II SA/GO 124/23

II SA/Go 124/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek
Kamila Karwatowicz /sprawozdawca/
Michał Ruszyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 15 ust.  2 i 3, art. 20 ust. 1, art. 37a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 147
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 22 lipca 2022 r., nr XLV/338/22 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębach Gminy [...] stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.
Uzasadnienie
Na sesji w dniu 22 lipca 2022r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr XLV/338/22 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębach Gminy. Powyższa uchwała została opublikowana w Dz. Urz. Woj. Z 2022 r. pod poz. .
Pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą uchwałę, zarzucając jej istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu, tj. art. 1 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 1,6. 8, 9,10, art.16 ust. 1. art. 37a ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. 2022 poz. 503 ze zm., dalej jako u.p.z.p.), art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2022r., poz.1297 ze zm., dalej jako u.u.cp.g.), §3 pkt 4 oraz § 8 ust. 1 i 2 obowiązującego w chwili podjęcia przedmiotowej uchwały rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164 poz.1587, dalej jako rozporządzenie), § 6, § 137wzw.z§ 143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 283, dalej jako ztp). Mając powyższe na uwadze Wojewoda wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości.
W uzasadnieniu skargi organ przywołał szczegółowo poszczególne zarzuty jednocześnie uargumentowując je. W pierwszej kolejności Wojewoda zwrócił uwagę, iż załączniki do planu - 20 rysunków, sporządzone zostały w skali 1:2000 (21 rysunek stanowi legenda do planu), podczas gdy zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadku planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Wojewoda zauważył, że celem regulacji art. 16 ust. 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie, aby rysunek planu miejscowego był czytelny i nie powodował wątpliwości interpretacyjnych w odniesieniu do przeznaczenia terenów objętych tym planem.Wojewoda wskazał, iż z uzasadnienia do projektu przedmiotowego aktu nie wynika, dlaczego zastosowana została właśnie skala 1:2000, ale przede wszystkim skala, w jakiej opracowano plan, uniemożliwia dokonanie szczegółowej oceny zgodności z prawem przedmiotowego aktu, w szczególności powiązanie jej zapisów części tekstowej z częścią graficzną. Co prawda dotyczy obszaru o znacznej powierzchni, ale nie jest to obszar o wyłącznie charakterze rolniczym czy leśnym, gdyż przewidziano też tereny do zabudowy, a więc mapa musi być w pełni czytelna, żeby wydane mogło zostać na jej podstawie pozwolenie na budowę.
Niezależnie od powyższego uchybienia Wojewoda zwrócił uwagę także na inne istotne naruszenia prawa. W kwestionowanej uchwale niejednokrotnie błędnie zostało ustalone przeznaczenie podstawowe terenu: w § 16 ust. 10 dla terenów R/1-19 , w § 18 ust. 14 dla terenów R/1-40, w § 20 ust. 4 dla terenów R/1-15, w § 22 ust. 9 dla terenów R/1-29, w § 42 ust. 12 dla terenów R/1-27, dla terenów R/1-22 ustalono jako przeznaczenie podstawowe - tereny rolnicze - uprawy połowę, łąki, pastwiska. Jak wynika z treści § 16ust. 10 pkt 3, §18ust. 14 pkt 3, § 20 ust. 4 pkt 3, § 22 ust. 9 pkt 3, § 42 ust. 12 pkt 3, § 50 ust. 9 pkt 3 na terenach tych dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością jej przebudowy i remontów. Analogiczna sytuacja dotyczy również terenów ZN przeznaczenie podstawowe - zieleni nieurządzonej, łąk, pastwisk, gdzie dla zabudowy zagrodowej (wiaty, stodoły, silosy), z wyłączeniem budynków mieszkalnych, ustalono parametry, w tym wysokość noworealizowanej zabudowy (dotyczy zapisów § 16 ust. 16 pkt 4 lit. a, § 22 ust. 14 pkt 4 lit. a, § 30 ust. 11 pkt 4 lit. a, § 48 ust.l 1 pkt 4 lit. a ). Z kolei w § 28 ust. 6 uchwały przewidziano jako przeznaczenie podstawowe teren komunalnej stacji uzdatniania wody oraz usług sportu i rekreacji (SUW/US/1), które nie powinny być zapisane łącznie. Również przeznaczenie podstawowe dla terenu określonego jako UT/1-7 (przeznaczenie podstawowe: tereny usług turystyki - § 30 ust. 6 uchwały, gdzie przeznaczeniem dopuszczalnym jest: budowa obiektów dla potrzeb rekreacji wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz zielenią (§ 30 ust. 6 pkt 2 ) oraz usługi pensjonatowe, handlu i gastronomii, towarzyszące funkcji dominującej, służące obsłudze tego terenu (§ 30 ust. 6 pkt 3 lit. a). Tutaj przeznaczeniem podstawowym powinno być bowiem to, co stanowi przeznaczenie dopuszczalne (budowa obiektów dla potrzeb rekreacji wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz usługi pensjonatowe, handlu i gastronomii).
Następnie Wojewoda zwrócił uwagę, że zapisy części tekstowej nie zawsze mają swoje odzwierciedlenie w części graficznej bądź nie są spójne z częścią graficzną: § 3 ust. 1 pkt 6, §3 ust. 2 pkt 1, § 3 ust. 2 pkt 3, § 3 ust. 2 pkt 4, § 7 ust. 1 pkt 6, 7 , 8 i 9, § 10, § 28 ust. 9 i pkt 2 lit. d, § 34 ust. 13 i pkt 2 lit. d, § 52 ust. 12 i pkt 2 pkt d pojawia się oznaczenie symbolem E/9.
Dalej Wojewoda zwrócił uwagę na użycie w zaskarżonej uchwale zwrotów nieostrych, umożliwiających zastosowanie niedopuszczalnego luzu decyzyjnego. Dotyczy to np. zapisów § 18 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 3, § 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3, gdzie dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej (odpowiednio: MNU/1-10 i MNU/1-3) oraz dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (odpowiednio: MW/1-5 i MW/l) zabrania się lokalizowania w granicach działek urządzeń usługowych /produkcyjnych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego oraz wymagających wielokrotnej (ponad 2 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3, 5 tony) transportu dostawczego. Podobne zapisy występują w § 18 ust. 12 pkt 3 oraz w § 30 ust.3.
Z kolei sprzeczne, wzajemnie wykluczające się regulacje zawarto w § 30 ust. 12 pkt 2 i pkt 5 lit. a - tereny zieleni parkowej (ZP-1), gdzie uchwałodawca najpierw wprowadza zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych, produkcyjnych i gospodarczych, po czym ustala wskaźnik powierzchni zabudowy kubaturowej nie wyższy niż 2%. Wojewoda wskazał też na nieprecyzyjny zapis § 30 ust. 12 pkt 4 stanowiący: uzupełniające nasadzenia zieleni w granicach terenu należy wprowadzać w sposób nie naruszający istniejących wartości środowiska przyrodniczego.
Następnie Wojewoda zakwestionował zapisy § 18 ust. 4, gdzie dla terenu U/1-8- przeznaczenie podstawowe - tereny usług handlu, gastronomii na wydzielonych działkach przyjęto dopuszczalne kierunki przekształceń: a) zmiana rodzaju realizowanych usług na inne usługi komercyjne, z zastrzeżeniem zgodności nowych funkcji z wymogami obowiązujących przepisów szczególnych. Z powyższych zapisów nie wiadomo bowiem, o jakie dokładnie inne usługi komercyjne chodzi. Ponadto uchwałodawca w § 18 ust. 4 pkt 3 (teren U/1-8) orazw:§26 ust. 7 pkt 6 i § 28 ust. 5 pkt 6- tereny usług turystyki oznaczone odpowiednio: UT/l-13i UT/1-3, § 30 ust. 4 pkt 3 (teren usług handlu i gastronomii oznaczony: U/1-3) dopuścił możliwość wprowadzenia funkcji mieszkaniowej dla właściciela lub zarządcy terenu (w § 18 ust. 7 pkt 3 dopuszczono analogiczną funkcję dla nauczycieli) nie opisując w żaden sposób jak to przeznaczenie uzupełniające miałoby być realizowane. Z kolei w: § 24 ust. 3 pkt 5 na terenie MW/4 - przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej dopuszczono wprowadzenie zabudowy jednorodzinnej bez jakichkolwiek dodatkowych ustaleń w tym zakresie, § 28 ust. 6 pkt 3 nie ustalono parametrów dla przeznaczenia dopuszczalnego (usług handlu i gastronomii) na terenie SUW/US/1.
Z kolei do ustalenia w planie przeznaczeń sprzecznych, wzajemnie wykluczających się doszło poprzez zapisy § 18 ust. 12 oraz § 20 ust.3, § 22 ust. 7, § 24 ust. 7, § 28 ust. 7 uchwały, gdzie dla terenów oznaczonych odpowiednio: RM/1-82, RM/1-14, RM/1-19, RM/1-21, RM/1-17 - przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy zagrodowej dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ustalenie na jednym terenie, bez rozgraniczenia linią rozgraniczającą, rozłącznych funkcji, w tym przypadku zabudowy zagrodowej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej, stoi w sprzeczności zzapisamiart. 15ust. 2pkt 1 orazart.1 pkt 1 u.p.z.p.Do połączenia na jednym terenie przeznaczeń sprzecznych doszło również poprzez dopuszczenie na terenach KK/1-2 - przeznaczenie podstawowe - tereny komunikacji kolejowej - funkcji mieszkaniowej (§ 18 ust. 26 uchwały).
