II SA/Gl 832/20

II SA/Gl 832/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-12-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący/
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 988/21 - Wyrok NSA z 2024-01-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 52 ust. 1 i 3,  art. 53  ust. 3,  art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7,  art. 8, art. 9,  art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skarg M. K. oraz "A" w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z [...]r. odmówił "B" S. A. z siedzibą w B., reprezentowanemu przez pełnomocnika J.P. (dalej jako wnioskodawca) ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla części działki 1 położonej w S. przy
ul. [...] dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej transmisji danych [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości H = 41,755 m na żelbetonowym fundamencie, instalacji 6 anten sektorowych, urządzeń radiowych oraz 1 anteny radioliniowej, urządzeń technicznych na stalowym ruszcie na poziomie utwardzonego terenu wraz z linią zasilającą oraz ogrodzeniem terenu.
Odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wniósł wnioskodawca, który zarzucił wskazanej decyzji wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z
[...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono związany charakter decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jak również zwrócono uwagę, że sprzeciw lokalnej społeczności nie może decydować o wydaniu, bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. Nadto podniesiono, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, ani zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. Organ ten doszedł do przekonania, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w następstwie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów oraz podkreślono, że inwestycja ta nie należy do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Burmistrz Miasta i Gminy S. [...]r.
na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt. 2 i art. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), art. 6 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wydał dla wnioskodawcy decyzje nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W poszczególnych punktach decyzji określono przedmiot inwestycji jako budowa stacji bazowej transmisji danych [...]. Inwestycja ta obejmuje budowę wieży stalowej o wysokości H - 41,755 m na żelbetonowym fundamencie, instalacji 6 anten sektorowych, urządzeń radiowych oraz 1 anteny radioliniowej, urządzeń technicznych na stalowym ruszcie na poziomie utwardzonego terenu wraz z linią zasilającą oraz ogrodzeniem terenu. Budowa ta nie narusza istniejącego ładu przestrzennego i nie znajduje się na obszarach objętych ochroną konserwatorską ze względu na dziedzictwo kulturowe, zabytki, dobra kultury współczesnej i teren inwestycji nie jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków znajdujących się na terenie miasta i gminy. W części poświęconej ustaleniom ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu stwierdzono, że inwestycja ta nie jest zaliczana do inwestycji mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jak również: spełnia wymogi w zakresie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych. W tej części decyzji odniesiono się do kwestii związanych z poziomem wód i sposobu ich odprowadzania, kwestii związanych z ewentualną wycinką drzew. Nadto podkreślono, że inwestycja ta nie znajduje się na terenach [...]. W dalszej części decyzji ustalono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich i ustalenia dotyczące zagospodarowania terenów i obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg prowadzonego postępowania, a następnie odniesiono się do regulacji ustawowych w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z powyższą decyzją nie zgodził się M.K., który reprezentowany przez pełnomocnika Z.G. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji dla budowy stacji transmisji danych z jednoczesnym powołaniem się na dokumenty dotyczące budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, co powoduje, że nie jest znany rodzaj inwestycji oraz niesprecyzowanie danych w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia i uzasadnienia tych kwestii; art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 powyższego Kodeksu poprzez niepodanie konkretnego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.; art. 7, art. 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania jednostki redakcyjnej wyżej wymienionego rozporządzenia. Ponadto zarzucono naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 pkt 8 powyższego rozporządzenia poprzez niewskazanie stosowanego przepisu jak również sposobu ustalenia maksymalnej mocy EIRP oraz maksymalnych tiltów anten oraz rozumienia miejsc dostępnych dla ludności oraz nie podano mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta. Nie określono danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Nadto nie dokonano wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W motywach odwołania przywołano bogate orzecznictwo sądów administracyjnych na okoliczność poparcia stawianych wskazanej decyzji zarzutów.
Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wniosła też "A" w S. W ocenie Spółki wskazana decyzja wadliwa jest w wielu punktach. Decyzji tej zarzucono brak wskazania jaka jest równoważna moc promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny, bez którego to elementu nie można ustalić ewentualnego oddziaływania budowli na otoczenie. Podważono zasadność zwrócenia się o opinię do komórki organizacyjnej aparatu pomocniczego organu wydającego sporną decyzję i wskazano na brak opinii [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego. Podniesiono, że wbrew stanowisku organu pierwszej instancji decyzja ta narusza ład przestrzenny, ponieważ przy ul. [...] znajdują się już budynki mieszkalne. Brak jest w decyzji wyjaśnienia miejsc dostępnych dla ludzi i o odległościach od centrum promieniowania. Wskazano, że inwestycja została przeanalizowana pod kątem równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny w sytuacji, kiedy winno uwzględnić się promieniowanie całego urządzenia. Nadto poruszono kwestię niestabilności gruntu, albowiem teren ten jest pozostałością po byłej kopalni i usiany jest siecią chodników podziemnych na różnej głębokości.
W końcowej części zwrócono uwagę na naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezamieszczenie informacji, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji przywołano wpierw dotychczasowy przebieg postępowania i przybliżono wniesione odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W dalszej części organ ten odniósł się do unormowań prawnych normujących zasady wydawania decyzji lokalizacyjnych dla inwestycji celu publicznego. W następstwie przeprowadzonej analizy organ ten uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zasługuje na utrzymanie. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy skupił się na zarzutach formułowanych w obu odwołaniach. Nie podzielił zarzutu braku określenia przedmiotu kwestionowanej inwestycji i odwołał się do wniosku wnioskodawcy jak również pkt 2 przedmiotowej decyzji. Odnosząc się do braku przywołania konkretnego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. to organ wyższego stopnia przywołał postanowienia zawarte w pkt 5 decyzji i wymienione w nim szczegółowe postanowienia tego rozporządzenia. Nie podzielono zarzutu braku wyjaśnienia pojęcia miejsc dostępnych dla ludzi, ponieważ w ocenie organu okoliczność ta została w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniona, a dane producenta i inne z tym związane elementy nie są badane w ramach decyzji lokalizacyjnej. Odnosząc się z kolei do drugiego z wniesionych odwołań podkreślono, że w ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji zasięgał opinii uprawnionych komórek aparatu pomocniczego. Nie podzielono zarzutu dotyczącego braku opinii [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego, ponieważ zgodnie z przepisami, gdy w prawem przewidzianym terminie jej nie udzieli uznaje się, że jest ona pozytywna. Nie podzielono zarzutu co do naruszeń w zakresie ładu przestrzennego, ponieważ w tego typu procedurach regulacja ta nie ma zastosowania. Ostatni zarzut także nie został uwzględniony, ponieważ uznano, że organ pierwszej instancji z urzędu zna tereny górnicze na swoim terenie.
Z decyzją tą nie zgodził się M.K., który reprezentowany przez adwokata T.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze podniesiono analogiczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a zatem wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodanie, o jaką stację bazową telefonii komórkowej chodzi oraz jakie parametry obejmuje; art. 7, art. 87 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niepodanie konkretnego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.; art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie wymagania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 1999, poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 pkt 8 powyższego rozporządzenia poprzez niewskazanie stosownego przepisu jak również sposobu ustalenia maksymalnej mocy EIRP oraz maksymalnych tiltów anten oraz rozumienia miejsc dostępnych dla ludności oraz nie podano mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta. Nie określono danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Nadto nie dokonano wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W motywach skargi przywołano bogate orzecznictwo sądów administracyjnych na okoliczność poparcia stawianych wskazanej decyzji zarzutów.
Drugą skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "A" w S. W skardze tej podniosła wadliwe pouczenie o terminach wnoszenia skargi. Nadto podniesiono, że Spółka ta nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, która przewidziana jest na terenie do niej należącym. W ocenie skarżącej Spółki organy administracji nie dokonały rzetelnych ustaleń w sprawie, a wypowiedź komórki organizacyjnej aparatu pomocniczego organu pierwszej instancji nie może być brana pod uwagę. Ponownie podniesiono brak opinii [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego, nadto zakwestionowano znajomość terenu, ponieważ w rejonie lokalizacji przedmiotowej inwestycji znajdowała się kopalnia, której istnienie zostało pominięte. Wskazano, że inwestycja została przeanalizowana pod kątem równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny w sytuacji, kiedy winno uwzględnić się promieniowanie całego urządzenia. W końcowej części skargi podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części obejmującej właściciela nieruchomości.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o ich oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami zamieszczonymi w skardze.
