II SA/GL 874/25

II SA/Gl 874/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 960
300
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr C.RUT.4700.2.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia 5 listopada 2012 r., nr [...], działając na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 145), udzielił Przedsiębiorstwu [...] sp. z o.o. w T. (dalej - skarżąca, spółka) pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód cieku [...] w km 22+969, 23+625, 25+665 jego biegu istniejącymi wylotami pochodzącymi ze zlewni: ul. [...], ul. [...], ul. [...]. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w T. (pkt I) oraz wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rowu (Potoku) [...] w km 02+790 jego biegu istniejącym wylotem pochodzących ze zlewni ulic [...] w T. (pkt II).
W dniu 23 lutego 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w G. na ustaliło, w formie informacji rocznej Spółce za okres 1 stycznia 2018 r.- 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 772,00 zł za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Starostę [...] decyzją z dnia 5 listopada 2012 r. znak: [...] Reklamacja nie została złożona a opłata została uregulowana.
Pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty opłaty, motywując go tym, że rów, zwany "Potokiem [...]", stanowi urządzenie wodne (rów), podczas gdy opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Powołała się przy tym na powyżej wskazane pozwolenie wodnoprawne z 2012 r. oraz pozwolenie udzielone decyzją organu I instancji z dnia 19 kwietnia 2023 r. nr [...] Spółka podała, że powyższe decyzje dotyczą odprowadzania wód opadowych i roztopowych do urządzenia wodnego - rowu. Zaznaczyła, że z kolei z pisma organu I instancji z dnia 25 września 2024 r. znak: [...], wynika, iż wody Potoku (rowu) [...] nie stanowią wód powierzchniowych płynących, wód przybrzeżnych oraz wód przejściowych. Potok ten nie znajduje się w ewidencji cieków wodnych będących w administracji PGW Wody Polskie i jest klasyfikowany jako rów (urządzenie wodne), a wody w nim znajdujące się, jako wody w urządzeniu wodnym. Skarżąca przedstawiła również wypisy z rejestru gruntów działki nr [...], na której znajduje się wylot objęty pozwoleniem wodnoprawnym.
W świetle powyższego, organ I instancji decyzją z dnia 25 lutego 2025 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty. W uzasadnieniu określił, że kwestią sporną jest ustalenie, czy wody opadowe lub roztopowe, za odprowadzanie których podmiot poniósł powołaną opłatę, odprowadzane są do wód czy, jak wskazuje strona, do urządzenia wodnego - rowu. Następnie wobec zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że rów (Potok) [...] uznawany jest za urządzenie wodne – rów, który prowadzi wody do rzeki [...], stanowiąc jej prawobrzeżny dopływ, tj. pośredniczy w odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód, pełniąc przy tym rolę kanalizacji otwartej. Organ I instancji zauważył, że rzeka [...] jest ujęta w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...]. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. w sprawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] (Dz.U. z [...] r. poz. [...]), figuruje w wykazie jednolitej części wód powierzchniowych [...] o nazwie "[...] od źródeł do [...]". To do niej, jako do śródlądowych wód płynących, za pomocą rowu (Potoku) [...] odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe objęte opłatą stałą. Wywiódł, że taki sposób funkcjonowania rowu (Potoku) [...], jako dopływu rzeki [...], potwierdza sama Spółka w operatach wodnoprawnych przedłożonych do wniosków o udzielenie pozwoleń wodnoprawnych w rozdziale "Charakterystyka odbiornika objętego pozwoleniem wodnoprawnym".
W odwołaniu Spółka zarzuciła rozstrzygnięciu pierwszoinstacyjnemu naruszenie:
1) art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo wodne poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że opłata za usługę wodną za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, jest należna także z tytułu odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do Rowu (Potoku) [...] będącego urządzeniem wodnym – rowem otwartym;
2) art. 16 pkt 65 lit. a ustawy Prawo wodne poprzez niezastosowanie literalnego brzemienia przepisu, który wyraźnie stanowi, że rowy stanowią urządzenia wodne, a nie wody.
