II SA/Gl 793/25

II SA/Gl 793/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Grzegorz Dobrowolski
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Urząd Górniczy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
art. 16 ust. 4 w związku z ust. 3 i ust. 1 pkt. 7
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr PR.5200.3.2024.WO w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o wyłączenie z udostępnienia informacji o środowisku oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezes Wyższego Urzędu Górniczego decyzją z 27 lutego 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 4 w związku z ust. 3 i ust. 1 pkt. 7 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112) odmówił "N" sp. z o.o. (dalej jako strona lub skarżąca) uwzględnienia wniosku o objęcie tajemnicą przedsiębiorstwa informacji zawartych w dokumentach – w toku toczącej się przed wskazanym organem sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. z 13 września 2024 r. i wyłączenie ich z udostępnienia ze względu na ochronę informacji o wartości handlowej – z uwagi na jego bezskuteczność. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przedstawiono tło prowadzonego postępowania, przywołano przepisy leżące u podstaw złożonego wniosku oraz przybliżono treść przepisów, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślono, że przedmiotowy wniosek został złożony 10 lutego 2025 r., w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne zostało wszczęte postanowieniem z 9 stycznia 2025 r., tym samym w ocenie organu pierwszej instancji został on złożony po upływie przewidzianego w ustawie terminu 14 dni od dnia wszczęcia postępowania administracyjnego.
Pismem z 17 marca 2025 r. strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym podniesiono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie wskazano na naruszenie postanowień art. 110 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji w sprawie, w której wydano już rozstrzygnięcie w trybie milczącego załatwienia sprawy; art. 11 w związku z art. 8 i 107 § 1 pkt. 4 powyższego Kodeksu poprzez odrębne rozpatrzenie wniosku i wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w części opartej na art. 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej; art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez niewyjaśnienie w sposób pełny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tudzież nie przeanalizowanie całości zgromadzonego materiału dowodowego; art. 8 w związku z art. 107 § 1 powyższego Kodeksu poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości strony stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca dochował terminu składając uprzednio 9 marca 2023 r. stosowny wniosek; art. 16 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 powyższej ustawy poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wnioskodawca odwołał się do jego postanowień oraz art. 16 ust. 3 tej ustawy poprzez przyjęcie nieprawidłowej jego wykładni. W uzasadnieniu wnioski przedstawiono argumentację przemawiającą za jego zasadnością.
Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach decyzją z 7 kwietnia 2025 r. nr PR.5200.3.2024.WO wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję z 27 lutego 2025 r. W uzasadnieniu tej decyzji przywołano wpierw dotychczasowe rozstrzygnięcie oraz treść zarzutów sformułowanych we wniesionym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dalszej części uzasadnienie przedstawiono czynności prawne podejmowane w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego. Następnie wskazany organ odwołał się do treści art. 16 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i podkreślił, że treść tego przepisu jest czytelna i nie budzi istotniejszych wątpliwości interpretacyjnych. Odniesiono się do zarzutu co do milczącego załatwienia sprawy i podkreślono, że w rozpoznawanej sprawie z tego typu sytuacją organ się nie zetknął i nie mógł w ten sposób podjąć rozstrzygnięcia. Zaakcentowano także, że na gruncie obowiązujących regulacji prawny nie jest możliwe złożenie stosownego wniosku uprzednio przed wszczęciem stosownego postępowania administracyjnego. W konsekwencji organ ten doszedł do przekonania, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie narusza obowiązujących regulacji prawnych.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 8 maja 2025 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzuty w części powielające stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. W ocenie skarżącej organ administracji publicznej dopuścił się naruszenia przepisów postepowania administracyjnego, a to postanowień: art. 11 w związku z art. 8 i 107 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odrębne rozpatrzenie wniosku i wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w części opartej na art. 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej; art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez niewyjaśnienie w sposób pełny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tudzież nie przeanalizowanie całości zgromadzonego materiału dowodowego; art. 8 w związku z art. 107 § 1 powyższego Kodeksu poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości strony stanu faktycznego; art. 123 w związku z art. 127 tego Kodeksu poprzez wydanie odrębnego niezaskarżalnego postanowienia z 27 lutego 2025 r. w zakresie wniosku opartego o postanowienia 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne i art. 5 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochroni, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; art. 141 w związku z art. 6 przywoływanego Kodeksu poprzez brak uzasadnienia postanowienia z 27 lutego 2025 r.; art. 104 w związku z art. 123 przedmiotowego Kodeksu poprzez błędne uznanie żądań strony dotyczącej nadania klauzuli poufności za kwestię proceduralną rozstrzyganą w formie postanowienia, w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy wymagało wydania decyzji administracyjnej; art. 6 cytowanego Kodeksu poprzez wydanie postanowienia z 27 lutego 2025 r. w sytuacji, gdy organ nie wskazał przepisu, który uprawniałby go do wydania takiego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca dochował terminu składając uprzednio 9 marca 2023 r. stosowny wniosek; art. 16 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 powyższej ustawy poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wnioskodawca odwołał się do jego postanowień; art. 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne poprzez jego błędną wykładnię i uznanie wniosku strony za niedopuszczalny; art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego niezastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że dokumenty wskazane przez stronę nie spełniają przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wystąpiono o uwzględnienie wniesionej skargi i o zobowiązanie organu do wydania oczekiwanej przez stronę decyzji administracyjnej względnie uchylając zaskarżoną decyzję zobowiązać organ administracji publicznej do uwzględnienia w ramach przedmiotowego postępowania wniosku strony z 9 marca 2023 . Ponadto wystąpiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o usunięcie z obrotu prawnego postanowienia z 27 lutego 2025 r. a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością.
