II SA/GL 665/22

II SA/Gl 665/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Gapiński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1108/23 - Wyrok NSA z 2025-11-25
III OZ 555/22 - Postanowienie NSA z 2022-09-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 63 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Edyta Kędzierska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 marca 2022 r. nr SKO.OS/41.9/737/2021/16424/BL w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
Rozstrzygana sprawa dotyczy wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz infrastrukturą techniczną i drogową na działce nr: [...], obręb [...], gmina Z., powiat [...]". Wójt Gminy W. został wyznaczony do załatwienia tej sprawy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2020 r. Nr SKO.OSW/41.9/206/2020/6466/KS.
W ramach toczącego się postępowania organ zawiadomił strony o jego wszczęciu a następnie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w G. o wyrażenie stanowiska w przedmiocie konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwięcia. Wszystkie te trzy organy, odpowiednio pismam z dnia 26 sierpnia 2020 r., 28 sierpnia 2022 r. i 14 sierpnia 2020 r. uznały, że przeprowadzenie powyższej procedury w toczącym się postępowaniu jest zbędne.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia 29 września 2020 r. Wójt Gminy W. wydał decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.
Na skutek złożonych odwołań sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, które decyzją z dnia 25 stycznia 2021 r. nr SKO.OS/41.9/513/2020/13575/KK uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przczynami orzeczenia kasatoryjnego były uchybienia w zakresie współdziałania z innymi organami, brak przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w tym ewentualnej kumulacji z innymi przedsięwzięciami, brak właściwego ustalenia i doręczenia korespondencji stronom a także niewłaściwego oznaczenia załącznika do decyzji.
Po ponownym podjęciu postępowania organ I instancji zawiadomił o tym strony. Wystąpił również ponownie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie — Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. o wydanie opinii w sprawie stwierdzenia (lub nie) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiego obowiązku, o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia. Do wniosku organ dołączył kompletną dokumentację, w tym zaktualizowaną w dniu 9 lutego 2021 r. Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. opinii z dnia 1 marca 2021 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stwierdził jednak potrzebę określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotnych warunków korzystania ze środowiska. Tożsame stanowisko zajął Zarząd Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w postanowieniu z dnia 19 lutego 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie przedstawił w terminie swojej opinii, co należy uznać za brak zastrzeżeń.
W dniach 24 marca, 29 marca i 18 sierpnia wpłynęły do organu pisma Stowarzyszenia W. zawierające stanowisko organizacji odnośnie planowanego przedsięwzięcia. Dołączono tam opracowania sporządzone przez firmę E. Autorzy przedmiotowych opracowań stwierdzają, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji w związku z wątpliwościami co do rzeczywistego zakresu działalności, która prowadzona będzie w planowanej do budowy hali; braku analizy kumulacji oddziaływań w zakresie odprowadzania wód opadowych do rowu oraz wpływu zastosowanego rozwiązania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej na poziom wód gruntowych; brak analizy wpływu planowanej inwestycji na obiekty objęte ochroną konserwatorską oraz pomniki przyrody; braku analizy kumulacji oddziaływań w zakresie wzmożonego ruchu pojazdów samochodowych oraz powodowanych przez ten ruch emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu do środowiska, pominięcie w postępowaniu właścicieli działek,na których w wyniku realizacji przedsięwzięcia przekroczone zostaną standardy jakości środowiska oraz właścicieli działek które znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia (wadliwe ustalenie stron). W dniu 20 września 2021 r. wnioskodawca odniósł się do uwag strony zawartych w ww. pismach. Odnosząc się do powyższych uwag, tut. organ zauważa, iż zakres działalności został określony w rozdziale 1 Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 12 października 2021 r. nr [...] Wójt Gminy W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Budowa hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz infrastrukturą techniczną i drogową na działce nr: [...], obręb [...], gmina Z., powiat [...]"[pic] Jednocześnie określił istotne warunki i wymagania korzystania ze środowiska dotyczące planowanego przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ administracji przedstawił przebieg postępowania oraz podstawy swego rozstrzygnięcia. Następnie bardzo szeroko odniósł się do problematyki stron w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań.
