II SA/Gl 781/19

II SA/Gl 781/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-09-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Nitecki
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 405/21 - Wyrok NSA z 2023-11-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 36a ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Po rozpoznaniu złożonego w dniu 18 maja 2018 r. wniosku inwestorki "A." sp. z o.o. w K. (dalej też jako inwestorka) Prezydent Miasta M. (dalej też jako Prezydent), wydaną na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., zwanej też dalej Prawem budowlanym, ustawą lub P.b.) i art. 104 Kpa decyzją z dnia [...] r. nr [...] (znak [...]) orzekł o zmianie pozwolenia Prezydenta Miasta M. znak: [...] nr [...] z dnia [...] r. na budowę zespołu dwunastu budynków jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w zabudowie bliźniaczej oraz wewnętrznej instalacji gazowej przy ul. [...] w M. na działce nr 1 (po podziale działki nr 2, 3) wydanego dla "B." sp. z o.o. sp. k. z/s w K., przeniesionego decyzją tego Prezydenta nr [...] z dnia [...] r. na "A." sp. z o.o. z/s w K. oraz zmienionego decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] r. w części:
- dotyczącej zmiany nazwy "zamierzenia budowlanego", które po zmianie otrzymuje brzmienie:
"budowa zespołu 12 (dwunastu) budynków mieszkalnych wielorodzinnych do czterech rodzin każdy z dwoma garażami podziemnymi dla samochodów osobowych wraz z wewnętrzną instalacją gazu z odcinkiem poprowadzonym w ziemi, pozostałymi instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz infrastrukturą towarzyszącą, w tym elementami małej architektury"
- dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego m.in.:
- zmianę w zakresie projektu zagospodarowania terenu,
- zmiany w projekcie budowlanym dotyczące m.in. zmiany zamierzonego sposobu użytkowania budynków oraz zmiany ich charakterystycznych parametrów (w tym kubatury),
i zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny.
Jednocześnie orzekł, że w pozostałym zakresie wcześniejsza decyzja pozostaje bez zmian i warunki zawarte w niej do spełnienia są nadal obowiązujące.
W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że zgodnie z art. 35 ustawy – Prawo budowlane, przed wydaniem pozwolenia na budowę sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego zamiennego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także sporządzenie i sprawdzenie projektu budowlanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków izby.
Opracowanie projektu budowlanego – zamiennego stanowi, zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego obowiązek projektanta. Projektant dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego. Taka zaś sytuacja zachodzi zdaniem Prezydenta w niniejszej sprawie. W tym względzie organ ten powołał się dodatkowo na stanowisko inwestorki zawarte w jej piśmie z dnia 6 sierpnia 2018 r., stanowiące odpowiedź na uwagi zgłoszone co do objętej postępowaniem inwestycji przez uczestników E. K. i R. K., zgodnie z którym istnieje zgodność rodzaju zamierzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] r., gdzie w strefie MUII dopuszczono budowę małych budynków mieszkalnych do czterech rodzin w jednym budynku, i w którym zapewniono, że zastosowane rozwiązania projektowe minimalizują uciążliwości, które mogą być generowane przez przedmiotową zabudowę wielorodzinną oraz chronią interesy osób trzecich.
W odwołaniu od tej decyzji S. M. zarzucił niezgodność przedsięwzięcia inwestycyjnego z założeniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obowiązującego w dzielnicy "[...], w szczególności na osiedlu [...] w M.", zgodnie z którym na terenie planowanej inwestycji obowiązuje podstawowe przeznaczenie terenu pod "zabudowę jednorodzinną, małych budynków mieszkalnych, a nie zabudowę dużych budynków mieszkalnych, zabudowę wielorodzinną" Wyraził też zaniepokojenie związane ze wzrostem natężenia ruchu na ul. [...] oraz ul. [...], tłumacząc, że "natężenie ruchu będzie czterokrotnie wyższe od zakładanego". Wskazał również na niszczący wpływ szkód górniczych na wymienione wcześniej ulice. Zarzucił wykonawcom niezgodność realizacji inwestycji z projektem w kwestii liczby garaży oraz zastosowania dylatacji pomiędzy budynkami.
