II SA/Gl 716/24

II SA/Gl 716/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Gapiński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 72 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 marca 2024 r. nr SKO.OS/41.9/154/2024/4929/KS w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 11 października 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.i.o.ś.) oraz w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. ("wnioskodawca"), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: [...], przewidzianego do realizacji w D. przy ul. [...] na działkach o numerach ewidencyjnych: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, obręb [...] S..
Wskazano, że w ramach inwestycji zrealizowane zostaną uszczelnione place kompostowania, place magazynowania z przestawnymi boksami, zbiornik retencyjny wód opadowych, zbiornik odcieków oraz niezbędna infrastruktura techniczna i drogowa. Przetwarzaniu poddawane będą odpady ulegające biodegradacji, które będą stanowiły odpady ulegające rozkładowi tlenowemu przy udziale mikroorganizmów, tj. frakcje takie jak skoszona trawa, liście, elementy gałęzi i drzew, itp. Przetwarzanie będzie miało na celu wyprodukowanie środka poprawiającego właściwości gleby. Przedsięwzięcie będzie realizowane w 2 etapach.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w D., wnosząc o uchylenie ww. decyzji. Zarzucono m. in.
– naruszenie art. 72 ust. 5 u.i.o.ś. w związku z doprowadzeniem do braku oceny skumulowanego oddziaływania dla trzech postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem trzech decyzji środowiskowych dla jednego przedsięwzięcia realizowanego przez ww. Spółkę;
– brak rzetelnej oceny przedsięwzięcia w związku z brakiem określenia wpływu inwestycji na zdrowie ludzi, ze względu na brak pełnej informacji o zainstalowanych urządzeniach, ich wydajności, charakterystyce i stanie technicznym oraz brak ujęcia w decyzji zabezpieczenia drogi dojazdowej do zakładu;
– brak uwzględnienia w decyzji sposobu zapobiegania uciążliwościom odorowym;
– nieuwzględnienie skumulowanego, jednoczesnego oddziaływania na środowisko kilkudziesięciu zakładów zlokalizowanych w tym rejonie.
Zaskarżono jednocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. ze względu na pominięcie w nim uwarunkowań środowiskowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO), po ponownym rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 maja 2023 r., Nr SKO.OS/41.9/400/2023/8468.KS, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podano m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 425/22, uchylił poprzednią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 stycznia 2022 r. (z uwagi na wadliwe jej uzasadnienie). Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o ww. rozporządzenie (§2 ust. 1 pkt 47). Kontrolowana decyzja jest prawidłowa i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym. Kolegium dokonało takich samych ustaleń jak organ I instancji. Organ I instancji właściwie przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Przy orzekaniu wziął pod uwagę wszystkie wnioski sformułowane w trakcie postępowania przez organ uzgadniający – tj. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2021 r. Stanowisko organu uzgadniającego wiąże organ, który wystąpił o jego dokonanie. Wykorzystano także wnioski sformułowane przez organ opiniujący - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D.. Informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczające, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport ten spełnia wszelkie wymagania ustawowe. Wynika z niego jakie są granice inwestycji i obszar jej oddziaływania. Raport przedstawia szczegółowo założenia planowanego przedsięwzięcia i różne jego warianty. Postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, został zebrany cały materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i zapewniono stronom czynny udział. Argumenty zawarte w ww. odwołaniu nie są zasadne.
