II SA/Gl 761/20

II SA/Gl 761/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Renata Siudyka
Tomasz Dziuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Sygn. powiązane
II OSK 965/21 - Wyrok NSA z 2024-01-18
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1499
art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 13 i 14
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1499 ze zm. dalej: "ustawa o PSP") zakazał T. T., jako najemcy budynku magazynowego, zlokalizowanego w C. przy ul. [...], eksploatacji tego budynku ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i zagrożenie dla życia ludzi spowodowane przeprowadzoną zmianą sposobu użytkowania, polegającą na podjęciu w budynku działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, bez wymaganej dokumentacji projektowej i bez wydania przez właściwy organ administracji budowlanej decyzji zezwalającej na użytkowanie przedmiotowego budynku w obecnej formie oraz przy braku spełnienia podstawowych wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, wymagań techniczno-budowlanych i eksploatacyjnych.
W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się na ustalenia poczynione w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu [...] r. we wskazanym powyżej budynku (zwanym dalej: magazynem) przez upoważnionych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej PSP w C., akcentując że protokół z tych czynności został podpisany przez skarżącego.
Z przeprowadzonych czynności wynika, że magazyn nie został wskazany przez skarżącego, będącego przedsiębiorcą, jako adres prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym właścicielem tego budynku jest "A" S.A. w likwidacji. Skarżący jest dzierżawcą powyższego budynku, przy czym ze względu na treść zawartej umowy dzierżawy to skarżący ponosi odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
Z budynku magazynu (szczegółowo opisanego w uzasadnieniu decyzji) podczas kontroli pracownicy Centralnego Biura Śledczego usunęli 60 Mg materiałów pirotechnicznych. Ponadto w magazynie w dniu kontroli pozostało 300 Mg materiałów pirotechnicznych różnych klas i kategorii. Ponadto pozostały tam wkłady woskowe do zniczy, znicze, materiały dekoracyjne. Organ przyjmując składowanie 300 Mg materiałów pirotechnicznych o cieple spalania 16 MJ/kg oraz 160 Mg wkładów woskowych o cieple spalania 62 MJ/kg na podstawie normy PN-B-02852 obliczył, że gęstość obciążenia ogniowego wnosi 2630 MJ/m2. Taka gęstość obciążenia ogniowego powoduje konieczność dostosowaniu budynku do "B" klasy odporności pożarowej. Jednak nie przeprowadzono zmiany sposób użytkowania wraz z dostosowaniem budynku do obecnych warunków ochrony przeciwpożarowej, ponadto nie przedstawiono do wglądu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku w obecnej formie.
Organ I instancji przywołał także protokół biegłego z zakresu materiałów wybuchowych, cytując jego obszerny fragment. Według opinii tego biegłego przedmiotowy magazyn pod względem konstrukcji i wyposażenia jest niewłaściwym obiektem do składowania wyrobów pirotechnicznych powyżej 1 tony. W razie zaś powstania pożaru, nagromadzona pirotechnika spowodowałby wybuch masowy, co świadczy o bardzo dużej skali zagrożenia.
Według organu I instancji przedmiotowy magazyn należy traktować jako "magazyn bazowy" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2010, nr 222, poz. 1451), co powoduje, że powinien on spełniać określone przepisami tego rozporządzenia wymagania, zapewniające ochronę życia lub zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska naturalnego. Wymagania te zostały przytoczone w decyzji organu I instancji. W kontekście poszczególnych wymagań organ szczegółowo opisał na czym polega ich niespełnienie.
Organ I instancji powołując się na protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych wskazał również na następujące nieprawidłowości:
1. brak instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z hydrantami wewnętrznymi 52 tj. naruszenie § 18 i 19 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. nr 109, poz. 719), dalej: "Rozporządzenie";
2. brak przeciwpożarowego wyłącznika prądu tj. naruszenie § 4 ust. 2 pkt. 2 Rozporządzenia;
3. brak gaśnic tj. naruszenie § 32 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt. 1 lit. b Rozporządzenia;
4. brak okresowej kontroli instalacji elektrycznej i piorunochronnej zgodnie z obowiązującymi wymogami dotyczącymi zakresu i częstotliwości wynikającymi z przepisów prawa budowlanego tj. naruszenie § 4 ust 1 pkt 2 Rozporządzenia, przy czym jednocześnie stwierdzono zły stan techniczny instalacji elektrycznej;
5. brak opracowanej oceny zagrożenia wybuchem – naruszenie § 37 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 Rozporządzenia, przy czym w budynku magazynowane są butle z gazem płynnym propan-butan służące do zasilania wózka widłowego;
6. brak opracowania instrukcji bezpieczeństwa pożarowego, wymaganej przez § 6 ust. 1 Rozporządzenia;
7. brak oznakowania pomieszczeń, w których magazynowane są materiały niebezpieczne pożarowo (wyroby pirotechniczne), co narusza § 4 ust. 2 pkt 4 lit e. Rozporządzenia;
8. nie zapewniono odpowiedniej ilości wody do celów przeciwpożarowych
Ponadto ilość przechowywanych materiałów wybuchowych kwalifikuje obiekt jako zakład dużego ryzyka wystąpienia poważanej awarii przemysłowej.