Następnie Wojewoda zwrócił uwagę na wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. obowiązek określenia w planie miejscowym m.in. minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji i brak w tym zakresie odpowiednie regulacji w uchwale. Ponadto zwrócił uwagę, iż miejsca postojowe powinny być ustalone w obrębie działki budowlanej.
Dalej skarżący zakwestionował pojawiające się w uchwale zapisy o ogrodzeniach i reklamach (np. zakaz ogrodzeń z prefabrykowanych ogrodzeń betonowych - § 6 ust. 1 pkt 4, zakaz umieszczania reklam wielkogabarytowych- § 6 ust. 1 pkt 11, dopuszczenie ogrodzenia terenu cmentarza ogrodzeniem o wysokości nie przekraczającej 2m dostosowanym do potrzeb zabytkowego charakteru cmentarz - § 14 ust. 18 uchwały i inne). Zdaniem organu nadzoru powyższa materia powinna zostać uregulowana w tzw. "uchwale reklamowej" podejmowanej na podstawie art. 37a u.p.z.p.
Wojewoda zakwestionował też zapisy § 11 ust. 2 pkt 2 lit. b w zakresie słów: "przydomowych oczyszczalni", naruszające zapisy art. 5 ust. 1 pkt 2 u.u.c.p.g.
Za niezgodne z prawem uznał Wojewoda również zapisy § 22 ust. 6 pkt 3 uchwały, na mocy których dla terenu US/1,2 - przeznaczenie podstawowe -tereny usług sportu i rekreacji ustalono jako przeznaczenie dopuszczalne: usługi handlu i gastronomii nie zajmujące więcej niż 10% terenu (...). W ocenie skarżącego ustalając przeznaczenie dopuszczalne organ powinien odnieść się do powierzchni działki budowlanej a nie do terenu. Analogiczna sytuacja dotyczy zapisów § 24 ust. 6 pkt 3 oraz § 26 ust. 6 pkt 3 (tereny usług sportu i rekreacji -US/1 i US/1,2) oraz § 28 ust. 6 pkt 3 (teren komunalnej stacji uzdatniania wody oraz usług sportu i rekreacji -SUW/US/1).
Z kolei w § 26 ust. 14 pkt 1 lit f uchwały według Wojewody uchwałodawcaokreślając lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy I urządzania terenu dla terenu lasów (ZLU/1,2) Rada ustaliła: minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej 1000m2, podczas gdy użycie pojęcia działki budowlanej jest niewłaściwe, skoro to ustalenia dla terenu lasów.
Ponadto w ocenie skarżącego zapisy w planie, dotyczące lokalizowania szafek gazowych dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego (§11 ust. 2 pkt 4 lit. e uchwały), wykraczają poza delegację ustawową wynikającą z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., dodając, że powyższe kwestie normowane są w § 159 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 202r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wreszcie w § 13 ust. 1 pkt 9 uchwały w rozdziale zatytułowanym: szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym Rada dopuściła odstępstwo od warunków określonych w niniejszym paragrafie w przypadku wydzielenia działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i dróg. Z powyższego wynika, iż procedurą scalania i podziału nieruchomości Rada objęła działki gruntu wydzielone na cele lokalizowania uzbrojenia terenu i komunikacji, podczas gdy powyższe kwestie nie stanowią elementu procedury scalania i podziału, o którym mowa w art. 101 i dalszych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.
Dalej, za istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu Wojewoda uznał zapisy, gdzie w postanowieniach szczegółowych, w stosunku do terenów oznaczonych jako: E/1 (tereny urządzeń elektroenergetycznych) ustalono, iż granice nie są ściśle wyznaczone, zostaną ustalone po wydaniu warunków zaopatrzenia w energię elektryczną. W tym przypadku również niedopuszczalne jest przeniesienie kompetencji do dookreślenia przebiegu linii rozgraniczających na organ inny niż rada gminy.
Dodatkowo skarżący wskazał na uchybienia o charakterze nieistotnego naruszenia prawa.Ponadto zdaniem skarżącego z uwagi na fakt, iż przedstawiony na załączniku graficznym nr 13 teren MN/5 znajduje się w strefach ochrony cmentarnej, w planie powinien znaleźć się zapis analogiczny jak przyjęty dla sąsiednich terenów RU o treści: "w strefie ochrony sanitarnej cmentarza obowiązuje zakaz lokalizacji nowej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi, lokalizacji nowej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi, lokalizacji obiektów związanych z magazynowaniem, handlem i .przetwórstwem artykułów żywnościowych" (§38 ust. 11 pkt 4 planu).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności organ podniósł, iż Wojewoda brał udział w procedurze planistycznej i powinien wszelkie istotne naruszenia dostrzec na wcześniejszym etapie tj. uzgodnienia, umożliwiając dostosowanie zapisów planu do wytycznych skarżącego.
Odnośnie skali organ wyjaśnił, iż zakres obszarowy planu obejmował niemal całą powierzchnię Gminy, która wynosi 32 680 ha i był tak duży, że został podzielony na 20 załączników graficznych, które obejmowały całe obręby geodezyjne Gminy, a nie pojedyncze miejscowości. Rysunki planu zostały opracowane na mapie cyfrowej, która została pozyskana ze Starostwa Powiatowego z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Organ dodał, iż w dobie cyfryzacji pracę nad uchwalonym planem wykonuje się cyfrowo, Gmina oraz Starostwo Powiatowe pracuje na planie w wersji cyfrowej, dzięki czemu każdy teren można dowolnie powiększyć, a przy zastosowaniu odpowiednich skrótów klawiszowych bardzo łatwo jest znaleźć każdy teren, czy działkę, jak również zmienić szerokość linii. Ponadto jakość rysunków można sprawdzić zarówno w Systemie Informacji Przestrzennej Gminy jak i w BIP w wykazie planów zagospodarowania przestrzennego, gdzie można pobrać każdy załącznik formacie.
Dalej organ odniósł się kolejno do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze, niektóre z nich uznając za uzasadnione w związku z omyłkowym wprowadzeniem do planu. Stanowisko organu co do poszczególnych zarzutów skargi opisane zostanie w uzasadnieniu w części rozważań dotyczących tych zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżący nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Odnośnie aktów organów gmin powyższe przepisy pozostają w związku z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40, dalej jako: u.s.g.), który stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei przewidziane w art. 93 ust. 1 u.s.g. prawo organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 tej ustawy. Ponieważ Wojewoda nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie był uprawniony do wniesienia skargi.
Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola legalności uchwały zaskarżonej przez Wojewodę, według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu, prowadzi do wniosku, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie zarzuty Wojewody do zaskarżonej uchwały dotyczyły naruszenia przez organ uchwałodawczy zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., będący przepisem szczególnym w stosunku do art. 91 u.s.g., stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie ,,zasad sporządzania planu miejscowego" należy wiązać ze sporządzaniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z jego merytoryczną zawartością (obejmującą część tekstową, graficzną tj. rysunek planu i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z dnia 11 września 2008 r., II OSK 215/08 i 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Zasady sporządzania planu obejmują standardy dokumentacji planistycznej. Zawartości i przedmiotu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą przepisy art. 15 ust. 1, 15 ust. 2 i 3, 17 pkt 4 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz wydane na podstawie upoważnienia z art. 16 ust. 2 u.p.z.p., przepisy rozporządzenia.
Przepisy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz 91 ust. 4 u.s.g., wyróżniają dwie kategorie wad uchwały organów gminy w zakresie planu miejscowego: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "istotnego naruszenia prawa", ani też nie wyliczył rodzaju wad, które należy w ten sposób kwalifikować. Według wypracowanego przez piśmiennictwo i orzecznictwo stanowiska przyjmuje się, że nieistotne naruszenia prawa obejmują naruszenia mało istotne i niedotyczące istoty zagadnienia. Nieistotne naruszenie prawa, jak błąd lub nieścisłość prawna nie mająca wpływu na istotną treść uchwały, jest zatem mniej doniosłe niż inne wadliwości. Jako przykłady tego rodzaju uchybień wskazuje się nieodpowiednie oznaczenie uchwały, przywołanie niewłaściwej podstawy prawnej uchwały (przy założeniu, że istnieje przepis prawa umocowujący do jej podjęcia), oczywistą omyłkę pisarską lub rachunkową. Natomiast rodzaje naruszeń, które należy zaliczyć do kategorii istotnych, to naruszenia znaczące, wpływające na treść uchwały lub zarządzenia, dotyczące meritum sprawy, jak np. naruszenie przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (zob. P. Chmielnicki, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa, LexisNexis 2006, s. 94-95 oraz przywołane tam orzeczenia NSA).
Dokonując gradacji zarzutów skargi z punktu widzenia istotności naruszenia oraz ich wpływu na ważność całego planu, wpierw należało dokonać oceny zarzutu podniesionego na pierwszym miejscu, dotyczącego sporządzenia rysunków zaskarżonego planu miejscowego w niewłaściwej skali.Stosownie do art. 16 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnymi kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. W § 6 pkt 1 rozporządzenia (które ma zastosowanie z uwagi na
treść § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe) zawarte zostało doprecyzowanie dopuszczalności stosowania map w skali 1:2000 dla rysunku planu miejscowego, ograniczone do przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz do przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla obszarów o znacznej powierzchni.
