II SA/Gl 933/25

II SA/Gl 933/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Krzysztof Nowak
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 41
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. G. (G.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 20 maja 2025 r. nr SKO.4113.22.2024 w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 października 2025 r. Burmistrz B., działając na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej w skrócie UOdp) oraz art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks Postępowania Administracyjnego (obecnie: t.j. Dz.U. z 2025r., poz. 1691 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) zaopiniował negatywnie wniosek obecnie skarżącego A. G. w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów na terenie instalacji zlokalizowanej w B., przy ul. [...] (na działce o nr ewid. [...], obręb [...]).
W uzasadnieniu postanowienia Burmistrz wskazał, że o zaopiniowanie wniosku skarżącego zwrócił się Marszałek Województwa Śląskiego. Przypomniał także, że wcześniejszym postanowieniem z dnia 23 maja 2024 r. odniósł się już raz negatywnie do tego wniosku, lecz na skutek zażalenia postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (postanowienie Kolegium z dnia 16 września 2024 r. nr [...]). Powodem uchylenia było to, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, czy działka o nr ewid. [...] jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do stanowiska Kolegium Burmistrz wyjaśnił, że teren działki nr [...], na którym będą przetwarzane odpady, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz sięgając do treści planu przedstawił argumenty na poparcie tego stanowiska.
Odnosząc się do wniosku skarżącego organ wyjaśnił, że dotyczy on rozszerzenia zakresu prowadzonej działalności gospodarczej o przetwarzanie odpadów w instalacji znajdującej się na działce o nr. ewidencyjnym [...], obręb [...], gmina B. do łącznej zdolności przerobowej nie więcej niż 25 000 Mg/rok. W opinii zaś Burmistrza takie rozszerzenie (obejmujące również odpady niebezpieczne) z dużym prawdopodobieństwem będzie kumulowało negatywny wpływ na środowisko i zdrowie ludzi. Na obszarze, na którym znajduje się zakład skarżącego znajdują inne zakłady prowadzące tożsamą działalność, co będzie powodować komasowanie negatywnego odziaływania na sąsiadujące tereny zwartej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy wielorodzinnej, zabudowy usług komercyjnych i publicznych oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Oddziaływanie będzie miało wpływ m.in. na jakość powietrza, klimat akustyczny i będzie się wiązało z wytwarzaniem dodatkowych ścieków i odpadów. Zwrócono również uwagę na brak miejsc postojowych oraz parkingowych w przypadku kumulacji pojazdów oczekujących na wjazd do zakładu oraz znaczne zwiększenie natężenia ruchu drogowego pojazdów ciężarowych i tym samym ponadnormatywny wzrost hałasu oraz zapylenia.
Organ wskazał także, że wobec 30 letniego okresu obowiązywania decyzji z dnia 12 kwietnia 2022r. nr [...] na usługę wodną, obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez istniejący kolektor deszczowy bezpośrednio do rzeki [...], z terenu zlokalizowanego przy ulicy [...] na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina B. prowadzenie działalności w rozszerzonym zakresie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Burmistrz przyjął ponadto założenie, że w wodach opadowych oraz roztopowych na terenie lokalizacji przedsięwzięcia, szczególnie po okresie bez opadów lub dłuższym zaleganiu pokrywy śnieżnej może nastąpić kumulacja pyłu i metali ciężkich w tych ściekach lub śniegu, co może spowodować pogarszanie się stanu biologicznego, chemicznego i ekologicznego gleby.
Organ I instancji podniósł także brak informacji o procedowaniu ewentualnego pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego na kolejny okres. Termin obecnie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego z dnia 30 lipca 2020 r. upływa po czterech latach od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
Końcowo Burmistrz zaakcentował, że opiniujący wniosek strony nawiązał do okoliczności faktycznych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy. Wskazał przy tym, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, a w tym w szczególności sprawy: ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej należą do zadań własnych gminy.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 20 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy postanowieniem organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przybliżyło stanowisko organu I instancji zawarte w kwestionowanym przez skarżącego postanowieniu. Ponadto przytoczyło i omówiło podstawę prawną rozstrzygnięcia.
W ocenie Kolegium organ I instancji odniósł się do kwestii związanych z zadaniami należących do kompetencji gminy. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej należą bowiem do zadań własnych gminy.
Kolegium wskazało ponadto, że przedmiotowa działka nie leży na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Kolegium podniosło także, że w opinii organ I instancji zwrócił uwagę na fakt, iż na stosunkowo niewielkim obszarze centrum miasta zostanie skoncentrowana tożsama działalność polegająca na zbieraniu oraz na przetwarzaniu różnego rodzaju odpadów. Może to powodować komasowanie negatywnego oddziaływania na sąsiadujące tereny. Według Kolegium, wskazując na powyższe okoliczności, organ I instancji nie przekroczył uprawnień, jakie zostały przyznane gminie przez ustawodawcę w ramach zadań własnych ani też nie odbiegł od przedmiotu postępowania prowadzonego przez organ główny.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium wskazało, że Burmistrz nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie przedstawia swoje stanowisko, które nie jest wiążące.
