II SA/Go 1049/16

II SA/Go 1049/16 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Michał Ruszyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie przyznał B.K. świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia, w kwocie 153 zł miesięcznie, na okres od [...] marca 2016 r. bezterminowo. Decyzja zawierała pouczenie o prawie do złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Pismem datowanym na [...] czerwca 2016 r., nadanym dnia 14 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie) B.K. wezwał wskazany wyżej organ do zapłaty kwoty 18.108 zł tytułem niewypłaconego zasiłku pielęgnacyjnego od 2006 r., należnego od [...] czerwca 2005 r. Podał, że w maju 2016 r. w Centrum Pomocy Rodzinie został poinformowany o należnym mu zasiłku pielęgnacyjnym, który uzyskał na podstawie wskazanej wyżej decyzji na okres od [...] marca 2016 r. Jednakże orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności legitymuje się od [...] czerwca 2005 r. Gdy odbierał wówczas to orzeczenie, nikt z personelu Centrum Pomocy Rodzinie nie poinformował go o należnym świadczeniu w postaci zasiłku pielęgnacyjnego. Jest to ewidentne zaniechanie ze strony urzędników tej instytucji, co spowodowało po jego stronie stratę finansową. W związku z powyższym wezwał wymieniony organ do uregulowania na jego rzecz tej należności.
Następnie wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016r. B.K. zwrócił się o uzupełnienie decyzji z dnia [...] maja 2016r. o przyznanie świadczenia za okres od [...] stycznia 2005r. do [...] lutego 2016r., powołując się na argumentację przedstawioną w piśmie z dnia [...] czerwca 2016r., a nadto zarzucając naruszenie wynikających z art. 8 oraz 9 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] maja 2016r. nr [...] dotyczącej ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla B.K..
Pismem z dnia [...] września 2016r. B.K. wezwał Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym nieprzyznaniu przez organ zasiłku pielęgnacyjnego na pełen okres, jaki wynika z treści art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym przez odmowne postanowienie w sprawie uzupełnienia decyzji nr [...].
Po otrzymaniu odmownej odpowiedzi organu na powyższe wezwanie (pismo z dnia [...] września 2016r. nr [...] B.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "na czynności Prezydenta Miasta w przedmiocie postępowania o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, w tym na postanowienie odmawiające uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2016r. i w związku z tym samą decyzję". Wniósł o uzupełnienie zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mu zasiłku pielęgnacyjnego na okres od [...] czerwca 2005r. bezterminowo jako osobie uprawnionej do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od [...] czerwca 2005r. w związku z niepełnosprawnością, zasądzenie wypłaty należnego świadczenia pielęgnacyjnego miesięcznie za okres od [...] czerwca 2005 r. do [...] grudnia 2006 r. w kwocie 144 zł, od [...] stycznia 2007 r. bezterminowo za każdy miesiąc w kwocie 153 zł, o zasądzenie wypłaty ustawowych odsetek od zaległości należnego świadczenia pielęgnacyjnego, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi opisał stan faktyczny sprawy oraz wywiódł naruszenie swego interesu prawnego, w szczególności po pierwsze z faktu nie poinformowania go w 2005 r. przez pracowników Centrum Pomocy Rodzinie (gry uzyskał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności) o możliwości uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, którą to wiadomość powziął dopiero w 2016 r., a także po drugie z faktu nieprzyznania mu przez organ tego świadczenia za ostatnie 10 lat. Zdaniem skarżącego organ naruszył m.in. art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, art. 8 oraz 9 k.p.a., a także szereg przepisów Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Po zarejestrowaniu sprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. skargi B.K. zostały rozdzielone, przy czym w niniejszej sprawie przedmiot rozpoznania stanowi skarga na decyzję Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę reprezentujący organ profesjonalny pełnomocnik wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
Stosowne do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skarga może zostać wniesiona do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Powyższe oznacza, iż wyczerpanie środków zaskarżenia, poprzedzające złożenie skargi do sądu administracyjnego, stanowi jedną z podstawowych przesłanek decydujących o dopuszczalności skargi. Tym samym nie jest możliwym dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zgodności z prawem decyzji lub postanowienia organu I instancji bez uprzedniej weryfikacji tego orzeczenia przez organ II instancji w ramach postępowania odwoławczego, jeżeli przepisy prawa przewidują środek odwoławczy w ramach danej sprawy administracyjnej. Natomiast jeżeli skarżący wniósł odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od orzeczenia organu I instancji i w wyniku postępowania odwoławczego organ II instancji wydał decyzję lub postanowienie, to wniesienie skargi do sadu administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie na akt prawa organu II instancji.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (ust. 2). Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja wydana została przez Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie działającego w ramach upoważnienia udzielonego mu przez Prezydenta Miasta, skarżącemu przysługiwało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o czym strona była pouczona w treści decyzji z dnia [...] maja 2016 r. Tym samym w ocenie Sądu przedmiotową skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.