W odwołaniach tej samej treści wniesionych przez A. G., R. G., I. K. oraz "C." sp. z o.o. w K. (dalej jako skarżąca) zarzucono m.in. niezgodność objętej zamierzonym pozwoleniem na budowę inwestycji z zapisami uchwały Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] r. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" (zwanego dalej m.p.z.p. "[...]") oraz naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Podkreślono, że na terenie, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja plan miejscowy zakłada lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem "małych budynków mieszkalnych", w sytuacji gdy należy poddać w wątpliwość jakoby projektowany zespół budynków był grupą odseparowanych od siebie obiektów wolnostojących, tudzież bliźniaczych. Jest to bowiem "jednolity duży obiekt (...) ciągnący się przez ok. 150m". Zarzucono też, że "nie każdy lokal mieszkalny w budynku będzie miał przypisany (...) garaż. Tym samym w przedmiotowej inwestycji nie zostanie zapewnione pełne zapotrzebowanie na miejsca postojowe". Poddano również w wątpliwość zgodność gabarytów projektowanych miejsc parkingowych z przepisami określonymi w warunkach technicznych, w sytuacji gdy co do tej kwestii brak jest wyjaśnień w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewoda Śląski (dalej jako Wojewoda) odwołań tych nie uwzględnił i po ich rozpatrzeniu zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. decyzję Prezydenta utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przedstawieniu dotychczasowego postępowania w sprawie, podkreślił, że materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowi treść art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu "w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany". W konsekwencji w takim postępowaniu wnioskowane zamierzenie inwestycyjne podlega badaniu w zakresie zgodności z przepisami, w tym warunkami technicznymi oraz z przepisami planistycznymi tylko w zakresie zmian w odniesieniu do pozostającego w obrocie prawnym wcześniejszego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego. Organy nie są zatem władne badać w takim postępowaniu zgodności z prawem wcześniejszego, ostatecznego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego nim projektu budowlanego. W związku z tym Wojewoda podkreślił, że objęta niniejszym postępowaniem zmiana pozwolenia obejmuje oprócz zmiany nazwy zamierzenia budowlanego również zmianę w zakresie projektu zagospodarowania terenu oraz zmianę w projekcie budowlanym.
Po przeprowadzeniu analizy porównawczej projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] r. oraz projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] r., od której odwołały się strony postępowania, Wojewoda stwierdził, że w zakresie projektu zagospodarowania terenu dokonano m.in. zmian w dojściach do budynków, usytuowania miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, nie zmieniło się natomiast usytuowanie budynków na działce. W zakresie projektu budowlanego zmieniono przeznaczenie budynku, zwiększono ilość lokali mieszkalnych – zatem dokonano zmiany podziału wewnętrznego w budynkach, zaprojektowano dylatację oddzielającą poszczególne segmenty budynków. Zmieniono ilość miejsc postojowych w garażach podziemnych. W zakresie zmiany podziału wewnętrznego każdego z poszczególnych 12 budynków zwiększeniu uległa z 2 do 4 liczba lokali mieszkalnych w każdym z tych budynków (segmentów). Każdy z tych segmentów za odrębny budynek mieszkalny został uznany już wcześniejszą decyzją zmieniającą nr [...]. Każdy z nich posiada też odrębną oddzielającą go od sąsiedniego dylatację.
Również zdaniem Wojewody wydzielenie zgodnie z zatwierdzonym obecnie projektem budowlanym, w każdym z tych budynków (segmentów) czterech, a nie jak przewidywał wcześniejszy projekt, dwóch lokali mieszkalnych, nie narusza treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania. Błędnie przy tym odwołujący powołali się zdaniem Wojewody, na m.p.z.p. "[...]", w sytuacji gdy objęta postępowaniem inwestycja zlokalizowana jest na terenie, na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", zatwierdzony uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] r. i zgodnie z którym jest to teren oznaczony symbolem MUII – zabudowa mieszkaniowa wraz z obiektami towarzyszącymi z dopuszczeniem usług. Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 5 ppkt a tego planu, dopuszcza się w ramach zabudowy mieszkaniowej m.in. "małe budynki mieszkalne do 4 rodzin". Jakkolwiek określenie to nie zostało w tym planie zdefiniowane, to należy je wykładać jako możliwość budowy budynków wielorodzinnych, posiadających nie więcej niż 4 lokale w jednym budynku. Wymóg ten odnośnie spornej inwestycji został zatem spełniony, w sytuacji gdy zgodnie z wcześniejszą decyzją z dnia [...] r. nr [...] i zatwierdzonym nią projektem budowlanym, każdy z projektowanych segmentów stanowi odrębny budynek.