Jak wyjaśniła A. Fogel w publikacji:,, Skala rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a zasady jego sporządzania", ST 2013, nr 7-8, s. 40-51, wprowadzenie jako podstawowej skali mapy planu miejscowego 1:1000 wynika ze zwiększonej szczegółowości planów, które nie podlegają już, jak w poprzednim porządku prawnym, doprecyzowaniu decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeśli więc w myśl art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy, to naniesienie powyższych danych na mapy powinno być dokonane tak, aby zapis rysunku byłzarówno dokładny, jak i przejrzysty. Zastosowanie odpowiedniej skali rysunku planu miejscowego jest więc związane z różnorodnością treści, a co za tym idzie, koniecznością szczegółowego odzwierciedlenia dopuszczalnego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. Dlatego przepisy u.p.z.p. przewidują dopuszczenie innej skali niż 1:1000. Uzasadnienie dla odstąpienia od zasady sporządzenia planu w skali 1:1000 może być związane w szczególności z przedmiotem ustaleń planu, który – jeśli nie dotyczy terenów zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę – może spełnić swoje zadanie regulacyjne również w mniejszej skali. Czytelność mapy jest przy tym kryterium, które powinno być odnoszone do rysunku planu istniejącego w wersji zmaterializowanej, czyli papierowej. Obecnie w toku prac planistycznych powszechnie są stosowane cyfrowe techniki wykonywania map przez co funkcjonują one równocześnie w wersjach: papierowej oraz cyfrowej. Umożliwia to komputerowe powiększanie mapy lub odnoszenie jej treści do określonego układu współrzędnych (...). Załącznik powinien natomiast być rysunkiem (przez co należy rozumieć również wydruk). Autor publikacji słusznie zaznaczył, że możliwość bardziej szczegółowego odczytu treści mapy z jego wersji elektronicznej nie może mieć więc waloru prawnego przy odczycie treści rysunku załącznika graficznego do miejscowego planu na etapie procesu inwestycyjnego (np. możliwości powołania się przy badaniu zgodności zamierzenia budowlanego lub decyzji środowiskowej z planem miejscowym).
Nie budzi wątpliwości, iż dla prawidłowego ustalenia treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest uwzględnienie przepisów jego części tekstowej oraz części graficznej (załącznika do uchwały), które łącznie tworzą normę prawa miejscowego. W świetle art. 20 ust. 1 u.p.z.p. część graficzna planu stanowi obligatoryjny element planu miejscowego przyjmującego formę załącznika do uchwały. Oznacza to, że jednym z kluczowych elementów pozwalających na realizację takiej funkcji rysunku planu miejscowego jest jego dokładność i czytelność, a więc w konsekwencji zapewnienie jednoznacznej jego interpretacji. W tej sytuacji to właśnie skala zastosowana na rysunku jest tym elementem, od którego w dużej mierze jest zależna z jednej strony liczba szczegółów, które można umieścić na mapie, i dokładność ich wymiarów, z drugiej zaś – precyzja prac pomiarowych, które można wykonać na mapie, aby prawidłowo odczytać rysunek. Powyższe potwierdza też § 8 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wyłożenia go do publicznego wglądu, sporządzenia jego kopii, a także ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa.
Wskazać należy, iż orzecznictwo przyjmuje, iż sporządzenie części graficznej planu miejscowego w skali 1:2000 i 1:5000 nawet bez wskazania okoliczności uzasadniających przyjęcie, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności planu, jedynie wtedy, gdy pomimo przyjęcia takiej skali rysunek planu jest czytelny, a odczytanie numerów działek nie stanowi trudności (tak: w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2795/19, z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2071/13, z dnia 10 sierpnia 2011 r., II OSK 1132/11, z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 1734/15, z dnia 17 czerwca 2016 r., wyrok WSA w Olsztynie z 14 lutego 2023 r., II SA/Ol 9/23, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 września 2020 r., II SA/Bk 279/20, CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie stanowiące załączniki do zaskarżonej uchwały rysunkinr 1 do 20 sporządzone zostaływ skali 1:2000. Z uzasadnienia do zaskarżonej uchwały, ani z dokumentacji planistycznej nie wynika szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. wskazujący na wykorzystaniedo planu map w skali 1:2000, zamiast map o skali 1: 1000.Dopiero w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że zastosowanie takiej skali uzasadniała wielkość gminy i wielkość obszaru objętego planem miejscowym (obszar o znacznej powierzchni). Przy czym zdaniem organu w dobie cyfryzacji nie powinno mieć to istotnego znaczenia skoro ułatwione jest przeglądanie wersji cyfrowej z możliwością zbliżania poszczególnych elementów planu.
Sąd uznał w powyższym zakresie zarzut skargi za uzasadniony. Odstępstwo od określonej w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. skali 1:1000 w odniesieniu do załączników graficznych nr 1-20 do zaskarżonej uchwały ograniczyło czytelność części graficznej planu w zakresie istotnych elementów, jak np. przeznaczenie terenu, linie zabudowy, poszczególne elementy graficzne wymienione w legendzie w załączniku nr 21 do uchwały, a także numery działek.Niewątpliwie zdecydowanie nieczytelne są załączniki do uchwały nr: 1,2,3,6,7,8,9,11,12,13,15, gdzie nie sposób odczytać nie tylko numerów działek, ale też często przebiegulinii zabudowy, niektórych przeznaczeń terenu oraz oznaczeń graficznych (np. trudne lub niemożliwe do odczytania są obiekty wpisane do ewidencji zabytków, które powinny być oznaczone białym polem zakreślonym niebieskimi paskami, a przy tej skali tworzą niebieskie punkty, przysłaniające często też pozostałe elementy planu). Bardziej czytelne są załączniki do uchwały nr: 14,16,17,18,19,20 (obejmują one mniejszy obszar), jednak mimo tego nadal niewątpliwie na żadnym z tych załączników niemożliwe jest odczytanie numerów działki, sposobu ich obecnego zagospodarowania, a także naniesionych na rysunku zgodnie z legendą wymiarów w metrach. Odnalezienie na rysunkach planu sporządzonych na mapie z wykorzystaniem skali 1:2000, numerów geodezyjnych działek, ich granic oraz konturów zabudowy, jest w zasadzie niewykonalne, a w najlepszym wypadku nie daje pewnego wyniku odczytu.
Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, rysunki sporządzone zostały z wykorzystaniem udostępnionej cyfrowo przez Starostwo Powiatowe z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego mapy ewidencyjnej (która jest uznawana za tożsamą z mapą katastralną) w wersji cyfrowej. Zgodnie z § 28 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390), a także zgodnie z § 26 poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, treść mapy ewidencyjnej obejmuje obligatoryjnie numery działek ewidencyjnych, stąd uznać należy, iż powinny być one widoczne na rysunkach planu.
Sąd zwrócił przy tym uwagę, iż w każdym z załączników nr 1-20 przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa (oznaczone symbolem MN). Mając to na uwadze Sąd uznał, iż opisana nieczytelność w/w rysunków jest na tyle duża, że mogłoby to skutkować to trudnościami oceny zgodności projektów budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na etapie wydawania pozwoleń na budowę. Wobec powyższego załączniki z zastosowaniem takiej skali wpływają na wyrazistość i czytelność planu i nie mogą być zaakceptowane z punktu widzenia wymogów art. 16 ust. 1 u.p.z.p. i § 7 rozporządzenia.
Nie można zgodzić się z organem, iż zastosowanie skali 1:2000 związane jest z wielkością gminy, ponieważ co prawda plan obejmuje znaczną część terenów gminy, ale nie zostały one zamieszone na jednym załączniku, a podzielone na 20 rysunków, które pojedynczo nie obejmują obszarów o tak znacznej powierzchni. Skład orzekający wyraża przy tym stanowisko, że użyte w § 6 ust. 1 rozporządzenia pojęcie "obszarów o znacznej powierzchni", dla których przy sporządzaniu rysunku planu miejscowego dopuszczalne jest stosowanie map w skali 1:2000, dotyczy zwartych i ciągłych obszarów o znacznej powierzchni, a nie obszarów od siebie oderwanych choćby nawet suma ich powierzchni była znaczna. Zdaniem Sądu nie istniały przeszkody prawne, by część graficzna planu sporządzona została na odrębnych arkuszach z wykorzystaniem skali 1:1000, która zapewniałaby właściwą czytelność planu.
