II SA/Gl 873/22

II SA/Gl 873/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska
Rafał Wolnik /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 66
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 75 par. 1, art. 80, art. 84 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr WINB-WOA.7721.54.2022.MG w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia 10 stycznia 2022 r. nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącego 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji była sprawa szeroko rozumianego stanu technicznego budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w B., którego współwłaścicielami są obecnie skarżący R. C. oraz uczestnicy postępowania: M. K. i J. G.
Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., decyzją z dnia 3 września 2019 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego przedmiotowego budynku.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli uczestnicy postępowania, którzy wskazali m.in., że organ nadzoru budowlanego powinien podać terminy wykonania prac podlegających pod art. 66 Prawa budowlanego i wskazanych podczas przeglądu przez osoby posiadające właściwe uprawnienia.
Rozpoznając to odwołanie, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 14 października 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.
W dniu 8 lipca 2021 r., po ponownym przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji wydał decyzję, którą nakazał A. i L. C. oraz uczestnikom postępowania usunąć nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku, wskazując przy tym konkretne roboty i czynności do wykonania w terminie do dnia 30 września 2021 r.
Odwołanie od tej decyzji złożył uczestnik J. G. w części nakazującej uczestnikom wykonanie obowiązków określonych w pkt 1 – 4 tej decyzji.
Odwołanie wnieśli również A. i L. C. i wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wobec nich, wezwanie do udziału w postępowaniu właściciela nieruchomości – obecnie skarżącego , oraz o dopuszczenie dowodu z opinii nowego biegłego.
Decyzją z dnia 8 października 2021 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z dnia 8 lipca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ Odwoławczy wskazał, iż działania organu I instancji są prawidłowe a nakazy wynikające z zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały nałożone zasadnie, jednakże nie została ona skierowana do aktualnego współwłaściciela spornego obiektu. W pierwszej kolejności zatem organ I instancji powinien zawiadomić obecnie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stanu technicznego dotyczącego przedmiotowego budynku celem umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy oraz ustosunkowania się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a następnie wydać rozstrzygnięcie kierując nakazy wykonania określonych robót budowlanych do wszystkich aktualnych współwłaścicieli budynku.
Kolejną decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. organ I instancji nakazał skarżącemu oraz uczestnikom postępowania usunąć nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku mieszkalnego poprzez:
1) wykonanie stężeń stalowych konstrukcji w miejscu zlikwidowanej ściany C-C na trzech poziomach: zamontowanie kotwień (ankry) na poziomie spodu stropu pod piwnicą (1 szt.), zamontowanie kotwień (ankry) na poziomie spodu stropu nad parterem (1 szt.), zamontowanie kotwień (ankry) na poziomie spodu stropu nad pierwszym piętrem. (1 szt.) - stężenia wykonać zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej z lutego 2021 roku opracowanej przez mgr inż. Z. C.;
2) zamontowanie w płycie spocznika na styku z płytą stropową na parterze, I i II piętrze klamer do sklejania pęknięć w betonie po 3 szt. na każdym spoczniku;
3) uzupełnienie powstałych w trakcie wymiany instalacji wewnętrznych przejść przez elementy żelbetowe i murowane odpowiednimi materiałami;
4) montaż szczelinomierzy po 1 sztuce na każdym piętrze,
- ze wskazaniem, że wszystkie powyższe roboty należy wykonać zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej z lutego 2021 roku, opracowanej przez mgr inż. Z. C.;
5) naprawienie zarysowań ścian i biegów schodowych - zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej z grudnia 2019 roku opracowanej przez dr inż. K.M.;
6) usunięcie nieszczelności przy obróbkach blacharskich na dachu wokół komina;
7) wykonanie drenażu wokół budynku wraz z izolacją ścian,
- w terminie do dnia 15 kwietnia 2022 r.
Odwołania od powyższej decyzji wnieśli uczestnik postępowania oraz skarżący. Obaj podnieśli m.in., iż organ I instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy oraz nie zastosował prawidłowo art. 66 Prawa budowlanego.
