II SA/GL 752/22

II SA/Gl 752/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 67 ust.1 pkt 1 i 4, art. 72 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Tomasz Dziuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2022 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 marca 2022 r. nr SKO.K/41.3/167/2022/2485/KS w przedmiocie unieważnienia egzaminu na prawo jazdy oddala skargę
Uzasadnienie
Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia 21 stycznia 2022 r., nr[...] , działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej - k.p.a.), art. 67 ust.1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm. – dalej u.k.p.), unieważnił egzamin państwowy, praktyczny na prawo jazdy kategorii "B", przeprowadzony w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w B. w dniu 7 października 2021 r. przez egzaminatora L. S. (dalej: strona, skarżąca), wobec M. S.
W uzasadnieniu organ podał m. in., że stwierdził rozbieżności występujące pomiędzy arkuszem przebiegu egzaminu a zarejestrowanym jego przebiegiem. Jak wynika z arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy osoba egzaminowana uzyskała z egzaminu wynik negatywny, gdyż stworzyła zagrożenie podczas skrętu w prawo najeżdżając na pachołek. Egzaminator w uwagach wpisał, że osoba egzaminowana stworzyła zagrożenie podczas skrętu w prawo (najazd na pachołek, egzamin przerwany). Stwierdzono nieprawidłowości świadczące o tym, że egzaminator naruszył zasady egzaminowania. Poinformował osobę egzaminowaną: "I proszę, jedziemy, gdzie Pani cofa? Przecież tu są egzaminy! Proszę, jedziemy w prawo". Osobie egzaminowanej zgasł silnik. Osoba egzaminowana korygując tor jazdy ponownie wykonała manewr skrętu w prawo i ruszyła pojazdem egzaminacyjnym do przodu, najeżdżając na pachołek. Inny egzaminator, znajdujący się tuż obok na placu manewrowym, widząc sytuację wykonał gest machania ręką, aby osoba egzaminowana zatrzymała pojazd. Wyciągnął pachołek spod kół pojazdu egzaminacyjnego. W wyniku tej sytuacji egzamin został przerwany. Organ stwierdził, iż egzaminator nierzetelnie wypełnił swoje obowiązki, ponieważ swoim postępowaniem naruszył § 27 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1206 z późń. zm.). Podczas części praktycznej egzaminu państwowego egzaminator przekazuje osobie egzaminowanej polecenia dotyczące kierunku jazdy lub wykonania określonego zadania egzaminacyjnego; polecenia te nie mogą być sprzeczne z obowiązującymi na drodze zasadami ruchu drogowego lub stwarzać możliwości zagrożenia jego bezpieczeństwa. Egzaminator swoim postępowaniem negatywnie wpłynął na sposób jazdy oraz zachowanie osoby egzaminowanej. Sposób informowania przez egzaminatora o miejscu do wykonywania kolejnego zadania należy uznać za nieprawidłowy. Egzaminator wydając nieprecyzyjnie polecenia wykonania manewru skrętu w prawo, nie wskazując dokładnego przemieszczenia się pomiędzy stanowiskami egzaminacyjnymi (na których wykonywane były inne zadania egzaminacyjne), stworzył osobie egzaminowanej dodatkowe utrudnienie. Osoba egzaminowana, będąc pod wpływem stresu spowodowanym egzaminem praktycznym na prawo jazdy, powinna otrzymywać proste i czytelne komunikaty od egzaminatora. Ponadto powyższa sytuacja, która doprowadziła do przerwania egzaminu, powstała pomiędzy wykonywanymi zadaniami. Osoba egzaminowana, nie będąc tego świadoma, naraziła się na "ponadprogramową", niewymaganą weryfikację swoich działań. W przedmiotowym przypadku nie można obarczać winą osoby egzaminowanej, gdyż wydając nieprecyzyjnie polecenia wykonania manewru skrętu w prawo oraz nie wskazując dokładnego sposobu przemieszczania się pomiędzy stanowiskami egzaminacyjnymi, egzaminator