II SA/Gl 808/24

II SA/Gl 808/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-01-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1336
art. 83f ust. 8 i ust. 14 pkt 1 lit. b)
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. P. (P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr SKO-V 428/59/2024 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta U. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia 06.02.2024r., nr [...], po rozpatrzeniu zgłoszenia, wniósł sprzeciwu wobec zamiaru usunięcia 53 sztuk drzew, rosnących na działce o nr ewidencyjnym [...], obręb U., przy ul. [...], należącej do J. P. (dalej: "skarżący"), z powodu niezgodności takiego działania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta U., przyjętego uchwałą Rady Miasta U. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w rejonie ulic [...] i [...] (dalej: "m.p.z.p.").
W odwołaniu skarżący zarzucił błędną interpretację i nieprawidłowe zastosowanie § 5 ust. 6 pkt 2 i § 9 ust. 1 m.p.z.p., poprzez uniemożliwienie korzystania z własnej nieruchomości, zgodnie z jej podstawowym przeznaczeniem, jak też art. 83f ust. 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1478, w skrócie: "u.o.p."). Zdaniem skarżącego, użytkowa funkcja działki budowlanej nie może zostać objęta bezwzględnym zakazem wycinki zieleni. Natomiast przeznaczone do wycinki drzewa to samosiejki, przez które wjazd na działkę i parkowanie jest utrudnione, co również uniemożliwia prowadzenie prac remontowych (np. posadowienie rusztowań dla ocieplenia elewacji). Dodatkowo, jedno z drzew, przy ogrodzeniu frontowym, znajduje się blisko napowietrzonej sieci energetycznej, zatem stanowi zagrożenie dla życia i bezpieczeństwa osób korzystających z nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia 08.04.2024 r., nr SKO-V 428/59/2024, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej w skrócie: "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 06.02.2024 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczyło, że właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1 u.o.p., zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza:
1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego;
2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego;
3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.
W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 83a ust. 1 pkt b) u.o.p. Działka skarżącego, na której rosną drzewa znajduje się na terenie objętym m.p.z.p., w którym ustalono zakaz wycinki drzew, a także naruszania innych elementów powodujących trwałe zmiany w środowisku. Kolegium nie doszukało się uchybień skutkujących przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Argument skarżącego, dotyczący braku możliwości korzystania z działki zgodnie z jej przeznaczeniem, bez uprzedniej wycinki drzew, nie mógł na tym etapie postępowania odnieść skutku wobec kategorycznych zapisów m.p.z.p. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.p. celem ustawy jest zachowanie, zrównoważone użytkowanie oraz odnawianie zasobów, tworów i składników przyrody. Dlatego zasadą jest wymóg uzyskania zezwolenia organu na usunięcie drzew lub krzewów. Wyjątkiem od tej zasady jest możliwość ich usunięcia w oparciu o zgłoszenie. Wyjątki nie powinny jednak podlegać wykładni rozszerzającej. Wskutek zgłoszenia sprzeciwu od zamiaru usunięcia drzew następuje powrót do zasady, to jest wymogu uzyskania zezwolenia. Wniosek skarżącego opiewał na usunięcie znacznej ilości drzew, co zdaniem Kolegium wzbudza uzasadnione obawy w przedmiocie zrównoważonego użytkowania zasobów przyrody. Drzewa te były w dobrym stanie zdrowotnym, co również stanowi uzasadnienie zgłoszonego przez organ I instancji sprzeciwu. Nie wyklucza on jednak możliwości rozporządzenia nieruchomością na cele budowlane, albowiem w procesie inwestycyjnym istnieje możliwość uzyskania zezwolenia na usunięcie kolidujących z zamierzeniem budowlanym zadrzewień. Brzmienie m.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości, że za priorytetowe uznano zachowanie na tym terenie zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia. W ocenie Kolegium, stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji zostało wyczerpująco umotywowane, co nie pozwala na postawienie zarzutu dowolności rozstrzygnięcia. Bezspornie w interesie publicznym leży zachowanie, w jak największym zakresie, zieleni stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia na tym terenie, celem zapewnienia realizacji istotnej funkcji przyrodniczej oraz krajobrazowej. Stąd też wszelkie kwestie podnoszone w odwołaniu mogą mieć ewentualnie wpływ dopiero na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew (por. art. 83f ust. 16 w związku z art. 83 ust. 1 i ust. 8 oraz art. 84 ust. 1 u.o.p.).