Rozpoznając te odwołania, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin przypadający na 30 października 2022 r., a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy szczegółowo zrelacjonował przebieg postępowania z uwzględnieniem przeprowadzonych dowodów i stanowisk stron. Przypomniał, że podstawą prawną decyzji organu I instancji jest art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.) i przytoczył jego treść. Przytoczył też treść art. 61 Prawa budowlanego. Wskazał na cele i przesłanki wydawania decyzji na tej podstawie i jej związany charakter.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił zakres nieprawidłowości w przedmiotowym budynku, przeprowadzając wyczerpujące postępowanie dowodowe, a także prawidłowo zastosował tryb postępowania, wynikający z art. 66 Prawa budowlanego. Wyjaśniono przy tym, że organy nadzoru budowlanego nie mają obowiązku dokładnego wyjaśniania przyczyn i skali ich wpływu na stan techniczny obiektu, czy też ustalania osób winnych i odpowiedzialnych za ten stan. Jednak winny przed nałożeniem obowiązków mieć pewność, że wykonanie tych obowiązków doprowadzi do skutecznego i w miarę trwałego skutku, a nie jedynie do chwilowej poprawy stanu technicznego obiektu.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż prawidłowy jest zakres nałożonych obowiązków. Zwrócił uwagę, że decyzja wydawana w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego nie kreuje nowych obowiązków, a wyłącznie konkretyzuje obowiązki ciążące z mocy prawa na podmiotach wymienionych w art. 61 tej ustawy. Organ zauważył ponadto, że organ I instancji oparł się na ekspertyzach K.M. oraz Z. C., które zawierają szczegółowe i precyzyjne zalecenia oraz wnioski pod kątem wykonania odpowiednich robót naprawczo-remontowych. Obaj biegli są osobami legitymującą się uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, a więc posiadającymi umiejętność fachowej oceny określonych zjawisk, w szczególności zjawisk technicznych dotyczących obiektów budowlanych. Wnioski i zalecenia wynikające z ekspertyz znalazły wyraz w sentencji decyzji.
Organ odwoławczy na poparcie zasadności swojego stanowiska i stanowiska organu I instancji odwołał się do wybranych orzeczeń sądów administracyjnych.
Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący zarzucając:
1. Naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w zakresie określonym w jej pkt 1, podczas gdy jest to niemożliwe technicznie albowiem wskazane miejsce (rzekomo usunięta ściana C-C) nie jest podpiwniczone, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a.;
2. Naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na:
a) niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewykonanie odkrywki ścian i stropu celem kategorycznego ustalenia czy faktycznie doszło do usunięcia ściany C-C;
b) naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego bez należytej wnikliwości i pominięcie aspektu pomiarów i odkrywek wskazanych w umowie z PINB-em i całkowite zignorowanie wniosków o weryfikację rozbieżności miedzy planami budynku z 1913 r. i z 1968 r., a także pominięcie okoliczności, iż drenaż wokół budynku wraz z izolacją ścian został już przeprowadzony w 2017 roku;
d) pominięcie wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii nowego biegłego, z uwagi na nierzetelność sporządzonej opinii i niewyjaśnienie rozbieżności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to rzekomych przyczyn zaistnienia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku lub ewentualnie ich rzeczywistych przyczyn, co doprowadziło do wydania decyzji na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego w sprawie;
e) błędną ocenę materiału dowodowego, w szczególności dowodu z opinii biegłego Z. C. i uznanie jej za wiarygodną i fachową, podczas gdy treść jej stoi w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, w szczególności zaś z rzutami kondygnacji dołączonymi do materiału dowodowego w sprawie, a sporządzonymi jeszcze przed II Wojna Światową,
- co miało wpływ na wynik sprawy albowiem organy obu instancji poczyniły błędne ustalenia faktyczne w zakresie istnienia i usunięcia ściany C-C i przyjęcie, że było to przyczyną pęknięć ścian;
3. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 66 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowalnego poprzez niewłaściwe zastosowania, podczas gdy nie zostało ponad wszelką wątpliwość wykazane, że zachodzi którakolwiek z przesłanek uzasadniających wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w szczególności nie wykazano w czym dokładnie przejawia się nieodpowiedni stan techniczny budynku, w jakim stopniu i z jakich przyczyn;
4. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędne uchylenie decyzji organu I instancji w części i utrzymanie w pozostałym zakresie, podczas gdy organ powinien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe i uchylić decyzję organu I instancji w całości.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o stwierdzenie nieważności albo ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 19 października 2022 r. uczestnicy postępowania przedstawili swoje stanowisko w sprawie. Wskazali m.in., że: skarżący składa fałszywe zeznania w postępowaniu administracyjnym; pęknięcia ścian w budynku wystąpiły po samowoli budowlanej wykonanej przez poprzednich właścicieli polegającej na wydzieleniu dodatkowego lokalu mieszkaniowego w budynku; organ I instancji nakazując uczestnikom wykonanie prac naprawczych zupełnie pominął fakt, iż do naruszenia konstrukcji budynku doszło w wyniku samowoli budowlanej. Uczestnicy odnieśli się też do zgromadzonych w sprawie dowodów. Zarzucili organowi I instancji, w części związanej z wynikami protokołów z przeglądu technicznego budynku, naruszenie art. 66 i art. 81c Prawa budowlanego, art. 75, art. 77 i art. 107 k.p.a. Uczestnicy nie sformułowali przy tym żadnych wniosków procesowych pod adresem zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego poparła jego osobistą skargę, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Nie do odparcia okazały się bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei musiało skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego rozstrzygnięć wydanych przez organy obydwu instancji.
