II SA/Gl 872/24

II SA/Gl 872/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Tomasz Dziuk /przewodniczący/
Wojciech Gapiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 719/24 - Postanowienie NSA z 2024-12-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 418
art. 35 ust. 1 i ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. F. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr IFXIV.7840.3.2.2024 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr IFX1V.7840.3.2.2024 Wojewoda Śląski (także organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. F. (F.) oraz G. F. (skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta T. (organ I instancji) z dnia 8 grudnia 2023 r. nr [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Inwestorce – A. P. (P.), pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew.[...], położonej przy ul.[...] , w T., uchylił zaskarżona decyzję w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Inwestorce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce, zgodnie z wnioskiem Inwestorki, który wpłynął do Urzędu Miasta T. w dniu 2 października 2023 r. i jego uzupełnieniem z dnia 6 marca 2024 r.
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia 8 grudnia 2023 r. nr [...] organ I instancji, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielił Inwestorce, pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce.
Od decyzji tej odrębne odwołania, wnieśli Z. F. i G. F., będący stronami przedmiotowego postępowania zarzucając jej
1. nieczytelność projektu zagospodarowania terenu;
2. zaprojektowanie wspornika zadaszenia miejsc postojowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki inwestycyjnej, co stanowi naruszenie regulacji § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U 2022 poz. 1225- dalej "rozporządzenie z 2002 r.");
3. nieaktualność mapy do celów projektowych, w oparciu o którą sporządzony został projekt zagospodarowania terenu, z uwagi na nieuwzględnienie na tej mapie treści ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych dla działki sąsiedniej o nr ew.[...], stanowiącej własność odwołujących, co uniemożliwia weryfikację projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego przedmiotowej inwestycji w zakresie spełnienia wobec projektowanej - w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę - na działce sąsiedniej o nr ew. [...] zabudowy, w szczególności w zakresie wymogów bezpieczeństwa pożarowego czy nasłonecznienia przyszłych pomieszczeń;
4. naruszenie przepisu § 13 rozporządzenia z 2002 r., poprzez zaprojektowanie przedmiotowego obiektu budowlanego w odległości powodującej niezachowanie wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w projektowanych na działce o nr ew. [...] budynkach, dla których wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę;
5. niezamieszczenie w projekcie architektoniczno - budowlanym informacji na temat stopnia rozprzestrzeniania ognia dla pokrycia dachu (co uniemożliwia weryfikację spełnienia wymogów, o których mowa w regulacji § 218 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. oraz dotyczących warunków ewakuacji i określenia klasy odporności pożarowej budynku;
6. brak określenia technologii wykonania słupa wsporczego - zaprojektowanego w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, co uniemożliwia ustalenie spełnienia przez niego wymogów, o których mowa w przepisie § 271 i § 272 rozporządzenia z 2002 r.;
7. nieopatrzenie zaskarżonej decyzji podpisem upoważnionego pracownika organu i poprzestanie na doręczeniu odwołującym wydruku decyzji sporządzonej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego i opatrzonej podpisem elektronicznym.
W związku z powyższym, odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Inwestorce pozwolenia na przedmiotową budowę.
Pismem z dnia 19 stycznia 2024 r. Inwestorka ustosunkowała się do zarzutów odwoławczych, a organ zawiadomił o tym strony pismem z dnia 26 stycznia 2024 r.
Natomiast pismem z dnia 26 lutego 2024 r., organ odwoławczy nałożył na Inwestorkę obowiązek doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności ze wskazanymi w nim przepisami.
Inwestorka dokonała stosownej korekty projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego pismem z dnia 6 marca 2024 r.
Organ odwoławczy zawiadomił o tym strony pismem z dnia 11 marca 2024 r.
Dnia 21 marca 2024 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo G. F. (skarżąca), reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, w którym skarżąca zauważyła, że organ odwoławczy w wezwaniu z dnia 26 lutego 2024 r. nie nałożył na Inwestorkę obowiązków ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwoławczych. Stwierdziła ponadto, że dokonanie korekt w dokumentacji projektowej w zakresie określonym w rzeczonym wezwaniu narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W jej ocenie, zauważenie wad wymienionych w piśmie organu odwoławczego z dnia 26 lutego 2024 r., powinno skutkować przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a nie wezwaniem Inwestorki do ich usunięcia w trybie regulacji art. 136 § 1 k.p.a. Skarżąca wskazała ponadto, że Inwestorka rozpoczęła już realizację przedmiotowej inwestycji, pomimo że decyzja organu I instancji z dnia 8 grudnia 2023 r., udzielająca pozwolenia na jej realizację nie jest jeszcze ostateczna.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska prezentowanego w odwołaniu, a decyzją z dnia 30 kwietnia 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Inwestorce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce, zgodnie z wnioskiem Inwestorki i jego uzupełnieniem.
