II SA/Gl 868/06

II SA/Gl 868/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Łucja Franiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Taniewska-Banacka
Włodzimierz Kubik
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1480/07 - Wyrok NSA z 2008-11-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka Protokolant referent Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2007 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] 2006 r. D. D. i B. D. wystąpili o udzielenie pozwolenia na przebudowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w K.. O wszczęciu postępowania w tej sprawie powiadomiono wnioskodawców oraz G. K. pismem z daty [...] 2006 r. Z kolei G. K. jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej sprzeciwiła się nadbudowie (podwyższeniu) budynku i jego rozbudowie z uwagi na usytuowanie w granicy z jej działką, wykonaniu drugiego otworu okiennego w ścianie usytuowanej w granicy, wybudowaniu muru celem zabudowy loggii w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy oraz wejściu na jej działkę w celu postawienia rusztowań (pismo z dnia [...] 2006 r.).
Następnie postanowieniem podjętym w dniu [...] 2006 r. z up. Prezydenta Miasta K., zobowiązano inwestorów do usunięcia w terminie do dnia [...] 2006 r. nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez:
- uzupełnienie planu sytuacyjnego przez zwymiarowanie istniejącego budynku
mieszkalnego, naniesienie położenia muru ogrodzeniowego od strony działki nr A
(określenie wysokości i długości),
- opis sposobu wykonywania robót dachowych i remontu ściany w granicy działek,
uzupełnienie rzędnych wysokości obiektu po przebudowie.
Postanowienie w tym przedmiocie doręczono jedynie wnioskodawcom.
Poprawiony projekt budowlany inwestorzy złożyli w dniu [...] 2006 r.
Wreszcie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z up. Prezydenta Miasta K., na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zatwierdzono projekt budowlany i udzielono wnioskodawcom pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr B. W uzasadnieniu organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia. iż spełnione zostały wymogi, określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Powyższa decyzja została doręczona wnioskodawcom oraz G. K. i L. M..
W odwołaniu od decyzji G. K. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 32, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 Konstytucji RP poprzez dyskryminowanie jej jako właścicielki działki sąsiedniej w postępowaniu przed organem I instancji, nieuwzględnienie jej istotnych i słusznych wniosków oraz zarzutów merytorycznych, co spowodowało zatwierdzenie projektu budowlanego, przewidującego roboty budowlane w ścianie zachodniej budynku, usytuowanej w granicy działek, bez wyjaśnienia, czy nie stanowi to zakłócenia w korzystaniu z jej nieruchomości w rozumieniu art. 144 kc oraz przy braku zabezpieczenia jej działki w zakresie usuwania wody opadowej z obiektu dachu budynku, wybudowanego w granicy, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 2 pkt b i ust. 9 Prawa budowlanego. Nadto, odwołująca się wskazała na rażące naruszenie przepisów kpa, a mianowicie brak uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie przed jej wydaniem zarzutów i wniosków, zawartych w pismach z dnia [...] 2006 r. i z dnia [...] 2006 r., czym naruszono art. 10 kpa, niesporządzenie protokołów po zaznajomieniu się przez nią z aktami sprawy w dniach [...] 2006 r. i [...] 2006 r. (art. 14 § 2 kpa), niedoręczneie jej postanowienia z dnia [...] r. (art. 14 § 1 kpa) oraz prowadzenie postępowania z naruszeniem art. 6, 7 i 8 kpa. Wreszcie, zdaniem odwołującej się, w niniejszej sprawie istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwa przez pracowników Wydziału Budownictwa Urzędu Miasta K. z art. 231 § 1, art. 270 § 1, art. 271 § 1 i art. 268 § 1 kk. Odwołująca się wyjaśniła, iż do przedłożonego projektu na rekonstrukcję dachu i remont budynku, złożyła zastrzeżenia pismem z dnia [...] 2006 r. W dniu [...] 2006 r. została zaś telefonicznie powiadomiona o złożonej korekcie do projektu, z którym zapoznała się w dniu [...] 2006 r. , a w dniu [...] 2006 r. złożyła pismo z daty [...] 2006 r., w którym przedstawiła zarzuty do nowego projektu, zupełnie innego niż pierwotny, który został usunięty z akt sprawy. Jej zdaniem, wysokość budynku podlegającego przebudowie, winna być ustalona z jej udziałem według stanu istniejącego, podczas gdy dotychczas pomiary te w przedkładanych projektach były dostosowane do stanu projektowanego, co miało na celu ukrycie jego nadbudowy. Nadto, w decyzji organu I instancji z dnia [...] r. brak jest informacji co do daty opracowania zatwierdzonego nią projektu budowlanego, zaś w dniu [...] 2005 r. okazano jej projekt ze sfałszowaną datą opracowania – [...] 2005. Wreszcie, odwołująca się zarzuciła, że nie wydano jej odpisów obydwu projektów architektonicznych, mimo takiego żądania. Stąd też jej zdaniem, sprawa nie została w ogóle zbadana merytorycznie przez organ I instancji, zaś wydana decyzja nie zawiera nawet uzasadnienia.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła też L. M. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w stosunku do niej, bowiem nie jest stroną postępowania względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołująca się wyjaśniła, że nie jest właścicielką nieruchomości sąsiedniej, stąd też decyzję doręczono jej wadliwie, co jednak mogłoby spowodować uprawomocnienie się decyzji, gdyby nie wniosła odwołania.