W odpowiedzi na skargę Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i przywołał argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ administracji publicznej uznał, że nie zasługują on na uwzględnienie w ramach autokontroli.
. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Oznacza to zatem, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji publicznej uzasadniało będzie uwzględnienie wniesionej skargi.
Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności przyjdzie przywołać przepisy prawa, które mają w niej zastosowanie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja wydane zostały na podstawie art. 16 ust. 4 w związku z ust. 3 i ust. 1 pkt. 7 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć: ochronę danych przewidzianą przepisami o ochronie informacji niejawnych; przebieg toczącego się postępowania sądowego, dyscyplinarnego lub karnego; prawa własności intelektualnej, o których mowa w ustawie z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509) lub w ustawie z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170); ochronę danych osobowych, dotyczących osób trzecich, jeżeli jest ona przewidziana odrębnymi przepisami prawa; ochronę informacji lub danych, dostarczonych przez osoby trzecie, jeżeli osoby te, nie mając obowiązku ich dostarczenia i nie mogąc być takim obowiązkiem obciążone, dostarczyły je dobrowolnie, chyba że wyraziły zgodę na ich udostępnianie; stan środowiska, którego informacja dotyczy, w szczególności przez ujawnienie ostoi lub siedliska roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową; ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej; obronność i bezpieczeństwo państwa; bezpieczeństwo publiczne; ochronę tajemnicy statystycznej przewidzianą przepisami o statystyce publicznej. Po myśli ust. 2 tego przepisu władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie, jeżeli: wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania; wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych przeznaczonych do wewnętrznego komunikowania się; wniosek jest w sposób oczywisty niemożliwy do zrealizowania; wniosek jest sformułowany w sposób zbyt ogólny. Stosownie do postanowień art. 16 ust. 3 tej ustawy wniosek o wyłączenie informacji z udostępniania, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 (ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej), może zostać złożony nie później niż w terminie 14 dni od dnia dostarczenia władzom publicznym informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Zgodnie natomiast z ust. 4 tej regulacji odmowa uwzględnienia wniosku o wyłączenie informacji z udostępniania, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, następuje w drodze decyzji.
Z postanowień przytoczonego powyżej przepisu wynika, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego można złożyć wniosek o objęcie ochroną informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej. Skuteczność takiego wniosku wymaga złożenia go nie później niż w terminie 14 dni od dnia dostarczenia władzom publicznym informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Oznacza to, że wniosek taki musi zostać złożony w terminie 14 dni od dnia wszczęcia postępowania, w tych sprawach, w których organ administracji publicznej już dysponuje określonymi dokumentami wyczerpującymi przesłanki określone przywołanym przepisem. Względnie wniosek taki składa się we wskazanym terminie po przekazaniu do organu administracji stosownych dokumentów wyczerpujących przesłanki wskazane w tej regulacji. Tym samym ustawodawca wiąże przywoływaną tu formę ochrony ze ściśle określonymi działaniami podmiotu zainteresowanego, dokonywanymi w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Innymi słowy prawodawca nie dopuszcza uprzedniego złożenia takiego wniosku, jak również nie przewiduje rozwiązania o charakterze generalnym, a zatem nie można występować o wyłączenie wszystkich dokumentów przedkładanych w ramach prowadzonego postępowania.
Po przedstawieniu podstaw prawnych wydania kwestionowanych w sprawie decyzji, przywołać należy główne elementy z zakresu stanu faktycznego występującego w rozpoznawanej sprawie. Postanowieniem z 9 stycznia 2025 r. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 13 września 2024 r. wydanej przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. zatwierdzającego projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji na rzecz skarżącego. Pismem z 6 lutego skarżąca złożyła wniosek o objęcie tajemnicą przedsiębiorstwa informacji zawartych w dokumentach – w toku toczącej się przed wskazanym organem sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. z 13 września 2024 r. i wyłączenie ich z udostępnienia ze względu na ochronę informacji o wartości handlowej. Następstwem złożenia tego wniosku stało się wydanie kwestionowanych w sprawie decyzji administracyjnych.