doprowadził do sytuacji, w której to osoba egzaminowana najechała na pachołek. Egzaminator pozbawił tą osobę możliwości wykonania kolejnego zadania, jakim jest "Ruszanie z miejsca do przodu na wzniesieniu". Powstała sytuacja obciąża przede wszystkim egzaminatora. Egzaminator naruszył zapisy § 29 pkt 2 rozporządzenia. Powinien był wskazać konkretny kierunek jazdy, poprzez wskazanie ręką lub powinien werbalnie określić sposób omijania pachołków, toru jazdy lub osobistego usunięcia przeszkód. Zgodnie z § 16 pkt 1 ww. rozporządzenia egzaminator przerywa egzamin państwowy, jeżeli zaistniały przestanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia". W przedmiotowym przypadku wymieniona przesłanka nie zaistniała.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła przez pełnomocnika strona. Zarzucono m. in. naruszenie:
– art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., polegające na jego zastosowaniu, w sytuacji, gdy w sprawie nie ziściły się przesłanki łączne do unieważnienia egzaminu państwowego, egzamin był bowiem przeprowadzony zgodnie z przepisami ustawy, nie wystąpiły nieprawidłowości, które miałyby wpływ na wynik egzaminu;
– § 16 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w związku z nieracjonalną wykładnią normy art. 52 u.k.p., polegającą na przyjęciu braku dopuszczalności przerwania egzaminu praktycznego, odbywającego się na placu manewrowym w sytuacji, gdy zachowanie zdającej osoby stwarza bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia innych uczestników ruchu na placu manewrowym;
– art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującej przyjęciem, że zagrożenie bezpieczeństwa stworzył egzaminator, a nie osoba egzaminowana.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) decyzją z dnia 31 marca 2022 r., nr SKO.K/41.3/167/2022/2485/KS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał m. in., że egzaminator bezpodstawnie zakończyła egzamin przed wykonaniem przez egzaminowaną wszystkich zadań określonych zakresem egzaminu, czym naruszyła przepis art. 52 ust. 2 u.k.p., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem egzaminowana nie mogła kontynuować egzaminu. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania przepisu art. 72 ust. 1 u.k.p. i unieważnienia egzaminu. Tor jazdy, po którym miała poruszać się osoba egzaminowana, nie był jednoznacznie oznaczony. Egzaminowana miała w zasadzie poruszać się po placu manewrowym tylko według wskazówek egzaminatora. Widząc problemy egzaminowanej z wyborem toru jazdy, egzaminator nie próbowała choćby gestykulacją (wbrew twierdzeniu samej strony) pokazać egzaminowanej oczekiwany tor jazdy. Egzaminator coraz bardziej zirytowanym tonem powtarzała tylko dyspozycję jazdy w prawo, co w żaden sposób nie pomagało egzaminowanej, a wręcz powodowało jeszcze większy stres. Ponadto pachołek, na który najechała egzaminowana, nie spełniał wymogów dotyczących wysokości dla egzaminów na prawo jazdy kategorii B i znajdował się na innym placu egzaminacyjnym. Ustawodawca przewidział dla tej kategorii prawa jazdy pachołek nie mniejszy niż 50 cm, właśnie z tej przyczyny, by był on możliwy do dostrzeżenia z kabiny pojazdu. Oznacza to, że najechanie na niższy pachołek nie może podlegać ocenie. Gdyby egzaminator wyjaśniła egzaminowanej, w jaki sposób powinna dojechać na miejsce rozpoczęcia kolejnego zadania egzaminacyjnego, choćby poprzez pokazanie toru jazdy gestem, czy bardziej opisowo, do zaistniałej sytuacji by nie doszło. Co więcej, widząc dezorientację egzaminowanej, egzaminator reagowała wyłącznie podniesieniem głosu i poirytowaniem, zamiast jasno przekazać informację, gdzie konkretnie ma jechać.