Wreszcie, D. D. i B. D. pismem z daty [...] 2006 r. poinformowali organ I instancji o zmianie ich planów inwestycyjnych i w związku z tym wnieśli o umorzenie postępowania prowadzonego z ich wniosku z dnia [...] 2006 r. Równocześnie inwestorzy odrębnym pismem złożyli odwołanie od decyzji, w którym podali, że po zapoznaniu się ze stanowiskiem sąsiada, mając na uwadze dobrosąsiedzkie stosunki, postanowili zweryfikować ich zamierzenia.
Po rozpatrzeniu powyższych odwołań D. K. z dnia [...] 2006 r., L. M. z [...] 2006 r., D. D. i B. D.z dnia [...] 2006 r., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z up. Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 132 § 1 i art. 105 kpa, orzeczono o uchyleniu decyzji z dnia [...] r. i umorzeniu postępowania w sprawie. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż odwołania wniesione przez wszystkie strony postępowania, zasługują w całości na uwzględnienie, zaś mając na uwadze wolę inwestorów, należało umorzyć postępowanie w zakresie przebudowy ich budynku mieszkalnego.
Jednakże w wyniku odwołań, wniesionych przez G. K. i L. M. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z up. Wojewody [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 kpa, orzeczono u uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. i umorzeniu postępowania organu I instancji, prowadzonego w trybie art. 132 kpa. Organ II instancji stwierdził bowiem, iż odwołania od decyzji nie wniosły wszystkie strony, bowiem małż. D. otrzymali decyzję w dniu [...] r., zaś odwołanie złożyli dopiero w dniu [...] 2006 r. Zdaniem organu, brak też podstaw do przyjęcia, że zachodził w niniejszej sprawie przypadek wniesienia odwołania przez jedną ze stron oraz wyrażenia przez pozostałe strony zgody na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania, co w ocenie organu odwoławczego, potwierdza fakt wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. Stąd też organ II instancji stwierdził niewłaściwe zastosowanie trybu z art. 132 kpa i wyjaśnił, że po rozpatrzeniu odwołań G. K. i L. M. od decyzji z dnia [...] r., zostanie wydana odrębna decyzja w tym zakresie. Następnie, zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołań G. K. i L. M. wniesionych od decyzji organu I instancji z dnia [...] r., orzeczono o uchyleniu tej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż co prawda D. D. i B. D. wnieśli odwołanie od decyzji po upływie ustawowego terminu, to jednak z uwagi na charakter tego odwołania czyniący dalsze postępowanie w przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowym, należało je uwzględnić w postępowaniu odwoławczym, jako że zawarty w nim wniosek inwestorów o umorzeniu postępowania w sprawie pozwolenia na przebudowę ich budynku, zobowiązuje organ II instancji do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia celem wystąpienie do inwestorów o zajęcie jednoznacznego stanowiska czy rezygnują oni z planowanej inwestycji, a następnie wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że w tej sytuacji odstąpiono od merytorycznego rozpatrywania odwołania wniesionego przez G. K., zaś odwołanie L. M. pozostaje bez rozpatrzenia jako pochodzące od osoby nie będącej stroną postępowania, co odwołująca się przyznała w odwołaniu. Zdaniem organu, fakt przesłania L. M. przedmiotowej decyzji do wiadomości, mimo że nie jest ona stroną postępowania, nie rodzi bowiem żadnych skutków prawnych, ani dla samej decyzji, ani dla stron postępowania.