Ze względu na wskazane powyżej naruszenia organ ocenił, że użytkowanie przedmiotowego budynku magazynowego nie spełnia aktualnych standardów bezpieczeństwa pożarowego, podstawowych wymagań przeciwpożarowych oraz eksploatacyjnych, stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i może powodować zagrożenie życia ludzi. W konsekwencji koniecznym jest zajęcia zdecydowanego stanowiska w celu niezwłocznego wyeliminowania zagrożeń poprzez zakazanie eksploatacji przedmiotowego budynku.
Ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i możliwość spowodowania zagrożenia życia organ I instancji odstąpił od umożliwienia skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Skarżący nie zgodził się z decyzją organu I instancji. W odwołaniu wniesionym w jego imieniu przez pełnomocnika będącego adwokatem skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. art. 10 § 2 k.p.a. oraz art. 108 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 2 ustawy o PSP oraz art. 26 k.p.a. Zdaniem skarżącego powyższe naruszenia doprowadziły do błędnych ustaleń faktycznych.
Odwołanie nie przyniosło jednak skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach powyższego rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki nakreślił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, omówił przy tym pokrótce istotę decyzji organu I instancji oraz zarzuty podniesione w odwołaniu.
Według organu odwoławczego podmiotem zobowiązanym do spełnienia obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej wynikających z ustawy o ochronie przeciwpożarowej jest skarżący, który jest odpowiedzialny za użytkowanie przedmiotowego budynku jako przedsiębiorca prowadzący w nim działalność gospodarczą, a zawarta umowa nakłada na niego obowiązek przestrzegania przepisów budowlanych oraz przeciwpożarowych.
Komendant Wojewódzki zaakcentował zupełne lekceważenie przez skarżącego podstawowych wymogów wynikających z prawa budowlanego oraz przepisów techniczno-budowalnych, czego przejawem jest brak dokumentacji projektowej i wymaganych pozwoleń dotyczących obecnego przeznaczenia budynku i zmiany wcześniejszego sposobu użytkowania.
W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy obligował Komendanta Miejskiego do wydania kwestionowanego obecnie w odwołaniu rozstrzygnięcia, a organ ten nie mógł poprzestać jedynie na zakreśleniu skarżącemu terminu na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co sugerował pełnomocnik skarżącego. To ostanie oznaczałoby bowiem akceptację możliwości funkcjonowania tak bardzo niebezpiecznego obiektu budowlanego bez wymaganych zezwoleń wydanych przez inne kompetentne organy. Ponadto wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wydana decyzja nie jest zbyt dolegliwa.
Nie podzielił także organ odwoławczy zarzutów dotyczących stronniczości funkcjonariuszy pożarnictwa i pobieżności ich działań, a także działania wyłącznie na podstawie wydanej wcześniej opinii. Kwestionowanie działań przeprowadzonych przez strażaków w trakcie kontroli i przy wydaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej, jest dla organu odwoławczego niezrozumiałe i ewidentnie świadczy o próbie dalszego przedłużenia czasu całego postępowania.
Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutami dotyczącymi naruszenia podstawowych ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego (art. od 6 do 10 k.p.a.). Przebieg kontroli i zapoznanie skarżącego z treścią sporządzonego protokołu oraz uzyskanie jego podpisu i oświadczenia o braku zastrzeżeń do treści przedstawionego dokumentu przeczy tezie o "fikcji" udziału T. T. jako strony postępowania. Natomiast zgodnie ze słusznie powołaną przez pełnomocnika skarżącego podstawą prawną w postaci art. 75 w związku z art. 77 Kpa, posiadana opinia biegłego może być dowodem w postępowaniu administracyjnym, przyczyniającym się do wyjaśnienia sprawy i nie jest to sprzeczne z prawem. Ponadto niezrozumiałe dla organu odwoławczego są wskazane przez adwokata "rażące naruszenia zasady dwuinstancyjności, wyrażone w art. 15 k.p.a.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w trzynastym punkcie protokołu ustaleń z kontroli zamieszczono trzy fotografie przedstawiające " ... pootwierane puszki instalacyjne, luźno wiszące kable, prowizoryczne połączenia instalacji... " co ewidentnie świadczy o rzetelnie przeprowadzonych działaniach przez strażaków i braku błędów przy ocenie stanu instalacji elektrycznej w zakresie stwierdzenia jej oczywistej niezgodności z wymaganiami stosownych Polskich Norm, a przede wszystkim występowania potencjalnego zagrożenia pożarowego, związanego z jednoczesnym magazynowaniem niebezpiecznych materiałów oraz eksploatacją gazu płynnego w butlach wewnątrz analizowanego budynku.
