II SA/Gl 978/22

II SA/Gl 978/22 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Beata Kalaga-Gajewska
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 2258/23 - Postanowienie NSA z 2023-10-26
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi L. S. na czynność Prezydenta Miasta G. z dnia 14 grudnia 2021 r. w przedmiocie zmiany wysokości uprzednio wyznaczonej opłaty przekształceniowej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 15 czerwca 2022 r. L.S. (dalej jako skarżąca) reprezentowana przez pełnomocnika adwokat B.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na czynność Prezydenta Miasta G. z 14 grudnia 2021 r. polegającą na zmianie informacji o jednorazowej opłacie przekształceniowej z uwzględnieniem bonifikaty w wysokości 99% z dnia 7 grudnia 2019 r. w sposób pozbawiający skarżącej otrzymanej bonifikaty. Przedmiotowej czynności zarzucono naruszenie postanowień art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że istnieje możliwość sprostowania przedmiotowej informacji. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 7 ustawy z 20 lipca 2018 r. w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, to jest błędne przyjęcie przez wypowiadający się organ administracji publicznej, że może zmienić informację o jednorazowej opłacie przekształceniowej z uwzględnieniem bonifikaty w wysokości 99%, a także art. 82 w związku z art. 8 i art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez działania naruszające zaufanie skarżącej do organów władzy publicznej oraz o zmianę informacji w sposób skutkujący odebraniem przyznanego prawa. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością.
W odpowiedzi na tę skargę Prezydent Miasta G. reprezentowany przez radcę prawnego P.T. wniósł o oddalenie skargi i o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi tej przedstawiono czynności podejmowane po doręczeniu skarżącej informacji z 14 grudnia 2021 r., jak również podkreślono, że skarżąca nie spełnia wymogów do otrzymania bonifikaty w wysokości 99%, albowiem legitymuje się jedynie trzecim stopniem niepełnosprawności a uprawnienie to przysługuje wyłącznie osobom legitymującym się umiarkowanym i znacznym stopniem niepełnosprawności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Sąd administracyjny uprawniony jest do merytorycznego rozpoznawania skarg wnoszonych do tego sądu, gdy dotyczą one spraw przewidzianych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) po uprzednim wyczerpaniu stosownej procedury. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to, że sądowa kontrola aktów i czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy uprzednio wyczerpane zostaną wszystkie możliwości przewidziane dla danej procedury.
Z kolei w przypadku, gdy wyczerpane są przesłanki przewidziane w art. 58 § 1 powyższej ustawy sąd odrzuca skargę, a zatem nie rozpoznaje jej merytorycznie, lecz kończy postępowanie w sposób formalny. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego oraz gdy z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie w polu widzenia należy mieć tę ostatnią z wymienionych przesłanek, a zatem jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotowa przesłanka swoim zakresem obejmuje między innymi sytuacje, gdy strona skarżąca wnosi do sądu administracyjnego skargę na decyzję, postanowienie czy akt bądź czynność w sytuacji, kiedy przysługuje jej stosowny środek prawny w ramach prowadzonej procedury.
W sprawie tej skład orzekający dostrzegł występowanie takiej sytuacji, a mianowicie zgodnie z treścią art. 7 ust. 8 i ust. 8a ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2023 r. poz. 904) właściwy organ informuje właściciela gruntu na piśmie o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty: po uwzględnieniu bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 3, albo bonifikaty określonej w zarządzeniu wojewody, w przypadku udzielenia bonifikaty określonej w uchwale właściwej rady albo sejmiku - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia. Jeżeli właściciel nie zgadza się z wysokością opłaty jednorazowej lub wysokością kwoty należnej do zapłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia informacji, wniosek o ustalenie wysokości opłaty jednorazowej lub kwoty należnej do zapłaty w drodze decyzji. Z treści przywołanej regulacji wynika, że osoba, która wystąpiła do organu właściwego o ustalenie opłaty jednorazowej lub wysokości kwoty należnej do zapłaty i nie zgadza się z ustaloną opłatą lub kwotą może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia informacji, wniosek o ustalenie wysokości takiej opłaty lub kwoty należnej do zapłaty w drodze decyzji. Oznacza to, że ustawodawca w tego typu sprawach wprowadził szczególny tryb odwoławczy. Podkreślić należy, że od decyzji wydanej przez właściwy organ będzie przysługiwało odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego a w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Tym samym prawodawca przywołanymi unormowaniami wprowadził możliwość kontroli działań podejmowanych przez organy administracji. Wprowadzenie tego mechanizmu kontroli prawidłowości działań organu właściwego skutkuje tym, że brak jest podstaw dla wniesienia skargi do sądu administracyjnego na informację przekazywaną do osoby występującej o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego na prawo własności. Dopuszczenie sądowej kontroli tego typu informacji oznaczałoby wprowadzenie dualnego systemu weryfikacji tego typu aktu podejmowanego przez właściwy organ. Skoro art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu przysługujących środków prawnych oznacza to, że skarga taka na przedmiotową informację nie przysługuje.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika to z akt administracyjnych skarżąca po otrzymaniu kwestionowanej informacji z 14 grudnia 2021 nr., już po kilku dniach albowiem 28 grudnia 2021 r. skierowała do właściwego organu administracji pismo, w którym wyraziła dezaprobatę dla otrzymanej informacji. W tym kontekście podnieść należy, że informacja właściwego organu z 14 grudnia 2021 r. nie zawiera żadnych pouczeń o przysługujących skarżącej środkach prawnych. W konsekwencji pismo skarżącej z 28 grudnia 2021 r. uznać należy, za wyczerpujące znamiona wniosku domagania się wydania decyzji w tym zakresie. Podkreślić należy, że właściwy organ nie wystąpił do skarżącej o wyjaśnienie charakteru tego pisma, lecz prowadził korespondencję, w której pouczał skarżącą o przysługujących jej środkach prawnych, jednakże nie skupił się na piśmie skarżącej z 28 grudnia 2021 r. i wynikających z niego konsekwencji. W tej sytuacji uznać należy, że skarżąca w sposób skuteczny wystąpiła do organu właściwego o wydanie w rozpoznawanej sprawie decyzji i co należy podkreślić organ ten do dnia wydania niniejszego postanowienia takiej decyzji nie wydał, a tym samym nie rozpatrzył środka odwoławczego, z którego skorzystała skarżąca.
Przedstawiony powyżej stan faktyczny pozwala uznać, że wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn. W konsekwencji należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania sąd nie orzekał, ponieważ odrzucił skargę na rozprawie, a pełnomocnikowi organu na gruncie postępowania prowadzonego przed sądami administracyjnymi nie przysługują koszty od strony skarżącej.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.