływu terminu na który zostało wydane. W przypadku wydawania nowego zezwolenia na prowadzenie działalności jw. ma zastosowanie art. 46 u.o.o. Zezwolenie takie wydaje właściwy organ (marszałek lub starosta) po sprawdzeniu czy taka działalność zgodna jest z prawem miejscowym, czyli min. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, przepis art. 35 ust. 1 u.p.z.p. umożliwia podmiotom prowadzącym określoną działalność, wobec zmiany funkcji terenu, kontynuowanie dotychczasowego, legalnego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zgodnego z planem zagospodarowania terenu. Prawo do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma wówczas ograniczony w czasie charakter i trwa aż do naturalnego wygaszenia zezwolenia na prowadzenie w danym miejscu określonej działalności, np. wskutek upływu terminu ważności zezwolenia (wyroki NSA z dnia: 26 marca 2013 r., II OSK 2281/11; 9 maja 2017 r., II OSK 2112/15; 20 lutego 2019 r., II OSK 854/17).
Wydanie zezwolenie na zbieranie odpadów na terenie, gdzie w obowiązującym planie zapisany jest zakaz lokalizacji obiektów związanych z prowadzeniem działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, byłoby potwierdzeniem nieprawdy i wydaniem zezwolenia niezgodnie z obowiązującym prawem miejscowym (podobnie NSA w wyroku z 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2281/11 oraz wyroku z 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2112/15, publ. orzeczenia.nsa. gov.pl).
Słusznie zatem Kolegium podkreśliło, że ustawodawca określając zamknięte terminy obowiązywania zezwoleń na zbieranie odpadów oraz przewidując konieczność uzyskiwania nowych zezwoleń, nie zaś przedłużania czasu ważności zezwolenia, założył, iż każdorazowo planowana działalność musi być zgodna z przepisami prawa, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2023 r., II SA/Wr 11/23).
Odmienna interpretacja w/w przepisów prowadziłaby do sytuacji, w której pomimo wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadal dopuszczalne byłoby realizowanie nowych przedsięwzięć pozostających w sprzeczności z zapisami planu, z powołaniem na dotychczasowy sposób wykorzystania terenu. Taki sposób rozumienia art. 35 u.p.z.p. (na tle cyt. § 8 ust. 4 m.p.z.p. z [...] r.) jest nie do zaakceptowania, gdyż w praktyce uniemożliwiałby zrealizowanie zamierzeń planistycznych prawodawcy gminnego, ujętych w obowiązujących przepisach aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 854/17).
Przy czym zdaniem Sądu wprowadzenie przez gminę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń obszarowych w zakresie gospodarowania odpadami nie wiąże się z nieuzasadnionym ograniczeniem władztwa planistycznego, czy też swobody działalności gospodarczej, ale wynika wprost z kształtowania przez gminę zasad ochrony środowiska i przyrody, do czego gmina jest nie tylko uprawniona, ale przede wszystkim zobowiązana (por. wyrok WSA z Wrocławia z dnia 31 maja 2013 r., II SA/Wr 11/23 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2019 r., II SA/Łd 212/19). Mpzp z [...] r. w zakresie § 8 ust. 4 nie nosi w ocenie Sądu w tym zakresie znamion istotnego naruszenia prawa.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów w kwietniu 2023 r., mimo pozostającego jeszcze w mocy dotychczasowego zezwolenia na zbieranie odpadów, mając na celu zapewnienie ciągłości w zakresie prowadzonej w w/w zakresie działalności. Jednak powyższe nie zmienia charakteru tego zezwolenie, pozostaje ono zezwoleniem o charakterze terminowym i w tej sytuacji wniosek spółki, związany jest z wygaśnięciem dotychczasowego zezwolenia, traktowany jest jako wniosek o wydanie nowego zezwolenia na zbieranie odpadów. To zaś z kolei uprawnia organy, na tle cytowanych wcześniej przepisów, do badania jego zgodności z przepisami obowiązującego aktualnie planu miejscowego.
W świetle powyższych rozważań za nieuzasadniony uznał zatem Sąd podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 u.p.z.p. Przy czym zdaniem Sądu wskazany przez skarżącą w skardze art. 193 ust. 1c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nie znajduje na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowania (wszedł w życie 18 października 2022 r.). Zgodnie z jego treścią w okresie do dnia 31 grudnia 2025 r. pozwolenie, o którym mowa w art. 180a (pozwolenie na wytwarzanie odpadów), nie wygasa, jeżeli posiadacz odpadów w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem czasu, na jaki zostało wydane to pozwolenie, złoży wniosek o wydanie nowego pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Przepis ten odnosi się do wytwarzania odpadów, nie zaś do ich zbierania.
