II SA/Gl 902/06

II SA/Gl 902/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Łucja Franiczek /przewodniczący/
Rafał Wolnik
Włodzimierz Kubik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędzia WSA Rafał Wolnik Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007r. sprawy ze skargi M. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie podziału nieruchomości 1. ze skargi M. S. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 2. oddala skargę J. S..
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. ( złożonym w dniu [...]r.) M. S. właścicielka nieruchomości położonej w J. przy ul. [...]składającej się z działek nr A, B, C i D wystąpiła do Prezydenta Miasta J. o wznowienie postępowania w toku którego dokonano podziału działki nr E k.m. 3 obręb B.. Podział opisanej działki, będącej w trakcie postępowania podziałowego współwłasnością S. K. i W. C., został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. Nr [...] w oparciu o operat pomiarowy przyjęty do składnicy geodezyjnej w dniu [...]r. Działka nr E o powierzchni [...] m2 została zakwestionowaną decyzją podzielona na działkę nr F o powierzchni [...] m2 i działkę nr G o powierzchni [...] m2 . Powstałą w wyniku podziału działkę nr G nabyła w 1999 r. w oparciu o umowę darowizny córka S. K. B. W., a działkę nr F nabyli w drodze umowy sprzedaży zawartej w 1991 r. K. i H. S.. W piśmie zawierającym wniosek o wznowienie postępowania M. S. podała, że na skutek decyzji zatwierdzającej podział działki nr E pozbawiona została własności przylegającej do niej działki nr A o powierzchni [...]m2 figurującej w ewidencji gruntów oraz ujawnionej księdze wieczystej. Należąca do niej działka w wyniku wadliwego rozgraniczenia jej nieruchomości z nieruchomością dzieloną została bowiem włączona przez geodetę do działki podlegającej podziałowi. O opisanych skutkach podziału działki nr E wnioskująca o wznowienie postępowania dowiedziała się dopiero [...]r. od innego geodety w związku z toczącym się postępowaniem o rozgraniczenie jej nieruchomości od strony ul. [...].
Pierwszą zapadłą w sprawie decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta J. w oparciu o art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją z 1991 r. podając, że M. S. nie otrzymała decyzji zatwierdzającej podział działki E, gdyż nie była stroną postępowania. Organ podniósł także, że wnioskująca o wznowienie postępowania brała udział w ustalaniu granicy między jej nieruchomością, a dzieloną działką i podpisała sporządzony przez geodetę protokół przebiegu granicy. Decyzja ta w wyniku odwołania M. S. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Podając motywy rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że skoro odwołująca się nie brała udziału we wszystkich stadiach postępowania zakończonego ostateczną decyzją zatwierdzającą podział nieruchomości to jej wniosek o wznowienie postępowania miał oparcie w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego niedopuszczalna była odmowa wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu, gdyż ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem takiego postanowienia jest niedopuszczalna. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał tezę wyroku NSA z dnia 20 czerwca 1990 r. sygn. akt IVSA 487/91 ( w: ONSA z 1991 r. z. 2, poz. 50 ).
Na skutek tego orzeczenia Prezydent Miasta J. postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...]r. organ ten ponownie odmówił wznowienia postępowania powołując się na przepisy art. 145 § 1 pkt 4, art. 148, art. 149 § 3 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że stosownie do art. 148 kpa strona w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania mogła złożyć wniosek o jego wznowienie, lecz tego nie uczyniła bowiem podanie wpłynęło do organu dopiero [...]r. Także i ta decyzja nie utrzymała się w obrocie prawnym i została uchylona kasatoryjną decyzją SKO w K. z dnia [...]r. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Kolegium nie zaakceptowało stanowiska organu I instancji o złożeniu przez M. S. wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, bowiem "pomimo okoliczności w których dowiedziała się ona o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, przedmiotowej decyzji do dnia złożenia wniosku nie otrzymała".