Przedmiotem toczącego się postępowania administracyjnego była kwestia oceny stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] [...] w B. W wyniku przeprowadzonego postępowania Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych na strony obowiązków i utrzymał ją w mocy w pozostałym zakresie. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie ujawniło szereg mankamentów technicznych we wspomnianym budynku, których usunięcie wymagało przeprowadzenia prac zabezpieczających przedmiotowy budynek przed pogorszeniem jego stanu oraz zamontowanie urządzeń monitorujących jego parametry.
Zasadniczym dowodem, na którym oparły swoje ustalenia organy obu instancji jest opinia biegłego Z. C., sporządzona w oparciu o wizję lokalną nieruchomości przeprowadzoną przez biegłego w dniu 11 lutego 2021 r. Strony postępowania zostały zapoznane z treścią tej opinii, a skarżący złożył do niej uwagi. Biegły, ustosunkowując się do nich, a w szczególności do zarzutu braku wykonania odkrywek w trakcie wizji, wskazał, iż w jego ocenie nie było ku temu podstaw. Dodatkowo, drugi ze współwłaścicieli nieruchomości, a obecnie uczestnik postępowania sądowego, konsekwentnie wskazywał, że przyczyną ugięć stropów i pęknięć ścian było usunięcie ściany konstrukcyjnej przez poprzednich współwłaścicieli nieruchomości. Na poparcie tej tezy przedstawił opinię biegłego z dnia 1 kwietnia 2021 r. sporządzoną przez S. B.
Zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Szczególnym rodzajem dowodu jest zaś opinia biegłego, sporządzana wówczas, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne (art. 84 § 1 k.p.a.). Zauważyć przy tym trzeba, że opinia biegłego powinna podlegać wszechstronnej ocenie organu, a w razie jakichkolwiek wątpliwości organ ma obowiązek uzyskać od biegłego wyjaśnienia w tym zakresie. Wskazana wyżej opinia biegłego dotycząca stanu technicznego budynku miała na celu ustalić:
- przyczyny powstania ugięć wszystkich stropów;
- analizę statyczno – wytrzymałościową;
- określenie stanu zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania budynku;
- określenie i wycenę robót koniecznych do wykonania celem eliminacji stwierdzonych wad konstrukcyjnych.
Z treści powyższej opinii wynika, że biegły stwierdził ponadnormatywne ugięcie stropu, będące wynikiem błędów popełnionych w trakcie powstawania budynku oraz wieku obiektu. Konkluzja tych ustaleń wskazuje na to, iż wspomniane ugięcia "nie maja wpływu na bezpieczne użytkowanie budynku" (vide s. 12 opinii). Zarazem biegły wskazuje (w pkt. 5.2.3 opinii), że w wyniku przeprowadzonych w przeszłości prac adaptacyjnych doszło do naruszenia stabilności konstrukcji, co wobec likwidacji części ścian nośnych w przyszłości może ulec pogorszeniu, a wobec tego wymagane jest podjęcie pilnych działań.
Powyższe stwierdzenia pozostają we wzajemnej sprzeczności, gdyż albo ugięcia stopów powstały w wyniku błędów przy wznoszeniu budynku, albo są konsekwencją prac wykonanych w jego wnętrzu (usunięcie części ścian nośnych). Możliwa jest rzecz jasna sytuacja, gdy obie te okoliczności kumulują powstały efekt, jednakże nie zostało to w sposób dostateczny zbadane i udowodnione. Jednocześnie konkluzje wynikające z tych ustaleń nawzajem się wykluczają: w pkt. 5.2.1 opinii biegły stwierdza, że "ugięcia stropów nie mają znaczenia przy ocenie wartości użytkowej", by następnie, w pkt. 5.2.3. opinii za pilne uznać działania zmierzające do poprawienia stabilności całej konstrukcji budynku. Organy obu instancji przeszły zaś nad tym do porządku, nakładając na strony obowiązek wykonania szeregu działań zapobiegających ewentualnej degradacji budynku. Trzeba również zauważyć, że twierdzenie organu, iż ugięcie stropu ma wielkości ponadnormatywne, co rzekomo ma wynikać z opinii biegłego jest co najmniej przedwczesne, skoro w swojej opinii biegły w żadnym miejscu nie wskazał, na czym opiera tę konstatację. Nie kwestionując merytorycznego przygotowania biegłego, nie da się jednak formułować daleko idących wniosków – skutkujących nałożeniem na strony określonych obowiązków, opartych li tylko na pomiarach dokonanych "na oko" bez precyzyjnego przedstawienia stopnia zaistniałych odkształceń względem obowiązujących norm. Tym samym już tylko w zakresie zasygnalizowanych wątpliwości dowód ów wymagał co najmniej złożenia przez biegłego dodatkowych, wyczerpujących wyjaśnień. Takowych nie spełnia odpowiedź biegłego udzielona w piśmie z dnia 6 maja 2021 r. Wskazać w tym miejscu trzeba, że skarżący w toku całego prowadzonego postępowania w swojej licznej korespondencji do organu zgłaszał zastrzeżenia odnośnie ustaleń biegłego, nie mniej jednak zostały one przez organ zignorowane. Jest to zaś o tyle istotne, że przy piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r. do organu nadesłano m.in. rzut parteru przedmiotowego budynku, zatytułowany: "inwentaryzacja pomieszczeń po remoncie", sporządzony przez M. I., na którym uwidoczniono szereg przegród wewnętrznych, co do których strony twierdzą, że mają one charakter ścian nośnych, do czego wszak organ również się nie odniósł.