W odniesieniu do podnoszonej w odwołaniach kwestii niewystarczającej liczby miejsc parkingowych Wojewoda stwierdził, że w m.p.z.p. "[...]", nie sprecyzowano liczby miejsc parkingowych przypadającej na lokal mieszkalny. Zamieszczony w treści uchwały zapis dla obszaru MUII, na którym lokalizuje się inwestycję zawiera przepis § 10 ust. 2 pkt 4 brzmiący następująco: "Nakazuje się: (...) 4) Wyposażenie terenu objętego planem w miejsca postojowe dla samochodów. Liczba stanowisk postojowych powinna pokrywać pełne ich zapotrzebowanie". Przytoczony lakoniczny zapis, niewskazujący konkretnego przelicznika wymaganych miejsc postojowych względem zaprojektowanej liczby mieszkań nie może być podstawą do negowania przewidzianej w projekcie ilości miejsc parkingowych dla zespołu budynków mieszkalnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany przewiduje 2 garaże podziemne, w których zakłada się po 46 miejsc postojowych w każdym, ponadto zaprojektowano 2 miejsca postojowe zewnętrzne – poziom 0 – przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Skoro jednocześnie w projekcie budowlanym jednoznacznie wskazano, iż na każdy lokal mieszkalny przypada co najmniej 1 miejsce postojowe, to zdaniem Wojewody może to pokrywać minimalne zapotrzebowanie użytkowników lokali.
Wojewoda stwierdził też m.in., że nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowania, czy prowadzone dotychczas przy objętej postępowaniem inwestycji roboty budowlane były realizowane zgodnie z zatwierdzonym dotychczas pozwoleniem na budowę.
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] r., reprezentowana przez radcę prawnego, "C." sp. z o.o. w K. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta z dnia [...] r. oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Decyzji Wojewody zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 138 § 2 Kpa, w zw. z art. 136 § 1 Kpa oraz w zw. z art. 15 Kpa poprzez przeprowadzenie przez organ odwoławczy we własnym zakresie pełnego (a nie tylko uzupełniającego) postępowania wyjaśniającego co do zgodności wnioskowanych przez inwestorkę zmian pierwotnego pozwolenia na budowę z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji wadliwe rozstrzygnięcie w postaci utrzymania w mocy decyzji pierwszej instancji, która została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a w konsekwencji rażącą obrazę również zasady dwuinstancyjności poprzez rozstrzygniecie sprawy w oparciu o podstawy faktyczne i prawne nie wynikające z decyzji pierwszej instancji, w szczególności w zakresie zgodności ww. zmian pierwotnego pozwolenia na budowę z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, co pozbawiło stronę prawa kontroli merytorycznego rozstrzygnięcia w toku instancji administracyjnej,
2) art. 7, 77 § 1 Kpa poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśniania wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności zgodności wnioskowanych przez inwestorkę zmian pierwotnego pozwolenia na budowę z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
3) art. 107 § 3 Kpa poprzez naruszenie wymogów w zakresie faktycznego i prawnego uzasadnienia decyzji, w szczególności w zakresie jasnego i zrozumiałego odniesienia się do zarzutów odwołania skarżącej co do zgodności wnioskowanych przez inwestorkę zmian pierwotnego pozwolenia na budowę z obowiązującym dla terenu inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (np. spełnienia warunku zapewnienia wymaganej planem liczby miejsc postojowych), a także brak wyjaśnienia wątpliwości związanych z powołaniem przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]",
4) art. 6 Kpa, tj. naruszenie zasady praworządności poprzez dowolne formułowanie
przesłanek, na których organ II instancji oparł się wydając zaskarżoną decyzję.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku z przepisami § 10 ust. 2 pkt 4 i pkt 5 ppkt a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] r., poprzez udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji niezgodnej z ww. ustaleniami planu miejscowego (tj. budowę budynków wielorodzinnych nie będących budynkami "małymi" i brak zapewnienia wymaganej liczby miejsc parkingowych).