Podzielenie zarzutu zastosowania niewłaściwej skali mapy na rysunku planu czyni nieważnym część graficzną planu tj. element zespolony z częścią tekstową planu co w konsekwencji czyni koniecznym stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Jak wynika bowiem z § 1 ust. 2zaskarżonej uchwały, rysunki o nr 1-20 stanowią integralną część uchwały, a zatem ustalenia zawarte w tekście uchwały oraz na rysunku planu obowiązują łącznie. Dodatkowo w § 3 uchwały przyjęto, że oznaczenia graficzne rysunku planu dotyczące: granicy opracowania planu, linie rozgraniczające tereny o różnych przeznaczeniach, symbole określające przeznaczenie terenów, nieprzekraczalne linie zabudowy, obiekty wpisane do ewidencji zabytków i inne obiekty i obszary objęte ochroną konserwatorską, granica strefy ochrony sanitarnej od cmentarza i inne granice poszczególnych obszarów o szczególnym przeznaczeniu, są obowiązującymi ustaleniami planu miejscowego.W tej sytuacji brak możliwości ich odczytania lub wątpliwości w tym zakresie uniemożliwiają zaakceptowanie jako dopuszczalnych rysunków z zastosowaniem skali 1:2000. Nieważność całości jednego członu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czyni nieważnym całą uchwałę w sprawie planu. Konieczność usunięcia z obrotu prawnego całej części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego zaskarżoną uchwałą, w praktyce uniemożliwia stosowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w przypadku, gdy cała część graficzna sporządzona została z naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc w świetle unormowania art. 28 ust. 1 u.p.z.p. obarczona jest wadą skutkującą jej nieważnością, stwierdzić należy nieważność całej uchwały, którą przyjęto miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tak części graficznej, jak i tekstowej.
Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę Sąd wyjaśnia jednocześnie, iż bez znaczenia dla oceny zasadności w/w zarzutu pozostaje fakt, iż Wojewoda brał udział w procedurze planistycznej dotyczącej zaskarżonej uchwały. Powyższe nie stanowi przeszkody dla złożenia przez Wojewodę skargi do sądu administracyjnego i dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
Stwierdzenie istotnego naruszenia prawa w powyższym zakresie, skutkujące stwierdzeniem przez Sąd nieważności w całości zaskarżonej uchwały, oznacza, że pozostałe zarzuty podniesione w treści skargi mają ,,wtórne" znaczenie. Pomimo tego Sąd uznał za uzasadnione odniesienie się w dalszej części uzasadnienia do pozostałych zarzutów skargi.
Wojewoda wskazał na błędne ustalenie przeznaczenia podstawowego: w § 16 ust. 10 dla terenów R/1-19 , w § 18 ust. 14 dla terenów R/1-40, w § 20 ust. 4 dla terenów R/1-15, w § 22 ust. 9 dla terenów R/1-29, w § 42 ust. 12 dla terenów R/1-27, dla terenów R/1-22, gdzie ustalono jako przeznaczenie podstawowe - tereny rolnicze - uprawy polowe, łąki, pastwiska. Jak wynika z treści § 16ust. 10 pkt 3, §18ust. 14 pkt 3, § 20 ust. 4 pkt 3, § 22 ust. 9 pkt 3, § 42 ust. 12 pkt 3, § 50 ust. 9 pkt 3 na terenach tych dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością jej przebudowy i remontów. Zdaniem skarżącego fakt, iż na omawianych terenach znajduje się już zabudowa zagrodowa powoduje, iż podstawowe przeznaczenie tych terenów stanowić powinna zabudowa zagrodowa z ewentualnym dopuszczeniem upraw polowych, łąk i pastwisk czy też usług agroturystyki. W tym zakresie organ wyjaśnił, iż na w/w obszarze występuje zabudowa zagrodowa i z tego powodu zamiarem Rady było zapewnienie możliwości zachowania istniejącej zabudowy zagrodowej i umożliwienie jej remontu czy przebudowy. Zdaniem Sądu analiza zakwestionowanych przepisów wskazuje, iż Rada nie określiła zabudowy zagrodowej jako przeznaczenia dopuszczalnego czy uzupełniającego na tym terenie, a jedynie odniosła się do zabudowy zagrodowej już istniejącej, chcąc umożliwić jej ewentualną przebudowę lub remont. Powyższe zdaniem Sądu nie oznacza konieczności zmiany przewidzianego w uchwale przeznaczenia podstawowego – tereny rolnicze – tym bardziej, że w świetle definicji przeznaczenia uzupełniającego (§ 1 pkt 6 uchwały), według koncepcji Wojewody, tereny rolnicze stanowić mogłyby tylko do 20% terenu.
Odnośnie terenów ZN przeznaczenie podstawowe - zieleni nieurządzonej, łąk, pastwisk, gdzie dla zabudowy zagrodowej (wiaty, stodoły, silosy), z wyłączeniem budynków mieszkalnych, ustalono parametry, w tym wysokość noworealizowanej zabudowy (dotyczy zapisów § 16 ust. 16 pkt 4 lit. a, § 22 ust. 14 pkt 4 lit. a, § 30 ust. 11 pkt 4 lit. a, § 48 ust.1 1 pkt 4 lit. a ), według Wojewody przeznaczeniem podstawowym powinna być zabudowa zagrodowa z dopuszczeniem zieleni nieurządzonej, łąk, pastwisk. Należy zwrócić uwagę, iż odmiennie niż w przypadku opisanych powyżej terenów rolniczych R, cytowane przepisy dotyczące terenów ZN nie odnoszą się w sposób jednoznaczny do istniejącej zabudowy zagrodowej dopuszczając jej przebudowę lub remont. Przy czym w/w przepisy nie określają zabudowy zagrodowej wprost jako przeznaczenia dopuszczalnego na terenie ZN, co wskazuje na niejednoznaczność i wątpliwości interpretacyjne w tym zakresie. Dodatkowe wątpliwości budzi wskazanie na zabudowę zagrodową z podaniem w nawiasie, że dotyczy to silosów, stodół i wiat, z wyłączeniem budynków mieszkalnych. Tak sformułowane przepisy czynią je niejednoznacznymi i nieczytelnymi. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 pkt 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Jednocześnie w świetle orzecznictwazespół obiektów budowlanych nie ma charakteru zabudowy zagrodowej przez brak budynku mieszkalnego (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., II OSK 609/11). Powyższe zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę niejednoznaczność zakwestionowanych przepisów, prowadzi do stwierdzenia, że w sposób istotny naruszają one prawo.
Z kolei w § 28 ust. 6 uchwały przewidziano jako przeznaczenie podstawowe teren komunalnej stacji uzdatniania wody oraz usług sportu i rekreacji (SUW/US/1). W ocenie skarżącego te dwie funkcje przeznaczenia podstawowego nie powinny być zapisane łącznie, lecz oddzielnie, z czym organ się w pełni zgodził. Sąd uznał powyższy zarzut za uzasadniony.
Według Wojewody także błędnie sformułowano przeznaczenie podstawowe dla terenu określonego jako UT/1-7 jako przeznaczenie podstawowe: tereny usług turystyki –(§30 ust. 6), gdzie przeznaczeniem dopuszczalnym jest: budowa obiektów dla potrzeb rekreacji wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz zielenią (§ 30 ust. 6 pkt 2) oraz usługi pensjonatowe, handlu i gastronomii, towarzyszące funkcji dominującej, służące obsłudze tego terenu (§ 30 ust. 6 pkt 3 lit. a). Według Wojewody przeznaczeniem podstawowym powinno bowiem to, co stanowi przeznaczenie dopuszczalne (budowa obiektów dla potrzeb rekreacji wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz usługi pensjonatowe, handlu i gastronomii), nie wyjaśniając jednocześnie co przemawia za takim stanowiskiem. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, stwierdzając, iż nic nie uzasadnia zarzutu skarżącego, natomiast stanowi to ingerencję we władztwo planistyczne gminy. Analiza opisanego zarzutu i treści § 30 ust. 6 uchwały zdaniem Sądu nie wskazuje, aby zarzut skargi był w w/w zakresie uzasadniony. Nic nie wskazuje, aby przeznaczeniem podstawowym tego terenu nie mogły być usługi turystyki, a dopuszczalnym budowa obiektów dla potrzeb rekreacji wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz usługi pensjonatowe, handlu i gastronomii.
Co do braku odzwierciedlenia w części graficznej § 3 ust. 1 pkt 6 uchwały wprowadzającego ograniczenia lokalizacji obiektów budowlanych w granicach strefy 100 m od linii brzegów rzek, jezior, i innych zbiorników wodnych, dla której w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu - ,,Pojezierze [...]", organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, iż ostatecznie je zlikwidowano, więc powyższy zapis powinien być traktowany jak omyłka. Wobec powyższego należało uznać zarzut skargi za uzasadniony.
Za nieistotną należy uznać natomiast zakwestionowaną przez Wojewodę niespójność części tekstowej i graficznej, gdzie w § 3 ust. 2 pkt 1 łącznie wymieniono jako oznaczenia graficzne o znaczeniu informacyjnym- obiekty wpisane do rejestru zabytków i stanowiska archeologiczne, podczas gdy w legendzie do załączników graficznych ujęto je oddzielnie.