Skargę na powyższą decyzję złożyła przez pełnomocnika strona. Zarzucono naruszenie:
– art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., polegające na jej zastosowaniu, w sytuacji, gdy w sprawie nie ziściły się przesłanki łączne do unieważnienia egzaminu państwowego, egzamin był bowiem przeprowadzony zgodnie z przepisami ustawy, nie wystąpiły nieprawidłowości, które miałyby wpływ na wynik egzaminu;
– art. 52 ust. 2 u.k.p., polegające na przyjęciu, że nieuzasadnionym było jego zastosowanie przez egzaminatora, podczas gdy zachowanie osoby zdającej egzamin stwarzało bezpośrednie zagrożenie zdrowia i życia innych uczestników ruchu na placu manewrowym;
– art. 52 ust. 2 u.k.p. w zw. z § 16 ust. 1 pkt 1 oraz § 12 ust. 2 i ust. 3 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2019 r., polegające na przyjęciu, że przesłanka dopuszczalności przerwania egzaminu praktycznego odbywającego się na placu manewrowym, gdy osoba zdająca egzamin kieruje pojazdem w sposób stwarzający zagrożenie bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego lub naraża swoje życie i zdrowie na uszczerbek, ograniczona jest wyłącznie do oceny wykonywanych zadań przez zdającego, z wyłączeniem zachowania zdającego pomiędzy wykonywanymi zadaniami;
– art. 7, 8, 10, 75 § 1, 77, 78 § 1, 80 i 81 k.p.a., z uwagi na przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia wskazanych w wymienionych przepisach zasad, naruszając tym samym słuszny interes strony oraz wzruszając zaufanie skarżącej do organów administracji publicznej, w szczególności poprzez: nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie rozprawy oraz nieuwzględnienie żądania o przeprowadzenie dowodu z zeznań wnioskowanego przez skarżącą świadka, którego zeznania, jako egzaminatora nadzorującego, miały znaczenie dla sprawy oraz uznanie jako nadrzędnej zasady ekonomiki i prostoty postępowania administracyjnego nad zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania i zasady wysłuchania stron.
Na tej podstawie wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podano m. in., że egzaminator był uprawniony do oceny zachowania zdającej w trakcie egzaminu, tj. nie tylko w trakcie wykonywania poszczególnych zadań, ale również zachowania pomiędzy poszczególnymi zadaniami, z punktu widzenia, czy osoba egzaminowana, kierując pojazdem na placu manewrowym, stwarza zagrożenie bezpośrednio zdrowiu i życiu uczestników ruchu drogowego. Egzaminator stwierdzając, że zdająca nie wykonuje jego poleceń, nie panuje nad pojazdem, a zatem stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia innych uczestników placu manewrowego, przerwał egzamin. Nie ma znaczenia wysokość pachołka najechanego lub potrąconego przez osobę egzaminowaną. Egzaminowana najechała na pachołek mniejszy niż 50 cm, jednakże nie w trakcie wykonywania zadania, a w trakcie przejazdu do stanowiska przeznaczonego na wykonanie kolejnego zdania. Wysokość pachoła ma znaczenie w trakcie wykonywania zadań. Nie oznacza to jednak, że potrącenie, czy najechanie na pachołek z innego stanowiska przez egzaminowaną, jest wyłączone z zachowania mogącego stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Nie sposób przyjąć, aby wydane polecenie było nieprecyzyjną informacją, która u racjonalnie myślącej osoby mogłaby spowodować wątpliwości, w jakim kierunku należy jechać.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 4 u.k.p. marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego m. in. unieważnia egzamin.
Z posiadania przez marszałka województwa nadzorczych uprawnień nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych wynikają uprawnienia do podejmowania konkretnych czynności i aktów, stanowiących reakcję na nieprawidłowości polegające na naruszeniu zasad wynikających z przepisów rozdziału 9 i 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (art. 49-66). Kompetencja marszałka województwa nie została ograniczona tylko do nadzoru nad przebiegiem egzaminu państwowego, ale obejmuje całość czynności związanych z jego przeprowadzaniem. Uprawnienia nadzorcze obejmują zatem nie tylko czuwanie nad stroną organizacyjno-prawną, ale również nad rzetelnością czynności wykonywanych przez egzaminatora w zakresie sprawdzania wiedzy i umiejętności zdającego.
Z kolei zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p. marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
Przy tym, "Część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego" (art. 52 ust. 2 u.k.p.).
Zasady przeprowadzania egzaminów praktycznych na prawo jazdy określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach.
§16 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wskazuje, że egzaminator przerywa egzamin państwowy m. in. wtedy, jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia.
Posłużenie się w art. 52 ust. 2 u.k.p. przez ustawodawcę sformułowaniem "jedynie w przypadku" stanowi wyraźne wskazanie, że tylko zaistnienie sytuacji, w której "zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego" jest podstawą do przerwania egzaminu (np. wyrok NSA z dnia 2 października 2019 r., I OSK 366/18).