Pismem z dnia 8 maja 2024 r. skarżący złożył skargę na powyższą decyzję. Zarzucił w niej naruszenie art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b) u.o.p., poprzez wydanie decyzji w warunkach przekroczenia granic uznania administracyjnego i przyjęcie, że usunięcie drzew sprzeczne jest z zapisami m.p.z.p., podczas gdy nie może on wprowadzać ograniczeń uniemożliwiających korzystanie z gruntu przez właścicieli zgodnie z przeznaczeniem, czyli na cele mieszkaniowe jednorodzinne, jak również naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolne i błędne przyjęcie, że usunięcie drzew nie może nastąpić z uwagi na sprzeczność z § 5 ust. 6 pkt 2 i § 9 ust. 1 m.p.z.p., podczas, gdy te zapisy nie mają charakteru bezwzględnego. Z tego powodu, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego, zakaz usuwania drzew nie wynika wprost z u.o.p., dlatego m.p.z.p. nie może wprowadzać ograniczeń uniemożliwiających korzystanie z będącego jego własnością gruntu. Rolą organu administracyjnego jest przestrzeganie ustaw, czyli w niniejszej sprawie u.o.p., tj. aktu wyższego rangą nad postanowieniami m.p.z.p. Z przepisów u.o.p. nie wynikają żadne dodatkowe kryteria, którymi organ powinien się kierować zgłaszając sprzeciw. Organ I instancji wniósł sprzeciw powołując się na fakultatywną przesłankę wskazaną w art. 83f ust. 14 lit. b) u.o.p. oraz wyjaśnił, iż usunięcie drzew byłoby sprzeczne z zapisami m.p.z.p. Tymczasem jego ustalenia nie mogą ograniczać prawa własności. Jedynym ograniczeniem jest obowiązek zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew. Co ważne, organ I instancji nie może sprzeciwić się usunięciu drzew zdrowych, cennych przyrodniczo, które nie kolidują z planowanymi inwestycjami niezwiązanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli nie zachodzi któryś z przypadków wskazanych w art. 83f ust. 14 i 15 u.o.p. Działka nr [...] znajduje się w strefie [...] o podstawowym przeznaczeniu na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne o niskiej intensywności i co istotne nie stanowi obszaru zieleni. Dopuszczalne są zatem urządzenia w zakresie infrastruktury technicznej, zieleń i komunikacja, jak też prowadzenie działań inwestycyjnych w postaci budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego oraz urządzenie terenu zielonego w postaci sadu czy ogrodu. Pozbawienie tym samym skarżącego prawa do wycinki drzew uniemożliwia wykorzystywanie działki z powodu braku do niej dostępu i do samego budynku oraz uniemożliwia rozstawienie rusztowań. Przepis art. 83f ust. 6 u.o.p. stanowi wprost, że celem oględzin jest wyłącznie ustalenie nazwy gatunku drzewa, obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni, a w przypadku gdy drzewo nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa. Zgodnie, z zapisem § 5 ust. 6 pkt 2) m.p.z.p., zakaz wycinki drzew, a także naruszania innych elementów powodujących trwałe zmiany w środowisku naturalnym, nie ma ani nie może mieć zastosowania w odniesieniu do działek budowlanych z uwagi na okoliczność, iż działka budowlana nie stanowi obszaru środowiska naturalnego. Zgodnie, z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 12.01.2023 r. sygn. akt II OSK 700/22). Tak więc, skoro m.p.z.p. ustalił przeznaczenie działki skarżącego pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne o niskiej intensywności i jednocześnie określił wielkość terenu przeznaczonego do utrzymania jako biologicznie czynny, zagospodarowaną różnymi formami zieleni - na min. 60% powierzchni jednostki, to z przyczyn obiektywnych nie może jednocześnie na tej działce zakazywać bezwzględnej wycinki drzew, która pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem działki na cele budowlane.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W świetle art. 83f ust. 4 u.o.p. właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1 u.o.p., zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.