W skardze do sądu administracyjnego G. K. domagała się stwierdzenia nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa względnie jej uchylenia w całości i zobowiązania organu II instancji do rozpatrzenia jej odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Nadto, skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, działania organu odwoławczego są jedynie pozorne, skoro faktycznie jej odwołanie nie zostało rozpatrzone, czym naruszono art. 6 i 7 kpa, zaś rozpatrzono wyłącznie nieistniejące w obiegu prawnym odwołanie inwestorów, nakazując organowi I instancji prowadzenie postępowania w kierunku jego umorzenia, co stanowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nadto, zdaniem skarżącej, decyzja organu odwoławczego nie spełnia wymogów uzasadnienia faktycznego i prawnego z art. 107 kpa oraz poświadczono w niej nieprawdę z uwagi na nieistnienie dokumentu urzędowego, stanowiącego podstawę jej merytorycznego rozpatrzenia, a mianowicie odwołania inwestora z dnia [...] r., co uzasadnia popełnienie przestępstwa z art. 271 kk. Skarżąca podniosła też, że inwestorzy od [...] 2006 r. prowadzą roboty budowlane, związane z przebudową domu mieszkalnego i według tablicy informacyjnej, roboty te prowadzone są na podstawie zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2006 r., o czym wiadomo było organom obydwu instancji, a wreszcie zarzuciła lekceważenie jej słusznych interesów jako właściciela działki sąsiedniej poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia jej zarzutów w toku dotychczasowego postępowania i dążenie organów do jego umorzenia, choćby z rażącym naruszeniem przepisów prawa.
Nadto skarżąca zrelacjonowała przebieg dotychczasowego postępowania, wskazując na rozbieżność stanowiska organu II instancji, zawartego w obydwu decyzjach z dnia [...] r. i z dnia [...] r. oraz podała, że do tej pory nie otrzymała odpisów żadnego z kolejno podniesionych projektów architektonicznych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W toku rozprawy sądowej skarżąca wyjaśniła nadto, że na jej działce nr A oraz sąsiedniej działce nr C, stanowiącej własność L. M., zrealizowano budynek mieszkalny o numerze porządkowym D, do którego prowadzi jedno wejście od strony [...].
Uczestniczka postępowania L. M. przychyliła się do skargi i zawartych w niej zarzutów oraz potwierdziła oświadczenie skarżącej w zakresie sposobu zabudowy działek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie mogła odnieść skutku. W pierwszym rzędzie wyjaśnić przyjdzie, iż przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była wyłącznie decyzja kasacyjna organu odwoławczego z dnia [...] r., wydana w wyniku rozpatrzenia odwołań od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr B. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest zaś na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty jej wydania. Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też sąd administracyjny nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania (w trybie art. 6 i 8 kpa), które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkowałyby wznowieniem postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, decyzja organu odwoławczego nie jest też obarczona kwalifikowanymi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. W szczególności, brak podstaw do stwierdzenia, iż decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bądź też w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 kpa).
Sąd administracyjny nie podzielił bowiem zarzutu skargi, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji było "nieistniejące odwołanie inwestora z dnia [...] 2006 r." Przede wszystkim wyjaśnić przyjdzie, iż nie budzi wątpliwości fakt wniesienia przez D. D. i B. D. jako inwestorów odwołania od decyzji z dnia [...] r. (vide: pismo z daty [...] 2006 r., zatytułowane odwołaniem – k. [...] akt adm.). Pismo to oczywiście nie stanowi dokumentu urzędowego jako dowodu z art. 76 § 1 i 2 kpa, lecz jest dokumentem prywatnym – odwołaniem strony w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 kpa. Prawdą jest, że organ odwoławczy w pierwszym rzędzie podejmuje czynności wstępne mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie tego typu przesłanek obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w trybie art. 134 kpa. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi zaś rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Jednak w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania inwestorów, wniesionego niewątpliwie z uchybieniem 14-dniowego terminu z art. 129 § 2 kpa (doręczenie decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nastąpiło do rąk inwestorów w dniu [...] r.). Faktem jest, że w tej sytuacji organ odwoławczy winien wydać odrębne postanowienie o stwierdzeniu wniesienia tegoż odwołania z uchybieniem terminu zgodnie z treścią art. 134 kpa. Z przedstawionych akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby takie postanowienie zostało wydane przez organ odwoławczy. Jednak bezczynność organu w tym zakresie nie miała znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy z uwagi na fakt, że postanowienie takie korzystałoby z waloru ostateczności, a przede wszystkim niewątpliwie w niniejszej sprawie organ II instancji uprawniony był do weryfikacji w postępowaniu odwoławczym decyzji organu I instancji z uwagi na wniesienie odwołania w ustawowym terminie przez skarżącą, legitymującą się przymiotem strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Skarżąca jest bowiem właścicielką działki sąsiedniej w granicy której usytuowany jest budynek, objęty spornym zamierzeniem inwestycyjnym. Stąd też właśnie z uwagi na skuteczne wniesienie odwołania przez skarżącą, organ odwoławczy zobligowany był do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Z punktu widzenia interesów skarżącej, nie ma zaś znaczenia rozstrzygnięcie kwestii, czy przymiotem strony legitymuje się L. M..