Po przeanalizowaniu całości zgromadzonych w sprawie akt oraz argumentów wniesionego odwołania, organ odwoławczy zważył co następuje.
Stwierdził, że samoistną podstawą uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być zarzut nieczytelności projektu architektoniczno-budowlanego, jeżeli umożliwia on ustalenie informacji i danych będących przedmiotem analizy organów administracji architektoniczno-budowlanej. W przedmiotowej sprawie dokumentacja projektowa została sporządzona w postaci elektronicznej oraz spełnia pozostałe wymogi, o których mowa w przepisie § 2b rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. j. Dz.U. 2020 poz. 1609 z późn. zm.) i w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia. Ponadto format w jakim sporządzona została dokumentacja projektowa umożliwia przybliżanie (skalowanie) jego poszczególnych stron, w tym rysunku projektu zagospodarowania terenu, bez utraty ostrości obrazu, co zapewnia jego czytelność.
Podzielił zarzut, że fragment dachu stanowiący zadaszenie nad miejscami postojowymi wraz z wspornikiem konstrukcji został zaprojektowany w odległości mniejszej niż dopuszczalna na podstawie regulacji § 12 rozporządzenia z 2002 r. Stwierdził, że żaden z ustępów rzeczonego przepisu nie dopuszcza sytuowania w takiej odległości części dachu budynku, a za taką należy uznać wskazane zadaszenie. Możliwości takiej nie przewiduje również uchwała nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulic:[...] , [...], [...],[...] i [...] w T. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] poz. [...]). Ponadto zauważył, że dach został zaprojektowany w sposób naruszający nieprzekraczalną linię zabudowy. Dlatego, pismem z dnia 26 lutego 2024 r. nałożył na Inwestorkę obowiązek doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z rzeczonymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz z planem miejscowym. Podkreślił, że przy piśmie z dnia 6 marca 2024 r. Inwestorka dokonała korekty projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. W wyniku zmiany fragment dachu stanowiący zadaszenie nad miejscami postojowymi został odsunięty od granicy z działką sąsiednią o nr ew. [...] na odległość 3 m oraz doprowadzony został do zgodności z planem miejscowym, poprzez zaprojektowanie go w sposób nienaruszający nieprzekraczalnej linii zabudowy. Inwestorka uczyniła zatem zadość wezwaniu Wojewody Śląskiego z dnia 26 lutego 2024 r., czyniąc zarazem jeden z zarzutów skarżącej nieaktualnym.
Organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu nie uwzględniał zabudowy działki sąsiedniej o nr ew.[...], dla której wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnił dalej, że Inwestorka przedłożyła organowi odwoławczemu dokumentację określającą odległość projektowanego przez nią budynku od obiektów projektowanych na działce o nr ew. [...] oraz analizę ich nasłonecznienia. Z dokumentacji tej wynika, że odległość pomiędzy budynkami będzie większa niż wysokość przesłaniania, o której mowa w przepisie § 13 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., a inwestycja nie naruszy tejże regulacji. Ponadto spełniony zostanie wymóg, o którym mowa w przepisie § 60 rozporządzenia z 2002 r. Odległość pomiędzy budynkiem projektowanym na działce o nr ew. [...] a obiektami przewidzianymi do realizacji na działce o nr ew. [...] będzie większa niż wymagana w regulacji § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego braku określenia przez Inwestorkę w projekcie architektoniczno- budowlanym stopnia rozprzestrzeniania ognia dla pokrycia dachu organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie są uprawnieni do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym dotyczącymi klasy odporności ogniowej konstrukcji dachu, warunków ewakuacji, czy kwalifikacji budynku w przedmiocie odporności pożarowej, gdyż wykracza to poza zakres analizy określonej we regulacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. , poz. 682 z późn. zm -dalej "P.b.").
Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu, że słup wspierający fragmentu dachu stanowiący zadaszenie nad miejscami postojowymi powinien być sytuowany w odległościach, o których mowa w przepisie § 271 i § 272 rozporządzenia z 2002 r., gdyż obie te normy regulują odległości, jakie należy zachować bądź pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków bądź pomiędzy ścianą zewnętrzna wznoszonego budynku a granicą sąsiedniej niezabudowanej działki (z wyjątkiem regulacji § 271 ust. 8 i ust. 8a odnoszących się do odległości od granicy lasu).
Zauważył dalej, że norma wyrażona w art. 4 P.b. konstytuuje wolność zabudowy. Jej ograniczenie może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy przepis szczególny wprost tak stanowi.