Zaskarżoną obecnie decyzją Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.. W uzasadnieniu podkreślił, że odprowadzanie wód jest realizowane, co nie jest sporne. Wskazał również, że spółka ubiegając się o pozwolenie wodnoprawne przedłożyła w 2012 r. operat wodnoprawny, z którego wynika, iż bezpośrednim odbiornikiem wód deszczowych odprowadzanych z terenu [...] istniejącym wylotem przy ul. [...] jest Potok [...] zdefiniowany jako prawobrzeżny dopływ rzeki [...]. Swoje źródła ma w [...] na zachód od ul. [...], a uchodzi do [...] na granicy T. i gminy [...]. Na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski rów (Potok) [...] został wskazany jako ciek naturalny - potok. Zdaniem Dyrektora RZGW, rów ten pośredniczy w odprowadzaniu wód opadowych do rzeki, pełniąc rolę otwartej kanalizacji, a odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do takiego rowu w praktyce oznacza odprowadzanie ich do wód powierzchniowych.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła jej adresatka. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła Dyrektorowi RZGW naruszenie:
1) art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.w. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że opłata za usługę wodną za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, jest należna także z tytułu odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do rowu (Potoku) [...] będącego urządzeniem wodnym - rowem otwartym;
2) art. 16 pkt 65 lit. a u.p.w. poprzez pominięcie literalnego brzmienia przepisu, który wyraźnie stanowi, że rowy stanowią urządzenia wodne, a nie wody;
3) art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. - dalej k.p.a.) poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powodujący w konsekwencji sprzeczność ustaleń organu odwoławczego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności w zakresie stosowania przez organ II instancji dowolnej i stosowanej zamiennie kwalifikacji Potoku [...] jako cieku naturalnego, urządzenia wodnego oraz otwartego systemu kanalizacji deszczowej.
Dodatkowo skarżąca wniosła o:
1) zobowiązanie Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w G. do wydania, w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, decyzji stwierdzającej żądaną nadpłatę;
2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów:
- decyzji z dnia 10 stycznia 2024 roku w sprawie nr [...] w
celu wykazania, że obecnie odprowadzanie do Potoku [...] wód opadowych i roztopowych wylotem usytuowanym na działce nr [...] jest realizowane przez Gminę T.;
- decyzji z 2 października 2023 roku nr [...] oraz decyzji z 20 listopada 2023 roku nr [...], w celu wykazania, że niemożliwe jest uznanie Potoku [...] za otwartą kanalizację deszczową, ponieważ byłoby to sprzeczne z ww. ostatecznymi decyzjami Dyrektora Zarządu Zlewni w G.;
- mapy stanowiącej Załącznik nr 1 do Operatu wodnoprawnego na usługę wodną polegającą na wprowadzaniu wód opadowych i roztopowych z kanalizacji deszczowej do Potoku [...] w lon 2+790, w celu wykazania zasięgu zamierzonego korzystania z wód w ramach usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do Potoku [...];
- wypisu z rejestru gruntów, w celu wykazania, że działka gruntu o numerze [...], na której znajduje się wylot objęty pozwoleniem wodnoprawnym oraz urządzenie wodne - rów zwany "Potokiem [...]", nie obejmuje użytków w postaci gruntów pod wodami, zaś obejmuje grunty pod rowami.