Sąd podziela natomiast stanowisko skarżącego dotyczące § 3 ust. 2 pkt 3 uchwały odnoszącego się doistniejących linii sieci elektroenergetycznych o napięciu WN-110kV, SN-15kV wraz z pasem ochrony funkcyjnej (przebieg orientacyjny). Po pierwsze zapisy dotyczące wyznaczenia pasów technologicznych wzdłuż istniejących linii elektroenergetycznych nie mogą wskazywać na ich przebieg orientacyjny, gdyż z uwagi na ograniczenia jakie są z nimi związane muszą być one określone w sposób precyzyjny i jednoznaczny. Po drugie, zgodzić należy się z Wojewodą, iż linia SN-15kV powinna być oznaczona na rysunkach planu z zaznaczeniem pasa technologicznego. W tym zakresie część tekstowa uchwały powinna być spójna z częścią graficzną, a część graficzna powinna odzwierciedlać elementy uregulowane w części tekstowej. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, iż samo określenie w planie szerokości pasów technologicznych oraz sposobu ich pomiaru, bez jednoznacznego określenia ich lokalizacji na rysunku planu, jest niewystarczające, w szczególności wobec faktu, że pasy technologiczne stanowią wiążące ustalenia planu (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK 3083/13; wyrok WSA w Warszawie z 7 listopada 2014 r., IV SA/Wa 1726/14). Ponadto biorąc pod uwagę fakt, że nieco inaczej kształtuje się normatywność części tekstowej, a nieco inaczej – części graficznej planu, będącej jego integralnym elementem (art. 14 ust. 2 i art. 20 ust. 1 in fine u.p.z.p.), oznaczać to może, że powstałe w ten sposób nieścisłości mogą spowodować dysfunkcjonalność w stosowaniu norm planistycznych (wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2020 r., IV SA/Wa 2951/19).
W świetle treści art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 in fine u.p.z.p. nie może ulegać wątpliwości, że plan miejscowy to zarówno część tekstowa, jak i część graficzna uchwały, przy czym części te powinny być całkowicie zgodne, spójne ze sobą i jednoznaczne. To zaś oznacza, że wymagane jest takie opracowanie uchwały o planie, aby w jak największym stopniu wyeliminować niejednoznaczności mogące wyniknąć ze stosowania planu w praktyce, podczas jego obowiązywania. Część graficzna to uszczegółowienie, uzupełnienie i wyjaśnienie części tekstowej, a postanowienia każdego planu należy odczytywać łącznie, uwzględniając zarówno część tekstową jak i graficzną. Stąd też nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną. Dla możliwości prawidłowego odczytania i stosowania w praktyce treści planu nie może dochodzić do braku zgodności pomiędzy tymi częściami (por. wyrok WSA w Gliwicach z 7 września 2018 r., II SA/Gl 449/18). Wskazać należy także, iż w myśl z § 8 ust. 2 rozporządzenia na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego.
Niespójność pomiędzy częścią tekstową a graficzną dotyczy także, jak słusznie zauważył Wojewoda, § 3 ust. 2 pkt 4 tj. proponowanego podziału na działki budowlane, Mimo, że w przepisie tym mowa o oznaczeniach graficznych, w legendzie w załączniku nr 21 do uchwały jest zamieszczone oznaczenie dla takiego podziału, to jednak brak takich oznaczeń w załącznikach 1-20 do uchwały, co potwierdził też organ. Niespójności pomiędzy częścią tekstową a graficzną dotyczą także § 7 ust. 1 pkt 6 (tereny usług administracyjnych, w legendzie są oznaczone jako tereny obiektów administracji, co nie jest tożsame), § 7 ust. 1 pkt 7 (tereny usług sportu, w legendzie są oznaczone jako tereny usług sportu i rekreacji), § 7 ust. 1 pkt8 (tereny usług kultury, w legendzie są oznaczone jako tereny obiektów sakralnych i kultury), § 7 ust. 1 pkt 9 (tereny usług zdrowia, w legendzie są oznaczone jako tereny usług zdrowia i opieki społecznej). Ponadto zauważyć należy, iż w tekście planu uchwałodawca w stosunku do dróg KDG, KDZ, KDL posługuje się pojęciami klas (§ 10), podczas gdy w legendzie ww. drogi opisuje odpowiednio jako drogi wojewódzkie albo powiatowe (podział na kategorie), co może budzić w odniesieniu do aktu jakim jest plan miejscowy, wątpliwości interpretacyjne. Co do § 28 ust. 9, w którym mowa o mowa jest o terenach E/1,2 natomiast w pkt 2 lit. d pojawia się teren o symbolu E/9 i podobnie w przypadku § 34 ust. 13 i § 52 ust. 12. W tym zakresie organ przyznał, iż zapis ten podlega usunięciu jako błędnie wpisany, co wskazuje na zasadność zarzutu skargi w w/w zakresie.
Wojewoda zarzucił także wprowadzenie w zaskarżonej uchwale nieostrych zwrotów w § 18 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 3, § 22 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3, gdzie dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej (odpowiednio: MNU/1-10 i MNU/1-3) oraz dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (odpowiednio: MW/1-5 i MW/l) zabrania się lokalizowania w granicach działek urządzeń usługowych /produkcyjnych zgodnie z przepisami szczególnymi do obiektów mogących pogorszyć stan środowiska, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego oraz wymagających wielokrotnej (ponad 2 kursy w ciągu doby) obsługi transportowej i ciężkiego (ponad 3, 5 tony) transportu dostawczego. Podobne zapisy występują w § 18 ust. 12 pkt 3 oraz w § 30 ust.3. Według organu powyższe zapisy podlegają interpretacji i nie można uznać je za nieprecyzyjne. Odpowiedniej interpretacji i kwalifikacji w tym zakresie mają dokonywać według Rady organy gminy i administracji budowlanej i nie powinna ona nastręczać trudności. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącego uznać należało w powyższym zakresie za uzasadnione. Opisane regulacje uchwały dotknięte są brakiem precyzyjności, wiążąc się z niedopuszczalnymi w tym zakresie wątpliwościami interpretacyjnymi.W myśl § 6 ZTP przepisy ustawy (odpowiednio stosuje się do aktów prawa miejscowego) redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Ponadto określenie dopuszczalnych urządzeń usługowych i produkcyjnych poprzez powiązanie z gabarytami pojazdów i częstotliwością ich kursowania nie stanowi zdaniem Sądu właściwego i precyzyjnego sposobu pozwalającego na określenie sposobu zagospodarowania terenu.
Odnośnie § 30 ust. 12 pkt 2 i pkt 5 lit. a uchwały dotyczącego zieleni parkowej (ZP-1), gdzie wprowadzono zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych (mieszkalnych, usługowych, produkcyjnych i gospodarczych) jednocześnie ustalając wskaźnik powierzchni zabudowy kubaturowej nie większy niż 2%, organ słusznie wyjaśnił, iż zakaz zabudowy kubaturowej dotyczy takiej zabudowy, która jest wymieniona w nawiasie, a zatem nie oznacza to całkowitego zakazu zabudowy kubaturowej. Mając powyższe na uwadze zarzut skargi uznać zatem należało za nieuzasadniony. Natomiast zgodzić należy się ze skarżącym, iż § 30 ust. 12 pkt 4 uchwały odnoszący się do uzupełnienia nasadzenia zieleni w granicach terenu, które należy wprowadzać w sposób nienaruszający istniejących wartości środowiska przyrodniczego, zawiera nieprecyzyjne sformułowanie mogące rodzić trudności z ustaleniem przez organ stosujący prawo czy spełniona została hipoteza normy prawnej. Pozostaje to więc w sprzeczności z cyt. § 6 ZTP.
Zgodzić należy się z Wojewodą, że w§ 18 ust. 4, gdzie dla terenu U/1-8- przeznaczenie podstawowe: tereny usług handlu, gastronomii na wydzielonych działkach przyjęto dopuszczalne kierunki przekształceń: a) zmiana rodzaju realizowanych usług na inne usługi komercyjne, z zastrzeżeniem zgodności nowych funkcji z wymogami obowiązujących przepisów szczególnych, powoduje, że nie wiadomo o jakie dokładnie inne usługi komercyjne chodzi. Ponadto uchwałodawca w § 18 ust. 4 pkt 3 (teren U/1-8) orazw:§26 ust. 7 pkt 6 i § 28 ust. 5 pkt 6- tereny usług turystyki oznaczone odpowiednio: UT/l-13i UT/1-3, § 30 ust. 4 pkt 3 (teren usług handlu i gastronomii oznaczony: U/1-3) dopuścił możliwość wprowadzenia funkcji mieszkaniowej dla właściciela lub zarządcy terenu (w § 18 ust. 7 pkt 3 dopuszczono analogiczną funkcję dla nauczycieli) nie opisując w żaden sposób jak to przeznaczenie uzupełniające miałoby być realizowane, jakie są z nim związane wymogi, warunki i zasady kształtowania zabudowy. Zdaniem organu cyt. przepisy należy interpretować w ten sposób, że dla przeznaczenia dopuszczalnego zastosowanie mają ustalenia przewidziane dla przeznaczenia podstawowego, jednak zdaniem Sądu brak w tym zakresie jednoznaczności, stąd zarzuty skargi w opisanym zakresie uznano za uzasadnione. Podobnie odnośnie § 24 ust. 3 pkt 5 na terenie MW/4 - przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej dopuszczono wprowadzenie zabudowy jednorodzinnej bez jakichkolwiek dodatkowych ustaleń w tym zakresiedotyczących zabudowy jednorodzinnej. Z kolei w § 28 ust. 6 pkt 3, nie ustalono też jednoznacznie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy dla przeznaczenia dopuszczalnego (usług handlu i gastronomii) na terenie SUW/US/1, a brak jest wskazania, że warunki i zasady kształtowania zabudowy odnoszą się zarówno do przeznaczenia podstawowego jak i dopuszczalnego. Wymóg obligatoryjnego ustalenia zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy, minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linii zabudowy i gabarytów obiektu, wynika z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Brak w tym zakresie regulacji w planie miejscowym lub ich niejednoznaczne określenie stanowi istotne naruszenie cyt. przepisu.
