II SA/Gl 720/25

II SA/Gl 720/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Rafał Wolnik /przewodniczący/
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1439
art. 9g
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 marca 2025 r. nr SKO.OS/41.9/144/2025/3046/KS w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta J. (organ I instancji) decyzją z dnia 23 stycznia 2025r. nałożył na R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (spółka, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12 847 zł za niewykonanie w 2022 r. obowiązku osiągnięcia, w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 25% wagowo.
Organ I instancji ustalił, że poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu dla odpadów odebranych od właścicieli nieruchomości w 2022 r. wyniósł 7,57%. Spółka nie osiągnęła w 2022 r. wymaganego przepisami poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 25% wagowo. Ustalił nadto, że w sprawie został popełniony delikt administracyjny, określony w art. 9x ust. 2 pkt 1u.c.p.g., który podlega karze pieniężnej. Uznał, że nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od nałożenia kary.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.pa., art. 7a k.pa., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 §3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu czy spółka miała jakikolwiek wpływ na wykonanie obowiązków, o których mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439 - dalej "u.c.p.g.") w kontekście funkcjonujących na terenie J. punktów skupu surowców wtórnych (miejsc magazynowania odpadów), a także czy podjęcie jakichkolwiek działań przez spółkę w tym kontekście dawałaby możliwość osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu; niezebraniu w sposób wyczerpujący i błędnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego; błędnym uznaniu, że spółka nie osiągnęła wymaganych poziomów z własnej winy; niedokonaniu na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od spółki, w konsekwencji uznaniu, że spółka powinna osiągnąć poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu na podstawie art. 9g u.c.p.g., niezastosowaniu przez organ I instancji przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść spółka zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7a k.p.a, w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców; pominięciu wyjaśnień spółki złożonych w piśmie z dnia 28 listopada 2024 r.; braku wyjaśnienia okoliczności, czy gmina w pełni wywiązuje się z obowiązku prowadzenia działań informacyjnych i edukacyjnych w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi, w szczególności w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych; nieprawidłowym ustaleniu, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu; błędnym przyjęciu, że spółka zawierając umowy z przedsiębiorcami miała możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych wysokość poziomów; błędnym uznaniu, że skoro ustawodawca wprost w przepisie nie uzależnia uzyskania odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu od jakości strumienia odpadów komunalnych, to brak prawidłowej segregacji przez właścicieli nieruchomości nie ma wpływu na ostateczne ociągnięcie poziomu recyklingu przez podmiot odbierający; błędnym przyjęciu, że prawidłowym sposobem osiągnięcia wymaganych przepisami prawa poziomów recyklingu przez gminę jest egzekwowanie od przedsiębiorców osiągnięcia przez siebie tychże poziomów; błędnym przyjęciu, że różnica w wysokości poziomu osiągniętego przez spółkę nie wyczerpuje przesłanki znikomego naruszenia prawa; błędnym przyjęciu, że spółka jako podmiot profesjonalny jest w stanie zorganizować swoją działalność w sposób zapewniający osiągnięcie wymaganych poziomów; błędnym przyjęciu, że spółka ma wpływ na sposób postępowania z odpadami przez właścicieli nieruchomości; błędnym przyjęciu, że odstąpienie od nałożenia kary nie spełni jej celów, a także wydanie zaskarżonej decyzji: z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10,k.p.a. art. 11 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku, z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez pominięcie słusznego interesu spółki; z naruszeniem reguł wskazanych wart. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców, polegającym na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji : z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 189d pkt 1, 2 i 5 k.p.a. w związku art. 189t § 1 ust. 1 k.p.a, poprzez ich niezastosowanie: z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 9g u.c.p.g. w związku z art. art. 14 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r., poprzez uznanie, że spółka nie wypełniła nałożonych na nią obowiązków z własnej winy: z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. 9x ust. 3 u.c.p.g. w związku z art. 14 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r., poprzez uznanie, że Odwołująca nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 9g u.c.p.g. i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, podczas gdy spółka nie miała wpływu na ich nieosiągnięcie, zatem nałożenie kary administracyjnej było bezpodstawne. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, względnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na stronę W przypadku nieuwzględnienia powyższego przez organ I instancji wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na spółkę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.
Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO, organ odwoławczy), zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania i zacytował przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie.
Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne są prawidłowe i nie były kwestionowane przez skarżącą. Z ustaleń tych wynika m.in., że odbierała ona odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych z terenu gminy. Strona działa na podstawie umów z właścicielami nieruchomości. Organ I instancji ustalił na podstawie sprawozdania w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, że łączna masa wytworzonych odpadów komunalnych, wyrażona w Mg wyniosła 19,5523 Mg, a łączna masa odebranych odpadów komunalnych wyniosła 258,1400 Mg. Poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wyniósł 7,57 %, podczas gdy wymagany przepisami prawa poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych za 2022 r. winien był wynieść 25%. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie został popełniony delikt administracyjny, określony w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., który podlega karze obliczanej zgodnie z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (obecnie t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 647) i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. W SKO organ I instancji prawidłowo i zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie orzekł o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości w wysokości 12 847 zł za niewykonanie w 2022 r. obowiązku osiągnięcia, w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych.
Odnosząc się do twierdzeń i argumentów odwołania organ odwoławczy wskazał, że postępowanie na żadnym etapie nie stało się bezprzedmiotowe i brak było podstaw do jego umorzenia. Obszernie uzasadnił też niezastosowanie w sprawie dobrodziejstw wynikających z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., powołując przy tym bogate orzecznictwo sądów administracyjnych.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła:
a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 §3 k.p.aw związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności nie wyjaśnieniu czy spółka miała jakikolwiek wpływ na wykonanie obowiązków, o których mowa w art. 9g u,c,p,g., niezebraniu w sposób wyczerpujący i błędnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego,
- błędnym uznaniu, że spółka nie osiągnęła wymaganych poziomów z własnej winy,
- niedokonaniu na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność polegającą na tym, że brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od spółki,
- niezastosowaniu przez organ I instancji przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść spółki, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7a k.p.a, w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy,
- pominięciu wyjaśnień spółki złożonych w piśmie z dnia 28 listopada 2024 r.,
- błędnym przyjęciu, że spółka zawierając umowy z przedsiębiorcami miała możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych wysokość poziomów,
- błędnym uznaniu, że skoro ustawodawca wprost w przepisie nie uzależnia uzyskania odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu od jakości strumienia odpadów komunalnych, to brak prawidłowej segregacji przez właścicieli nieruchomości nie ma wpływu na ostateczne ociągnięcie poziomu recyklingu przez podmiot odbierający, ,błędnym przyjęciu, że różnica w wysokości poziomu osiągniętego przez spółkę nie wyczerpuje przesłanki znikomego naruszenia prawa, podczas, gdy z całą pewnością stanowi to znikome naruszenie, a to w kontekście osiągnięcia w roku 2022 r. przez Gminę wymaganego od niej poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu na poziomie 30,73%, przy wymaganym przez ustawodawcę poziomie 25%,
- błędnym przyjęciu, że spółka jako podmiot profesjonalny jest w stanie zorganizować swoją działalność w sposób zapewniający osiągnięcie wymaganych poziomów,
- błędnym przyjęciu, że odstąpienie od nałożenia kary nie spełni jej celów,
b) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie słusznego interesu spółki, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie,
c) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 §1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - polegającym na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,
d) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 189d pkt 1, 2 i 5 w związku z art. 189f §1 ust. 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie,
e) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 9g u.c.p.g. w zw. z art. art. 14 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r., poprzez uznanie, że spółka nie wypełniła nałożonych na nią obowiązków z własnej winy,
f) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. 9x ust. 3 u.c.p.g. w związku z art. 14 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r., poprzez uznanie, że spółka nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 9g u.c.p.g. i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, podczas gdy spółka nie miała wpływu na ich nieosiągnięcie, zatem nałożenie kary administracyjnej było bezpodstawne. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania przez organ I instancji względnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na spółkę. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku przez organ I instancji, wniosła o:uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na spółkę względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji wraz z wyraźnym wskazaniem wytycznych w zakresie wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie. W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 9g u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów:
1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1;
2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1;
3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a.