Wójt Gminy W. wskazał, że planowaną inwestycję zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określoną w S 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, - "zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a") oraz określoną w S 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia - "garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a) rozporządzenia. Jest to przedsięwzięcie, dla którego zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ uznał, iż w związku z planowaną do realizacji inwestycją i inwestycją już istniejącą ewentualna nieznaczna kumulacja oddziaływań w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń do powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy określone przepisami prawa i będzie mieściła się w zasięgu do 100 m od granic terenu inwestycji. Ponadto inwestor złożył do organu pismo, w którym wyjaśnia, że kumulacja ewentualnych oddziaływań w zakresie zrealizowanego przedsięwzięcia na działce nr [...], obręb [...] i planowanego do realizacji na działkach nr [...] i [...], obręb [...], związanych z sytuacją intensywnych i długotrwałych opadów nie będzie mieć miejsca. Inwestor w ramach przedsięwzięcia nie planuje zrzutu wód opadowych ze zbiornika retencyjno-odparowującego do przebiegającego w sąsiedztwie rowu melioracyjnego. Również w przypadku przedsięwzięcia planowanego do realizacji na działkach nr [...] i [...], obręb [...] inwestor nie będzie odprowadzał wód opadowych i roztopowych do pobliskiego rowu melioracyjnego.
Organ administracji oniósł się wreszcie bardzo szczegółowo do przesłanek przewidzianych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.
Odwołanie od tej decyzji złożyło Stowarzyszenie "W.". Zarzuciło organowi administracji:
1) brak wskazania planowanej w kierunku południowym "bliźniaczej" inwestycji planowanej przez tego samego inwestora na działkach [...] i [...] (postępowanie przed Wójtem Gminy Z. nr [...], obecnie zakończone),
2) brak analizy kumulacji oddziaływań w zakresie planowanego odpowiadania wód opadowych,
3) brak analizy wpływu planowanej inwestycji na obiekty objęte ochroną,
4) brak analizy kumulacji oddziaływań w zakresie wzmożonego ruchu pojazdów (tj. emisji zanieczyszczeń, hałasu oraz zagrożenia bezpieczeństwa ruchu).
Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy w pełni akceptując dokonane przez ten organ ustalenia i wywiedzione z nich skutki prawne.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyło Stowarzyszenie W. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciło SKO w Katowicach:
- naruszenie przepisów materialnych, a to w szczególności: art. 61, 62, 62a, 63, 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i [pic]jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a to poprzez uznanie, iż decyzja organu I instancji była prawidłową, pomimo iż postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wadliwy a wydana przez organ decyzja winna ona stwierdzać potrzebe przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji,
- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7, 8, 11 k.p.a., a to poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy oraz podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji.
Skarżące stowarzyszenie stoi na stanowisku, że jako jedyne przedstawiło wiarygodny dowód dotyczący skutków realizacji zamierzenia dla środowiska. Organy administracji oparły się na mało wiarykodnej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia i opinii organów współdziałających. W związku z powyższym inwestor oraz organ winni własne twierdzenia o ograniczonym do 100 m zakresem oddziaływania inwestycji powinni poprzeć własnymi analizami i dowodami (czego zabrakło). Dopóki takie analizy nie zostaną przedstawione — dopóty powoływanie się na niczym niepoparte twierdzenia inwestora zawarte w KIP jest ograniczone. W szczególności zarzucono:
1) brak wskazania planowanej w kierunku południowym "bliźniaczej" inwestycji planowanej przez tego samego inwestora na działkach [...] i [...] (postępowanie przed Wójtem Gminy Z. nr GG [...], obecnie zakończone), W związku z równoczesnym prowadzeniem postępowania przez dwa organy wadliwe określone jest sąsiedztwo jako pola uprawne (w każdym z postepowań). Tymczasem przy równoczesnym wydaniu obu decyzji środowiskowych, powstanie "paradoks" skutkujący brakiem uwzględnienia bardzo istotnego oddziaływania spowodowanego kumulacją obu inwestycji,
2) brak analizy kumulacji oddziaływań w zakresie planowanego odpowiadania wód opadowych. [pic]Wody deszczowe z terenu inwestycji ujmowane będą kanalizacją wewnętrzną oraz kierowane do zbiornika, z którego nadmiar odprowadzany będzie do pobliskiego rowu. [pic]Do przedmiotowego rowu odprowadzane są już wody opadowe z istniejącej inwestycji [pic]bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją planowaną - zespołu hal magazynowych wraz z obiektami towarzyszącymi, infrastrukturą i układem komunikacji wewnętrznej na działce ewidencyjnej nr [...], [...], [...], [...], [...],
3) brak analizy wpływu planowanej inwestycji na obiekty objęte ochroną konserwatorską oraz pomniki przyrody (kościół [...] pw. [...], [...], nr rej.: [...], [pic]pałac, [...], nr rej.: [...] park, [...], nr rej.: [...]) Brak analizy kumulacji oddziaływań w zakresie wzmożonego ruchu pojazdów (tj. emisji zanieczyszczeń, hałasu oraz zagrożenia bezpieczeństwa ruchu).
