II SA/GL 72/23

II SA/Gl 72/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Beata Kalaga-Gajewska /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Dobrowolski
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1070
art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2,
Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. w D. na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 7 listopada 2022 r. nr 150/2022 w przedmiocie odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ") zarządzeniem pokontrolnym nr 150/2022 z dnia 7 listopada 2022 r., skierowanym do spółki D. Sp. z o,o. z siedzibą w D. (dalej w skrócie; "skarżąca Spółka"), działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070 z późn.zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...].09.2022 r. - [...].10.2022r., udokumentowanych protokołem kontroli [...], zarządził: w punkcie 1 prowadzić niezwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia rzetelnie dokumentację związaną z międzynarodowym transportem odpadów; w punkcie 2 stosować niezwłocznie od dnia otrzymania zarządzenia procedurę zgłoszenia w celu uzyskania zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na eksport odpadów stłuczki szyb samochodowych. Dodatkowo wyznaczył do dnia 9 grudnia 2022 r. termin pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń. W uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego organ podał, że odnośnie punktu 1, w trakcie kontroli ustalono, że spółka D. Sp. z o.o. eksportuje odpady szkła za granicę. Są to odpady klasyfikowane przez skarżącą Spółkę kodem B2020, wymienione na tzw, liście zielonej - załącznik III do Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE.L. z 2006 r. Nr 190 str. 1 z późn. zm., dalej w skrócie; "Rozporządzenie nr 1013/2006"), jednocześnie też inne klasyfikowane przez samą skarżącą Spółkę kodami: 16 01 20, 10 11 12, 15 01 07,19 12 05. Transporty szkła za granicę są realizowane na podstawie załączników VII - informacji dołączonej do przemieszczania odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 Rozporządzenia nr 1013/2006 i dokumentów przewozowych CMR. W ramach kontroli sprawdzano sposób i rzetelność prowadzenia dokumentacji w postaci załączników VII i wykonano analizę 428 załączników VII, co stanowiło 47% transportów zewidencjonowanych w kartach ewidencji odpadów w systemie BDO. Analizując przedmiotowe dokumenty stwierdzono, że w wielu załącznikach (opisanych szczegółowo w protokole kontroli [...]) wymieniono w polu 5a firmę spedycyjną organizującą transport, a nie pierwszego fizycznego przewoźnika odpadów. Zdarzało się, że pole nr 5a - pierwszy przewoźnik (opcjonalnie 5b, 5c - kolejno drugi i trzeci przewoźnik) nie zostało wypełnione lub nie zawierało podpisu przewoźnika. W kilku przypadkach z analizowanych dokumentów nie wpisano w polu nr 4 rzeczywistej daty przemieszczenia. Ponadto, w licznych dokumentach brakowało podpisu i daty potwierdzenia odebrania odpadów przez instalację odzysku (pola 13 i 14). Pola zostały jedynie opieczętowane. Skarżąca Spółka pismem z 24.10.2022 r. wyjaśniła, iż realizując liczne transporty odpadów, załączniki VII wypełnione błędnie lub nie w pełni, stanowią niewielki procent dokumentów, oraz odniosła się do braku korekty potwierdzenia odbioru odpadów przez zagranicznego kontrahenta, wyjaśniając, iż procedura ponownego wysłania dokumentów do odbiorcy i ich powrót do skarżącej Spółki wiązałaby się z ryzykiem ich zagubienia i długim oczekiwaniem na zwrot. Odnośnie punktu 2 ustalono w trakcie kontroli, że skarżąca Spółka realizuje za granicę transporty odpadów deklarowanych jako stłuczka szklana - odpad z tzw. listy zielonej o kodzie B2020 oraz 16 01 20 - szyby samochodowe. Przemieszczenie odpadów sklasyfikowanych kodem B2020 nie wymaga zgody właściwych organów ochrony środowiska i jest wysyłane z dołączonym załącznikiem VII. Jednak odpady o kodzie 16 01 20 stanowią zdemontowane i uszkodzone szyby samochodowe i jest to mieszanina stłuczki szklanej oraz tworzywa sztucznego w postaci folii i gumy. A taki ładunek należałoby zakwalifikować, zgodnie z przepisami Rozporządzenia nr 1013/2006 do odpadów spoza "zielonej listy". Przemieszczenie takich odpadów (mieszanina nie klasyfikowana pod żadnym kodem w załączniku III, !!!A, !I!B, !V lub IVA do Rozporządzenia nr 1013/2006, chyba że została wymieniona w załączniku IMA) na terenie Unii Europejskiej wymaga przeprowadzenia procedury uprzedniego zgłoszenia i zgody właściwego organu, tj. