II SA/Gl 780/23

II SA/Gl 780/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 4 ust. 2, art. 53 ust 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1-2, 5a, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lipca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr SKO.IX/426/25/2023 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala sprzeciw.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr SKO.IX/426/25/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") na podstawie art. 17, 18 i 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 570), art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 4 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) - dalej: "u.p.z.p.", oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) - dalej "k.p.a.", uchyliło decyzję Burmistrza C. z dnia 23 stycznia 2023 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji: budowa hali magazynowej z zapleczem biurowym i socjalno-sanitarnym wraz z wiatami, budynkiem portierni i zbiornikiem wody do celów przeciwpożarowych na terenie zakładu A. sp. z.o.o. w C. (dalej: "skarżąca") na działkach nr 1, 2, 3, 4 (obręb ew. [...]) przy ul. [...] w C. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Decyzją z dnia 23 stycznia 2023 r. nr [...] organ I instancji, na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 u.p.z.p i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie MI" oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o.o., ul. [...] w C. (dalej: "inwestor" lub "skarżąca") nr [...] z dnia 03.03.2021 r. o ustalenie warunków zabudowy, ustalił po ponownym rozpatrzeniu sprawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa hali magazynowej z zapleczem biurowym i socjalno-sanitarnym wraz z wiatami, budynkiem portierni i zbiornikiem wody do celów przeciwpożarowych na terenie zakładu A. w C. na działkach nr 1, 2, 3, 4 (obręb ew. [...]) przy ul. [...] w C..
Odwołanie od powyżej opisanej decyzji wniósł P. S. -reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - i zarzucił zaskarżonej decyzji
1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 8 i 9 k.p.a., art. 75 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.,
2) naruszenia prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie spełnienia przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy,
3) naruszenia prawa materialnego, a to art. 61 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną
interpretację i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sprawa dotyczy inwestycji produkcyjnych,
4) naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1, § 7 ust. 1-3 rozporządzenia MI w przypadku braku w brzmieniu na dzień złożenia wniosku, poprzez ustalenie warunków zabudowy z naruszeniem ww. przepisów,
5) naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przy interpretacji pojęcia zabudowy magazynowej, jako zabudowy produkcyjnej,
6) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, m.in. w zakresie wysokości zabudowy na obszarze analizowanym.
Uwzględniając wniesione odwołanie, decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr SKO.IX/426/25/2023 Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz i przywołało przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Wskazało, że teren, na których planowana jest inwestycja inwestora, zgodnie z nieobowiązującym już Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. (zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Kat. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] r.) oznaczony był symbolem "[...]". Symbol ten mieści się w symbolu [...] ww. planu zatytułowanym: "Tereny przemysłu, składów, budownictwa i obiektów towarzyszących". Tym samym w ocenie Kolegium teren ten był w istocie przeznaczony na lokalizowanie inwestycji produkcyjnych. Jednocześnie organ odowławczy zwrócił uwagę, że obecnie planowana inwestycja dotyczy natomiast budowy hali magazynowej z zapleczem biurowym i socjalno-sanitarnym wraz z wiatami, budynkiem portierni i zbiornikiem wody do celów przeciwpożarowych. W ocenie Kolegium istnieją zatem daleko idące wątpliwości, czy jest to inwestycja produkcyjna w rozumieniu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał, że pomimo uchylenia przez niego uprzednio wydanej decyzji z dnia 7 października 2021 r. nr [...] organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ ten ponownie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, które w sposób jednoznaczny i wyczerpujący wskazałoby na produkcyjny charakter przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Kolegium ta okoliczność jest kluczowa dla ustalenia, czy zastosowanie w sprawie ma przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p., a w konsekwencji czy możliwe jest odstąpienie od spełnienia tzw. warunku dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Następnie Kolegium przywołało orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wykładni art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i podniosło, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji z góry założył, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji produkcyjnej prowadzonej na objętym wnioskiem terenie, natomiast w ogóle nie ustalił, czy w rzeczywistości w istniejących budynkach jest taka działalność prowadzona. W ocenie Kolegium ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika, że na terenie inwestycyjnym znajdują się obecnie budynki produkcyjne. Tym samym nie wiadomo więc w jaki sposób nowo powstałe budynki, w tym zwłaszcza hala magazynowa, miałyby zostać powiązane funkcjonalnie z działalnością produkcyjną. Następnie Kolegium przywołało znajdujące się w aktach dokumenty oraz stanowisko inwestora co do przeznaczenia projektowanej inwestycji i jej powiązania z prowadzona przypuszczalnie na terenie inwestycyjnym działalnością produkcyjną. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że z oświadczenia inwestora wynika, ze planuje on we wnioskowanych obiektach realizacje innych celów, które mogą być funkcjonalnie powiązane z inwestycją produkcyjną ale wcale nie muszą ponieważ jest to niezależna inwestycja. W przyszłości można ona być odrębnym zakładem. W konsekwencji analizy materiału dowodowego sprawy Kolegium zarzuciło organowi I instancji naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz wewnętrzną sprzeczność jego stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z jednej bowiem strony organ I instancji wskazuje, że w sprawie zachodzi wyjątek wskazany w art. 61 ust. 2 u.p.z.p., po czym przeprowadza swoistą ocenę spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Zdaniem Kolegium jest to wykluczone, gdy zastosowanie w sprawie ma art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Co więcej, w podstawie prawnej wdanej decyzji organ I instancji nie wskazał przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., pomimo, że z uzasadnienia decyzji że właśnie na tym przepisie prawa materialnego oparł swoje rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji wykazał się brakiem konsekwencji w prowadzonym postępowaniu. Jeżeli bowiem organ stwierdził, że planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną, o jakiej mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p., to wobec tego nie powinien był stosować ani przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ani przepisów rozporządzenia MI, a tym bardziej wskazywać ich w podstawie prawnej wydanej decyzji. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Kolegium uznało ponadto, że nawet stwierdzenie, iż brak jest w niniejszej sprawie podstaw do odstąpienia od zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy dokument pn. "Analiza wniosku o ustalenie warunków zabudowy nr [...]" nie jest możliwe ustalenie, czy planowana inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa. W ocenie Kolegium sporządzonej analizy nie można więc uznać za dokument, który może być uznany za przydatny do zweryfikowania czy planowana inwestycja nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy zarzucił, że poczynione w analizie ustalenia są niewystarczające i nierzetelne oraz podał przykłady, które potwierdzają takie stanowisko.
W konsekwencji poczynionych ustaleń organ odwoławczy uznał, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania wyjaśniającego, z zachowaniem wszystkich reguł procesowych. Wskazał, że zaskarżona decyzja nie spełnia standardów określonych przepisami k.p.a. i z uwagi na zawarty w niej chaos obejmujący zarówno elementy stanu faktycznego jak i argumentację merytoryczną musi zostać ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Podsumowując wywody Kolegium stwierdziło, że w kontrolowanej sprawie kwestią zasadniczą jest ustalenie czy planowane zamierzenie inwestycyjne ma szczególny charakter pozwalający na ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy w oparciu o art. 61 ust. 2 u.p.z.p. z łączeniem stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium w ramach wytycznych dla organu I instancji wskazało, że musi przeprowadzić on postępowanie wyjaśniające i przy uwzględnieniu wszelkich dopuszczalnych prawem środków dowodowych dokonać jednoznacznych ustaleń, które zostały wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia. Natomiast, jeśli wynik tak przeprowadzonego postępowania, doprowadzi do wniosku, że w sprawie nie może mieć zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p., to w celu stwierdzenia, czy w odniesieniu do tej inwestycji zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. konieczne jest rzetelne i poprawne sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokument ten w znacznej mierze przesądza bowiem o wynikach całego postępowania prowadzonego w przedmiocie warunków zabudowy, niejako determinując treść wydawanej przez organ decyzji.
We wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciwie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezasadne w okolicznościach sprawy przyjęcie, że decyzja Burmistrza C. z dnia 23 stycznia 2023 r., nr, [...], została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności poprzez przyjęcie, iż przy wydaniu ww. decyzji nie ustalono, iż inwestycja jest związana z działalnością produkcyjną i nie jest możliwe rozstrzygnięcie, czy koniecznym jest spełnienie przez nią tzw. warunków dobrego sąsiedztwa, podczas gdy przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji dokonał prawidłowej i wyczerpującej weryfikacji stanu faktycznego sprawy ustalając, że inwestycja jest związana z działalnością produkcyjną i zgodnie z nim zastosował art. 61 ust. 2 u.p.z.p., który zwalnia z obowiązku spełnienia tzw. warunków dobrego sąsiedztwa.
W związku z podniesionym zarzutem skarżąca wniosła o uchylenie decyzji objętej sprzeciwem, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a., w zw. z art. 64b § 1 tej ustawy, stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (sprzeciwu) oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Powyższa regulacja wyłącza możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę w ramach sprzeciwu, na podstawie którego Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu, sąd sprzeciw oddala (art. 151a § 2 p.p.s.a.).
Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżoną sprzeciwem decyzją Kolegium zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i przekazało sprawę do powolnego rozpatrzenia organowi I instancji.
Zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
W realiach opisywanej sprawy organ I instancji przyjął, jak na co wskazał również organ odwoławczy, że wnioskowana inwestycja jest inwestycja produkcyjną. Swoje przekonanie organ I instancji oparł na wniosku skarżącej i jej twierdzeniach. Oczywistym w sprawie jest, że planowana inwestycja znajduje się na terenie , który w nieobowiązującym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. (zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Kat. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] r.) oznaczony był symbolem "[...]". Wprawdzie treść tego planu nie definiowała tego terenu jako inwestycyjny, ale z treści powołanych wyżej zapisów planu taki wniosek z pewnością można wywieść. Jednocześnie kwestią bezsporną jest brak definicji legalnej inwestycji produkcyjnej. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w orzecznictwie pojawiły się rozbieżne stanowiska co do wykładni tego zwrotu. Mowa w tym przypadku o wykładni opartej na wykładni językowej związanej ze znaczeniem słowa "produkcja" (zorganizowana działalność mająca na celu wytwarzanie jakichś towarów, usług lub dóbr kultury; też: to, co zostało wytworzone" – definicja pierwsza, Słownik Języka PWN) oraz wykładni celowościowej nadającej użytemu zwrotowi znaczenie szersze związane z celem planowanej inwestycji jako uzupełniającej czy wspomagającej prowadzoną już na danym obszarze działalność produkcyjną (wytwórczą). Sąd przyjmuje stanowisko, że poza inwestycjami w samą działalność produkcyjną mogą one dotyczyć również funkcjonalnie z nią połączonych innych działalności jak magazynowanie, obsługa techniczna urządzeń, administracja itp. tworzące na danym obszarze zorganizowaną działalność gospodarczą (produkcyjną). Nie ulega jednak wątpliwości, że inwestycje "pozaprodukcyjne", dodatkowe, muszą uzupełniać podstawową działalność produkcyjną prowadzoną na danym obszarze. Brak podstawowej działalności produkcyjnej na danym terenie oznacza, że planowana inwestycja nie jest z nią funkcjonalnie powiązana i nie można zaliczyć jej wtedy do działalności produkcyjnej o jakiej mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Słusznie więc w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wydając decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie zweryfikował w ramach prowadzonego dwukrotnie postępowania wyjaśniającego czy na terenie, na którym planowana jest wnioskowana inwestycja prowadzona jest legalna działalność produkcyjna skoro sama inwestycja nie jest inwestycją ściśle produkcyjną. Planowana inwestycja obejmuje bowiem budowę hali magazynowej z zapleczem biurowym i socjalno-sanitarnym wraz z wiatami, budynkiem portierni i zbiornikiem wody do celów przeciwpożarowych. Brak wyjaśnienia tej kwestii miał bezpośredni wpływ na rozstrzygniecie organu I instancji. Słusznie organ odwoławczy poczynił w tym kontekście uwagi dotyczące poprawności wykonania analizy wniosku inwestora w oparciu o treść art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Z analizy wynika bowiem, że została ona wykonana z uwzględnieniem wymagań określonych w art. 61 ust.1 u.p.z.p. co stoi w sprzeczności z przyjętym przez organ I instancji założeniem, że jest to inwestycja produkcyjna o której stanowi art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Jak słusznie zwrócił organ odwoławczy uwagę powołując się na wyrok WSA w Krakowie z 28.03.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 247/13, "że o ile w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania szczególnego trybu ustalania warunków zabudowy, to przy założeniu, że wnioskowane przedsięwzięcie ma charakter produkcyjny - warunki zabudowy powinny zostać ustalone zgodnie z normą z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przy pominięciu zasady określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (dostosowania zabudowy nowej do charakterystyki urbanistycznej i architektonicznej zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich), a w konsekwencji również przy pominięciu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. Niedopuszczalna jest natomiast próba równoczesnego zastosowania obu trybów." Sporządzona w sprawie analiza nie precyzuje, jakie działki zostały analizą objęte. Część tekstowa analizy, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy, w ogóle nie wyszczególnia analizowanych działek. Powoduje to w konsekwencji, że została ona wykonana niezgodnie z treścią powołanego już wyżej art. 61 ust. 5a u.p.z.p.
Wobec poczynionych wyżej rozważań oraz przytoczonego stanu faktycznego stwierdzić należy, że Kolegium zastosowało przepis art. 138 § 2 k.p.a. w sposób uprawniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ I instancji nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy pozwalający na stwierdzenie czy planowana inwestycja ma charakter produkcyjny zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Ponadto sporządzona analiza wniosku w oparciu o treść art. 61 ust. 5a u.p.z.p. nie koresponduje ze stanowiskiem organu I instancji dotyczącym zastosowania w sprawie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i posiada dyskwalifikujące ją braki, które wyszczególnił organ odwoławczy. Organ odwoławczy w szczegółowym uzasadnieniu decyzji wykazał, że organ I instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., obligujące organy administracji do wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, celem należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wskazanych w decyzji Kolegium uchybień organ odwoławczy nie mógł sanować w drodze dodatkowego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a.
W związku z powyższym, Sąd uznając sprzeciw za nieuzasadniony i działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.