SA/Rz 1289/02

SA/Rz 1289/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-08-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna
Krystyna Józefczyk.
Zbigniew Czarnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 36 poz 161
art. 121 § 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
art. 5
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala
Uzasadnienie
SA/Rz 1289/02
U z a s a d n i e n i e
Postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 r., [...] nakładające na M. P. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczy, a polegającego na rozbiórce samowolnie wykonanego budynku inwentarsko-gospodarczego wniesionego na działce nr 242/4 w T.
Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do NSA OZ w Rzeszowie wniosła M. P. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zmiany jego treści poprzez uchylenie postanowienia o nałożeniu grzywny albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że żądanie swoje wywodzi z tego, że postanowienie jest dla niej niesprawiedliwe i wydane zostało z naruszeniem prawa art. 121 § 2 i 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 36, z 1991 r., poz. 161 ze zm./. Wreszcie skarżąca wskazała, że w trakcie prowadzenia postępowania i wydania postępowania organy naruszyły przepisy postępowania dotyczące wydania tytułu wykonawczego i postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi M. K., gdyż NSA OZ w Rzeszowie nie rozpoznał jej skargi do dnia 1 stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ dalej prawo o p.s.a., Sąd rozpoznając skargę działa w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami skargi, wskazaną w niej podstawą prawną, czy sformułowanymi przez stronę wnioskami.
Mając tak wyznaczony zakres kontroli Sąd stwierdza, że skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza, że zaskarżone postanowienie nie może zostać uchylone, gdyż nie narusza ono przepisów prawa materialnego ani procesowego w takim stopniu aby miało to wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie podziela zarzutu skargi, że postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z treści art. 121 § 2 ustawy egzekucyjnej wynika, że grzywna w celu przymuszenia co do zasady /każdorazowo/ nie może przekraczać 5000 złotych, przy czym reguła ta obowiązuje we wszystkich sprawach z wyłączeniem obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Zatem skarżąca nie ma racji twierdząc, że organy egzekucyjne źle ustaliły wysokość grzywny w celu przymuszenia.
Również Sąd nie może zgodzić się z podniesionym zarzutem, że ze względu na wstrzymanie wykonania egzekucji do 30 listopada 2002 r., ściągnięcie grzywny stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu egzekucja stała się również bezprzedmiotowa. Wstrzymanie egzekucji na oznaczony okres nie skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, a oznacza tylko, że w czasie wstrzymania organ egzekucyjny nie podejmuje czynności egzekucyjnych.
Dla postępowania egzekucyjnego bez znaczenia jest podniesiony przez skarżącą argument słusznościowy i wskazanie, że egzekucja jest niezgodna z art. 5 k.c. W postępowaniu egzekucyjnym art. 5 k.c. nie ma zastosowania, a względy słusznościowe uwzględnił sam ustawodawca wyłączając np. niektóre rzeczy spod egzekucji.
Z przywołanych powodów Sąd nie mógł uwzględnić skargi, gdyż nie dopatrzył się naruszeń prawa o których mowa w art. 145 ustawy prawo o p.s.a., a tylko ich wykazanie dawałoby podstawę do uczynienia zadość żądaniem skargi. Z tego względu mając na uwadze treść art. 151 ustawy prawo o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.