W uzasadnieniu przedstawiono obszerną argumentacje na poparcie powyższych zarzutów Wskazano, że ustawodawca przewidział dwie rozłączne kategorie usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, tj. odprowadzanie do wód lub odprowadzanie do urządzeń wodnych. W tym kontekście podała, że ustalając opłatę za usługi wodne należy posługiwać się pojęciami ustawowymi, a nie zwyczajowo przyjętymi. W jej ocenie, organy obu instancji pominęły natomiast charakter Potoku [...] jako urządzenia wodnego, przypisując mu w zamian cechy cieku naturalnego oraz otwartej kanalizacji deszczowej. Wskazała, że Potok [...] jest potoczną nazwą urządzenia wodnego - rowu, co znajduje odzwierciedlenie w decyzjach z 2012 r. oraz z 2023 r. W ocenie spółki, teza wskazująca na to, że Potok należy uznawać za element systemu otwartej kanalizacji deszczowej, jest z gruntu błędna. Wskazała, że potwierdzają to wpisy w ewidencji gruntów dotyczące działki nr [...]. W tym kontekście - w jej ocenie - istotna jest również funkcja jaką pełni przedmiotowy ciek zgodnie z pozwoleniami wodnoprawnymi udzielonymi na usługi wodne dotyczące wprowadzeniu do niego ścieków komunalnych z istniejącego przelewu burzowego kanalizacji ogólnospławnej oraz wprowadzania oczyszczonych ścieków komunalnych (decyzje organu I instancji z dnia 2 października 2023 r. oraz 20 listopada 2023 r.). Nadto, argumentacja organu odwoławczego sprzeciwia się treści art. 9 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Skarżąca stwierdziła również, że gdyby odmówić urządzeniom kanalizacyjnym przymiotu szczelności, wówczas za sytuację normalną i oczekiwaną należałoby przyjąć, że przewody kanalizacyjne odprowadzające ścieki komunalne, ścieki bytowe oraz ścieki przemysłowe mogą być nieszczelne i w związku z tym w sposób niekontrolowany mogą być wprowadzane na całej długości tych przewodów do podłoża (grunt) oraz do wód (przejścia rurociągami przez cieki wodne). Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie organu II instancji, że odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rowu w praktyce oznacza odprowadzanie ich do wód powierzchniowych, gdyż w obu operatach wodnoprawnych zasięg zamierzonego korzystania z wód został wyraźnie zaznaczony i nie obejmuje ujścia Potoku [...] do rzeki [...]. Skarżąca przedstawiła argumentację dotyczącą niezasadnego w jej ocenie, uznania Potoku za otwartą kanalizację deszczową.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.
W odpowiedzi na powyższe, spółka w złożonej replice ponownie zanegowała by Potok [...] był ciekiem wodnym. Wskazała, że w decyzji z 2012 r. posłużono się takim pojęciem odnośnie pkt I ppkt 1, tj. wprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód cieku [...]. Nie określono w niej również, że pośredniczy w odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do rzeki [...]. Nadto, w decyzji z 2023 r. Potok [...] jest konsekwentnie określany jako urządzenie wodne. Skarżąca wywiodła, że to pozwolenie wodnoprawne stanowi podstawę do określenia opłaty za usługi wodne, a nie operat wodnoprawny przedłożony do ich wydania. Wskazała również, że organ I instancji zaprzestał jej naliczania opłaty za usługę wodną polegającą na wprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do Potoku [...] wskazanym w pozwoleniu wodnoprawnym wylotem za kwartały III i IV 2023 r., jeszcze przed przeniesieniem w 2024 r. pozwolenia wodnoprawnego na Gminę T..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: - "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 75 § 1 i 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 - dalej o.p.) oraz art. 300 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960 – dalej także jako "u.p.w.")
W wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty opłaty za usługi wodne, organy administracji publicznej przyjęły, że rów (Potok) [...] - nazywany w dalszej części uzasadnienia "odbiornikiem", uznawany jest za urządzenie wodne – rów, który prowadzi wody do rzeki [...], stanowiąc jej prawobrzeżny dopływ, tj. pośredniczy w odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód, pełniąc przy tym rolę kanalizacji otwartej.