Według Kolegium okoliczność, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla: "przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów w B. przy ul. [...] dz. o nr [...] wydzielona część działki [...], obręb [...]", nie oznacza, iż organ w każdym przypadku jest zobligowany do wydania pozytywnej opinii na podstawie art. 41 ust. 6a UOdp. W przeciwnym razie ww. przepis należałoby uznać za martwy. Ponadto decyzja środowiskowa jest wydawana w odrębnym postępowaniu.
Kolegium wskazało także, że wydając opinię na podstawie art. 41 ust. 6a UOdp, organ nie jest związany postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 8 sierpnia 2024 r. W poprzednim postanowieniu Kolegium z dnia 16 września 2024 r. postanowienie WIOŚ zostało przywołane, z uwagi na zawarte w nim stwierdzenie o objęciu działki ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta została wyjaśniona przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Na postanowienie Kolegium została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zaskarżono je w całości.
Skarżący zarzucił naruszenie "przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy" tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 75, 77, 78 i 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Burmistrza, pomimo jego wydania w oparciu o błędnie oraz w sposób niepełny, niewyczerpujący i nierzetelny przeprowadzone postępowanie dowodowe, a w zasadzie jego brak, które skutkowało:
- wydaniem postanowienia opartego na dowolnych, hipotetycznych i błędnych podstawach faktycznych i nie uwzględniającego uzasadnionych i słusznych interesów skarżącego, a także w sposób skutkujący dokonaniem przez Burmistrza szeregu sprzeczności i niekonsekwencji w prowadzonym postępowaniu, a w konkluzji oparcie wydanego i zaskarżonego postanowienia wyłącznie na dowolnych i nie wykazanych oraz czysto teoretycznych i nieuzasadnionych założeniach organu, nie odnoszących się do faktów i do pozytywnych opinii przedstawionych przez pozostałe organy biorące udział w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy ten sam Burmistrz podejmując decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 grudnia 2021 r., określającą istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji tego samego przedsięwzięcia oraz wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, rozstrzygał pozytywnie na podstawie zebranej w toku postępowania dokumentacji (okoliczności faktyczne nie uległy od tej pory zmianie ), a wydając zaskarżone postanowienie organ I instancji, które utrzymał w mocy organ II instancji nie ustosunkował się i nie odniósł do wcześniej wydanego postanowienia z dnia 27 grudnia 2021 r. i do ustaleń faktycznych, które legły u podstaw tego orzeczenia oraz do treści postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia 08 sierpnia 2024 r. wydając diametralnie odmienne postanowienie o wydaniu negatywnej opinii,
- nieuwzględnieniem istotnego dowodu - dokumentu w postaci pisma Burmistrza B. nr [...] z dnia 3 sierpnia 2012 r. dotyczącego określenia klasyfikacji akustycznej terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją z uwagi na okoliczność, że teren ten jest od ponad 50 lat zaklasyfikowany do obszarów przemysłowych, usytuowany jest w sąsiedztwie terenów podlegających ochronie akustycznej przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe, ponadto na najbliżej położonym terenie podlegającym ochronie akustycznej znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] położony w odległości około 50 m od północnej granicy działki, ponadto klimat akustyczny w otoczeniu miejsca lokalizacji planowanego przedsięwzięcia kształtowany będzie głównie przez hałas pochodzący od ruchu pojazdów ulicą [...], w związku z powyższym kumulacja fal akustycznych wynikająca z procesów technologicznych, także w odniesieniu do i z uwagi na sąsiadujące zakłady przemysłowe zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie nie spowoduje przekroczenia już istniejących i dopuszczalnych normatywów i nie pogorszy warunków bytowych, których to istotnych okoliczności organy obu instancji nie uwzględniły,
- nieuwzględnieniem istotnego dowodu - decyzji wydanej w dniu 25 października 2024 roku (znak sprawy: [...]), na mocy której to decyzji udzielono pozwolenia wodnoprawnego skarżącemu na szczególne korzystanie z wód, polegające na wprowadzaniu do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z odcieków z magazynowania odpadów do urządzeń kanalizacyjnych Przedsiębiorstwa W. Spółka Akcyjna w C. - poprzez ich dowożenie do punktu zlewnego w B.,
Zarzucono także naruszenie art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i wydanie negatywnej opinii, podczas gdy przedmiotowa sprawa została już co do zasady rozpatrzona i została zakończona ostateczną pozytywną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 grudnia 2021 r. (sygn. akt [...]);
Ponadto zarzucono naruszenie art. 85 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie oględzin z udziałem przedstawiciela organu, który wydał postanowienie w I instancji, i nie uwzględnienie przy tym istotnych okoliczności, polegających na tym, że osoby obecne na oględzinach i dokonujące oględzin z ramienia innego organu, tj. przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego i Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń ani zarzutów.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W skardze został zawarty także wniosek o przeprowadzenie dowodu z treści decyzji wydanej w dniu 25 października 2024 roku (znak sprawy: [...]) dla ustalenia faktu udzielenia pozwolenia wodnoprawnego skarżącemu, na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z odcieków z magazynowania odpadów do urządzeń kanalizacyjnych Przedsiębiorstwa W. Spółka Akcyjna w C. - poprzez ich dowożenie do punktu zlewnego w B., na fakt spełnienia przez skarżącego wszelkich wymogów w zakresie ochrony środowiska w tym gospodarki wodnej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W uzasadnieniu skargi przedstawiony został wywód, zmierzający do wykazania zasadności podniesionych w niej zarzutów oraz wadliwości kwestionowanych rozstrzygnięć organów administracji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też Kolegium nie naruszyło reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Podstawę prawną wydanego w sprawie postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dalej w skrócie jak dotychczas UOdp).