W skardze podkreślono, że, w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej [pic]inwestycji istnieje zespół hal na działce ewidencyjnej nr [...], [...], [...], [...], [...] (tzw. inwestycja [...]) dla której wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach [...]. Planowana jest również "bliźniacza" hala przez tego samego inwestora na działkach [...] i [pic] [...] (postępowanie przed Wójtem Gminy Z. nr [...]). [pic]Każda z tych inwestycji generuje lub będzie generowała ruch kilkuset samochodów ciężarowych (TIR - ów) dziennie. Łącznie możeto być nawet ponad tysiąc takich pojazdów [pic]dziennie. Tego typu ruch będzie generował znaczną emisję spalin oraz hałas.Nadto do obsługi ruchu o takim natężeniu nie jest przygotowana droga lokalna ([...]) oraz skrzyżowanie ul. [...] i ul. [...]. Skrzyżowanie to już stało się niedrożne i skrajnie niebezpieczne dla pozostałych uczestników ruchu. Jakkolwiek planowana jest przebudowa skrzyżowania w przyszłości to jednak inwestycja taka nie została obecnie nawet proceduralnie wszczęta - a co za tym idzie nie może być brana pod uwagę w toku przedmiotowego postępowania środowiskowego.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Rozstrzygana sprawa dotyczy przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 – dalej "u.ocenowa). Zostało zakwalifikowane przez organy administracji jako "zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż [...] 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a" (w rozumienia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W ocenie Sądu taka kwalifikacja jest prawidłowa.
Przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę inwestor jest zatem uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 u. ocenowej). Dokonanie w trakcie jej wydawania oceny oddziaływania ns środowisko jest fakultatywne. O obowiązku przeprowadzenia oceny decyduje organ właściwy do wydania decyzji po przeprowadzeniu współdziałania z innymi organami (art. 61-65 u. ocenowej). Rozstrzygnięcie w tym zakresie uzależnione jest zaś od spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 63 ust. 1 u. ocenowej.
Postępowanie w sprawie (w przypadku stwierdzenia braku obowiżku przeprowadzenia oceny) kończy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej ten fakt (art. 84 ust. 1 u. ocenowej). Decyzja taka może jednak określać środowiskowe uwarunkowania (art. 84 ust. 2 u. ocenowej).
W rozstrzyganej sprawie organ przeprowadził pełną "kwalifikację" przedsięwzięcia, wyczerpując procedurę przewidzianą przepisami obowiązującego prawa. Wystąpił o uzyskanie stosowanych opinii do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, organu administracji wodnej oraz do właściwego Inspektora Sanitarnego. Wszystkie te trzy organy stwierdziły (ostatni w sposób dorozumiany), że w sprawie zbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.
Organ administracji dokonał również analizy, co wynika z uzasadnienia decyzji, przesłanek wynikających z art. 63 ust. 1 u. ocenowej. Sąd szczegółowo zapoznał się z rozważaniami organu w tym zakresie. Są one spójne i logiczne. Zostały dostrzeżone pewne zagrożenia dla środowiska, między innymi w zakresie możliwości zalewania wodami opadowymi. Dlatego też w decyzji określono warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Należy tu podkreślić, że są one wiążące przy wydawaniu pozwolenia na budowę, jak również stanowią bezpośredni i egzekwowalny nakaz skierowany do inwestora.