Stwierdził ponadto, że przedmiotowy obiekt został zaprojektowany jako budynek mieszkalny jednorodzinny, ze ścianami i dachami nierozprzestrzeniającymi ognia, a zatem wystarczające jest zachowanie od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki o nr ew. [...] odległości, o których mowa w regulacji § 12 rozporządzenia z 2002 r.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniach twierdzeń związanych z brakiem podpisu, organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że żaden przepis nie wyłącza zastosowania regulacji art. 393 § 1 k.p.a. do decyzji administracyjnych, które również należy zaliczyć do grupy pism procesowych. Załatwienie sprawy w formie elektronicznej nie wyłącza doręczenia decyzji w trybie, o którym mowa w przepisie art. 393 k.p.a. stronom niekorzystającym z adresu do doręczeń elektronicznych przy komunikacji z organem. Czym innym jest bowiem załatwienie sprawy, a czym innym techniczny aspekt doręczenia orzeczenia tę sprawę kończącego. W tym zakresie powołał się na stanowisko doktryny.
W piśmie z dnia 21 marca 2024 r. skarżąca zarzuciła ponadto, że zmiany dokumentacji projektowej, do dokonania których Inwestorka została wezwana pismem Wojewody Śląskiego z dnia 26 lutego 2024 r. wykraczają poza zakres dopuszczalnej w postępowaniu odwoławczym ingerencji w istotę sprawy.
Zdaniem organu odwoławczego przyjęcie przez organ I instancji innej wykładni pewnych norm prawnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, lecz uchybienie regulacjom prawa materialnego, a to, w świetle przepisu art. 138 § 2 k.p.a., nie jest przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż Inwestorka rozpoczęła realizację omawianej inwestycji, pomimo braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na przedmiotową budowę organ odwoławczy stwierdził, że dwukrotnie przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. czynności kontrolne na działce Inwestorki nie wykazały, aby rozpoczęto lub prowadzono na niej jakiekolwiek roboty budowlane.
Planowana inwestycja ma być realizowana na obszarach oznaczonych w planie miejscowym symbolami MN9 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i KDD2 (tereny komunikacji - drogi publiczne klasy dojazdowej), przy czym na tym drugim terenie projektowana jest wyłącznie powierzchnia biologicznie czynna i utwardzenie kostką betonową). Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jest zgodna z przeznaczeniem obszaru MN9. Przedsięwzięcie jest także zgodne z pozostałymi zapisami planu miejscowego, a zatem spełniony został wymóg zawarty w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i jest zgodna z przepisami rozporządzenia z 2002 r. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do ww. dokumentacji dołączono wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy techniczne. Ponadto Inwestorka złożyła, pod rygorem odpowiedzialności karnej, prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że w razie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w części dotyczącej orzeczenia o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania przestrzennego i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Inwestorce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego mającego wpływ na treść zaskarżonej decyzji w tym art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż uprawnia on organ do wezwania Inwestora do uzupełnienia oraz dokonania zmian w projekcie w szczególności, że dokonane zmiany mogą zostać uznane za istotne; art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej; art. 81 ust. 1 pkt 1 lit c P.b. poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta T. jak i Wojewoda Śląski nie są uprawnieni do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącej pisma z dnia 11 marca 2024 r. informującego o zmianach dokonanych w projekcie przez Inwestorkę oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w tym: § 218 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r. w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit c P.b. ze względu na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego mimo, braku określenia przez ten projekt spełnienia wymagań odporności ogniowej wymaganej wskazanymi przepisami.; § 272 ust. 1 i 2 w związku z § 271 ust. 1 - 7 rozporządzenia z 2002 r. poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlanego ze względu na przyjęcie, iż nie znajdują one zastosowania do wspornika podtrzymującego fragment dachu. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej orzeczenia o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlanego oraz udzieleniu Inwestorce- pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew.[...] , położonej przy ul. [...] , w T. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczące] orzeczenia o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Inwestorce-Pani A. P. - pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania; przeprowadzenie rozprawy, zasądzenie od organu, który wydał zaskarżoną decyzję na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że czynności organu odwoławczego wykraczały poza zakres uzupełnień wyznaczony przez art. 136 k.p.a., a tym samym została naruszona zasada dwuinstancyjności. Zdaniem skarżącej zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy było uzasadnione. Nie zgodziła się z twierdzeniem organu odwoławczego dotyczącym braku kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej w odniesieniu do zgodności projektu techniczno-budowlanymi w zakresie wskazanym w odwołaniu. Podkreśliła, że naruszenie zasady dwuinstancyjności winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Dodatkowo zauważył, że w projekcie została zawarta informacja o zaprojektowaniu dachu przedmiotowego budynku jako nierozprzestrzeniającego ognia.