W uzasadnieniu skargi w doniesieniu do zarzutu niezgodności inwestycji z przepisami m.p.z.p. "[...]" podkreślono, że nie wyjaśniono kwestii, czy garaże są częścią projektowanych budynków mieszkalnych (wtedy taki budynek nie byłby już małym budynkiem) czy też stanowią odrębne budynki (doszłoby wówczas do zmiany liczby budynków). Nadto podniesiono, że budowa małych budynków mieszkalnych jest na tym terenie jedynie dopuszczalna, tymczasem zgodnie z zatwierdzonym projektem dojdzie do zmiany charakteru zabudowy na intensywną, gdyż mające powstać budynki wielorodzinne stanowić będą jeden obiekt o długości 150m. Podniesiono dalej, że z obowiązującego m.p.z.p. nie wynika możliwość realizacji na tym terenie budynków wielorodzinnych w formie szeregowej, tylko budynków wolnostojących, inaczej niż w przypadku lokalizacji budynków jednorodzinnych. Nadto należałoby wówczas przyjąć, że nie jest to zespół małych budynków wielorodzinnych, lecz jeden duży budynek. Zdaniem skarżącej, wątpliwe jest też oddzielenie poszczególnych projektowanych budynków ścianami dyletacyjnymi od kondygnacji podziemnych po dachy. Zarzucono też, że spełnienie wymogu zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych nie może opierać się "na domniemaniu spełnienia tego wymogu" przez przyjęcie przez Wojewodę, że projektowana ich ilość "może pokrywać minimalne zapotrzebowanie użytkowników lokali"
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że zarzuty skargi dotyczą kwestii rozstrzygniętych wcześniejszymi ostatecznymi decyzjami Prezydenta. Dotyczy to m.in. kwestii budowy parkingów podziemnych. Kwestie te są już objęte ochroną prawną wynikającą z faktu, że zostały rozstrzygnięte pozostającymi w obrocie prawnym, poprzednio wydanymi, ostatecznymi decyzjami.
Na rozprawie sądowej w dniu 10 września 2020 r. pełnomocnik inwestorki wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że sporna inwestycja została w całości zrealizowana i oddana do użytku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów, dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).
Na wstępie w oparciu o analizę zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu zamiennego oraz projektu zamiennego zatwierdzonego poprzedzającą ją decyzją zmieniającą Prezydenta z dnia [...] r., należy podnieść, że praktyczna różnica pomiędzy tymi projektami sprowadza się do podziału zabudowy poszczególnych z 12 budynków mieszkalnych (podział wewnętrzny w obrębie tych budynków poprzez wydzielenie w każdym z nich 4, a nie 3 lokali mieszkalnych), zmiany obsługi komunikacyjnej tych lokali oraz wydzieleniu na poziomie zerowym dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności Sąd nie podziela zarzutu jakoby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem treści art. 138 § 2 w zw. z art. 136 § 1 i art. 15 Kpa z tego powodu, że Wojewoda oceniając zgodność planowanej inwestycji z przepisami planistycznymi ocenił ją w odniesieniu do m.p.z.p. "[...]", a nie w doniesieniu do m.p.z.p. "[...]", który to plan był przedmiotem analizy Prezydenta, a to w sytuacji, gdy treść tych planów w istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie nie wykazuje różnic, na co wskazuje chociażby treść odwołania skarżącej, w którym również ona powoływała się na m.p.z.p. "[...]". Organ odwoławczy miał obowiązek wskazania właściwego dla oceny zamierzenia budowlanego planu. Ocena inwestycji pod tym względem jest oceną prawną i nie stanowi o przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 § 1 Kpa. Nawet gdyby jednak przyjąć inaczej, to przy tożsamej treści obu planów brak jest podstaw do przyjęcia, że w tym zakresie doszło do naruszenia art. 15 Kpa. Skarżąca nie wskazała też jaki ewentualnie to naruszenie miałoby wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. Również działając z urzędu (zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) Sąd możliwości takiego wpływu nie dostrzegł.
Nie można też podzielić stanowiska skarżącej, aby w następstwie zrealizowania spornej inwestycji na objętym nią terenie miało dojść do zmiany jego zabudowy z ekstensywnej na intensywną. Zgodnie bowiem z omawianym planem jest to teren przeznaczony na zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem zarówno zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jak i wielorodzinnej w postaci budynków mieszkalnych "do 4 rodzin". Z planu nie wynika, aby którykolwiek z tych rodzajów zabudowy miał pierwszeństwo. W żaden też sposób, wbrew stanowisku skarżącej, z treści tego planu nie można wyprowadzić wniosku, że nie dopuszcza on realizacji "budynków mieszkalnych do 4 rodzin" w zabudowie szeregowej, co w istocie w doniesieniu do planowanej inwestycji ma miejsce. Dowolne jest też stwierdzenie, że sporny obiekt budowlany stanowi jeden budynek wielorodzinny, który niewątpliwie nie jest "budynkiem mieszkalnym do 4 rodzin", w sytuacji gdy nie zostało podważone wynikające z projektu budowlanego stanowisko, że każdy z objętych postępowaniem 12 segmentów posiada dylatację od budynku sąsiedniego od fundamentu po dach. Podniesione w tym względzie przez stronę skarżącą zastrzeżenia są całkowicie ogólne, nieprecyzyjne i nie poddają się żadnej bliższej ocenie. Nadto, co podkreślił prawidłowo w zaskarżonej decyzji Wojewoda, kwestia uznania każdego z tych segmentów za oddzielny budynek mieszkalny została przesądzona pozostającą w obiegu prawnym ostateczną decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] r. Decyzją tą i zatwierdzonym nią projektem zamiennym przesądzona została też zgodność z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego budowa dwóch podziemnych garaży. Analiza zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego zamiennego nie daje przy tym zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że w tym zakresie (budowy dwóch garaży podziemnych – każdy dla 46 miejsc postojowych) obecnie zatwierdzony projekt przewidywał zmiany. Wbrew stanowisku Wojewody wyrażonemu w zaskarżonej decyzji brak jest też podstaw do przyjęcia, że w obecnie zatwierdzonym projekcie liczba miejsc postojowych w tych garażach uległa zmianie. Według oceny Sądu, porównanie obu projektów nie daje też podstaw do przyjęcia, aby doszło do zmiany wymiarów i usytuowania poszczególnych miejsc postojowych oraz aby nie spełniały one wymagań, wynikających z treści § 18-21 i 102-108 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Również zgłaszane w tym względzie przez skarżącą zastrzeżenia są nazbyt ogólne i nie nadają się do jakiejkolwiek bliższej oceny.