W skardze Wojewoda podniósł także zarzut dotyczący wprowadzenia w uchwale sprzecznych jego zdaniem przeznaczeń, które się wzajemnie wykluczają, a dotyczy to
§ 18 ust. 12, § 20 ust. 3, § 22 ust. 7, § 24 ust. 7, § 28 ust. 7 uchwały, gdzie dla terenów oznaczonych odpowiednio: RM/1-82, RM/1-14, RM/1-19, RM/1-21, RM/1-17 - przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy zagrodowej dopuszczono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zdaniem skarżącego tereny te powinny być oddzielone liniami rozgraniczającymi, gdyż dotyczą rozłącznych funkcji, które stoją w kolizji. Z kolei organ wskazał na zasadność takiego rozwiązania w związku ze specyfiką zabudowy tego terenu, gdzie zabudowa zagrodowa przeplata się z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. W wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r., II OSK 1982/21 NSA wskazał, iż ,,zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, wyżej przywołane przepisy nie ustanawiają bezwzględnego zakazu wielofunkcyjnego przeznaczenia terenu oraz ustalania dla danego terenu funkcji mieszanej. Możliwość dokonywania takich ustaleń jest obwarowana wymogiem, by różne (alternatywne) funkcje nie były ze sobą sprzeczne, a co za tym idzie nie wykluczały się (por.: wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11; wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012, sygn. akt II OSK 2551/11; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2490/12; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2488/12; wyrok NSA z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1649/16; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2209/19; wyrok NSA z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 818/21) W wyroku z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1752/21NSA wyjaśnił, że spełnienie tego wymogu jest uzależnione od prawnych uwarunkowań dotyczących danej funkcji oraz okoliczności faktycznych. Możliwość realizacji na tym samym terenie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej w gminach wiejskich, gdzie dominują grunty rolne, na których jest dopuszczalna zabudowa zagrodowa obejmująca budynki i urządzenia służące produkcji rolnej, ze względu na uwarunkowania prawne wynikające z objęcia ich ochroną gruntów rolnych, nie mogą być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, bez uzyskania uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Poza tym przeznaczenie takich terenów pod zabudowę jednorodzinną (po uzyskaniu zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze) i zagrodową, w ramach której jest prowadzona intensywna produkcja rolna (hodowlana), a której towarzyszą immisje, w tym immisje zapachowe (zwane uciążliwościami odorowymi), staje się źródłem konfliktów społecznych. W tych przypadkach należy wykluczyć dopuszczalność przeznaczenia terenu równocześnie pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną, które z uwagi na wskazane powody, nie służy kształtowaniu ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.z.p.Natomiast odmiennie trzeba oceniać możliwość łączenia obu wymienionych wyżej rodzajów zabudowy na terenach położonych w granicach gmin miejskich, czy na terenach pełniących funkcję przedmieść z rozwijającą się zabudową mieszkaniową, gdzie zabudowa zagrodowa, wynika z uwarunkowań historycznych, a rozdzielenie tych funkcji jest niemożliwe lub utrudnione. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy zatem stwierdzić, iż łączenie funkcji zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie jest wykluczone, jednak powinno mieć miejsce w sytuacjachwyjątkowych, uzasadnionych okolicznościami, gdyż zasadniczo pożądane jest rozdzielenie obu funkcji liniami rozgraniczającymi. Zastosowanie zaś omawianego połączenia funkcji powinno być przez organ w tym zakresie uzasadnione i należycie uargumentowane. W przedmiotowej sprawie organ jedynie w sposób ogólny wskazał na przeplatanie się obu funkcji na spornych terenach, a dodać należy iż tereny, gdzie przewidziano takie połączenie są obszarami o charakterze wiejskim, o których mowa była w cyt. wyroku NSA.
Wojewoda wskazał też na połączenie na jednym terenie przeznaczenia podstawowego – tereny komunikacji kolejowej i funkcji mieszkaniowej w § 18 ust. 26 uchwały , które są jego zdaniem sprzeczne. Organ wyjaśnił, iż zapis ten zawnioskowany został przez spółkę P, a wynika z tego, że są to dawne tereny kolejowe obecnie wykorzystywane w celach mieszkaniowe. W takich okolicznościach wyjaśnionych przez organ, biorąc pod uwagę, iż w § 18 ust. 26 wyraźnie zaznaczono, że funkcja mieszkaniowa dotyczy budynków istniejących przy zlikwidowanej linii kolejowej, a zatem nie odnosi się to do wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej, uznać należało zarzut skargi za nieuzasadniony.
Zdaniem Wojewody w zaskarżonej uchwale Rada nie uregulowała w sposób zgodny z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. W § 2 pkt 10 uchwałodawca określił definicję ,,odpowiedniej liczby miejsc parkingowych" co oznacza minimum jedno miejsce parkingowe na jeden lokal mieszkalny, lub jedno miejsce parkingowe na każde rozpoczęte 30 m2 powierzchni usługowej lub jedno miejsce postojowe na każde rozpoczęte pięć miejsc pracy (dotyczy miejsc postojowych zamkniętych). Jednocześnie dodano, że miejsca parkingowe przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową zgodnie z przepisami odrębnymi. W części uchwały odnoszącej się do poszczególnych terenów uchwałodawcakażdorazowo podał, iż ,,w zagospodarowaniu terenów należy uwzględnić odpowiednią liczbę miejsc parkingowych". Według skarżącego w uchwale nie określono we właściwy sposób miejsc dla posiadaczy kart parkingowych. Ponadto w odniesieniu do niektórych terenów jak P (działalność przemysłowa) czy AG (aktywność gospodarcza, w tym handel) nie ustalono minimalnej liczby miejsc parkingowych. Organ uznał zarzuty Wojewody za nieuzasadnione podając, że odpowiednia liczba miejsc parkingowych odnosi się także do obszarów przemysłowych i aktywności gospodarczej. Natomiast kwestia stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową uregulowana jest w art. 12 a u.d.p. Zdaniem Sądu analiza treści uchwały w istocie prowadzi do wniosku, iż dla obszarów przemysłowych i aktywności gospodarczej, nie została ustalona minimalna ilość miejsc parkingowych.Ponadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2828/15, w którym stwierdzono, że rada gminy ma obowiązek ustalić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie tylko minimalną ogólną liczbę miejsc do parkowania, lecz również minimalną liczbę miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.). W powyższym wyroku wskazano, że brzmienie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. zostało zmienione od dnia 1 lipca 2014 r. na podstawie ustawy z dnia 23 października 2013r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1446), którą to ustawą znowelizowano jednocześnie m.in. art. 8 P.r.d. określającym przesłanki i procedurę wydawania kart parkingowych osobom niepełnosprawnym oraz dodano art. 12a w u.d.p., wynika obowiązek określenia w planie dodatkowo miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Przepis art. 12a ust. 1 u.d.p. stanowi, iż organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach, wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 P.r.d., zwaną dalej "kartą parkingową": 1) na drogach publicznych; 2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 P.r.d.; 3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a P.r.d. Natomiast zgodnie z art. 12a ust. 2 u.d.p. stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, w miejscu przeznaczonym na postój pojazdów wyznacza się w liczbie nie mniejszej niż: 1) 1 stanowisko - jeżeli liczba stanowisk wynosi 6-15; 2) 2 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 16-40; 3) 3 stanowiska - jeżeli i liczba stanowisk wynosi 41-100; 4) 4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 100. Przepis ten jest adresowany do organu właściwego do zarządzania ruchem na drogach i dotyczy tych terenów, do których zastosowanie mają przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym (drogi publiczne, strefy zamieszkania, strefy ruchu). Nie ma on więc zastosowania na terenach, na których przepisy wspomnianej ustawy nie mają zastosowania (np. parkingi podziemne pod budynkami wielomieszkaniowymi, parkingi wewnętrzne). Zatem nie można przyjąć, że w przypadku braku odrębnych regulacji w planie w zakresie miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową przepis ten - jako przepis szczególny - będzie miał zastosowanie do każdej inwestycji na terenie objętym planem. Poza tym w przepisie tym jest mowa o minimalnej liczbie stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, przy czym przy ogólnej liczbie miejsc postojowych do 5 nie przewiduje się obowiązku wyznaczenia stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w taką kartę. Ustalenia planu nie mogą więc naruszać art. 12a u.d.p., jeżeli chodzi o minimalną liczbę miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach wskazanych w tym przepisie, gmina w planie może jednak wskazać większą liczbę tych miejsc, dostosowując ją do przeznaczenia terenu i innych przyjętych rozwiązań planistycznych. Gmina ma ponadto dowolność w ustaleniu liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach, na których nie mają zastosowania przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę, iż w § 16 ust. 8 pkt 4 lit. e uchwały odnoszącego się do terenów RM – teren zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustalono obowiązek wydzielenia w obrębie własności odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Zdaniem Sądu Wojewoda słusznie zwrócił uwagę, iż określone w planie wskaźniki i parametry dotyczące miejsc do parkowania powinny być określone w odniesieniu do działki budowlanej, a nie do ,,obrębu własności". Powyższą interpretację potwierdza treść § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Oznacza to, że miejsca postojowe powinny znajdować się na działce budowlanej objętej inwestycją. Odnośnie stanowiska organu, który podał, iż często całość jednego gospodarstwa tworzy na tym terenie kilka działek budowlanych Sąd wskazuje, iż zgodnie z § 3 pkt 1 a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Wskazuje to, że działka budowlana może składać się także z więcej niż jednej działki ewidencyjnej.