Skargę na powyższą decyzję SKO złożyło ww. Stowarzyszenie, domagając się jej uchylenia w całości. Zarzucono naruszenie art. 7, 7a, 9, 10, 11, 107, 110 i 126 k.p.a., art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), naruszenie art. 72 ust. 5 u.i.o.ś. oraz brak rzetelności w ocenie zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 10 listopada 2023 r., sygn. akt: II SA/Gl 1138/23 uchylił zaskarżaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 maja 2023 r., nr SKO.OS/41.9/400/2023/8486/KS.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, kierując się wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie, zawartymi w ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie postanowiło decyzją z dnia 26 marca 2024 r., nr SKO.OS/41.9/154/2024/4929/KS utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 11 października 2021 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium nakreśliło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło i omówiło przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko, (Dz. U. z. z 2023 r. poz. 1094 ze zm. – dalej u.i.o.ś.), stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Kolegium przedstawiło argumenty przemawiające za jego stanowiskiem. Przede wszystkim mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 listopada 2023 r., sygn. akt: II SA/Gl 1138/23, iż zaskarżono jednocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i sformułowano również szereg konkretnych zarzutów dotyczących postanowienia RDOŚ, wskazano, że w odwołaniu Kolegium dopatrzyło się tylko ogólnego zarzutu Stowarzyszenia, iż skarży także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. ze względu na "pominięcie w nim uwarunkowań środowiskowych przedstawionych w pozwie". Poza tym stwierdzeniem Kolegium nie dostrzegło w odwołaniu Stowarzyszenia rozwinięcia tego zarzutu. Pomimo braku jakiegokolwiek skonkretyzowanego zarzutu dotyczącego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 kwietnia 2021 r. znak; [...]., Kolegium odniosło się do niego z uwagi na związanie wyrokiem. Po analizie ww. postanowienia doszło natomiast do konkluzji, iż odpowiada ono przepisom prawa i daje materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji takiej, jak zapadła w I instancji i w sentencji zaskarżonej decyzji. Następnie Kolegium odniosło się do podnoszonych przez Stowarzyszenie zarzutów, w tym m.in. do oddziaływania skumulowanego planowanego przedsięwzięcia z istniejącymi przedsięwzięciami; uzyskania przez inwestora dwóch decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do zarzutu odnośnie odorów, określania wpływu inwestycji na zdrowie ludzi; zagadnienia odpadów, jakie będą przetwarzane; do zarzutu dotyczącego wytwarzania odpadów pochodzenia zwierzęcego, do zarzutu dotyczącego parametrów zbiornika na ścieki, do problematyki regulacji unijnych, zagadnienia najlepszych dostępnych technik - BAT, do zarzutu dotyczącego transportu, zarzutu odnośnie braku informacji o pryzmach, uznając je za niezasadne. W konsekwencji po rozpoznaniu sprawy, w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku postępowania przez organ I instancji i mając na uwadze wskazania Sądu, stwierdziło, że postępowanie organu I instancji w przedmiotowej sprawie było prawidłowe, a decyzja organu I instancji z dnia 11 października 2021 r., nr [...], jest zgodna z prawem i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym.
Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 r. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na wyżej opisaną decyzję Kolegium z dnia 26 marca 2024 r. W treści skargi zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i postępowania, domagając się jej uchylenia w całości, jak również uchylenia decyzji organu I instancji oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 kwietnia 2021 r.
W uzasadnieniu skargi podniesiono w zasadzie zarzuty zawarte w odwołaniu. Zarzucono naruszenie art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, co w sposób istotny wpłynęło na wynik postępowania, gdyż ograniczyło zakres przeprowadzanej kontroli sądowoadminstracynej. Nadto wskazano m. in., że Kolegium nie odniosło się do zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i do części zarzutów dotyczących technologii kompostowania oraz błędnie zinterpretowało zarzuty odnośnie do lokalizacji zakładu i powiązań technologicznych z innymi oddziaływaniami. Błędnie przyjęto również uprawnienia do produkcji preparatu [...]. Kolegium, odstępując od rozpatrzenia skargi na postanowienie RDOŚ uniemożliwiło Stowarzyszeniu jego zaskarżenie. Uwagi odnośnie do technologii przerobu odpadów i powiązań technologicznych wszystkich trzech przedsięwzięć prowadzonych przez jeden zakład w jednym miejscu zostały w sposób błędny rozpatrzone. Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. posiada decyzję środowiskową dla prowadzenia Zakładu [...]. Obecnie firma uzyskała w 2021 roku dwie nowe decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach: 1) dla przerobu odpadów zielonych decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...], będącą przedmiotem niniejszego postępowania; 2) dla stacji przeładunkowej odpadów. Przedsięwzięcie prowadzenia przerobu odpadów przez spółkę A. zostało rozdzielone na trzy postępowania. Dla jednego decyzję w 2012 roku wydał Prezydent Miasta S., dla drugiego prezydent Miasta S. w 2021 roku i dla trzeciego Prezydent Miasta M.. Prowadzenie jednocześnie kilku postępowań dla tej samej inwestycji uniemożliwia prawidłową ocenę skali przedsięwzięcia oraz ocenę kumulacji oddziaływania na środowisko oraz dla pozwolenia zintegrowanego. Przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.o.ś.). SKO wskazało, że nie ma ustawy antyodorowej. Nie ma ustawy, ale są przepisy ograniczające możliwość zanieczyszczania środowiska przez odory w sposób bezpośredni lub pośredni. Nie bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostają charakterystyczne dla prawa ochrony środowiska zasady ogólne, takie jak zasada zrównoważonego rozwoju oraz zasada prewencji i przezorności. Obecnie w S. czuć odór o różnych porach dnia i roku, a produkcja i przerób odbywają się w zamkniętych pomieszczeniach. Gdy odbędzie się to na powietrzu, gdzie będą rozpakowywane worki z materiałem zielonym, który w ciągu miesiąca zdążył zacząć fermentować, sytuacja pogorszy się. SKO zlekceważyło również zastrzeżenia co do uciążliwości transportu. Pojęcie "odpady zielone" zostało usunięte z przepisów. Nie można zgodzić się również z decyzją SKO, że instalacja nie podlega konieczności stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT).