W ocenie Sądu postępowanie w sprawie przeprowadzono prawidłowo a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada prawdzie materialnej.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności:
- przedsięwzięcie polega na budowie hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz infrastrukturą techniczną i drogową. Na co zwraca uwagę również skarżące, ewentualne zagrożenia środowiska będzie generować działalność logistyczno-magazynowa (produkcja ma mieć charakter "nieuciążliwej"). Zagrożenia środowiskowe będą zatem generowane przede wszystkim ruchem kołowym. Należy mieć jednak świadomość, że większość zarzutów dotyczy skutków mających występować poza miejscem lokalizacji przedsięwzięcia i nie mają związku z toczącym się postępowaniem. Dotyczy to choćby "korkowania" się istniejącego skrzyżowania, czy też hałas powodowany przez środki transportu poruszające się po drogach publicznych. Tu działania jakiekolwiek, choć w bardzo ograniczonym zakresie, mogą podejmować zarządca drogi i ewentualnie organy odpowiedzialne za spełnianie przez pojazdy uczestniczące w ruchu drogowym, wymagań w zakresie ochrony środowiska. Ergo – ocena spełnenia przesłanek przewidzianych w art. 63 ust. 1 winna być dokonywana w odniesieniu do samego przedsięwzięcia,
- przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na nieruchomościach, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są przeznaczone na działalność gospodarczą, między innymi składową, magazynową, jako bazy transportowe. Nie można zatem wymagać od inwestora, że będzie planował tam inny rodzaj działalności. To prawodawca lokalny, po przeprowadzeniu odpowiedniej procedury zadecydował o takim a nie innym przeznaczeniu nieruchomości. Te zaś expressis verbis zostały przeznaczone na działalność taką, jaką planuje inwestor,
- decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rozstrzyga o szczegółach inwestycji. Określa jedynie, czy – i ewentualnie na jakich zasadach, dane przedsięwzięcie może zostać zrealizowane. Wiele kwestii szczegółowych jest określanych dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
W ocenie składu orzekającego organ administracji prawidłowo ocenił obszar oddziaływania inwestycji. Zakres ten jest wyznaczony przede wszystkim emisją hałasu. Należy mieć jednak świadomość, że przedsięwzięcie ma być realizowane na terenie przeznaczonym w planie miejscowym na taką właśnie działalność. Produkcyjną, logistyczną, czy magazynową.
W kontekście wyżej podniesionych rozważań Sąd uznał co następuje:
Zarzut oznaczony cyfrą 1 jest nieuzasadniony. Przede wszystkim dotyczy on braku uwzględnienia w wydawanej decyzji środowiskowych uwarunkowań innej inwestycji, która nie "zyskała" jeszcze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można zatem uznać (na etapie wydawania decyzji będącej obecnie przedmiotem postępowania przed Sądem) nawet, że było to zamierzenie "planowane".
Zarzut oznaczony cyfrą 2 również należy uznać za nieuzasadniony. Skarżące odnosi się tu do gospodarki wodno-ściekowej. Ta problematyka jest regulowana szczegółowymi przepisami prawa, w tym prawa budowlanego. Możliwość zalewania terenów sąsiednich (wedle założeń przedstawionego projektu budowlanego) winno skutkować odmową uzyskania pozwolenia na budowę.
Przedstawione przez skarżące opracowania dotyczą kwestii właśnie oddziaływania ewentualnego zrzutu nadmiarowych wód opadowych do rowu melioracyjnego. Jak wcześniej wspomniano, to już domena prawa budowlanego aby przyjąć takie rozwiązania techniczne, aby zapobiegać lokalnym podtopieniom. Na pewno nie stanowi zaś materii, która uzasadniałaby wprowadzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Są zresztą wyjątkowo niekonsekwentne. Odnoszą się bowiem do kilku odrębnych inwestycji.
Za zupełne nieporozumienie Sąd uznaje zarzuty dotyczące braku analizy wpływu realizacji przedsięwzięcia na obiekty objęte ochroną konserwatorską. Planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na działce oznaczonej numerem [...]. Jak wynika z opracowań przedstawionych przez skarżącą odległość działki przewidzianej do zainwestowania do obiektów objętych ochroną konserwatorską wynosi 1100 metrów. Trudno tu mówić zatem o szafowanym w powyższych określeniach "sąsiedztwie". Zresztą – na czym miała by polegać ocena wpływu zwiększonego ruchu pojazdów na drodze publicznej odległej od inwestycji o ponad kilometr, na obiekty zabytkowe, nie wiadomo.
Sąd nie będzie odnosił się do kwestii drożności ruchu drogowego w sąsiedztwie planowanej inwestycji, gdyż planowane przedsięwzięcie dotyczy innego zamierzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.
[pic]