Według Komendanta Wojewódzkiego wielkość gęstości obciążenia ogniowego w magazynie została ustalona prawidłowo przez kontrolujących funkcjonariuszy pożarnictwa na podstawie uzyskanych informacji i danych wynikających z przeprowadzonych przez nich obliczeń. Wyliczenia te sprawdzono w ramach postępowania odwoławczego i uznano że są one przeprowadzone zgodnie z obowiązującą Polską Normą PN-B-02852 Wyjaśniono przy tym, że podana uśredniona wartość ciepła spalania 16 MJ/m2 wynika z wyżej wymienionej normy i dotyczy między innymi zastosowanego w dużej ilości papieru oraz drewna wykorzystywanego w zgromadzonych opakowaniach w rozpatrywanym magazynie (w sumie około 300 do 400 ton umieszczonych między innymi na 27 regalach scharakteryzowanych i sfotografowanych w protokole), a wartość 62 MJ/m2 dotyczy parafiny wchodzącej w skład zmagazynowanych zniczy z wkładami w ilości 160 ton. Wykonane obliczenia pozwalają nawet na przyjęcie wartości tego obciążenia na poziomie około trzech tysięcy MJ/m2 w analizowanym magazynie o powierzchni prawie pięciu tysięcy metrów kwadratowych, który powinien być rzeczywiście wykonany w klasie B odporności pożarowej, z uwzględnieniem potrzeby zastosowania wymaganych zamknięć i wydzieleń przeciwpożarowych.
Natomiast zarzut pełnomocnika dotyczący błędnej oceny przyjętej przez strażaków i biegłego sądowego w zakresie występującego zagrożenia dla życia ludzi i niebezpieczeństwa zaistnienia pożaru lub wybuchu, zdaniem organu odwoławczego świadczy o braku zrozumienia i podstawowej wiedzy przez profesjonalnego pełnomocnika, dotyczącej poruszonych przez niego zagadnień o możliwości wystąpienia wybuchu masowego, który jest w stanie doprowadzić do całkowitego zniszczenia magazynu i w konsekwencji do późniejszej perspektywy gaszenia pożaru na terenie obejmującym znaczny obszar poza budynkiem, ale dopiero po zakończeniu reakcji wybuchowych, które niewątpliwie wystąpią z uwagi na charakterystykę i właściwości zgromadzonych materiałów w przedmiotowym obiekcie
Organ odwoławczy zaakcentował także konieczność zapewnienia zaopatrzenia w wodę służącą do zewnętrznego gaszenia pożaru oraz wyposażenia w instalację hydrantów wewnętrznych oraz brak tych nadzwyczaj istotnych elementów wymaganego zabezpieczenia przeciwpożarowego.
Komendant Wojewódzki nie uznał również za przekonujące wyjaśnień pełnomocnika skarżącego zmierzających do usprawiedliwienia braku gaśnic w trakcie przeprowadzonej kontroli.
Organ ten jednocześnie stwierdził, że liczne fakty opisane w udostępnionej dokumentacji pokontrolnej sporządzonej w Komendzie Miejskiej PSP w C. stanowią o występowaniu niezgodności z obowiązującymi wymaganiami wskazanymi między innymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych wymienionych przepisów w protokole i zaskarżonej decyzji.
W związku z wynikami kontroli, po uwzględnieniu specyfiki użytkowania skontrolowanego magazynu organ odwoławczy stwierdził wystarczające podstawy do uznania, że występuje w nim bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i stan zagrożenia dla życia ludzi. Zdaniem tego organu odwoławczego, magazynowanie składowanych materiałów w warunkach występujących zagrożeń ze strony instalacji elektrycznej, transportu wewnętrznego wykonywanego w oparciu o wykorzystywanie wózka widłowego z silnikiem zasilanym gazem płynnym propan - butan, rzeczywiście stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i wybuchu oraz może spowodować zagrożenie życia ludzi przebywających wewnątrz budynku oraz w pobliżu jego zewnętrznych ścian.
W imieniu skarżącego skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego wniósł pełnomocnik będący adwokatem.