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Transport takich odpadów został zatrzymany do kontroli w dniu [...].01.2022 r. przez [...] służbę celną i uznany jako nielegalny. Ustalono wówczas, że około 15% ładunku stanowiły inne rodzaje odpadów: folia i gumowe uszczelki oraz nieznaczna ilość frakcji metalicznej. Skarżąca Spółka w trakcie kontroli przedłożyła oświadczenie w przedmiotowej sprawie, którego treść potwierdziła w piśmie z dnia 24.10.2022 r., iż zatrzymany transport odpadów nie stanowił mieszaniny odpadów a stłuczkę samochodowych szyb klejonych, w których folia i gumna stanowią nierozerwalną część oraz są przekazywane instalacji, celem ich przetworzenia i odzyskania frakcji szkła. W ocenie organu, skład odpadów wskazuje na błędną ich klasyfikację kodem B2020 i w związku z tym konieczność uzyskania stosownego zezwolenia GIOŚ na ich transgraniczne przemieszczanie.
W skardze z dnia 6 grudnia 2022 r. skarżąca Spółka zarzuciła zarządzeniu pokontrolnemu naruszenie przepisów:
- art. 3 ust. 1 pkt. b) tiret iv) w zw. z art. 2 pkt 3) Rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że wywożona za granicę stłuczka szklana pochodząca ze zdemontowanych i uszkodzonych szyb samochodowych stanowi mieszaninę odpadów nieklasyfikowanych w załącznikach III, IMS, IV lub 1VA do Rozporządzenia nr 1013/2006, dlatego powinna być objęta procedurą uprzedniego zgłoszenia w razie ich przemieszczenia na terenie Unii Europejskiej, podczas gdy ten odpad powstaje w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów a elementy foliowe i gumowe oraz stanowią nieodłączny element technologii ich powstania, który dopiero w procesie przetworzenia i odzysku zostanie oddzielony;
- art. 3 ust. 2 w zw. z art 18 ust. 1 Rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez ich niezastosowanie i brak przyjęcia, że wywożona za granicę stłuczka szklana pochodząca ze zdemontowanych i uszkodzonych szyb samochodowych, stanowi odpad przeznaczony do odzysku objęty kodem B2020 w rozumieniu konwencji bazylejskiej, a więc wyszczególniony w załączniku III do Rozporządzenia, a tym samym objęty jedynie ogólnym obowiązkom w zakresie informowania, określonym, w art. 18, w przypadku przemieszania do odzysku na terenie Unii Europejskiej;
- art. 18 ust. 1 Rozporządzenia nr 1013/2006, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim organ uznał, że wprowadza on wymóg szczegółowego uzupełniania każdego pola załącznika VII do Rozporządzenia w przypadku przemieszczania odpadów objętych załącznikiem iii, w sytuacji, gdy przepis ten wymaga jedynie dołączenia załącznika VII do organizowanego przemieszczenia i jego podpisania, co skutkowało bezpodstawnym zarzutem nierzetelnego prowadzenia dokumentacji związanej z międzynarodowym transportem odpadów. Zważywszy na przedstawione zarzuty skarżąca Spółka domagała się uchylenia zarządzenia pokontrolnego i stwierdzenia uprawnienia do stosowania ogólnych obowiązków w zakresie informowania, określonych w art. 18 Rozporządzenia nr 1013/2006, oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę z dnia 10 stycznia 2023 r. organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty z zakresu administracji publicznej.
Z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 824, dalej w skrócie: "UIOŚ"), wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska oraz ma charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 107/08). Wpływa również na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia, lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31 a ust. 1 UIOŚ).
Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do obowiązków informacyjnych (por. art. 12 ust. 2 UIOŚ). W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska": ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nieponiesienie odpowiedzialności. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej - por. np. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1156/15).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest przywołane na wstępie zarządzenie pokontrolne organu z dnia 7 listopada 2022 r.
Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 UIOŚ bada przede wszystkim, czy:
1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;
2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli;
3) a także, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.
Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (por. art. 2 ust. 1 UIOŚ), a zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym na jego adresata - Prezesa skarżącej Spółki nałożono dwa obowiązki (pkt 1 i 2), których realizacja była możliwa z uwagi na wyznaczenie jednomiesięcznego terminu do wyeliminowania stwierdzonych naruszeń.
Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 UIOŚ nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne. Z gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., skarżący może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną.
Konsekwencją niestosowania przepisów k.p.a. jest to, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 914/19).
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, udokumentowanych protokołem kontroli nr [...] wynika bezspornie, że dokonana analiza załączników VII, zawierających informacje dołączone do przemieszczania odpadów, ewidencjonowanych w kartach ewidencji odpadów w systemie BDO, wykazała, że ewidencja prowadzona w związku z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów jest nierzetelna, ponieważ w załącznikach (opisanych szczegółowo w protokole kontroli) wymieniono w polu 5a firmę spedycyjną organizującą transport, a nie pierwszego fizycznego przewoźnika odpadów. Również zdarzało się, że pole nr 5a - pierwszy przewoźnik (opcjonalnie 5b, 5c - kolejno drugi i trzeci przewoźnik) nie zostało wypełnione lub nie zawierało podpisu przewoźnika. W kilku przypadkach z analizowanych dokumentów nie wpisano w polu nr 4 rzeczywistej daty przemieszczenia. Ponadto, w dokumentach brakowało podpisu i daty potwierdzenia odebrania odpadów przez instalację odzysku (pola 13 i 14). Pola zostały jedynie opieczętowane. Wobec powyższego z uwagi na niepełne informacje zawarte w dokumentach, nie zawierające podstawowych informacji o transporcie odpadów, należało uznać, że ewidencja odpadów prowadzona była nierzetelnie. Wobec powyższego zasadne było wydanie zarządzenia pokontrolnego. Organ w pkt 2 zaskarżonego zarządzenia zarządził stosować procedurę zgłoszenia w celu uzyskania zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w przypadku eksportu odpadów stłuczki szyb samochodowych, które należy zakwalifikować jako odpad o kodzie 16 01 20 - zdemontowane i uszkodzone szyby samochodowe, które stanowią mieszaninę stłuczki szklanej oraz tworzywa sztucznego w postaci folii i gumy. W dniu [...].01.2022 r. funkcjonariusze [...] urzędu celnego zatrzymali transport z ww. odpadami, ustalając, iż około 15% ładunku stanowiły inne rodzaje odpadów; folia i gumowe uszczelki oraz nieznaczna ilość frakcji metalicznej. Tym samym, w ocenie organu, należało je zakwalifikować zgodnie z Rozporządzeniem nr 1013/2006, do odpadów spoza "zielonej listy". Przemieszczenie takich odpadów na terenie Unii Europejskiej wymaga natomiast przeprowadzenia procedury uprzedniego zgłoszenia i zgody Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż jak zauważono na str. 6 skargi, nawet niewielki procent nie w pełni wypełnionych egzemplarzy załącznika nr VII stanowi o nierzetelności ewidencji prowadzonej w związku z międzynarodowym przemieszczaniem odpadów, bowiem nie wymieniono pierwszego fizycznego przewoźnika odpadów, oraz nie wypełniono kolejno drugiego i trzeciego ich przewoźnika bądź podpisu przewoźnika, jak też nie podano daty przemieszczenia. Niepełne informacje o transporcie nie stanowią usprawiedliwienia. Ponadto, w dokumentach brakowało podpisu i daty potwierdzenia odebrania odpadów przez instalację odzysku (pola 13 i 14, a same pola zostały jedynie opieczętowane). Wobec powyższego z uwagi na niepełne informacje zawarte w dokumentach, nie zawierające podstawowych informacji o transporcie odpadów, należało uznać, że ewidencja odpadów w tym zakresie prowadzona była nierzetelnie. Jednocześnie powstały odpad o kodzie B2020 (16 01 20) nie był jednorodny i z tego powodu odpowiada definicji mieszaniny odpadów w rozumieniu Rozporządzenia nr 1013/2006, jako odpad spoza "zielonej listy".