Postanowieniem z dnia 16 września 2024 r. o sygn. akt II SA/Gl 872/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 30 kwietnia 2024 r. w zaskarżonej części.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2024 r, o sygn. akt II OZ 719/24 uchylił wskazane postanowienie WSA i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t:j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Śląskiego, którą uchylono w całości decyzję I instancji i orzeczono o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu Inwestorce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce, zgodnie z wnioskiem Inwestorki i jego uzupełnieniem z dnia 6 marca 2024 r.
Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (obecnie t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418- dalej "P.b.").
Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt pkt 2 P.b.). Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).
Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada/sąsiadów, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów P.b., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 – dalej "rozporządzenie z 2002 r."), czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.
Sąd zauważa, że wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe w sytuacjach wyjątkowych, gdyż działanie organu odwoławczego nie ma tylko charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym i co do zasady obowiązkiem tego organu jest ponowne rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem postępowania. Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez organ drugiej instancji. Wydając taką decyzję, organ odwoławczy powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 1166/20). W sprawie nie zaistniała podstawa do wydania decyzji kasatoryjnej. Wojewoda Śląski wezwał Inwestorkę do uzupełnienia materiału dowodowego, a w zasadzie upewnił się, że projekt inwestycji został sporządzony zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz prawem miejscowym. Wojewoda Śląski uznał, że Inwestorka określiła, jakie są odległości przedmiotowego budynku od obiektów projektowanych na działce sąsiedniej oraz dokonała analizy ich nasłonecznienia. To pozwoliło na prawidłową subsumpcję przepisów. Zatem zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 § 1 k.p.a. jest niezasadny, a organ zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącej pisma z dnia 11 marca 2024 r. informującego o zmianach dokonanych w projekcie przez Inwestorkę zauważyć przyjdzie, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca nie odebrała adresowanego do niej zawiadomienia organu odwoławczego w terminie, a zatem korespondencja została zwrócona do nadawcy. Zastosowanie znalazł przepis art. 44 § 1 k.p.a. Na marginesie wskazać należy, iż dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. niezbędnym jest wykazanie przez stronę, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem sam fakt niedoręczenia pisma może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych. Zatem zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a. jest chybiony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b., poprzez przyjęcie, że organy administracyjno- budowane nie są uprawnione do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zauważyć wypada, że jak trafnie wskazywano w orzecznictwie NSA, przepis art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b. jest w postępowaniu o pozwolenie na budowę realizowany przede wszystkim poprzez badanie, czy do projektu budowlanego zostało dołączone oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W ramach tego badania nie można wykluczyć sytuacji, w której organ administracji, na którym spoczywa obowiązek określony w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b., dostrzeże oczywiste naruszenie przepisów techniczno-budowlanych (wyrok NSA z 23 września 2021 r., II OSK 2598/20, LEX nr 3241826). W niniejszej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadził postępowanie stosownie do powyższego unormowania. Nie dostrzegając zaś przy badaniu zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oczywistego naruszenia tych przepisów, nie miał podstaw do kwestionowania przedmiotowego projektu budowlanego. W rozpatrywanej sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b. oraz wskazanych w skardze przepisów rozporządzenia z 2002 r.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych bezspornie wynika, że Inwestorka złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane określone w projekcie. Przeprowadzona przez Sąd analiza przedłożonego projektu wykazała jego zgodność z obowiązującymi na terenie planowanej inwestycji ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulic:[...], [...], [...], [...]i [...] w T. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] poz.[...]). Przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jest zgodna z przeznaczeniem obszaru MN9. Przedsięwzięcie jest także zgodne z pozostałymi zapisami planu miejscowego. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112). Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedłożony projekt spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679), jest kompletny, w stanie faktycznym sprawy, pod względem wymaganych prawem oświadczeń, opinii, uzgodnień i pozwoleń. Ponadto jak zasadnie uznały procedujące w sprawie organy architektoniczno-budowlane przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe ustalenia były przedmiotem szczegółowej analizy przedstawionej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.
Stąd też, w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę za nieuzasadnione uznać należało podnoszone w niej zarzuty. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że przedłożona przez Inwestorkę dokumentacja projektowa spełnia niezbędne wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b., co w myśl przywołanego wcześniej art. 35 ust. 4 P.b., obligowało organ do pozytywnego rozpatrzenia żądania Inwestorki, zgodnie z jej wnioskiem i jego uzupełnieniem z dnia 6 marca 2024 r., to jest do zatwierdzenia przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.