W skardze zarzucono:
1) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania czynnego i świadomego udziału w każdym stadium postępowania, jak również uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez niezapewnienie stronie udziału w oględzinach lokali objętych kontrolą, jak również niedopuszczenie dowodu z przesłuchania strony,
2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności w zakresie rodzaju i ilości towaru magazynowego w objętych kontrolą obiektach, jak również rzeczywistej ilości materiałów pirotechnicznych; także poprzez nierozpoznanie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Stronę w odwołaniu od decyzji takich jak:
a) dopuszczenie opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej — na okoliczność istnienia lub nie bezpośredniego niebezpieczeństwa powstania pożaru, spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego w lokalu przy ul. [...] w C.,
b) dopuszczenie dowodu z opinii z zakresu budownictwa — na okoliczność czy magazyn spełnia wymagania techniczno-budowlane i eksploatacyjne,
c) dopuszczenie dowodu z opinii z zakresu materiałów wybuchowych — na okoliczność rzeczywistej ilości materiałów wybuchowych zgromadzonych w lokalu przy ul. [...],
d) dopuszczenie dowodu z ekspertyzy co do stanu lokalu pod względem technicznym, budowlanym przy ul. [...] i jego możliwości dalszego użytkowania w celu przechowywania innych materiałów niż fajerwerki,
3) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę postępowania w odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego,
4) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez działanie w sposób naruszający zaufanie do organów postępowania, w szczególności przejawiające się w przedłożeniu stronie protokołu kontroli do podpisu, bez uprzedniego zapewnienia stronie czynnego uczestnictwa w czynnościach kontrolnych,
5) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 81 § 1a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony postępowania, w tym w szczególności w zakresie metody obliczania wartości prochu w magazynowanych materiałach pirotechnicznych,
6) rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na niemożliwości wykonania decyzji przez stronę, ze względu na stosowanie w stosunku wobec niej środka zabezpieczającego w postaci tymczasowego aresztowania, jak również przekazanie kluczy do obiektu Prokuraturze Krajowej,
co w konsekwencji spowodowało następujące, błędne ustalenia faktyczne:
7) poprzez przyjęcie bezpośredniości zagrożenia dla życia i zdrowia wielu ludzi i mienia wielkich rozmiarów, pomimo braku wskazania jakichkolwiek przesłanek przemawiających za takim stwierdzeniem, a także zaakceptowanie kuriozalnego stanowiska powyższego biegłego, że o bezpośredniości decyduje możliwość powstrzymania np. przez próbę gaszenia,
8) w zakresie jakim organ zaliczył zakład do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,
9) co do ilości, rodzaju towarów zgromadzonych w objętym kontrolą obiekcie,
10) co do braku wyposażania magazynów w sprzęt gaśniczy, podczas gdy obiekt był wyposażony w gaśnice, jednakże znajdowały się one w siedzibie "C" Technika Pożarnicza A. D., gdzie w okresie od dnia 6 grudnia 2019r. do dnia [...]r, poddane były corocznemu przeglądowi (zaświadczenie w załączeniu),
11) co do parkowania niedozwolonego pojazdu na terenie obiektu, podczas gdy zaparkowany na terenie magazynu wózek widłowy nie naruszał treści § 4 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia MSWiA, z dnia 07 czerwca 2010 r., (Dz. U. Nr 109, poz. 719 z późn; zm.), tzn. zbiornik z paliwem był opróżniony, a zasilanie akumulatorowe odcięte.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W dniu 25 listopada 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym podtrzymane zostały zarzuty oraz żądania zawarte w skardze z dnia 7 maja 2020 r.
W piśmie podniesiono, że ustalenia, które legły u podstaw decyzji organu odwoławczego zostały poczynione bazując wyłącznie na ustaleniach biegłego powołanego w zakresie postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Krajową tj. dr inż. W. P. Jest to ustna opinia złożona do protokołu w dniu [...] r., przy czym dotychczas biegły ten nie określił właściwości materiałów pirotechnicznych, które znajdowały się w magazynie. Ponadto decyzja nie uwzględnia okoliczności zabezpieczenia i wywiezienia przez funkcjonariuszy CBŚ zakwestionowanych materiałów.
Ponadto powołując się na wytyczne zawarte w opracowaniu sporządzonym przez Instytut Techniki Budowlanej: Instrukcje, Wytyczne, Poradniki nr 409/2005 "Projektowanie elementów żelbetowych i murowanych z uwagi na odporność ogniową") pełnomocnik skarżącego wywodzi, że przedmiotowy magazyn spełnia B klasę odporności pożarowej, tym samym dopuszczalne jest składowanie takiej ilości materiałów, aby gęstość obciążenia ogniowego nie przekroczyła wartości 4000 MJ/m3.