Do czasu złożenia powyżej wskazanego wniosku skarżąca nie kwestionowała konieczności uiszczenia opłaty, ani też jej wysokości. W skardze nadmieniła również, że odprowadzała wody opadowe i roztopowe do odbiornika na podstawie decyzji z 2012 r. Dopiero zestawiając sformułowania ujęte w pozwoleniu wodnoprawnym z 2012 r. oraz z 2023 r., jak i z pisma organu I instancji z dnia 25 września 2024 r., Spółka wyprowadziła wniosek, że odbiornik określany jest przez organ I instancji w różny sposób, tj. jako ciek wodny, rów, urządzenie wodne, system kanalizacji otwartej. Zainicjowała wobec tego spór, który jej zdaniem ma znaleźć odzwierciedlenie w stwierdzeniu nadpłaty uiszczonej opłaty zmiennej. W ocenie Sądu, nie może jednak umknąć uwadze cel w jakim zostało wydane pozwolenie wodnoprawne.
Wyraźnie wobec tego zaakcentować należy, że przedmiotowa opłata została ustalona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w 2012 r. Jej pkt I dotyczył wprowadzania wód opadowych i roztopowych poprzez istniejące wyloty do rzeki [...], a pkt II odprowadzania tych wód do odbiornika. W operacie stanowiącym podstawę udzielenia pozwolenia wyjaśniono, że wylot kanalizacji deszczowej w km 02+790 daje początek zlewni Potoku [...] (ponownie otwarte koryto potoku). Wskazano, że w miejscu wylotu jedynymi wodami odprowadzanymi do potoku są wody deszczowe z kanalizacji. Z informacji powszechnie znanych wynika, że wody odbiornika stanowią dopływ rzeki [...].
W tym kontekście, w ślad za stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 3 września 2015 r. o sygn. akt II SA/Gl 471/15, zaznaczyć trzeba, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 1999 r. w sprawie U 4/98, (OTK 1999/1/4, Dz.U. z 1999 r. Nr 20 poz. 181), opłata za korzystanie ze środowiska stanowi wynagrodzenie za gospodarcze korzystanie ze środowiska naturalnego, które dziś powszechnie uważa się za dobro wspólne. Samego zaś obowiązku wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska nie można kwestionować. Trybunał zwraca tu uwagę na podstawę obowiązku wnoszenia tego rodzaju opłat, a jest nią sam fakt gospodarczego korzystania ze środowiska. Istotne jest zatem to, czy przedsiębiorca korzystał ze środowiska, czy nie (zob. też art. 275 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm. – który stanowi: "do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska". Już choćby z tego powodu trudno mówić o wskazanym w skardze naruszeniu przepisów Konstytucji, a w szczególności zasady równości, wyrażonej w jej art. 32. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, iż z zasady równości wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich podmiotów w obrębie danej klasy (kategorii), zaś wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być potraktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 1994 r. sygn. akt K 3/94, OTK z 1994 r. poz. 42; podobnie: U 7/87, OTK z 1988 r. s. 11, K 8/9, OTK w 1992 r., s. 82). Jest rzeczą oczywistą, że przy obecnym stopniu zróżnicowania działalności gospodarczej, pojawia się konieczność zróżnicowania ciężarów związanych z jej prowadzeniem. Każdy rodzaj działalności wiąże się z innego rodzaju kosztami.