Następnie skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale uregulowanie kwestii odnoszących się do ogrodzeń i reklam mimo braku w tym zakresie podstawy prawnej, z uwagi na to, że może to zostać przez gminę uregulowane w odrębnej uchwale podejmowanej na podstawie art. 37a u.p.z.p., tzw. ,,uchwale krajobrazowej".Mianowicie odnośnie obszarów zabytkowych układów ruralistycznych ujętych w ewidencji zabytków, które podlegają ochronie przewidziano: zakaz stosowania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych (§ 6 ust. 1 pkt 4), zakaz umieszczania reklam wielkogabarytowych (§ 6 ust. 1 pkt 11), a w § 14 ust. 18 na terenie oznaczonym symbolem ZC/1 dopuszczono ogrodzenie terenu cmentarza ogrodzeniem o wysokości nie przekraczającej 2 m dostosowane do zabytkowego charakteru cmentarza. Organ w tym zakresie wyjaśnił, iż nie podjął takiej ,,uchwały krajobrazowej", ale też jego zdaniem nie ma przeszkód aby kwestie dotyczące ogrodzeń i reklam objąć planem miejscowym oraz zwrócił uwagę, iż zapisy dotyczące ogrodzeń i reklam zostały wprowadzone na wniosek Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Należy wyjaśnić, iż art. 15 ust 2 u.p.z.p. określa obligatoryjne elementy planu miejscowego, natomiast art. 15 ust. 3 u.p.z.p. wskazuje elementy, które powinny się w nim znaleźć w zależności od potrzeb. Zgodnie z art. 37a ust. 1 u.p.z.p. – wprowadzonym art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. 2015 poz. 774 z późn. zm., która weszła w życie 11 września 2015 r.) - rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Natomiast w art. 37b – 37e u.p.z.p. określone zostały procedury podejmowania uchwał w tym przedmiocie. Ustawodawca wprowadził odmienne i złożone procedury podejmowania uchwały planistycznej oraz tzw. krajobrazowej (zwanej reklamową). W związku z wprowadzeniem cyt. art. 37a do u.p.z.p. uchylony został art. 15 ust. 3 pkt 9 tej ustawy, który wskazując na zawartość planu miejscowego wymieniał również zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Należy przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie materii objętej uchwałą wydawaną na podstawie nowej normy kompetencyjnej zawartej w art. 37a u.p.z.p. z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że rada gminy nie utraciła kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń, jednakże według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale (poza przypadkiem, gdy zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu podjęta została przed wejściem w życie ustawy z 25 kwietnia 2015 r.). Zdaniem Sąduco do zasadny rzeczywiście kwestie ogrodzeń, tablic i urządzeń reklamowych winny znaleźć uregulowanie w uchwale podejmowanej przez radę na podstawie art. 37a u.p.z.p. Jednak odnosi się to przypadków, gdy organ uchwałodawczy określa zasady i warunki ich sytuowania w ramach prowadzonej określonej polityki kształtowania krajobrazu, stąd uchwała tzw. krajobrazowa ma charakter fakultatywny. Natomiast odmiennie należy ocenić wprowadzenie w planie miejscowym regulacji dotyczących reklam czy tablic i urządzeń reklamowych w ramach obligatoryjnego elementu jakim są zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej (art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.). Należy zwrócić uwagę, iż obecny art. 37a u.p.z.p. zastąpił niejako poprzednio obowiązujący art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., który stanowił odrębną podstawę do kształtowania zasad i warunków sytuowania ogrodzeń i reklam, niż art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., gdzie regulacje w tej kwestii wprowadzane są wyłącznie w celu ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Jeżeli zatem zawarte w zaskarżonym planie zapisy co do ogrodzeń i reklam mieszczą się w ramach obowiązkowo określanych przez radę gminy zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków to uznać należy je za dopuszczalne i nie naruszające art. 37a u.p.z.p.
Za uzasadniony uznał Sąd zarzut skargi dotyczący § 11 ust. 2 pkt 2 uchwały,w którym przewidziano, że po wybudowaniu kanalizacji ustala się obowiązek odprowadzania ścieków sanitarnych (bytowych, komunalnych) do lokalnej sieci kanalizacyjnej (lit. a) oraz że budowa bezodpływowych zbiorników na nieczystości płynne (szamb, przydomowych oczyszczalni) możliwa jest tylko do czasu budowy sieci kanalizacyjnej (lit. b). Po pierwsze Wojewoda słusznie zwrócił uwagę, że przydomowe oczyszczalnie nie stanowią bezodpływowych zbiorników na nieczystości płynne, z czym organ się zgodził, wyjaśniając to omyłkowym umieszczeniem w nawiasie, zamiast po przecinku. Zgodzić należy się także, iż cyt. przepis uchwały w sposób istotny narusza art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., który reguluje sposób odprowadzania ścieków z nieruchomości. Zgonie z jego treścią właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Przepis ten przewiduje nadto, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Powyższe oznacza, iż w § 11 ust. 2 pkt 2 uchwały Rada dokonała modyfikacji treści przepisów cyt. ustawy.Takie działanie rady gminy wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP i art. 40 ust. 1 u.s.g.). Z tego względu wprowadzona regulacja stanowi nieuprawnione przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy.W wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., II OSK 1095/16 NSA wskazał, że w przepisie art. 15 ust. 1 u.p.z.p. ustanowiono zasadę sporządzenia projektu planu miejscowego zgodnie z przepisami odrębnymi. Naruszenie tej zasady sporządzenia planu daje, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności. W konsekwencji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może kształtować sposób wykonywania prawa własności jedynie w zakresie, jaki jest do pogodzenia z przepisami odrębnymi, w tym i z u.c.p.g. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 października 2013 r. IV SA/Po 694/13, LEX nr 1382981).
Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi dotyczące ustalenia udziału przeznaczenia dopuszczalnego na danym terenie w odniesieniu do terenu, a nie jak uważa Wojewoda w odniesieniu do działki budowlanej. Dotyczy to § 22 ust. 6 pkt 3, § 24 ust. 6 pkt 3 oraz § 26 ust. 6 pkt 3 i § 28 ust. 6 pkt 3. Należy wskazać, iż w § 1 pkt 5 uchwały przyjęta została definicja przeznaczenia podstawowego terenu, a w pkt 6 – przeznaczenia uzupełniającego terenu. Według w/w przepisów przeznaczenie podstawowe terenu to funkcja wyznaczona do lokalizacji w danym terenie, które w ramach realizacji planu winno stać się przeważającą (dominującą) formą wykorzystania terenu, a wprowadzenie innych niż podstawowa funkcji jest dopuszczalne wyłącznie pod warunkiem spełnienia ustaleń szczegółowych niniejszej uchwały. Z kolei przeznaczenie uzupełniające terenu to funkcja inna niż podstawowa, dopuszczona do lokalizacji na danym terenie przy spełnieniu dodatkowych warunków niniejszej uchwały i nie przekraczająca 20% powierzchni terenu, chyba że inaczej mówi niniejsza uchwała, oraz wcześniejszej lub równoczesnej realizacji przeznaczenia podstawowego. Z definicji przeznaczenia uzupełniającego wynika więc, że uchwałodawca dopuścił na gruncie uchwały odstępstwa od wielkości powierzchni terenu o przeznaczeniu uzupełniającym. Takimi przepisami szczególnymi w tym zakresie są cytowane powyżej przepisy, gdzie zamiast do 20% Rada wprowadziła ograniczenie do 10% powierzchni terenu na przeznaczenie uzupełniające. Mając na uwadze powyższe zdaniem Sądu brak przesłanek do odniesienia dopuszczalnej wielkości przeznaczenia uzupełniającego do powierzchni działki budowlanej, a nie terenu. Natomiast czym innym jest podjęcie określonego zamierzenia inwestycyjnego, które dokonywane jest w odniesieniu do działki budowlanej.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego co do § 26 ust. 14 pkt 1 lit. f, gdzie odnośnie terenu ZLU/1,2 – przeznaczenie podstawowe – tereny lasów (teren obsługi gospodarki leśnej) ustalono w ramach zasad i standardów kształtowania zabudowy i urządzania terenu, że minimalna powierzchnia nowo wydzielonej działki budowlanej wynosi 1000 m2. Należy zwrócić uwagę, iż art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tj. Dz. U. z 2022 r. , poz. 672) określa, że lasem poza typowymi uprawami leśnymi są grunty związane z gospodarką leśną zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb tej gospodarki budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, szkółki leśne itd. Skoro w/w przepis przewiduje, że lasem w rozumieniu w/w ustawy są także budynki i budowle związane z gospodarką leśną, a w § 26 ust. 14 mowa o terenie obsługi gospodarki leśnej, to możliwe jest mimo, że to teren lasu, posłużenie się pojęciem działki budowlanej, gdyż dopuszczalna jest w takim wypadku realizacja obiektu budowlanego.