Nie wyjaśniono również, czy obiekt został wyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu dla całego obiektu, z uwzględnieniem przeznaczenia i sposobu korzystania z lokalu przez właściciela "A" S.A. w likwidacji. Nie wyjaśniono również czy instalacje elektryczne były stale podłączone do prądu.
Pominięto okoliczność umiejscowienia hydrantów na zewnątrz budynków, nie przedstawiono żadnej analizy w zakresie wydajności sieci miejskiej wodociągowej. Ponadto budynek spełnia normę określoną w "§ 12.2." Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych dotyczącą drogi pożarowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w C., zakazującą eksploatacji budynku ze względu na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru i zagrożenie dla życia.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, zwanej jak dotychczas "ustawą o PSP". Przywołując ten przepis należy jednak najpierw wskazać, że z mocy art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy o PSP, do zadań komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej należy nadzorowanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych. Z kolei przywołany powyżej 26 ust. 1 ustawy o PSP stanowi, że komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do:
1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie;
2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.
Hipoteza normy prawnej wynikającej z art. 26 ust. 1 ustawy o PSP obejmuje sytuację, w której stwierdzono naruszenie przepisów przeciwpożarowych. Z zaistnieniem stanu faktycznego, spełniającego hipotezę tej normy prawnej ustawodawca powiązał dwie kategorie uprawnień przysługujących komendantowi powiatowemu PSP.
Pierwsza kategoria to uprawnienie do wydania decyzji, nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie (art. 26 ust. 1 pkt. 1 ustawy o PSP).
Druga kategoria obejmuje natomiast uprawnienia do wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów.
Do skorzystania z uprawnień należących do tej drugiej kategorii nie wystarcza jednak samo naruszenie przepisów przeciwpożarowych. Jak bowiem wynika z części końcowej art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP naruszenie przepisów przeciwpożarowych daje organowi możliwość wydania jednej ze wskazanych tam decyzji, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Zatem koniecznym jest zaistnienie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów przeciwpożarowych.
Kontrolowana w ramach niniejszej sprawy decyzja zakazująca eksploatacji przedmiotowego magazynu należy do tej drugiej kategorii. W konsekwencji sprawowana przez sąd administracyjny kontrola jest w aspekcie wskazanych powyżej podstaw materialnoprawnych dwuetapowa. W pierwszym etapie ocenić należy, czy organ prawidłowo przyjął, że doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych. W drugim etapie ocenie podlega, czy stwierdzone uchybienia mają postać kwalifikowaną tj. czy mogą powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru.
W rozpoznawanej sprawie spór pomiędzy organem odwoławczym a skarżącym dotyczy zarówno sfery ustaleń faktycznych oraz oceny prawnej, przy czym nie wszystkie fakty ustalone przez organy mają charakter sporny. Rozstrzygnięcie zarysowanego tutaj sporu wymaga jednak w pierwszej kolejności odniesienia się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zaakcentować przy tym należy, że materiał dowodowy sprawy ogranicza się w istocie do protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych.
Czynności kontrolno-rozpoznawcze zostały przeprowadzone przez strażaków Komendy Miejskiej PSP w C., działających na podstawie imiennego upoważniania z dnia [...] r. udzielonego w imieniu Komendanta Miejskiego PSP. Upoważnienie to, w ocenie Sądu, spełnia wymogi wynikające z art. 23 ust. 4 i 8 ustawy o PSP.
Przeprowadzanie czynności kontrolno-rozpoznawcze zostało uregulowane w art. 23 ustawy o PSP. W ust. 3 tego przepisu uregulowany został zakres tych czynności, przy czym w rozpoznawanej sprawie dotyczył on punktu 1 i 9 tj. kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz postępowania z substancjami zubożającymi warstwę ozonową, fluorowanymi gazami cieplarnianymi i pozostałymi fluorowanymi gazami cieplarnianymi w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2158 oraz z 2020 r. poz. 284), wykorzystywanymi w ochronie przeciwpożarowej, a także systemami ochrony przeciwpożarowej oraz gaśnicami zawierającymi te substancje lub gazy lub od nich uzależnionymi.
Zgodnie z art. 23 ust. 13 ustawy o PSP z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych kontrolujący sporządza protokół, który podpisują kontrolujący oraz kontrolowany albo osoba przez niego upoważniona. Zgodnie zaś z ust. 14 tego przepisu kontrolowany lub osoba przez niego upoważniona mają prawo wniesienia zastrzeżeń do protokołu przed jego podpisaniem.