W świetle przywołanego stanu prawnego oraz występującego stanu faktycznego kwestionowane decyzje przez skarżącą Spółkę w ocenie składu orzekającego nie naruszają przepisów prawa, a tym samym brak jest podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Podkreślić należy, że postępowanie nadzwyczajne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z 13 września 2024 r. zostało wszczęte 9 stycznia 2025 r., albowiem w tym dniu wydane zostało stosowne postanowienie. Z kolei skarżąca Spółka wystąpiła do organu administracji ze stosownym wnioskiem zawierającym datę 6 lutego 2025 r., który do organu administracji wpłynął 10 lutego 2025 r. Oznacza to, że wniosek ten został złożony już po upływie terminu wskazanego w art. 16 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Równocześnie w polu widzenia należy mieć to, że termin ten posiada charakter materialnoprawny, a tym samym nie może być od zmieniany. Dodatkowo należy podkreślić, że wnioski skarżącej Spółki składane przed wszczęciem przedmiotowego postępowania dla ochrony wskazanych dokumentów, w ramach tego postępowania nie mają żądnego znaczenia. Na marginesie można zauważyć, że skarżąca Spółka na żadnym etapie niniejszego postępowania, a zatem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jak również w skardze nie kwestionowała tego, że dopuściła się naruszenia wskazanego terminu. W konsekwencji podzielić należy stanowisko prezentowane przez wypowiadający się w sprawie organ administracji publicznej.
W skardze do tutejszego Sądu skarżąca Spółka podniosła zarzut sprowadzający się do tego, że organ administracji publicznej dopuścił się naruszenia przepisów postepowania administracyjnego, a to postanowień art. 11 w związku z art. 8 i 107 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odrębne rozpatrzenie wniosku i wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w części opartej na art. 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazany zarzut na gruncie rozpoznawanej sprawy nie może być rozpoznawany, ponieważ faktycznie wypowiadający się w sprawie organ administracji publicznej odrębnym postanowieniem z 27 lutego 2025 r. stwierdził niedopuszczalność wniosku skarżących na gruncie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczyć trzeba, że wskazany organ w pouczeniu prawnym wskazał, że na wskazane postanowienie skarżącej Spółce nie przysługują żadne środki prawne, a postanowienia tego aktu można kwestionować w ramach wykorzystywanych środków odwoławczych od decyzji. Zaprezentowane tu stanowisko nie jest trafne, albowiem z treści pouczenia nie wynika, w ramach jakiego postępowania wskazany organ wyda decyzję administracyjną obejmującą swoim zakresem przedmiotowe postanowienie. Zaznaczyć należy, że przywoływane tu postanowienie wydawane jest w ramach odrębnego postępowania, a tym samym skarżącej Spółce przysługiwało zażalenie oraz w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Na wadliwe pouczenie skarżącej Spółce przysługiwały przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego środki prawne, z których nie skorzystała. Tym samym może to uczynić po zapoznaniu się z treścią niniejszego uzasadnienia. W ocenie składu orzekającego problematyka normowana postanowieniami art. 28ha ustawy Prawo górnicze i geologiczne nie ma elementów wspólnych z treścią art. 16 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a tym samym nie mogą być rozpatrywane w ramach tego samego postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że postanowienie to nie może być objęte treścią art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem rozstrzygnięcia te nie są objęte tym samym postępowaniem.
Jako kolejny zarzut podniesiono naruszenie art. 7 w związku z art. 77 wskazanego Kodeksu poprzez niewyjaśnienie w sposób pełny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tudzież nie przeanalizowanie całości zgromadzonego materiału dowodowego. Tak sformułowany zarzut opiera się w ocenie skarżącej na braku odniesienia do pism skarżącej z 9 marca 2023 r. i 29 grudnia 2023 r. Tak postawiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony, albowiem jest on całkowicie bezzasadny. Wskazane pisma pochodzą bowiem sprzed dnia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, co nastąpiło postanowieniem z 9 stycznia 2025 r. Jak zaznaczono to powyżej prawo przewidziane art. 16 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko może być wykorzystywane jedynie w odniesieniu do dokumentów będących w posiadaniu organu po uruchomieniu stosownego postepowania i wniosku złożonego w przewidzianym prawem terminie. W sprawie tej taki wniosek w terminie przewidzianym w ustawie nie został złożony. W konsekwencji zarzut ten nie mógł zyskać akceptacji i nie mógł przyczynić się do uwzględnienia wniesionej skargi.