Rozpatrując po raz trzeci wniosek M. S. o wznowienie postępowania Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...]r. kolejny raz odmówił wznowienia postępowania w sprawie podziału nieruchomości oznaczonej m.in. jako działka nr E. W podstawie prawnej orzeczenia podał on tym razem przepisy art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 3, art. 146 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu stwierdził, że z operatu sporządzonego przez geodetę w toku postępowania, którego dotyczy wniosek o wznowienie, nie wynika żeby w trakcie prac podziałowych miało miejsce postępowanie rozgraniczeniowe. Przy czynnościach podziałowych geodeta nie zmienił powierzchni działek, ani też ich numeracji. Na szkicu granicznym geodeta nie umieścił działki nr A stanowiącej część nieruchomości M. S., jednakże działka ta figuruje w operacie ewidencji gruntów oraz jest naniesiona na mapie katastralnej nr [...] i aktualnie graniczy z działką nr F Organ stwierdził też, że nie widzi podstaw do "wszczęcia postępowania podziałowego działki nr E (...) ponieważ w operacie ewidencji gruntów działka ta nie istnieje". Decyzja podziałowa z 1991 r. wywołała również nieodwracalne skutki prawne, bowiem właścicielka powstałych z podziału działek zbyła je na rzecz osób trzecich, a nowi właściciele zostali ujawnieni w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów. Wnioskująca o wznowienie postępowania nie kwestionuje wreszcie podziału działki E lecz tylko podważa prawidłowość przyjętej przez geodetę jej granicy od strony nieruchomości wnioskodawczyni. W tym stanie rzeczy poinformowano ją o możliwości przeprowadzenia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) postępowania rozgraniczeniowego jej nieruchomości z działką nr [...] stanowiącej aktualnie współwłasność K. i H. S..
W odwołaniu wniesionym przez M. i J. małżonków S. kolejny raz podniesiono, że przeprowadzony w 1990 r. podział działki nr E pozbawił M. S. własności działki nr A. Odwołujący się podali, że postępowanie to nie wyjaśniło dlaczego i z jakich powodów powstała rozbieżność między dokumentacją geodezyjną a stanem faktycznym na gruncie oraz dlaczego geodeta nie umieścił parceli nr A w swoim operacie. Zarzucili też, że w postępowaniu nie wzięto pod uwagę istniejących przed podziałem map i dokumentów będących zarówno w posiadaniu odwołujących się jak i Urzędu Miejskiego, a przeprowadzony w 1990 r. podział wprowadził zmianę w powierzchni nieruchomości, a nie tylko w numeracji działek i spowodował zmianę granic nieruchomości i ich właścicieli.
Zaskarżoną następnie do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne. Podało, że działka nr A dalej figuruje w ewidencji gruntów. Wniosek o wznowienie postępowania nie opierał się zaś na przesłankach wskazanych w art. 145 § 1 kpa, zatem wznowienie w tej sytuacji postępowania stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Kolegium zauważyło też, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminów określonych w art. 148 § 1 i § 2 kpa, a zarzuty zawarte w odwołaniu winne być przedmiotem odrębnego postępowania.
Skargę na ostatnio omówioną decyzję SKO w K. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i J. S.. Podnieśli, że M. S. nie otrzymała żadnej decyzji umożliwiającej odwołanie się od rozstrzygnięcia zatwierdzającego podział działki nr E.
Zakwestionowali stanowisko organu I instancji wskazującego, że M. S. nie była stroną toczącego się w 1990 r. postępowania o podział działki nr E, przy czym legitymację uprawniającą ją do udziału w tym postępowaniu wywiedli z faktu, iż działka ta graniczyła bezpośrednio z jej działką nr A. Potwierdzili, że dopiero [...] 2000 r. dowiedzieli się od uprawnionego geodety o błędzie popełnionym w postępowaniu podziałowym i na tej podstawie zwrócili się pismem z [...]r. do Prezydenta Miasta J. o wznowienie postępowania. Wskazali, że na skutego opisanego błędu działka nr A posiada także inny numer i jej właścicielami są małżonkowie S.. M. S. zauważyła wreszcie, że jej podpis na protokole, w którym opisano przebieg granicy między jej nieruchomością a działką nr E nie może być traktowany jako wyrażenie zgody na podział sąsiedniej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium powołało się także na pogląd prawny zamieszczony w wyroku NSA z dnia 26 października 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 287/00, w którym stwierdzono, że właściciele działek sąsiadujących nie są stronami postępowania dotyczącego działki nie będącej ich własnością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a. ).