W tym zakresie Sąd wskazuje na art. 226a u.o., zgodnie z którym w okresie do dnia 31 grudnia 2025 r. zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów nie wygasa ze względu na upływ czasu, na jaki zostało wydane, jeżeli posiadacz odpadów w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem tego czasu złoży wniosek o wydanie nowego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów (ust. 1). Dotychczasowe zezwolenie na zbieranie odpadów zezwolenie na przetwarzanie odpadów wygasa w dniu następującym po dniu, w którym: 1) nowe zezwolenie, decyzja o odmowie wydania nowego zezwolenia albo decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania nowego zezwolenia stały się ostateczne, albo 2) wniosek o wydanie nowego zezwolenia właściwy organ pozostawił bez rozpatrzenia (ust. 2). Przepis art. 226 a u.o. dodany został przez art. 45 pkt 2 ustawy z dnia 7 października 2022 r. (Dz.U.2022.2127) zmieniającej m.in. u.o., (na podstawie tej samej ustawy zmieniającej wszedł w życie cyt. art. 193 ust. 1 c P.o.ś.) i obowiązuje z dniem 18 października 2022r., a związany jest ze skutkami okresu pandemii COVID-19.
Przepis art. 226a u.o. odnosi się do kwestii określenia, a dokładnie przedłużenia, daty wygaśnięcia dotychczasowego zezwolenia, ale nie ma wpływu na to, że podmiot zobligowany jest przy kontynuowaniu działalności w zakresie zbierania odpadów do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o wydanie takiego zezwolenie. Zatem ustawodawca w przepisie tym nie zmodyfikował zasady co do terminowości decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów i jej wygaśnięcia, odmienne jedynie określając moment tego wygaśnięcia. Dlatego kluczowe znaczenie ma to, że wniosek skarżącej z kwietnia 2023 r. to nowy wniosek, traktowany jako inicjujący postępowanie w sprawie nowego zezwolenia na zbieranie odpadów, a nie jedynie przedłużeniu ulec może tylko termin obowiązywania poprzedniego zezwolenia spółki. Powyższe zaś przekłada się na interpretację § 8 ust. 4 mpzp – zakazu lokalizacji funkcji zbierania odpadów i składowania, które wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności, powodując, że wniosek o wydanie kolejnego zezwolenia należy rozpoznawać z uwzględnieniem cyt. przepisu mpzp z [...] r.
W tym zakresie należy jedynie stwierdzić, iż SKO błędnie wskazało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że dotychczasowe zezwolenie skarżącej wygasło z dniem [...] r. Podczas, gdy uwzględniając treść cyt. art. 226a ust. 1 i 2 u.o., skutek taki jeszcze nie nastąpił. Jednak w świetle wcześniejszych rozważań przedstawiony przez Sąd w uzasadnieniu, powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na wynik postępowania i ocenę przez Sąd co do zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem.
Nieuzasadniony jest także w ocenie Sądu zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. gdyż analiza akt sprawy wskazuje, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo zebrany i poddany prawidłowej ocenie. W tym zakresie błędne ustalenie przez SKO co do daty wygaśnięcia dotychczasowego zezwolenia, jak powyżej wskazał Sąd, nie miało wpływu na ocenę w zakresie zgodności wniosku jako wniosku o nowe zezwolenie z mpzp. Zasadnicze znaczenie ma bowiem kwestia samej terminowości zezwolenia, z czym wiąże się to, że kolejny wniosek dotyczy nowego zezwolenia i badanie jego zgodności z mpzp aktualnie obowiązującym jest obowiązkowe i konieczne.
Zdaniem Sądu zatem w rozpoznawanej sprawie w wyniku dokonania oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dotyczącego sposobu zagospodarowania terenu przez skarżącą opisanego we wniosku o zezwolenie, w świetle zapisów mpzp z [...] r., organy słusznie doszły do przekonania, że wnioskowana działalność objęta wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2023 r. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów jest niezgodna z zapisami mpzp z [...] r.
Na marginesie Sąd dodaje, iż według § 8 ust. 7 mpzp na terenie objętym planem zakazuje się przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów z zakresu ochrony środowiska z wyłączeniem inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej i dróg publicznych, a z kolei zgodnie z § 3 pkt 83 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: punkty do zbierania złomu, w tym przeładunku złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Według wniosku skarżącej działalność spółki polega na zbieraniu głównie złomu.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.