Analiza treści znajdującego się w aktach sprawy protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych świadczy, w ocenie Sądu, o tym, że spełnia on ustawowe wymogi dotyczące zarówno formy, jak i treści. Ponadto został on sporządzony przez powołany do tego organ państwowy (strażaków działających z upoważniania Komendanta Miejskiego) w zakresie działania tego organu. Tym samym protokół ten stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W konsekwencji stanowi on dowód zaistnienia okoliczności, które zostały w nim stwierdzone. Ustalając zatem stan faktyczny sprawy prawidłowo zatem organy oparły się na treści tego protokołu. Dodatkowo przemawia za tym okoliczność, że protokół ten został bez zastrzeżeń podpisany przez skarżącego. Jakkolwiek art. 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, nie oznacza to jednak, że organ zobligowany jest przeprowadzać taki dowód tylko dlatego, że strona kwestionuje tą treść.
W ocenie Sądu organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, w tym ustalił okoliczności kluczowe do oceny zaistnienia podstaw do zastosowania art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy o PSP. Ustalenia te zostały oparte na podstawie protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych, który jako dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, a domniemanie to nie zostało obalone w toku postępowania administracyjnego.
Poczynione przez organy ustalenia faktyczne dotyczyły najpierw samego przeprowadzenia w dniu [...] r. czynności kontrolno-rozpoznawczych w magazynie, wskazania skarżącego jako osoby odpowiedzialnej za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, charakterystyki budynku i jego otoczenia, magazynowanych w tym budynku materiałów pirotechnicznych, a także wkładów woskowych do zniczy, zniczy i materiałów dekoracyjnych.
Poczynione ustalenia faktyczne zostały odniesione przez organy do przepisów przeciwpożarowych zawartych w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 736, z późn. zm.), dalej w skrócie "u.o.p.p." oraz aktach wykonawczych do tej ustawy. W związku z tym należy wskazać, że stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 736, z późn. zm.), właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu (a także zgodnie z ust. 2 zarządca lub użytkownik), zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany: przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1), wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (pkt 2), zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie (pkt 3), zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (pkt 4), przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5), zapoznać pracowników z przepisami przeciwpożarowymi (pkt 6) oraz ustalić sposoby postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia (pkt 7).
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 ust. 1 i 2 u.o.p.p. sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. nr 109, poz. 719 . W art. 13 ust. 3 u.o.p.p. dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została z kolei zawarta delegacja ustawowa do określenia w drodze rozporządzenia, wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Na podstawie tej delegacji wydane zostało Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., nr 124. poz. 1030)
Przedstawione powyżej akty normatywne stały się dla organów podstawą do tego, aby ustalone w protokole z czynności kontrolno-sprawdzających okoliczności zakwalifikować jako naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Organ I instancji przedstawił w tym zakresie szczegółowy opis naruszeń (strony 7, 8 i częściowo 9 decyzji organu I instancji) z odniesieniem do konkretnych przepisów. Opis ten koresponduje z treścią znajdującego się w aktach sprawy protokołu (załącznik nr 2 w aktach administracyjnych), zaś syntetyczne zestawienie naruszonych przepisów znajduje się na str. 10 decyzji organu I instancji). Organ odwoławczy stwierdził zaś, że liczne fakty opisane w udostępnianej dokumentacji pokontrolnej stanowią o niezgodności z obowiązującymi wymaganiami wskazanymi m.in. w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innych przepisów wymienionych w protokole i decyzji organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał także na niezgodności z wymaganiami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 1065). Przeciwpożarowe wymagania techniczno-budowlane dla budynków określone zostały m.in. w dziale VI rozporządzenia - zatytułowanym "Bezpieczeństwo pożarowe". Jakkolwiek organ odwoławczy nie sprecyzował, których konkretnie jednostek redakcyjnych tego rozporządzenia dotyczą stwierdzone nieprawidłowości, to jednak wskazał, że budynek o powierzchni prawie pięciu tysięcy metrów kwadratowych, ze względu na ustaloną gęstość obciążenia pożarowego na poziomie około 3000 MJ/m2 powinien być wykonany w klasie B odporności przeciwpożarowej. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości to, że jest do nawiązanie do § 212 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym wymóg wykonania w klasie B obejmuje budynki w przedziale odporności ogniowej od 2000 MJ/m2 do 4000 MJ/m2 oraz zawartych w przepisach tego rozporządzenia wymogów dotyczących klasy B. W kontekście powierzchni magazynu słusznie zaś organ przywołał wymóg zastosowania zamknięć i wydzieleń. Uzasadnieniem takiego wymogu jest tutaj § 228 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym dla budynku niskiego przy gęstości obciążenia ogniowego w przedziale od 2000 MJ/m2 do 4000 MJ/m2 dopuszczalna wielkość strefy pożarowej wynosi 2000 m2. Tymczasem wobec nie wydzielenia stref pożarowych, nie budzi wątpliwości Sądu to, że przywołany tutaj wymóg nie został spełniony, gdyż magazyn o powierzchni ponad 5000 m2 tworzy w istocie jedną strefę pożarową.