W pierwszym rzędzie Sąd był zobligowany do oddalenia skargi J. S., bowiem nie posiadał on legitymacji do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, poza prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz organizacją społeczną w sprawie mieszczącej się w zakresie jej statutowej działalności, jest każdy kto ma w tym interes prawny. O "interesie prawnym" w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy zaś wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Tym samym od wykazania związku między tak rozumianym interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej jest uzależnione uprawnienie do złożenia skargi ( A. Kabat, Komentarz do art. 50 P.p.s.a. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005. W toku rozprawy M. S. oraz J. S. zgodnie podali, że są małżeństwem jednak właścicielem nieruchomości przylegającej do podzielonej w 1991 r. działki jest tylko M. S.. W świetle przeprowadzonych wyżej rozważań należy zatem dojść do wniosku, że rozstrzygnięcia zapadłe w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu nie dotyczyły interesu prawnego J. S. i wobec tego jego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 tej ustawy.
Skarga M. S. zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Sąd kontrolując zaskarżony akt i nie będąc związany, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzutami ani wnioskami skargi, wziął bowiem pod rozwagę z urzędu dostrzeżone naruszenia prawa. Stronom wyjaśnić trzeba w tym miejscu, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, a zatem bada on w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa, a w przypadku stwierdzenia takiego naruszenia, dokonuje także oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy. Należy podkreślić, że czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zauważyć też trzeba, że przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa Sąd stosuje nie tylko w stosunku do zaskarżonego aktu, ale także do innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia
( art. 135 p.p.s.a. ).
Dokonując w tak zakreślonych ramach kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd stwierdził, że nie mogły się one ostać, bowiem wydane zostały rażącym naruszeniem przepisu art. 149 § 3 kpa. Powyższe wyczerpuje zaś przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i w konsekwencji pociąga za sobą obowiązek stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji obu instancji.
Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego uregulowana przepisami art. 145 – 153 k.p.a. ma na celu usuwanie wad jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich dotkniętych wadami prawnymi orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Poza sporem w poddanej kontroli Sądu sprawie pozostaje, że skarżąca M. S. jest właścicielką nieruchomości gruntowej graniczącej bezpośrednio z terenem działki, której projekt podziału został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta J. wydaną [...]r. Bezsporne w sprawie jest także, że skarżącej nie została doręczona wspomniana decyzja Prezydenta Miasta J., a wobec tego nie brała ona udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Oceniając tę ostatnią kwestię na gruncie przepisów prawa należy zauważyć, że ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) obowiązująca w czasie toczącego się postępowania podziałowego nie określała podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o podział nieruchomości i uczestniczących w takim postępowaniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominował jednak pogląd, że wnioskodawcą i stroną takiego postępowania byli właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości podlegającej podziałowi ( vide : wyroki NSA z 22 października 1998 r. I SA 500/98 w : LEX nr 44571; z 24 sierpnia 2005 r. I OSK 1953/04 niepublik.; czy przywołany w odpowiedzi na skargę wyrok z dnia 26 października 2001 r. II SA/Ka 287/00 niepublik.). W wyroku z dnia 28 stycznia 1997 r. SA/Gd 3467/95 ( w: ONSA z 1997, z.4, poz. 180 ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wręcz, że właściciele nieruchomości przylegającej bezpośrednio do innej nieruchomości, w odniesieniu do której na wniosek jej właściciela wszczęte zostało postępowanie administracyjne o podział na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie są stronami tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Powyższy pogląd podziela także bez zastrzeżeń skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie. Przenosząc te rozważania na grunt kontrolowanego postępowania należy zatem stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej dowodzącej, że została pominięta jako strona postępowania, w którym zatwierdzono podział działki nr E i wywodzącej swój interes prawny z faktu bycia właścicielką nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością dzieloną. Zauważyć też należy, że nawet w przypadku gdyby, co nie zostało jednoznacznie wyjaśnione, uprawniony geodeta wyznaczając przebieg granicy między ówczesną działką nr E, a nieruchomością skarżącej, pominął należącą do niej działkę nr A( nie umieszczając jej w sporządzonym szkicu i w opisie przebiegu granicy ), czy też wręcz włączył ją w całości lub części do działki podlegającej podziałowi to i tak nie uzasadniało to przyznania skarżącej statusu strony postępowania, bowiem zatwierdzony kwestionowaną decyzją podział dotyczył tylko działki nr E, a nie działki nr A. W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu właściwego do wznowienia postępowania było wydanie opartej na przepisie art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania.