Cechami zachowania osoby zdającej egzamin, które decydują, iż jest to zachowanie skutkujące zakończeniem egzaminu są rodzaj i bliskość zagrożenia (zagrożenie dla życia i zdrowia, zagrożenie bezpośrednie). Z punktu widzenia bezpieczeństwa istotne jest prawo przerwania egzaminu jedynie w sytuacji stwierdzenia, że egzaminowany nie posiada wystarczających umiejętności kierowania pojazdem, przez co stwarza zagrożenie. W takiej sytuacji nie tylko można, ale wręcz trzeba zakończyć egzamin przed wykonaniem wszystkich czynności egzaminacyjnych.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zaistniały przesłanki do przerwania egzaminu w oparciu o powyższe regulacje. W dokumentacji egzaminacyjnej i w toku postępowania administracyjnego nie ustalono, by "zachowanie osoby zdającej zagrażało bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego" w rozumieniu art. 52 ust. 2 u.k.p.
Jak ustaliły organy tor, po którym miała poruszać się osoba egzaminowana, nie był jednoznacznie oznaczony. Egzaminowana miała poruszać się po placu manewrowym według wskazówek egzaminatora. Widząc problemy osoby egzaminowanej z wyborem kierunku jazdy egzaminator nie próbowała w żaden precyzyjny sposób wskazać na oczekiwany tor jazdy. Egzaminator coraz bardziej zirytowanym tonem, urągającym standardom osób, którym powierzono wykonywanie zadań publicznych, powtarzała tylko dyspozycję jazdy w prawo, co nie pomagało egzaminowanej, a wzmagało stres.
Zachowanie się skarżącej mogło stres osoby egzaminowanej spotęgować, co w konsekwencji mogło doprowadzić do zaistnienia zdarzenia, które skarżąca oceniła jako dające podstawę do zakończenia egzaminu z wynikiem negatywnym na podstawie art. 52 ust. 2 u.k.p. Nie można też twierdzić, że na dodatkowy stres osoba egzaminowana powinna być zawsze przygotowana, skoro takie założenia nie mają podstawy prawnej. Tym samym działanie w dodatkowym stresie, spowodowanym przez samego egzaminatora, nie może być uznane za normę, gdy idzie o wymogi przeprowadzenia egzaminu we właściwych warunkach (por. wyrok WSA w Gliwicach z 12 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Gl 904/20).
Co więcej, jak ustalono, pachołek, na który najechała osoba egzaminowana (co było bezpośrednią przyczyną przerwania egzaminu), nie spełniał wymogów dotyczących wysokości dla egzaminów na prawo jazdy kategorii B (§29 pkt 2 ww. rozporządzenia), był za niski i znajdował się na innym placu egzaminacyjnym. Prawodawca przewidział dla tej kategorii prawa jazdy pachołek nie mniejszy niż 50 cm, właśnie z tej przyczyny, by był on możliwy do dostrzeżenia z kabiny pojazdu. Oznacza to, że najechanie na niższy pachołek nie może skutkować negatywnie dla osoby egzaminowanej, niezależnie od tego, na jakim etapie egzaminu na niego najechała. Na pewno nie można w tej sytuacji zarzucać jej, że stworzyła bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia uczestników ruchu drogowego.
Zatem, egzaminator bezpodstawnie zakończyła egzamin przed wykonaniem przez egzaminowaną wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań na prawo jazdy kategorii B, czym naruszyła przepis art. 52 ust. 2 u.k.p., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem osoba egzaminowana nie mogła kontynuować swych zadań. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p. i unieważnienia egzaminu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane w sposób dowolny.
Przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie było w niniejszej sprawie obligatoryjne (art. 89 §1 i 2 k.p.a.), tak jak i przesłuchiwanie dalszych świadków.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach, w tym nagraniu z przebiegu egzaminu (które było wystarczające do ustalenia stanu faktycznego w niezbędnym zakresie) i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).
Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo, pomijając część dowodów. Te dowody, które zostały zgromadzone, w tym o charakterze obiektywnym, jak nagranie, dają wystarczający obraz sytuacji i przebiegu egzaminu.
Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym (art. 10 §1 k.p.a.) koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził naruszenia tego przepisu w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Skarżąca mogła szeroko wypowiedzieć się w toku postępowania.
Nie doszło do naruszenia art. 7, 8, 10, 75, 77 § 1, 80, 81, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 52 ust. 2, 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., § 12 ust. 2 i 3, §16 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, ani też innych przepisów w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.