Niedopełnienie powyższych obowiązków skutkuje nałożeniem sankcji finansowej, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g., zgodnie z którym przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu:
1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu;
2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania;
3) składowania.
Metoda ustalania wysokości tej kary określona została w art. 9x ust. 3 i 4 u.c.p.g.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2849/21).
W konsekwencji należy uznać, że prowadząc postępowanie w sprawie właściwy organ nie bada innych okoliczności sprawy, takich jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej. Bez znaczenia jest tu również fakt osiągnięcia poziomu recyklingu przez daną jednostkę samorządu terytorialnego, czy też adekwatność podejmowanych przez nią działań.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż kontrolowane rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Skarżąca jest podmiotem odbierającym odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości niezamieszkałych. Bezsporne jest w sprawie, że we wskazanym okresie, tj. w roku 2022 nie osiągnęła wymaganych prawem poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia. Zasadne było zatem wymierzenie kary. Sam sposób jej ustalenia i wysokość nie jest kwestionowana przez skarżącą, a Sąd uznaje, że została ustalona prawidłowo.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, że nie są one zasadne. W szczególności nie są zasadne te zarzuty i okoliczności, które w ocenie skarżącej miałyby uwolnić ją od odpowiedzialności na zasadach określonych w 189f § 1 k.p.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tego rodzaju sprawach, tj. w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g., art. 189f k.p.a. może być stosowany (zob. uchwała NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21). Pamiętać jednak należy, że instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2020). Stwierdzenie naruszenia prawa musi być więc bezsporne i stanowi punkt wyjścia do oceny, czy istnieje w ogóle podstawa (potrzeba) do odstępowania od nałożenia kary. Dopiero w następnej kolejności, można rozważać wagę naruszenia prawa i jego skutki. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnił przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się natomiast stopnie naruszenia prawa takie jak: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary. W takim przypadku należy uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969).
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. Organy dokonały analizy możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Jak jednak wskazały, na przeszkodzie temu stanęły dwie okoliczności. Pierwsza to niezaprzestanie przez skarżąca naruszenia prawa. Druga to waga naruszenia. Jest nią znaczące naruszenie zasad gospodarowania odpadami. Takie stanowisko zostało dostatecznie uzasadnione przez organy obu instancji, a Sąd to stanowisko podziela.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnym. Podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Skarżąca Spółka jako profesjonalista w branży, działająca od wielu lat, powinna być świadoma konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Nie sposób też nie zauważyć, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu dotyczy całego roku kalendarzowego. Wydaje się zatem, że monitorowanie na bieżąco morfologii odpadów pozwoliłoby na podjęcie w odpowiednim momencie działań zmierzających do uniknięcia sytuacji, w której dochodzi do naruszenia przepisów u.c.p.g. skutkujących nałożeniem kary administracyjnej.
W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 oraz art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, nie powstały bowiem wątpliwości, o których mowa w tych przepisach - obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym wymaganego poziomu recyklingu został wprost przewidziany w art. 9g ust. 1 u.c.p.g.
Ponadto w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. - decyzje organów obydwu instancji zostały bowiem wydane w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności spełniającego warunki określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a także w art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Rozstrzygnięcia organów obydwu instancji, zostały wydane na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie składu orzekającego ustalenie wysokości kary nastąpiło prawidłowo. Dlatego wszystkie zarzuty w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione,
Rozpoznając skargę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń, zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w rozpatrywanej sprawie. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w wystarczającym stopniu a rozstrzygnięcia organów administracji szczegółowo i logicznie uzasadnione. Wskazywane przez skarżącą okoliczności, które w jej ocenie nie zostały należycie wyjaśnione, pozostają w ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy, a to wobec naprowadzonych wyżej wywodów.
Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 powołanej ustawy, a to wobec wniosku organu i braku żądania przeprowadzenia rozprawy ze strony skarżącej.
Powołane wyżej wyroki sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl