II SA/GL 841/25

II SA/Gl 841/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Edyta Kędzierska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Nowak
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 3 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi I. M., D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 5 maja 2025 r. nr SKO.II/426/49/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r., po rozpoznaniu wniosku skarżących I. M. i D. M., odmówił wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowy budynku gospodarczego, na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], oznaczonej jako dz. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że zweryfikował zakres wniosku ustalając, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest zarówno na dz. [...], jak i dz. [...]. Podniósł, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie przedmiotowego terenu zostało określone jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, usługi wbudowane i wolnostojące. Ponadto w planie miejscowym określona została również minimalna powierzchnia działek przeznaczonych do zabudowy, dla podziałów dokonanych po wejściu w życie uchwały planistycznej - dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej - 900 m2. Organ przytoczył definicję zabudowy jednorodzinnej oraz wskazał, że na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków ustalił, iż działka nr ew. [...], jak i działka nr ew. [...], powstały w wyniku podziałów dokonanych po wejściu w życie uchwały planistycznej. Organ stwierdził, że budowa budynku gospodarczego jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż nie zostało spełnione kryterium minimalnej powierzchni działek przeznaczonych do zabudowy, gdyż łączna powierzchnia działek, na których zrealizowano budynek gospodarczy jest mniejsza niż 900 m2.
Postanowieniem z dnia 5 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej, po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżących utrzymało w mocy powyższe postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w sprawie budowy budynku gospodarczego, który stanowić ma uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. We wniosku podnieśli, iż zapis uchwały Rady Miejskiej z [...] r. w zakresie minimalnej powierzchni działek przeznaczonych do zabudowy dotyczy wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej oraz zabudowy usługowej, a tym samym nie ma odniesienia do zakresu przedmiotowego wniosku - budynku gospodarczego stanowiącego uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej.
Organ wskazał, że według ustaleń dokonanych w sprawie, obiekt, który jest przedmiotem wniosku skarżących, usytuowany jest na dz. [...] i dz. [...], które objęte są jednostką strukturalną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem; zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, usługi wbudowane i wolnostojące z możliwością lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną oraz utrzymaniem istniejącej zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej o zwiększonej intensywności z możliwością prowadzenia remontów, przebudowy oraz zmiany konstrukcji dachu. Następnie przytoczył definicję zabudowy jednorodzinnej oraz budynku gospodarczego, zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). Podniósł, że zgodnie z § 3 pkt 2 powyższego rozporządzenia, przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Natomiast według § 3 pkt 8 tego rozporządzenia, budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.
Następnie organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy budynek gospodarczy stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, a tym samym przyjąć można, iż wymieniony budynek gospodarczy stanowi część zabudowy jednorodzinnej. W konsekwencji możliwe byłoby przyjęcie, iż realizacja budynku gospodarczego dopuszczalna jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o ile inne ustalenia planu przestrzennego tego nie wykluczają. Wskazał, że do obiektu tego należy odnieść także ustalenia planu przestrzennego dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w szczególności dotyczące zasad i warunków podziału nieruchomości. W tym zakresie podniósł, że nie podziela argumentów skarżących, iż wskazana w § 7 pkt 2 planu, minimalna powierzchnia działek przeznaczonych do zabudowy dotyczy tylko i wyłącznie zasadniczej formy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdyż wymagania planu przestrzennego dotyczą także tych obiektów, które objęte są zbiorczym pojęciem zabudowy jednorodzinnej. Organ przytoczył § 7 pkt 2 planu miejscowego, według którego, minimalna powierzchnia działek przeznaczonych do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, dla podziałów dokonywanych po wejściu w życie uchwały (co w niniejszej sprawie zostało spełnione) wynosi 900 m2. Dodał, że przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest na dz. [...] o powierzchni 0,0221 h oraz dz. [...] o powierzchni 0,0074 ha, ich łączna powierzchnia wynosi zatem 295 m2, a tym samym nie został spełniony warunek planu miejscowego, o którym mowa wyżej.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący – reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym - podnieśli zarzut naruszenia przy wydaniu powyższego postanowienia przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj. naruszenie § 7 pkt 2 lit. a) uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że: a) wymagania miejscowego planu, w tym minimalna powierzchnia działki (900 m2), odnoszą się również do budynków gospodarczych, b) w konsekwencji - wnioskowany budynek gospodarczy na działce o pow. 295 m2 nie spełnia wymogów planu, podczas gdy ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym dotyczące powierzchni (minimalnej) działki, powinny być interpretowane ściśle i nie mogą być rozszerzane na inne formy zabudowy (np. gospodarczej), jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tego wprost nie przewiduje, a brak jednoznacznego zakazu dla budowy obiektów uzupełniających na mniejszych działkach powinien być interpretowany na korzyść inwestora.