Powołane wyżej Rozporządzenie nr 1013/2006, co wynika z treści art. 1 ust. 1, określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia. Zgodnie z art. 2 i 3 Rozporządzenia nr 1013/2006 przemieszczanie odpadów pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, na terytorium Wspólnoty lub przez państwa trzecie, przywożonych na terytorium Wspólnoty z państw trzecich, wywożonych ze Wspólnoty do państw trzecich i przewożonych w ramach tranzytu przez terytorium Wspólnoty, na trasie z oraz do państw trzecich może odbywać się tylko na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. W zależności od rodzaju przemieszczanych odpadów ich przewóz może być wykonywany na podstawie załącznika VII do Rozporządzenia nr 1013/2006, jeżeli znajdują się one na tzw. zielonej liście, albo dopiero po uzyskaniu odpowiednich dokumentów niezbędnych do dokonania przewozu danych odpadów. Przemieszczanie odpadów, które nie mogą zostać zaliczone do odpadów z zielonej listy możliwe jest dopiero po uzyskaniu dokumentu zgłoszenia transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów i dokumentu przesyłania dotyczącego transgranicznego przesyłania/przemieszczania odpadów, a także zezwolenia na międzynarodowe przemieszczenie odpadów.
Wykonaniem powyższego Rozporządzenia na gruncie prawa krajowego jest ustawa z dnia 27 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (tekst jedn.; Dz. U. z 2020 r. poz. 1792). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawa określa postępowanie i organy właściwe do wykonania zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z Rozporządzenia nr 1013/2006 oraz kary pieniężne za naruszanie obowiązków w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Ustawa ta jest w istocie aktem prawnym o charakterze wykonawczym w stosunku do bezpośrednio stosowanych przepisów europejskich - Rozporządzenia nr 1013/2006 oraz przepisów, do których się ono odwołuje. Skutkiem powyższego jest obowiązek każdorazowej interpretacji przepisów krajowych z uwzględnieniem treści normatywnej przepisów wspólnotowych, w tym również z uwzględnieniem celów regulacji zawartych w Rozporządzeniu nr 1013/2006, odnoszących się do ustanowienie kompleksowego systemu kontrolowania przesyłania odpadów, zarówno w celu ich odzysku, jak i unieszkodliwiania. System ten obejmuje zarówno przesyłanie w obrębie UE, jak i pomiędzy państwami UE a państwami do niej nienależącymi. Przy wydawaniu zgody na przemieszczanie wykorzystuje się rozbudowany system wcześniejszych powiadomień i pozwoleń, którym towarzyszy dokumentacja umożliwiająca organom administracji kontrolowanie całego procesu przemieszczania - od przesyłania do ostatecznego odzysku lub unieszkodliwienia, (por. Jerzmański J., Radecki W., Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Komentarz; Lex 2014 r.).
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli, i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń. Zarządzenie takie stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Badanie jego legalności oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do wydania zarządzenia, a to z kolei rodzi potrzebę zbadania, czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone, określone i dostatecznie wykazane. Zarządzenie pokontrolne nie jest tylko prostym "przypomnieniem" obowiązków wynikających z innych źródeł: przepisów lub decyzji, lecz "przypomnieniem" o obowiązkach naruszonych, a więc stwierdzonych uchybieniach podmiotu kontrolowanego (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 207/18 i wyrok WSA w Opolu z 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Op 41/21).
Podsumowując Sąd stwierdza, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało w wyniku ustaleń przeprowadzonej kontroli, oparte zostało na jej wynikach i właściwej podstawie prawnej oraz nadano mu treść, która pozwoliła skarżącej Spółce jasno odczytać, jakie naruszenia są jej zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia. Uwzględniając powyższe należało przyjąć, że zaskarżone zarządzenie odpowiada kryterium legalności, a zarzuty skargi nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu.
Odnosząc się kolejno do nałożonych zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym obowiązków należy wskazać, że nakazano podjąć działania w celu uregulowania stwierdzonych nieprawidłowości, co wynika z protokołu kontroli. Wszystko to oznacza, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie narusza prawa, obydwa nakazy w nim zawarte są zwięzłe i jasne oraz znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, utrwalonym w protokole kontroli wraz z załącznikami. Treść zarządzenia pokontrolnego koresponduje we wskazanym zakresie z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto nie dostrzeżono w toku postępowania sądowoadministracyjnego innych uchybień wskazujących na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu. Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.
Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl.).