Zaskarżonej decyzji zarzucono również, że nie odniesiono się do zarzutu, w jakim stanie dostarczane będą odpady, nie podano również czasu ich magazynowania przed kompostowaniem.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania, będący wnioskodawcą, wnosząc o oddalenie skargi. W piśmie tym został zawarty wywód zmierzający do wykazania bezzasadności zarzutów skargi.
Na rozprawie w dniu 31 października 2024 r. pełnomocnik uczestnika wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w piśmie z dnia 23 lipca 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie m. in. decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji determinuje zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę bądź innej decyzji wskazanej w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do jej wydania powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania prawne.
Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o ww. rozporządzenie (§2 ust. 1 pkt 47).
W ramach postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy obecnie zaskarżoną decyzją doszło do uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Nastąpiło to w drodze postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 kwietnia 2021 r. znak; [...]. Brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania, dotyczących tego postanowienia, był poprzednio powodem uchylenia przez tutejszy Sąd wcześniejszej decyzji Kolegium, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Sądu, w składzie obecnie orzekającym, stwierdzona wówczas wadliwość decyzji Kolegium została wyeliminowana w obecnie kontrolowanej decyzji tego organu. W kontekście zarzutów odwołania Kolegium poddało bowiem ocenie treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 21 kwietnia 2021 r. znak; [...]. i po przeprowadzeniu jej analizy doszło do wniosku, że odpowiada ono przepisom prawa. Ponadto Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przy orzekaniu wziął pod uwagę wszystkie wnioski sformułowane przez RDOŚ w omawianym tutaj postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2021 r.
W ocenie Sądu w obecnie kontrolowanej decyzji Kolegium wyeliminowane zostały także braki poprzedniej decyzji, polegające na niewystarczających rozważaniach dotyczących zachowania unijnych (oraz szerzej: europejskich) standardów ochrony środowiska. Zgodzić się przy tym należy z konkluzją organu odwoławczego, że warunki środowiskowe określone w decyzji organu I instancji przyjęte zostały przy uwzględnieniu naczelnych zasad ochrony środowiska, wynikających ze wskazanych przez Kolegium ustaw krajowych, które inkorporują zasady unijne, a do których odwołał się Sąd w poprzednim wyroku z 10 listopada 2023 r. Ponadto słusznie Kolegium wywiodło, że skoro w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił przyjęte parametry przedmiotowego przedsięwzięcia, to brak podstaw do odwoływania się do ogólnikowych zasad w zakresie polityki ochrony środowiska, które państwa członkowskie zobowiązane są wdrożyć.
Zdaniem Sądu w obecnie zaskarżonej decyzji wyeliminowane zostały także braki dotyczące rozważań w zakresie stosowania najlepszych dostępnych technik (BAT) i uzasadnienia stanowiska o bezzasadności zarzutu sformułowanego w tym zakresie w odwołaniu. Słusznie przy tym Kolegium wywiodło, że skoro planowana inwestycja nie przekracza odpowiedniego parametru ustawowego, to nie zachodzi podstawa do oceny przedsięwzięcia pod kątem BAT.
W ocenie Sądu wydając zaskarżoną, decyzję Kolegium słusznie uznało, że w realiach niniejszej sprawy informacje zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko są wystarczające, aby ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Sam zaś raport spełnia wszystkie wymagania ustawowe. W tym kontekście zaakcentować należy, że raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa. Wynika ona z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń zawartych w raporcie może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide: wyroki w sprawach: II OSK 844/16 z 28 października 2016 r.; II SA/Kr 795/16 z 19 września 2016 r., II SA/Sz 1496/15 27 kwietnia 2016 r.). Innymi słowy, zarzuty i zastrzeżenia strony wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady raportu. Twierdzenia i dowody przeciwko specjalistycznemu raportowi powinny reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić uwag negujących założenia w nim zawarte, niepopartych głębszą analizą (vide wyrok II SA/Bd 750/14 z 11 lutego 2015 r., CBOSA). Raport powinien być spójny, rzetelny i kompleksowy i powinien zostać poddany ocenie przez prowadzące postępowanie organy. Zaś sąd administracyjny nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. W kontrolowanej sprawie organy dokonały należytej oceny raportu; Sąd zaś tą ocenę podziela.
W świetle dotychczasowych rozważań należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Zasadnie zatem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, a po wyeliminowaniu braków poprzednio (dwukrotnie) uchylanych decyzji organu odwoławczego i ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy zasadnie uznało, że zachodzą podstawy do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji.
Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.), a podniesione w niej zarzuty są bezzasadne. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., przepisów prawa materialnego wskazanych w decyzji organu odwoławczego, ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.
W opisanych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.