Sąd orzekający w stanie faktycznym niniejszej sprawy podziela powyższe stanowisko i przypomina również, że wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. Prawa wodnego było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z dnia 22 grudnia 2000, s. 1 - 73 z późn. zm. - Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, s. 275 - 346, dalej - RDW). W uzasadnieniu do projektu tej ustawy wskazano, że RDW podkreśla konieczność zastosowania instrumentów ekonomicznych w celu racjonalizacji użytkowania zasobów i wynikających z tego strat w środowisku. Zgodnie z art. 5, art. 9 ust. 1 oraz załącznikiem nr III do RDW, kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych, który opiera się w szczególności na zasadzie "zanieczyszczający płaci", "użytkownik płaci". Analiza zwrotu kosztów wymaga również uwzględnienia kosztów środowiskowych oraz zasobowych (Druk nr 1529; Rządowy projekt ustawy - Prawo wodne). Z treści art. 9 RDW wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. Zasadę tę ujęto w art. 9 ust. 3 u.p.w., zgodnie z którym gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Ideą przewodnią RDW było wyrażone w pierwszym motywie stanowisko, że woda nie jest produktem handlowym, takim jak każdy inny. Działania w dziedzinie polityki wodnej nie powinny opierać się wyłącznie na rezultatach analiz ekonomicznych. W tym celu powinno się uwzględnić zasadę zwrotu kosztów usług wodnych opartą na długoterminowych prognozach zapotrzebowania i wykorzystania wody w dorzeczu, także kosztów ekologicznych dotyczących zasobów związanych ze szkodliwym lub negatywnym wpływem na środowisko wodne (np. motywy 36 i 38; zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 października 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 760/24).
W konsekwencji uznaje się, że opłaty za usługi wodne są daninami publicznymi, które zgodnie z nauką prawa i orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego uważa się za świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych. Jest to zatem świadczenie zależne nie od woli osoby, lecz od zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy podatkowej. Opłaty za usługi wodne, chociaż nie są tak powszechną daniną publiczną jak podatki, to jednak należy zaliczyć je do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych stanowiących źródła dochodów państwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 923/21).
W świetle art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w. usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Według art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się m.in. za: odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych. Opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych (art. 270 ust. 11 u.p.w.).
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy zaakcentować należy, że pozwolenie wodnoprawne z 2012 r. w żaden sposób nie zostało przez skarżącą wzruszone i obowiązywało do wydania w 2023 r. kolejnego pozwolenia. W orzecznictwie przyjmuje się, że warunkiem uznania urządzeń wodnych za urządzenia kanalizacji jest potwierdzenie, że realizują przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód. Istnienie systemów kanalizacji jest więc warunkiem powstania obowiązku poniesienia opłaty za tę usługę wodną (zob. wyroki WSA w Szczecinie: z dnia 5 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1312/21, z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 529/20; wyrok NSA z dnia 31 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 943/21). W świetle poczynionych ustaleń stwierdzić trzeba, że odbiornik pośredniczy w odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do rzeki [...] zgodnie z udzielonym pozwoleniem wodnoprawnym. Potwierdza to także treść operatu wodnoprawnego będącego, zgodnie z art. 400 ust. 8 u.p.w., jedną z podstaw do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Z takiego władczego rozstrzygnięcia wynikają prawa i obowiązki skarżącej. Mianowicie spółka korzystając z uprawnienia płynącego ze wspomnianego pozwolenia odprowadzała wody do środowiska i w zamian uiszczała wskazywane w informacjach opłaty określane na podstawie u.p.w.
Poza sporem jest odprowadzanie w przedmiotowym okresie przez spółkę wód roztopowych i opadowych do odbiornika, który uchodzi do rzeki [...]. Zatem wspomniany odbiornik, bez względu na jego charakter, pośredniczył we wprowadzaniu wód roztopowych do wód rzeki [...]. Oznacza to, że spółka we wspomniany okresie korzystała ze środowiska w opisany sposób, a tym samym korzystała z usługi opisanej w art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w. Zatem dokonanie wykładni art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w. w sposób przedstawiony przez skarżącą, prowadziłoby do naruszenia przewodniej zasady "korzystający płaci". Ponadto w sposób nieuprawniony stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji spółkę względem tych podmiotów, które w sposób bezpośredni wprowadzają do wód – wody opadowe lub roztopowe. Wyrazić należy bowiem pogląd, że trudno dopatrywać się podstaw do różnicowania obowiązków podmiotów korzystających z wód w zakresie powinności ponoszenia opłat, kierując się wyłącznie tym, czy wody roztopowe (opadowe) są odprowadzane do wód poprzez urządzenie wodne, czy też nie (bezpośrednio do wód). Stanowisko to jest uzasadnione również z tego względu, że art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.w. obliguje do wniesienia opłaty niezależnie od tego, czy wody opadowe (roztopowe) wprowadzane są do wód w sposób bezpośredni (np. wprost do rzeki), czy pośredni (np. poprzez rów). Istotne jest tylko i wyłącznie to, czy finalnie wody opadowe (roztopowe) trafiły do wód. W rozpatrywanym przypadku Spółka nie neguje tego, że wprowadzane przez nią wody opadowe (roztopowe) w ostateczności trafiają do rzeki [...], a więc odprowadzane są do wód.