Należy także wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1545) materiały pirotechniczne tj. materiały lub mieszaniny materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym, są materiałami wybuchowymi. Słusznie zatem organ I instancji przyjął, a organ odwoławczy zaakceptował stanowisko, wedle którego przedmiotowy magazyn stanowi "magazyn bazowy" w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2010, nr 222, poz. 1451) (pozostającym w mocy na podstawie art. 170 ww. ustawy), co powoduje, że powinien on spełniać określone przepisami tego rozporządzenia wymagania zapewniające ochronę życia lub zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska naturalnego. Organ I instancji szczegółowo opisał na czym polega ich niespełnienie, a organ odwoławczy podzielił to stanowisko.
Kluczowe znaczenie dla sprawy ma to, czy stwierdzone naruszenia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. W tym zakresie organ odwoławczy wyeksponował zagrożenia za strony instalacji elektrycznej oraz ze strony transportu wewnętrznego wykonywanego w oparciu o wykorzystywanie wózka widłowego z silnikiem zasilanym gazem propan-butan. W ocenie Sądu zagrożenie ze strony instalacji elektrycznej mieści się w hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy o PSP tj. może powodować zagrożenie dla życia ludzi i, powoduje bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest dokumentacja fotograficzna zamieszczona w protokole z czynności kontrolnych, korespondująca z opisem stwierdzonych w tym zakresie nieprawidłowości. Oceny tej, zdaniem Są nie niweczy okoliczność, że w dacie kontroli instalacja elektryczna w budynku została odłączona od źródła zasilania. Przeciwnie, okoliczność ta może być uznana za dodatkowe potwierdzenie jej złego stanu technicznego, gdyż odłączenie od źródła zasilania może służyć wykluczeniu ryzyka związanego z pozostawieniem instalacji pod napięciem. Przede wszystkim jednak nie sposób zakładać, że dalsza działalność w przedmiotowym, gdyby ją dopuścić, to prowadzona byłaby bez korzystania z energii elektrycznej.
Wykonywanie transportu wewnętrznego wózkiem widłowym z zasilanym gazem propan-butan, ze zbiornika zamontowanego na pojeździe (wózek wraz ze zbiornikiem jest widoczny na zdjęciu znajdującym się w protokole z kontroli) również może powodować zagrożenie dla życia ludzi i powoduje bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru, zwłaszcza ze względu na to, że odbywa się w zamkniętym pomieszczeniu, jakim jest sporny magazyn. Oceny tej nie podważają, podniesione dopiero w skardze, twierdzenia strony dotyczące opróżnienia zbiornika na gaz i odłączenia zasilania akumulatorowego w wózku widłowym. Ze względu na znaczną wysokość regałów połączoną ze składowaniem towaru na paletach transportowych (co widać na dokumentacji zdjęciowej zamieszczonej w protokole z kontroli) wykonywanie czynności magazynowych wymaga bowiem korzystania z wózka widłowego. Nie sposób w związku z tym przyjąć, że widoczny na zdjęciu wózek widłowy znajduje w magazynie jedynie w celach postojowych.
W ocenie Sądu również skala pozostałych naruszeń, szczegółowo opisanych w protokole, a potem w decyzji organu I instancji, zwłaszcza ze względu na ustaloną przez organy ilość materiałów pirotechnicznych przechowywanych w przedmiotowym magazynie bez wątpienia powoduje, że naruszenia te przyjmują postać kwalifikowaną tj. mogą powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Zaakcentować przy tym należy, że o skali zagrożenia świadczy stwierdzenie zwarte w przywołanej przez organy opinii biegłego z zakresu materiałów wybuchowych, że przedmiotowy magazyn ze względu na konstrukcję i wyposażenie jest niewłaściwym obiektem do składowania wyrobów pirotechnicznych powyżej 1 tony. Tymczasem ustalenia organów wskazują na wielkość 300 ton materiałów pirotechnicznych już po usunięciu części materiałów. Zdaniem Sądu materiał dowodowy w sprawie, w tym przywołana przez organy opinia biegłego, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w razie powstania pożaru, nagromadzone materiały pirotechniczne spowodowałyby wybuch masowy, co świadczy o bardzo dużej skali zagrożenia.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że żaden z nich nie okazał sią zasadny.