Nie może ulegać też wątpliwości, że garaże te (każdy na 46 miejsc postojowych) nie są częścią poszczególnych z 12 wielorodzinnych budynków mieszkalnych, co ewentualnie mogłoby poddać w wątpliwość wielkość tych budynków w doniesieniu do wynikającego z m.p.z.p. ograniczenia jako budynków mieszkalnych "do 4 rodzin". Ponownie wymaga też w tej kwestii podkreślenia, że ich wybudowanie jako odrębnych lokali garażowych zostało przesądzone wiążącą w niniejszym postępowaniu zmieniającą ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] r. Jak zostało już stwierdzone z zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu zamiennego nie wynika, aby w tym zakresie (budowy zespołu dwóch garaży podziemnych) projekt ten przewidywał jakiekolwiek zmiany do projektu zatwierdzonego decyzją z dnia [...] r. Na takie zmiany nie wskazuje też skarżąca, a tylko wówczas podlegałyby one odrębnej ocenie w kontekście art. 35 w zw. z art. 35a ust. 3 Prawa budowlanego.
Nie można też podzielić bardzo ogólnie sformułowanego zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją treści obowiązującego m.p.z.p. w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. W sytuacji objęcia jednym pozwoleniem i jednym zatwierdzonym nim projektem budowlanym zarówno budowy 12-stu budynków mieszkalnych po cztery lokale mieszkalne w każdym (co jednoznacznie wynika z zatwierdzonego projektu) jak i budowy dwóch garaży podziemnych, każdy po 46 miejsc postojowych, całą inwestycję należy traktować łącznie i jako całość powinna ona pokrywać zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. pełne zapotrzebowanie na miejsca postojowe dla samochodów. Z planu nie wynika przy tym bliżej jak ten wymóg należy w praktyce rozumieć. Należy zatem przyjąć, że chodzi o pełne pokrycie zapotrzebowania na miejsca postojowe dla samochodów osobowych mieszkańców 12 zatwierdzonych zaskarżoną decyzją budynków mieszkalnych tj. łącznie dla 48 lokali mieszkalnych. Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wymóg pełnego zapotrzebowania dla tych lokali nie jest spełniony, gdy łącznie ma być zrealizowanych 92 miejsc postojowych w garażach podziemnych oraz dwa miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych na poziomie zerowym, czyli łącznie 94 miejsca postojowe, a więc statystycznie ok. 1,96 miejsca postojowego na jeden lokal mieszkalny. Należy mieć w tym względzie również na uwadze niewielką powierzchnię znacznej liczby lokali. Istnieją zatem podstawy do przyjęcia, że ich zaludnienie będzie ograniczone. W konsekwencji zawarte w zaskarżonej decyzji mało precyzyjne i bliżej nieuzasadnione stwierdzenie Wojewody, co do pokrycia minimalnego zapotrzebowania na miejsca postojowe użytkowników lokali, nie mogło mieć istotnego wpływu na ocenę legalności tej decyzji.
Należy też w tym względzie zauważyć, że podnosząc zarzut niedostatecznej liczby miejsc parkingowych skarżąca nie wskazała, jaka i w oparciu o jakie kryteria wyliczona ich liczba byłaby zgodna z obowiązującym m.p.z.p.
mr