Przedmiotowa skarga rozpoznana została w trybie przewidzianym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
Na wstępie niniejszych rozważań należy zauważyć, że przedmiotem postępowania jest lokalizacja inwestycji celu publicznego. We wskazanym zakresie prawodawca przyjął szczególne regulacje dotyczące przebiegu tego postępowania i wymogów stawianych podejmowanemu w tym zakresie rozstrzygnięciu.
Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek taki powinien zawierać: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów; b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej oraz c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zgodnie z ust. 3 przywołanego przepisu, nie można uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. W polu widzenia mieć należy postanowienia art. 53 ust. 3 przedmiotowej ustawy właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Według ust. 4 wymienionego przepisu, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z odpowiednimi organami wymienionymi w ustawie. Wśród organów, z którymi uzgodnienie takie jest przeprowadzane wymienić należy: wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków; właściwy organ nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych; właściwy organ administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych; starostę, jako właściwy organ ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych; organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami; właściwego zarządcę drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Stosownie do postanowień art. 54 cytowanej ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich i ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Uwagę zwraca również treść art. 56 przedmiotowej ustawy, ponieważ zgodnie z nim nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 przywoływanej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przedstawiony stan normatywny w omawianym zakresie w sposób jednoznaczny wskazuje na to, że lokalizacja inwestycji celu publicznego charakteryzuje się odmiennymi elementami niż decyzja odnosząca się do ustalenia warunków zabudowy podejmowana w oparciu o postanowienia art. 61 przywoływanej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie wniesione zostały dwie skargi. W pierwszej z nich pełnomocnik skarżącego wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodanie o jaką stację bazową telefonii komórkowej chodzi oraz jakie parametry obejmuje. Tak sformułowany zarzut nie został poparty stosowną argumentacją, natomiast analiza wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji pozwala opowiedzieć się za stanowiskiem prezentowanym przez organ odwoławczy, że parametry i rodzaj inwestycji określone zostały w sposób pozwalający na jej identyfikację, tym bardziej, że dokumentacja dołączona do wniosku jest czytelna i jednoznaczna. Kolejny zarzut naruszenia art. 7, art. 87 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niepodanie konkretnego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z
9 listopada 2010 r. nie może stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. Zarzut ten można jedynie kwalifikować jako ułomność kwestionowanej decyzji, która nie wpływa na jej obowiązywalność i nie uzasadnia jej eliminacji z porządku prawnego. Następny zarzut sprowadzający się do naruszenia art., 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie wymagania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, także nie może zyskać uznania. Stwierdzenie takie wynika z faktu, że projektowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym zasadnie organy administracji uznały, że nie występuje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania jej na środowisko. Podnoszone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w omawianym zakresie nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym, ponieważ zawiera on analizę środowiskową dla projektowanego przedsięwzięcia. Ponadto zarzucono przedmiotowym decyzjom naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 1999, poz. 1227) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 pkt 8 powyższego rozporządzenia poprzez niewskazanie stosownego przepisu, jak również sposobu ustalenia maksymalnej mocy EIRP oraz maksymalnych tiltów anten oraz rozumienia miejsc dostępnych dla ludności oraz nie podano mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji mocy określonej przez producenta. Nie określono danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej. Nadto nie dokonano wyliczeń mocy EIRP w oparciu budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony z tego powodu, że w kontekście decyzji o warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego okoliczności te nie są ustalane. Przywołana problematyka będzie przedmiotem analizy w ramach kolejnego etapu inwestycyjnego, a mianowicie pozwolenia na budowę. W świetle powyższych ustaleń pierwsza z wniesionych skarg nie dała podstaw dla jej uwzględnienia.