Zdaniem sądu administracyjnego, z uwagi na rażące naruszenie reguł procedury administracyjnej przez organ I instancji, organ odwoławczy trafnie wydał decyzję kasacyjną z art. 138 § 2 kpa, aczkolwiek zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż decyzja ta nie została należycie uzasadniona zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa. Jednakże wyjaśnić przyjdzie, iż uchybienie organu administracji w zakresie wymogów uzasadnienia rozstrzygnięcia nie może w niniejszej sprawie dyskwalifikować tego aktu, jako że nie miało wpływu na wynik sprawy. Stąd też naruszenie prawa nie podpadało pod podstawy uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, wymienione w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na podstawie art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zatem organ II instancji władny jest wydać decyzję kasacyjną z art. 138 § 2 kpa, w sytuacji, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a więc także wówczas, gdy postępowanie wyjaśniające zostało co prawda przez organ I instancji przeprowadzone, lecz organ ten naruszył przepisy procesowe, np. stronę pozbawiono udziału w postępowaniu. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z przekroczeniem zakresu postępowania uzupełniającego, określonego w art. 136 kpa, co nie mieści się w jego kompetencji (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C. H. Beck, W-wa 1995, str. 591-592).
Tymczasem już z treści odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. wynika niezbicie, że w postępowaniu wyjaśniającym przed tym organem została ona pozbawiona gwarancji procesowych. Nie doręczono jej bowiem postanowienia tego organu z dnia [...] r., a przede wszystkim z obrazą art. 10 § 1 kpa, gwarantującego czynny udział strony w postępowaniu, przed wydaniem decyzji organ I instancji nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wszak organ ten nie tylko nie udokumentował czynności zapoznania się przez skarżącą z poprawionym projektem budowlanym, czym naruszono wymóg z art. 67 § 1 kpa, lecz przede wszystkim stwierdzić przyjdzie, iż z akt postępowania administracyjnego wynika, że inwestorzy złożyli kolejny projekt budowlany w dniu [...] 2006 r., zaś decyzja organu I instancji wydana została już w dniu [...] r. Co prawda z twierdzeń skarżącej, zawartych w odwołaniu od tej decyzji wynika, że zapoznała się z projektem budowlanym w dniu [...] 2006 r., lecz jej zdaniem był to projekt opracowany w [...] 2005 r., podczas gdy projekt budowlany, którego niektóre karty opatrzono pieczęcią organu I instancji o stwierdzeniu, że stanowi on załącznik do decyzji z dnia [...] r. i który przedstawiono wraz z aktami sprawy celem rozpoznania skargi, na stronie tytułowej został opatrzony datą "[...] 2006 r." Stąd też brak dowodu pozwalającego stwierdzić, czy skarżącej w ogóle okazano projekt budowlany, zatwierdzony decyzją organu I instancji, a o ile nawet tak było, to oczywiste jest, że przed wydaniem decyzji nie umożliwiono jej wniesienia zastrzeżeń do tegoż projektu, skoro już w tym samym dniu, tj. [...] 2006 r. organ I instancji uwzględnił żądanie inwestorów, a co więcej poza powołaniem podstaw prawnych, jego rozstrzygnięcie nie zawiera uzasadnienia. Tego rodzaju działania organu I instancji muszą być ocenione w kategoriach rażącego naruszenia gwarancji procesowych skarżącej jako strony, przewidzianych w art. 7, 10 § 1 i 107 § 3 kpa, zaś uchybienia te nie mogły być żadną miarą sanowane w postępowaniu odwoławczym w ramach art. 136 kpa.
Zauważyć też przyjdzie, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podniosła m. in. sprawa w ogóle nie została merytorycznie zbadana przez ten organ, a jej pismo z daty [...] 2006 r., zawierające zarzuty do kolejnego projektu budowlanego nie zostało rozpatrzone, co jest oczywiste, skoro decyzja tego organu została wydana już [...] r. Wreszcie, w odwołaniu zawarto jako alternatywny wniosek żądanie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stąd też zaskarżoną decyzją uwzględniono właśnie wniosek skarżącej, aczkolwiek faktem jest, iż organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów skarżącej, zawartych w odwołaniu. Sąd nie dopatrzył się też istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy rozbieżności w motywach zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r.
Wreszcie stwierdzić przyjdzie, iż niezależnie od faktu spóźnionego wniesienia przez inwestorów odwołania od pozytywnej dla nich decyzji, właśnie treść tego odwołania miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Inwestorzy poinformowali bowiem o weryfikacji ich zamierzeń, a w odrębnym piśmie wnieśli o umorzenie postępowania z ich wniosku z dnia [...] 2006 r. Tymczasem z mocy art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), pozwolenie na budowę może być udzielone wyłącznie na wniosek. Stąd też cofnięcie wniosku na każdym etapie postępowania, a więc także w postępowaniu odwoławczym, czyni postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 2 kpa, a więc nie dotyczy to sytuacji, gdy strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, wystąpi o umorzenie postępowania, kiedy to umorzenie postępowania może nastąpić jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwią się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
Jednakże w niniejszej sprawie prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż z treści odwołania inwestorów nie wynika jednoznacznie, że ich wolą jest cofnięcie wniosku o pozwolenie na budowę. Co prawda, wyjaśnienie tej kwestii było możliwe w postępowaniu odwoławczym, jednak gdyby okazało się, że w istocie inwestorzy nie zamierzali wycofać wniosku, wówczas wadliwości działania organu I instancji i tak musiały skutkować wydaniem decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 kpa. Trafnie też organ odwoławczy wskazał, iż przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ I instancji należy uzyskać jednoznaczne stanowisko inwestorów. Zatem wytyczne organu odwoławczego nie naruszają art. 138 § 2 zd. 2 kpa, zaś organ ten nie był zobligowany do oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymogami prawa budowlanego wobec przedstawionych wyżej uchybień proceduralnych organu I instancji. W konsekwencji, sąd administracyjny doszedł do przekonania, iż decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Merytoryczne rozpoznanie odwołania skarżącej musiałaby bowiem prowadzić do wydania decyzji z art. 138 § 2 kpa. Nadto, odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wyjaśnić przyjdzie, stwierdzenie faktu popełnienia przestępstwa możliwe jest jedynie w odrębnym postępowaniu karnym, a nie – przed sądem administracyjnym w świetle kompetencji tego sądu, wynikających z art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestia odmowy wydania odpisów projektów budowlanych podlega zaś odrębnej regulacji z art. 74 § 2 kpa i nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności decyzji organu odwoławczego. Wreszcie, fakt prowadzenia przez inwestorów robót budowlanych i wydania kolejnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2006 r., musi pozostać poza ramami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są powołane do likwidacji skutków ewentualnej samowoli budowlanej, jako że zgodnie z art. 83 i art. 84 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawy w tym zakresie należą do właściwości i zadań organów nadzoru budowlanego. O ile zaś inwestorzy złożyli nowy (kolejny) wniosek o pozwolenie na budowę, ocena legalności wydanej decyzji z dnia [...] r. możliwa jest jedynie w odrębnym postępowaniu sądowym – po uprzednim wyczerpaniu środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym.
Nadto, wyjaśnić przyjdzie, iż ocena wniosku o pozwolenie na budowę i przedłożonego projektu budowlanego, sprawowana jest w aspekcie wymogów ustawy – Prawo budowlane i przepisów wykonawczych, przede wszystkim przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepisy techniczno-budowlane regulują sposób usuwania wody opadowej oraz zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i pkt 9 Prawa budowlanego. Ani organy administracji, ani sąd administracyjny nie są zaś powołani do ochrony własności i zapewnienia korzystania z nieruchomości w aspekcie art. 144 kodeksu cywilnego. Dochodzenie roszczeń z tego tytułu możliwe jest wyłącznie przed sądem powszechnym zgodnie z regułą wynikającą z art. 2 § 1 kpc. Na tym etapie sprawy brak też podstaw do oceny, czy wniosek inwestorów o pozwolenie na budowę spełniał wymogi prawa budowlanego. Przedmiotem kontroli sądowej była bowiem decyzja kasacyjna organu odwoławczego, która w ostatecznym wyniku odpowiadała prawu.
Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.