W świetle powyższego argumentacja przedstawiana przez skarżącą zarówno w toku postępowania, jak i w skardze, a dotycząca określenia charakteru odbiornika z uwagi na treść pism organu z dnia 25 września 2024 r., pozwolenia wodnoprawnego z 2023 r., czy zaniechania pobierania opłat za usługi wodne za III i IV kwartał 2023 r. pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania, gdyż pozwolenie wodnoprawne z 2012 r. nie zostało skutecznie zakwestionowane w sensie prawnym. Spółka w skardze przyznała również, że pozwolenie wodnoprawne stanowi podstawę do określenie opłaty za usługi wodne.
W nawiązaniu do wydanych przez organy administracji publicznej decyzji podkreślić należy, że na mocy art. 300 u.p.w. do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. Na podstawie art. 272 ust. 19, 24 oraz art. 273 u.p.w. strona postępowania, w wyniku wydanej informacji o wysokości opłaty wodnej, może złożyć reklamację w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania lub też jej nie wnosić i jednocześnie nie uiszczać opłaty. Dopiero na tym etapie postępowania, w jednym czy drugim przypadku, organ wydaje decyzję, w której określa opłatę. W orzecznictwie przyjmuje się także, że strona postępowania, która przyjęła informację i uiściła nałożoną opłatę nie może być w gorszej sytuacji procesowej niż strona, która nie dokonała żadnej czynności lub wniosła reklamację (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 923/21). W razie wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu nadpłaty opłaty, organ może wszcząć z urzędu postępowania na podstawie art. 21 o.p. celem sprawdzenia, czy opłata została uiszczona w prawidłowej wysokości. Jednak postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie może służyć do podważania ostatecznych decyzji podatkowych, zarówno konstytutywnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 o.p., jak i deklaratoryjnych, wydanych na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 o.p. (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 279/14).
Z tego powodu wniosek o stwierdzenie nadpłaty opłaty za usługi wodne nie może stanowić obejścia przewidzianego prawem trybu reklamacji. Oznacza to, że strona postępowania nie może wywodzić naruszenia wobec dokonanych wcześniej własnych zaniedbań, czyli braku wniesienia reklamacji w tej sprawie, zwłaszcza żądać zwrotu nie małych kosztów zastępstwa procesowego, podczas gdy organ I instancji działał prawidłowo. Nadto, na mocy art. 75 § 1 i 3 o.p. wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku można złożyć w sytuacji, w której dotyczy on obowiązku wynikającego ze złożenia deklaracji. Jednak w sytuacji gdy strona skarżąca otrzymała informację, a w treści pouczenia do informacji została zawarta możliwość złożenia odwołania w postaci reklamacji, to powinna skorzystać z tego trybu. Odpowiednie odesłanie przepisów Prawa wodnego do Ordynacji podatkowej nie może oznaczać, że przysługuje Skarżącej inny tryb w przypadku, gdy posiadała możliwość złożenia środka odwoławczego od informacji. Stąd też nie można analizować stosownego przepisu Ordynacji podatkowej w takim stanie faktycznym i prawnym.
W świetle powyższego nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym przedstawione zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Z kolei, powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.