Zgodnie z ustawą z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy ochronie przyrody , która weszła w życie w dniu 17 czerwca 2017 r., wprowadzono szczególną procedurę zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew rosnących na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i usuwanych na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ma ona dwuetapowy charakter, tj.: - w ramach pierwszego etapu, po dokonaniu zgłoszenia i przeprowadzeniu oględzin wójt, burmistrz albo prezydent miasta w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia usunięcia drzewa (art. 83f ust. 8 u.o.p.); - w ramach drugiego etapu, w razie wydania ostatecznej decyzji na podstawie art. 83f ust. 8 u.o.p., strona może wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa na podstawie art. 83 ust. 1 u.o.p.; do zezwolenia nie stosuje się art. 84 ust. 1 u.o.p.
W ramach pierwszego etapu wprowadzono rozwiązania służące uproszczeniu i skróceniu postępowania, tak by możliwie szybko rozstrzygnięte zostało, czy w danym przypadku usunięcie drzew będzie mogło nastąpić bez pozwolenia, czy też niezbędnym będzie przeprowadzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na ich usunięcie.
Wniesienie przez organ sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru usunięcia drzewa nie rozstrzyga ostatecznie o braku zezwolenia na usunięcie drzewa, lecz skutkuje koniecznością przejścia do drugiego etapu, polegającego na przeprowadzeniu postępowania o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa na podstawie art. 83 ust. 1 u.o.p. Jednocześnie ustawodawca w art. 83f ust. 14 u.o.p. określił, w jakich okolicznościach organ może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia usunięcia drzewa, tj. m.in. w przypadku, gdy drzewo zlokalizowane jest na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b) u.o.p.). Zacytowany przepis ma zastosowanie w obecnie rozpatrywanej sprawie. Z literalnej jego wykładni wynika, że może on mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zamiarem jest usunięcie drzewa. Wniosek ten potwierdzają pozostałe ustępy art. 83f u.o.p., dotyczące zgłoszenia, w których wskazano, że powinno ono zawierać oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte oraz rysunek lub mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości (ust. 5), a także określenie nazwy gatunku drzewa oraz obwodu jego pnia (ust. 6).
Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że sprzeciw przewidziany w tym przepisie można wnieść wyłącznie wobec zamiaru usunięcia drzewa i to takiego, którego usunięcie objęte jest obowiązkiem zgłoszenia (ewentualnie zezwolenia, jeśli zastosować można art. 83f ust. 15 pkt 1 u.o.p.).
Nie mniej jednak organy administracji orzekające, na podstawie art. 83f ust. 8 i ust. 14 pkt 1 lit. b) u.o.p., są uprawnione do uwzględnienia zakazów wynikających z aktów prawa miejscowego.
Zgodnie z art. 83f ust. 6 i ust. 7 u.o.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin drzewa, z których to oględzin sporządza się protokół. Po dokonaniu oględzin organ ten w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 83f ust. 8 u.o.p.).
Z kolei, w myśl art. 83f ust. 16 u.o.p., tak jak już wcześniej wspomniano, wydanie ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 8 (tj. decyzji w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia usunięcia drzewa), stanowi podstawę wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 83 ust. 1 u.o.p.; do zezwolenia nie stosuje się art. 84 ust. 1 u.o.p.