Ponadto skarżący zarzucili, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 217 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: K.p.a.) w zw. z art. 218 § 1 i 2 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie przez organ administracji, iż brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżących treści, z uwagi na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które - zdaniem organu - wykluczają taką możliwość, podczas gdy analiza treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do przeciwnych wniosków, albowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera postanowień w zakresie minimalnej powierzchni działek przeznaczonych do zabudowy uzupełniającej, w sytuacji, w której postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy intepretować ściśle. Skarżący podnieśli również zarzut naruszenia przepisu art. 15 K.p.a., poprzez brak ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji w jej całokształcie, brak rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia, a także zarzut naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, w której organ odwoławczy zobowiązany był uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności budowy budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r.
Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Jak zatem zasadnie podniósł organ w zaskarżonym postanowieniu - zaświadczenie stanowi czynność materialno-techniczną, która nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym, czy też deklaratoryjnym. Istota zaświadczenia sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych, a tym samym wydaje się je wtedy, gdy organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać.
W niniejszej sprawie, odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej treści, organ stwierdził, że przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest na dz. [...] i dz. [...], które objęte są jednostką strukturalną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem; zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, usługi wbudowane i wolnostojące z możliwością lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną oraz utrzymaniem istniejącej zabudowy wielorodzinnej i jednorodzinnej o zwiększonej intensywności z możliwością prowadzenia remontów, przebudowy oraz zmiany konstrukcji dachu.
W związku z tym organ przytoczył definicję zabudowy jednorodzinnej, zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), według której, przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi.
Uwzględniając cytowaną wyżej definicję zabudowy jednorodzinnej oraz regulację istniejącą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zasadnie organ stwierdził, że przedmiotowy budynek gospodarczy stanowi część zabudowy jednorodzinnej i w konsekwencji możliwe jest przyjęcie, iż realizacja budynku gospodarczego dopuszczalna jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o ile inne ustalenia planu przestrzennego tego nie wykluczają.
W tym zakresie organ przytoczył § 7 pkt 2 planu miejscowego, według którego, minimalna powierzchnia działek przeznaczonych do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, dla podziałów dokonywanych po wejściu w życie uchwały, wynosi 900 m2. Wskazał ponadto, że przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest na dz. [...] o powierzchni 0,0221 h oraz dz. [...] o powierzchni 0,0074 ha, zatem ich łączna powierzchnia wynosi 295 m2, a działki te powstały w wyniku podziałów dokonanych po wejściu w życie planu miejscowego. Wobec tych ustaleń, prawidłowo organ stwierdził, że nie został spełniony warunek określony w § 7 pkt 2 planu miejscowego, co stanowiło podstawę odmowy wydania zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem skarżących.
Powyższe stwierdzenia organu odwoławczego, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dokumentacyjnym – są w pełni zgodne z ustaleniami organu I instancji, stanowiącymi podstawę odmowy wydania wymienionego zaświadczenia – co należało stwierdzić w ramach sądowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Ustalenia i wnioski organów obydwu instancji są zaś wynikiem prawidłowej analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie.
Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a.
W szczególności bezzasadny był, zawarty w skardze zarzut naruszenia § 7 pkt 2 lit. a) uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B., polegającego na przyjęciu przez organ, że wymagania miejscowego planu, w tym minimalna powierzchnia działki (900 m2), odnoszą się również do budynków gospodarczych, a w konsekwencji – że wnioskowany budynek gospodarczy na działce o pow. 295 m2 nie spełnia wymogów planu, podczas gdy – w ocenie skarżących - ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym dotyczące powierzchni (minimalnej) działki, powinny być interpretowane ściśle i nie mogą być rozszerzane na inne formy zabudowy (np. gospodarczej). Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należało, że w zaskarżonym postanowieniu organ przytoczył definicję z wyżej wymienionego rozporządzenia, według której budynek gospodarczy stanowi część zabudowy jednorodzinnej. W konsekwencji tego dopuszczalna jest realizacja budynku gospodarczego na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z innymi uregulowaniami planu miejscowego, a taką właśnie regulację stanowi wymóg w zakresie minimalnej powierzchni działki - 900 m2 – dotyczący zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, której częścią jest budynek gospodarczy - według § 3 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia.
W tych okolicznościach brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem postanowień organów obydwu instancji, wydanych na skutek stwierdzenia istotnych okoliczności na podstawie przytoczonej wyżej regulacji zawartej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w wyniku prawidłowych wniosków zawartych w uzasadnieniach tych postanowień.
W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.