Drugą skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "A" w S. W skardze tej podniosła wadliwe pouczenie o terminach wnoszenia skargi. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy stwierdzić, że nie może on stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. Ewentualne uchybienie decyzji w tym zakresie może jedynie rzutować na działania podejmowane przez adresata rozstrzygnięcia organu administracyjnego, jednakże nie stanowi podstawy uwzględnienia wniesionej skargi. W skardze podniesiono, że Spółka ta nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, która przewidziana jest na terenie do niej należącym. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a taką jest poddana kontroli tutejszego Sądu, nie rodzi praw do terenu i podniesiona przez skarżącą Spółkę okoliczność nie ma znaczenia dla oceny jej prawidłowości. W ocenie skarżącej Spółki organy administracji nie dokonały rzetelnych ustaleń w sprawie, a wypowiedź komórki organizacyjnej aparatu pomocniczego organu pierwszej instancji nie może być brana pod uwagę. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony, tym bardziej, że w tym zakresie wypowiedział się już organ odwoławczy. Podnoszony zarzut byłby zasadny tylko wówczas, gdyby organ prowadzący postępowanie administracyjne w tym zakresie pominął któryś z wymaganych podmiotów, mających się w ramach tego postępowania wypowiedzieć. Skoro takiej sytuacji organ odwoławczy nie stwierdził, a przeprowadzona przez skład orzekający analiza akt takiego faktu nie potwierdziła, tym samym postawiony zarzut nie może zostać uwzględniony. Ponownie podniesiono brak opinii [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego. Podnieść należy, że tak sformułowany zarzut nie jest trafny, ponieważ jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji występował do powyższego organu o zajęcie stanowiska w sprawie. Zatem organ ten dopełnił ciążący na nim wymóg uzyskania takiej opinii. Na marginesie można jedynie zauważyć, że pozytywne uzgodnienie nie wymaga wypowiedzi uprawnionego organu, a tym samym brak zajęcia stanowiska w tym zakresie w określonym terminie oznacza pozytywne uzgodnienie. W skardze do tutejszego Sądu zakwestionowano znajomość terenu, ponieważ w rejonie lokalizacji przedmiotowej inwestycji znajdowała się kopalnia, której istnienie zostało pominięte. W kontekście podniesionego zarzutu wskazać należy na dwa aspekty, pierwszy to taki, że przedmiotowy teren nie jest już terenem, na którym prowadzona jest działalność górnicza, a drugim to, że na etapie decyzji o warunkach zabudowy okoliczność ta nie ma wpływa na możliwość podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Na marginesie można jedynie podzielić stanowisko organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji z urzędu zna tereny na obszarze gminy, na których występują zjawiska zagrożenia osuwania się mas ziemnych. We wniesionej skardze wskazano, że inwestycja została przeanalizowana pod kątem równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczej anteny, w sytuacji kiedy winno uwzględnić się promieniowanie całego urządzenia. W tym miejscu ponownie przyjdzie podkreślić to, co już zostało podniesione w kontekście pierwszej z wniesionych skarg, że problematyka ta będzie przedmiotem pozwolenia na budowę. W końcowej części skargi podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 54 pkt. 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części obejmującej właściciela nieruchomości. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, ponieważ w kontekście ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, stosownie do postanowień art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 przywoływanej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że w ramach tego postępowania okoliczności związane z zasadą dobrego sąsiedztwa nie mają zastosowania.
Po rozpoznaniu zarzutów podniesionych przez skarżących niezbędne jest poddanie kwestionowanej decyzji ocenie dokonywanej z urzędu. W szczególności uwagę należy zwrócić na to, czy sporna decyzja zawiera wszystkie wymogi wynikające z treści art. 54 powyższej ustawy. Przeprowadzona z urzędu kontrola kwestionowanej decyzji w tym kontekście dała wynik pozytywny, ponieważ skład orzekający oceniając nie dostrzegł takich ułomności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
mr