Zauważyć należy, że zasadnie orzekające w sprawie organy wypowiedziały się także w kwestii niedochowania przez skarżącą przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wspomniany termin rozpoczyna swój bieg, w przypadku wniosku opartego na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, z chwilą gdy strona dowiedziała się o decyzji ( art. 148 § 2 kpa ), zatem nie może ulegać wątpliwości, że podanie o wznowienie postępowania zostało z całą pewnością złożone z co najmniej kilkuletnim uchybieniem, bowiem skarżąca już w 1991 r. wiedziała o przeprowadzonym podziale działki nr E, której część oznaczoną jako działka nr F nabyli w tym czasie małżonkowie S.. W dniu [...]r., który to termin podany został w piśmie zawierającym wniosek o wszczęcie postępowania, skarżąca powzięła natomiast wiadomość nie o wydaniu decyzji podziałowej lecz o przyjęciu nieprawidłowego przebiegu granicy między jej nieruchomością a działką, która uległa podziałowi. Nawiasem mówiąc, gdyby nawet miesięczny termin liczyć w sposób wskazany przez skarżącą, to i tak złożony w dniu [...]r. wniosek należało uznać za spóźniony. Wobec tego także uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania uzasadniało wydanie w sprawie decyzji o odmowie wznowienia postępowania.
Na skutek błędnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. Prezydent Miasta J. postanowieniem z dnia [...]r. opartym o przepisy art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 149 § 1 kpa wznowił jednak w oparciu o wniosek M. S. postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...]r. w sprawie podziału nieruchomości składającej się z działek nr H, nr E i nr I stanowiących wówczas współwłasność S. K. i W. C.. Postanowienie to zgodnie z art. 149 § 2 tej ustawy stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W oparciu o ustalenia poczynione w toku tego postępowania i w zgodzie z przepisem art. 151 § 1 kpa winien wydać on następnie; 1) decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a, albo 2) decyzję uchylającą decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a i wydać decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku zaś, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności wymienionych w art. 146 organ winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji ( art. 151 § 2 kpa ). W świetle przytoczonych przepisów po wznowieniu postępowania administracyjnego postanowieniem wydanym w trybie art. 149 § 1 kpa brak jest zatem podstaw prawnych do wydania w oparciu o art. 149 § 3 kpa decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Taka decyzja może być bowiem wydana jedynie przed wznowieniem postępowania, jeśli w toku postępowania wstępnego uruchomionego złożeniem przez stronę podania o wznowienie postępowania, okaże się iż podanie to nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź art. 145 a k.p.a. lub nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. Skoro jednak już po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organ ustali, że brak jest przesłanek do jego dalszego prowadzenia, bowiem wniosek nie został oparty o ustawowe przesłanki wznowienia, wymienione w art. 145 § 1 czy art. 145 a § 1 k.p.a. lub podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminów przewidzianych w art. 148, czy art. 145 a § 2 k.p.a., to jego obowiązkiem było umorzenie postępowania wznowieniowego w oparciu o przepis art. 105 § 1 kpa. Natomiast decyzja odmawiająca wznowienia postępowania w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje postanowienie o jego wznowieniu musi zostać uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, bowiem pozostaje ona w oczywistej sprzeczności z normą prawną wynikającą z art. 149 § 3 kpa.
Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta J. zastosuje się do wskazań Sądu i umorzy postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej o wznowienie postępowania podziałowego. Skarżącej przyjdzie zaś wyjaśnić, że winna złożyć ona wniosek do Prezydenta Miasta J. o rozgraniczenie jej nieruchomości z działką nr F. W toku tego postępowania uprawniony geodeta będzie mógł wziąć pod uwagę w oparciu o art. 31 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazane przez skarżącą mapy i inne dokumenty. W szczególności winien zaś ustalić, czy łączna powierzchnia działek nr F i nr G mapa nr [...] obręb B. wykazana w ewidencji gruntów jest większa od powierzchni podzielonej działki nr E, która była do 1990 r. ujawniona w operacie ewidencyjnym.
W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 i art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd nie orzekał z uwagi na niezłożenie przez skarżącą, mimo pouczenia stosownego wniosku o jakim jest mowa w art. 209 p.p.s.a.