W ocenie Sądu ustalony przez organy stan faktyczny bez wątpienia świadczy o zaistnieniu niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także niepowetowanej szkody materialnej. Tym samym na zasadzie art. 10 § 2 k.p.a. organy były uprawnione do tego, aby odstąpić od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Czynności kontrolno-rozpoznawcze zostały natomiast przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie, omówionymi powyżej regulacjami prawnymi. Organy nie naruszyły również art. 86 k.p.a., gdyż ze względu na treść protokołu z czynności kontrolno-rozpoznawczych wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione. Z tych samych względów organ odwoławczy nie był zobligowany do tego aby przeprowadzić dowód z opinii wymienionych przez pełnomocnika skarżącego w części końcowej odwołania.
Wbrew zarzutom skargi organy wyjaśniły wszystkie istotne sprawy dla okoliczności faktyczne. Ponad wszelką wątpliwość ustaliły zaistnienie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę przyznał, że osobom kontrolującym trudno było precyzyjnie ustalić, jaka jest ilość zgromadzonych materiałów palnych w przedmiotowym magazynie. Jednak, w ocenie Sądu, przy tak znaczącej skali nieprawidłowości oraz widocznej, choćby na zdjęciach zamieszczonych w protokole z czynności kontrolno-operacyjnych, ilości materiałów pirotechnicznych, istnienie zagrożeń, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP nie budziło wątpliwości, stąd prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w celu dokładniejszego ustalenia czy ilości, czy rodzaju zgromadzonych materiałów pirotechnicznych nie miałoby żadnego wpływu na ocenę zasadności wydanego zakazu eksploatacji.
Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z opinii i ekspertyz wymienionych w skardze zaakcentować należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był na tyle przekonujący, że zdaniem Sądu brak było podstaw do przeprowadzania dalszych dowodów. Organ administracji publicznej nie jest zobligowany do uwzględniania zgłoszonych wniosków dowodowych w sytuacji, gdy zgromadzony już w sprawie materiał dowodowy uznaje za wiarygodny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, w której ustalenia dotyczące stanu faktycznego oparte zostały o dokument urzędowy, korzystający z domniemania zgodności ze stanem faktycznym sprawy.
Słusznie natomiast strona skarżąca dostrzegła, że odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wprost wskazał, że czyni to względem niektórych zarzutów i "interpretacji" przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego. Niemniej w sytuacji, w której żaden z zarzutów odwołania nie był, według oceny Sądu, uzasadniony uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik postępowania.
W ocenie Sądu udział skarżącego w czynnościach kontrolnych pozostawałby bez wpływu na wynik sprawy, a to ze względu na ewidentny charakter stwierdzonych naruszeń i wielką skalę zagrożeń z nimi związanych. Ponadto, jak wynika z protokołu, czynności kontrolno-rozpoznawcze zostały przeprowadzone w obecności pracownika skarżącego, a sam skarżący podpisał przedstawiony mu protokół bez zastrzeżeń. Nie doszło więc do zarzucanego w skardze naruszenia art. 8 w związku z art. 79 k.p.a.
Nie mogły także odnieść zarzuty dotyczące braku możliwości wykonania decyzji ze względu na tymczasowe aresztowanie skarżącego, jak również przekazania kluczy do obiektu Prokuraturze Krajowej. Ponadto składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pełnomocnik skarżącego w istocie sam zaprzeczył takiej niemożliwości wykonania decyzji.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego dotyczącym powodów braku gaśnic, ponadto obowiązki dotyczące konserwacji i przeglądów gaśnic nie usprawiedliwiają ich braku w obiekcie.
Nie mogło odnieść skutku ograniczenie się przez stronę skarżącą jedynie do podważania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy na podstawie wskazanego powyżej protokołu czy wniosków wynikających z przywołanej w nim opinii biegłego. W sytuacji gdy uprawniony podmiot zgodnie z obowiązującą regulacją prawną przeprowadził czynności kontrolno-rozpoznawcze stwierdzające nieprawidłowości, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy o PSP, strona kwestionująca te ustalenia nie może ograniczać się wyłącznie do sygnalizowania potrzeby przeprowadzenia określonych dowód (opinii, ekspertyz) lecz wykazując aktywność powinna dostarczyć materiał dowodowy na poparcie podnoszonych przez siebie twierdzeń, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona ta jest przedsiębiorcą, kwestionowane okoliczności dotyczącą prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Z tych samych powodów nie mogły odnieść skutku wywody zawarte w dodatkowym piśmie pełnomocnika skarżącego złożonym tutejszemu Sądowi w dniu 25 listopada 2020 r.
Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz 374, ze zm.), albowiem w związku intensyfikacją rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.