Dalsze wątpliwości budzi kwestia ustaleń dotyczących konstrukcji stropu i materiałów użytych w trakcie jego powstawania. Biegły w swojej opinii wprost wskazuje, że "brak jest możliwości wykonania odkrywek w celu stwierdzenia średnic zbrojenia", przyjmując zarazem do analizy minimalne parametry stropu. Z opinii nie wynika przy tym, czy parametry dotyczące przekrojów poszczególnych elementów zbrojenia, typu użytej stali, czy też klasy betonu, wynikają z obowiązujących obecnie norm, czy też oparte są o wiedzę z zakresu technologii budowlanych używanych na początku XX w. W opinii nie wskazano również powodów, dla których nie dokonano odkrywek, dających wszak istotną, z punktu widzenia przedmiotu opinii, wiedzę na temat parametrów materiałów użytych do konstrukcji stropu oraz istnienia ścian nośnych, w których usunięciu biegły upatruje wystąpienie wskazanych przezeń odkształceń, a o co wnosił skarżący w toku postępowania. Tym samym twierdzenia biegłego dotyczące ciężaru stropu, jego nośności, a tym samym wpływu na bezpieczeństwo użytkowania budynku oparte zostały nie o ustalenia faktyczne, lecz o nieweryfikowalne, przyjęte a priori założenia. Trudno zaś w tego rodzaju sytuacji formułować jednoznaczne konkluzje stanowiące podstawę do nakładania na strony określonych obowiązków.
Dodatkowo wskazać trzeba, że w toku prowadzonego postępowania strona skarżąca kilkukrotnie wskazywała na błędne wnioski biegłego, zasadzające się na przekonaniu, iż usunięcie części ścian uznanych za nośne miało wpływ na powstanie odkształceń stropów. Tymczasem skarżący, a wcześniej poprzedni współwłaściciele, powoływali się na różnice w dostępnych rzutach obiektu z roku 1913 oraz 1968 (vide: pismo z dnia 15 maja 2021 r. oraz z dnia 24 czerwca 2021 r.), co ich zdaniem wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonania ustaleń, czy i na ile ewentualne zmiany dokonywane na przestrzeni lat wewnątrz budynku przyczyniły się do ugięcia stropów i powstania zagrożenia, o którym biegły wspomina w swojej opinii. Strony zresztą wyraźnie domagały się przeprowadzenia czynności dowodowych w tym zakresie (m.in. poprzez dokonanie odkrywek czy też sporządzenie kolejnej opinii przez innego biegłego), co ostatecznie zostało zignorowane, bez jednoznacznego wskazania przez organ powodów ku temu.
W tym miejscu Sąd zwraca organom uwagę na konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby finalne ustalenia organu odpowiadały zgromadzonemu materiałowi dowodowemu (art. 80 k.p.a.). Zasygnalizowane wyżej wątpliwości wykluczają możliwość sformułowania jednoznacznych wniosków odnośnie zaistniałego stanu faktycznego, a w konsekwencji nałożenie na strony postępowania administracyjnego obowiązków opisanych w zaskarżonej decyzji było w tym przypadku przedwczesne. Prowadząc ponownie postępowanie organy wezmą pod uwagę wskazane wyżej zastrzeżenia odnośnie zasadniczego środka dowodowego użytego w niniejszej sprawie, a gdyby okazało się, że nie da się w oparciu o kwestionowaną opinię sformułować jednoznacznych wniosków, na własny koszt zlecą sporządzenie kolejnej opinii rozwiewającej wątpliwości względem stanu faktycznej zaistniałego w sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259). O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 powołanej ustawy, a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz opłata za czynności adwokackie obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).