W myśl art. 83 f ust. 1 pkt 3a u.o.p. przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym przypadku właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew (art. 83f ust. 4 u.o.p.).
Konstrukcja sprzeciwu oparta jest na instytucji uznania administracyjnego, a wniosek ten wynika ze sformułowania "organ może wnieść sprzeciw". Jednocześnie trzeba zauważyć, że ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie żadnych pojęć nieoznaczonych, których wykładnia determinowałaby sposób załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ wydaje decyzję kierując się aksjologią wyrażoną w przepisach u.o.p. i w zasadach demokratycznego państwa prawnego. Wartościami, które są tu brane pod uwagę jest ochrona przyrody, ochrona zdrowia i życia ludzkiego, bezpieczeństwa korzystania własnej nieruchomości" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14.02.2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1502 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1156/18).
W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że sądowa kontrola prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a także czy organ właściwie wykorzystał przysługujące mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 127/21 i wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2021 r. sygn. II SA/Kr 1027/21). Istotne jest przy czym, aby organy administracji publicznej rozstrzygały sprawy mając pełne rozeznanie stanu faktycznego w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie nie sposób pominąć, że dokonane ustalenia stanu faktycznego, jak również prawnego w świetle postanowień m.p.z.p. są jednoznaczne. Wprowadzony został zakaz wycinki drzew, a także naruszania innych elementów powodujących trwałe zmiany w środowisku naturalnym (postanowienia § 5 ust. 6 pkt 2 m.p.z.p.). Zakaz ten ma charakter bezwzględny i dotyczy również terenów oznaczonych symbolem [...] i [...] (§ 9 ust. 1 pkt 1 i 2 m.p.z.p.). Jednocześnie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut ograniczenia prawa własności. Mimo bowiem, że akt prawa miejscowego ingeruje w jedno z podstawowych, chronionych konstytucyjnie praw obywatelskich, jakim jest prawo własności, to dopuszczalność ograniczeń prawa własności, zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, tak samo jak wszelkich innych konstytucyjnych praw i wolności jednostki, musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności.
Ochrona środowiska została podniesiona do rangi wartości konstytucyjnej, co wywołuje określone skutki prawne. Zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji RP ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Nałożenie na państwo obowiązków w zakresie ochrony środowiska wiąże się z jednym z podstawowych zadań współczesnego państwa. Ochrona prawa własności nie jest zatem absolutna i podlega ograniczeniom, które na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, odpowiadają wymogom konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
Podkreślenia także wymaga, że dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym jest obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych (art. 4 ust. 1 u.o.p.), o czym mowa była powyżej, a także obowiązkiem konstytucyjnym, sformułowanym w art. 86 Konstytucji RP. Ponadto, sprzeciw wniesiony został przez organ I instancji w terminie wynikającym z art. 83f ust. 8 u.o.p., zgodnie z którym po dokonaniu oględzin organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw.
Sąd zaznacza, że art. 83f ust. 1 pkt 3a u.o.p. nie koliduje z postanowieniami m.p.z.p., w szczególności do ich wzajemnej relacji, bowiem do przepisów u.o.p. i postanowień m.p.z.p., nie odnosi się zasada hierarchii aktów prawnych, a to w związku z jednoznaczną treścią art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b) u.o.p. W związku z powyższym, słusznie organy orzekające w sprawie zastosowały art. 83f ust. 14 pkt 1 lit. b) u.o.p. Dodatkowo, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania skarżący miał zapewnioną możliwość czynnego w nim udziału. W działaniu organów nie sposób również dostrzec naruszenia zasady praworządności, jak też w sprawie nie wystąpiły wątpliwości faktyczne, które winny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącego. Brak też podstaw do zarzucenia organom naruszenia zasady przekonywania.
Mając na uwadze powyższe, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organy właściwie zastosowały prawo materialne i z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia jej legalności. Ponadto, Sąd z urzędu nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takich naruszeń, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.
Z kolei, powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.