Następnym zarzutem o charakterze proceduralnym skarżąca Spółka uczyniła naruszenie art. 8 w związku z art. 107 § 1 powyższego Kodeksu poprzez niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości strony stanu faktycznego, a w szczególności braku odniesienia się do zarzutów formułowanych w odwołaniu, a dotyczących zagrożeń w związku z udostępnieniem stosownych informacji. Tak sformułowany zarzut nie mógł zyskać akceptacji i nie mógł przyczynić się do uwzględnienia wniesionej skargi. Podkreślić należy bowiem, że w odmowa uwzględnienia przedmiotowego wniosku nastąpiła z przyczyn proceduralnych, tym samym brak było podstaw dla wypowiadające się w sprawie organu administracji publicznej do poruszania zagadnień o charakterze merytorycznym.
Kolejnym zarzutem w skardze uczyniono naruszenie postanowień art. 123 w związku z art. 127 tego Kodeksu poprzez wydanie odrębnego niezaskarżalnego postanowienia z 27 lutego 2025 r. w zakresie wniosku opartego o postanowienia 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne i art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższy zarzut został już rozpoznany, tym samym zbędne jest powielanie przedstawionych powyżej rozważań.
Skarżąca spółka w skardze do tutejszego Sądu podniosła zarzut naruszenia art. 141 w związku z art. 6 przywoływanego Kodeksu poprzez brak uzasadnienia postanowienia z 27 lutego 2025 r. jak zostało to powyżej zaakcentowane problematyka wskazanego postanowienia wykracza poza ramy tego postępowania. Natomiast zarzut sprowadzający się do podniesienie, że przywoływane postanowienie z 27 lutego 2025 r. nie posiada uzasadnienia nie oddaje stanu faktycznego, albowiem egzemplarz, którym dysponuje skład orzekający zawiera 6 stron uzasadnienia.
Z powyższym zarzut związany jest kolejny, a odnoszący się do naruszenia postanowień art. 104 w związku z art. 123 przedmiotowego Kodeksu poprzez błędne uznanie żądań strony dotyczącej nadania klauzuli poufności za kwestię proceduralną rozstrzyganą w formie postanowienia, w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy wymagało wydania decyzji administracyjnej. W powyższym zakresie skład orzekający się już wypowiedział tym samym brak jest podstaw dla dalszych wyjaśnień. W analogiczny sposób należy widzieć zarzut naruszenia postanowień art. 6 cytowanego Kodeksu poprzez wydanie postanowienia z 27 lutego 2025 r. w sytuacji, gdy organ nie wskazał przepisu, który uprawniałby go do wydania takiego rozstrzygnięcia. Jak zostało to już podkreślone, w ramach tego postępowania Sąd nie poddaje sądowej kontroli prawidłowości postanowienia z 27 lutego 2025 r., albowiem rozstrzyga ono inną sprawę i wydane jest na podstawie odmiennych przepisów niż te, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
W przedmiotowej skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca dochował terminu składając uprzednio 9 marca 2023 r. stosowny wniosek. Tak sformułowany wniosek opiera się o wykładnię przywoływanego przepisu, która nie została podzielona przez wypowiadający się w sprawie organ administracji jak również przez skład orzekający. Organ administracji publicznej jak i wypowiadający się w sprawie skład orzekający stoją na stanowisku, że ze wskazanym wnioskiem można wystąpić dopiero w ramach prowadzonego postępowania, a tym samym nie są dopuszczalne uprzednie wnioski składane w ramach innych postepowań administracyjnych. W konsekwencji organ administracji zasadnie uznał, że wniosek skarżącej spółki jest spóźniony i nie może zostać uwzględniony.
Jako kolejny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono naruszenie postanowień art. 16 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 powyższej ustawy poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wnioskodawca odwołał się do jego postanowień. Stosownie do postanowień przywołanego przepisu władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć: ochronę danych przewidzianą przepisami o ochronie informacji niejawnych; przebieg toczącego się postępowania sądowego, dyscyplinarnego lub karnego oraz prawa własności intelektualnej, o których mowa w ustawie z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509) lub w ustawie z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170). Tak sformułowany zarzut w realiach rozpoznawanej sprawy nie mógł zostać uwzględniony, albowiem zostać uwzględniony, ponieważ przywołane przesłanki odmowy udostępnienia informacji o środowisku nie mają zastosowania do rozpoznawanej sprawy.
W rozpoznawanej sprawie podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 28ha ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne poprzez jego błędną wykładnię i uznanie wniosku strony za niedopuszczalny. Ocena tego zarzutu stanowiła już przedmiot analizy w ramach niniejszego uzasadnienia, tym samym brak podstaw dla jego uwzględnienia.
Jako ostatni zarzut podniesiono naruszenie postanowień art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego niezastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że dokumenty wskazane przez stronę nie spełniają przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa. Podniesiony zarzut również nie mógł zostać uwzględniony, albowiem podnoszona problematyka nie była objęta zakresem rozpoznawania przez wypowiadający się organ administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.