Za uzasadniony uznał Sąd zarzut skargi dotyczący § 11 ust. 2 pkt 4 lit. e uchwały, zgodnie z którym dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego szafki gazowe winny być lokalizowane w linii ogrodzeń (otwierane na zewnątrz ogrodzeń). Mając na uwadze, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. plan zwiera ustalenia w zakresie układów komunikacyjnych, sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami, klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, a także określa powiązania układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, należało stwierdzić, iż cyt, przepis uchwały podjęty został z przekroczeniem w tym zakresie delegacji ustawowej prowadząc do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu. Słusznie przy tym zwrócił uwagę Wojewoda, że kwestia sytuowania skrzynki gazowej jest uregulowana w § 159 ust. 3 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się instalowanie kurka głównego w odległości większej niż 10 m od zasilanego budynku, w wentylowanej szafce, usytuowanej w linii ogrodzenia od ulicy lub ogólnego ciągu pieszego z dostępem do niej od strony zewnętrznej działki budowlanej. Oznacza to, że wprowadzenie opisanej regulacji do uchwały stanowi niedopuszczalną z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej modyfikacji przepisu aktu powszechnie obowiązującego.
W § 13 ust. 1 pkt 9 uchwały w rozdziale zatytułowanym: szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym Rada dopuściła odstępstwo od warunków określonych w niniejszym paragrafie w przypadku wydzielenia działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i dróg. Z powyższego wynika, iż procedurą scalania i podziału nieruchomości Rada objęła działki gruntu wydzielone na cele lokalizowania uzbrojenia terenu i komunikacji. Zdaniem Wojewody powyższe kwestie nie stanowią elementu procedury scalania i podziału, o którym mowa w art. 101 i dalszych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Organ wyjaśnił, iż kwestionowany zapis był wprowadzony z myślą o wydzieleniu geodezyjnym działek przeznaczonych pod lokalizację niewielkich urządzeń infrastruktury. Należało uznać zarzut skargi w w/w zakresie za uzasadniony. Zgodnie zart. 15 ust.2 pkt.8 u.p.z.p. i § 4 pkt 8 rozporządzenia w miejscowym planie obowiązkowo określa się szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem poprzez określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Przepis ten nakazuje więc określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości. Istotą scalania i podziału jest doprowadzenie do możliwości realizacji zapisów planu jak i do powstania najbardziej optymalnej struktury obszarowej, która pozwoli na wykorzystanie terenów według ich przeznaczenia określonego w planie. Scalanie i podział, o którym mowa w art. 101-108 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stosuje się zatem wówczas, gdy nadmierne rozdrobnienie działek i niekorzystne ich ukształtowanie uniemożliwia zagospodarowanie ich w sposób przewidziany w planie miejscowym. w wyniku procedury scalania i podziału nieruchomości nie jest bowiem dopuszczalne kształtowanie układu komunikacyjnego obszaru objętego planem. Celem scalania i podziału nieruchomości unormowanego w art. 101 – 108 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest tworzenie czy rozwój sieci komunikacyjnej. Kwestie te uregulowane są przez art. 15 ust. 2 pkt. 1 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 9 lit. a) wspomnianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. , zgodnie z którym miejscowy plan obligatoryjnie normuje przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny przeznaczone pod system komunikacyjny i infrastrukturę techniczną oraz ich zasady modernizacji, rozbudowy i budowy określając układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Wydzielanie działek pod dojścia, dojazdy i drogi oraz sieci uzbrojenia terenu dotyczyć może jedynie tych terenów, które zostały przeznaczone na takie cele w planie miejscowym. Dojścia, dojazdy i drogi oraz działki pod sieci uzbrojenia terenu muszą być bowiem określone w planie miejscowym, a scalenie i podział dokonywany jest właśnie na podstawie ustaleń tego planu. Ponadto przepis ten umożliwiając w wyniku scalania i podziału wydzielenie nowych działek dla dojść i dojazdów oraz dróg i sieci uzbrojenia terenu, w tym nawet niewyznaczonych na rysunku planu miejscowego, umożliwia zmianę przeznaczenia i sposobu zagospodarowania każdej jednej działki z obszaru objętego planem niezależnie od jej przeznaczenie i sposobu zagospodarowania wynikającego z unormowań planu (por. wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2020 r., II SA/Lu 281/20). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzut skargi odnośnie § 13 pkt 9 za uzasadniony. Ponadto dodać należy, iż w § 13 pkt 9 uchwały w istocie Rada przewidziała odstępstwo od warunków określonych w pkt 1-8, nie podając w jakim zakresie i granicach.
Zdaniem Sądu Wojewoda zasadnie zwrócił uwagę, iż dotknięte istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego są zapisy dotyczące terenów oznaczonych jako E/1 (tereny urządzeń elektroenergetycznych)w rozdziale 2 przepisy szczegółowe, według których granice nie są ściśle wyznaczone, zostaną ustalone po wydaniu warunków zaopatrzenia w energię elektryczną. Powyższe istotnie narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przewidującego, że linie rozgraniczające powinny być jednoznacznie ustalone, aby granice między terenami były jednoznacznie zdefiniowane i określone. Ponadto w tym zakresie niedopuszczalne jest przekazanie kompetencji szczegółowego określenia przebiegu linii rozgraniczających innemu podmiotowi, gdyż uprawniona do tego jest wyłącznie rada gminy. Wbrew wyjaśnieniom organu bez wpływu na ocenę powyższego naruszenia pozostaje, iż powyższy zapis wprowadzony został z uwagi na wniosek E sp. z o.o.
Odnośnie braku wprowadzenia co do terenu oznaczonego symbolem MN/5 na załączniku nr 13 uchwały zakazu związanego ze strefą ochrony sanitarnej, zgodzić należy się z organem, iż w § 9 pkt 2 uchwały zawarty jest taki zakaz lokalizacji w obszarze takiej strefy ochrony sanitarnej cmentarza w odległości 50 m nowej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi, lokalizacji obiektów związanych z magazynowaniem, handlem i przetwórstwem artykułów żywnościowych, który odnosi się do całego obszaru objętego planem miejscowym.Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w planie miejscowym obowiązkowo określa się szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1947, dalej jako ustawa o cmentarzach) cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Tym samym warunkiem założenia lub rozszerzenia istniejącego cmentarza jest przeznaczenie danego terenu pod taką lokalizację w planie miejscowym. Z kolei w myśl § 3 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315, dalej jako rozporządzenie MGK) odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, a także zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 metrów, przy czym odległość ta może być zmniejszona do 50 metrów pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 metrów odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Pasy izolacyjne, o których mowa wprowadzone są ze względów sanitarnych, aby wyłączyć możliwość wywierania szkodliwego wpływu cmentarza na otoczenie (§ 1 ust. 1 rozporządzenia MGK).W przypadku cmentarza planowanego lub planowanej rozbudowy cmentarza istniejącego w świetle art. 3 ustawy o cmentarzach konieczne jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ujęcie go w tymże planie. Wówczas też konieczne jest określenie w planie miejscowym pasów izolujących, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawyo cmentarzach, skonkretyzowanych w § 3 rozporządzenia MGK. Określenie ich w przypadku planowania utworzenia lub rozbudowy cmentarza ma istotne znaczenie, gdyż wprowadzenie pasów izolujących zapewnia zachowanie przewidzianej w § 3 rozporządzenia odległości wymienionych w nim obiektów. Odmiennie sytuacja kształtuje się przy uwzględnieniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego cmentarza istniejącego. Co prawda zgodnie z § 7 rozporządzenia MGK, przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się do cmentarzy już istniejących, jeżeli ich zastosowanie uniemożliwiałoby korzystanie z cmentarza a właściwy powiatowy (miejski, dzielnicowy) inspektor sanitarny nie sprzeciwia się dalszemu korzystaniu z tego cmentarza. W świetle jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych należy przyjąć, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych ma zastosowanie nie tylko przy lokalizacji nowych cmentarzy, ale także statuuje ograniczenia w możliwości lokalizacji zabudowy w sąsiedztwie już istniejących cmentarzy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 445/17, WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 991/18). Jednak w przypadku cmentarza istniejącego w rzeczywistości ograniczenia dotyczące zabudowy wynikają wprost z przepisu prawa tj. § 3 rozporządzenia i zgodnie z cyt. art. 15 ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. organ uchwałodawczy jest obowiązany uwzględnić te ograniczenia.Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę, iż zaskarżony plan nie przewiduje nowych cmentarzy ani rozbudowy istniejących, na co wskazuje treść dokumentacji planistycznej, zatem ustanowione ograniczenia dla zabudowy wiążą z mocy prawa.
Ponadto Wojewoda wskazał na uchybienia nieistotne, które nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały, a które na tle opisanych powyżej istotnych naruszeń nie mają one znaczenia. Dodać należy jednak, iż w odpowiedzi na skargę organ w tym zakresie zgodził się ze skarżącym co do omyłkowego wpisania w
§ 37 obrębu [...] zamiast [...] oraz w § 10 ust. 1 pkt 1 zamiast wyznacza się przebieg dróg klas zbiorczych, zamiast ,,głównych".Organ wyjaśnił też, że załącznik nr 3 obejmuje obręb geodezyjny [...], bo [...] nie stanowią obrębu, ale wchodzą w skład obrębu [...]. Co do § 11 ust. 2 pkt 5 lit. ł i p w istocie, jak słusznie zwrócił uwagę Wojewoda, zapisy zostały powielone, podobnie w przypadku § 8 pkt 4 i § 9 pkt 2 uchwały.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w oparciu o treść art. 147 p.p.s.a.