Zgodnie z art. 41 UOdp prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia (ust. 1). Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (ust. 2). Właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami:
1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;
2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;
3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach).
Organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 6a zd. 1). W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 k.p.a. (dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania) przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (ust. 6b). Z kolei stosownie do treści art. 106 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2). Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (§ 4). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5).
Opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy z 2012 r. o odpadach, powinna konsekwentnie nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 13/21). W kontekście zarzutów skargi należy jednocześnie zaakcentować, że organ opiniujący nie posiada kompetencji do pełnej i ogólnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, Wójt nie jest bowiem organem z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, gdyż te kompetencje zgodnie z ustawą o odpadach powierzone zostały starostom (art. 41 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach).
W realiach rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu organ przedstawił motywy, którymi się kierował opiniując planowane zamierzenie. Zdaniem Sądu, organ przestrzegał przy tym dyrektyw z art. 7 k.p.a., a sformułowane oceny korespondują z przepisami prawa.
W związku z zarzutami skargi należy zaakcentować, że to na organie prowadzącym postępowanie główne, będzie spoczywał obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. Należy bowiem pamiętać, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że obowiązki organu współdziałającego w zakresie postępowania wyjaśniającego i obowiązki organu prowadzącego postępowanie administracyjne, zmierzając do wydania merytorycznej decyzji, kończącej to postępowanie nie są tożsame (zob.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 847/15, z dnia 16 października 2024 r. sygn. akt III OSK 4889/21). Organ opiniujący nie jest zatem zobligowany do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę.
Wydając opinię organ nie był związany wydaną wcześniej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 grudnia 2021 r.. Decyzja ta jest wydawana w odrębnym postępowaniu, a przesłanki materialnoprawne jej wydania nie są tożsame z przesłankami, jakimi kierować się powinien organ wydając opinię na postawie art. 41 ust. 6a UOdp. Nie sposób też nie przyznać racji Kolegium, że przyjęcie zapatrywania prezentowanego przez stronę skarżącą w istocie oznaczałoby, że przepis art. 41 ust. 6a UOdp stanowi martwą regulację.
Oceny zaskarżonego postanowienia nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność wydania w dniu 25 października 2024 roku decyzji o udzieleniu skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Decyzja ta została wydana już po dacie wydania negatywnej opinii przez organ I instancji. W toku zaś postępowania odwoławczego skarżący nie informował Kolegium o jej wydaniu. Przede wszystkim jednak zagadnienie dotyczące kończącego się terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 30 lipca 2020 r. nie sposób uznać za kluczowe dla wydania kwestionowanej opinii.
W ocenie Sądu, organ opiniujący uczynił zadość obowiązkowi zbadania sprawy w zakresie koniecznym do wydania opinii na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach.
Zgromadzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, był w ocenie Sądu, wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocenę tego materiału również należy uznać za prawidłową. Jest ona zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie nosi cech dowolności. W ocenie Sądu, organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć wskazały motywy, którymi kierowały się przy ich podejmowaniu, odwoływały się do stanu faktycznego sprawy i do norm prawnych mających w niej zastosowanie, na tym tle Sąd nie dopatrzył się naruszeń.
Wobec powyższego zarzuty skargi, co do naruszenia art. 41 ust. 6a UOdp uznać należało za nieuzasadnione. Z tych też względów nie sposób jest uznać, że dokonując tego rodzaju ustaleń organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania przywoływanych w skardze.
Nieuzasadniony jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. gdyż analiza akt sprawy wskazuje, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo zebrany i poddany prawidłowej ocenie.
W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 15 k.p.a. Wbrew odmiennym zarzutom skargi zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało samodzielnych ocen prawnych i ustaleń faktycznych w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy.
W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.