II SA/Gl 659/25

II SA/Gl 659/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/
Rafał Wolnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 6 marca 2025 r. nr SKO.UL/41.7/69/2025/2265/RS w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Wójt Gminy B. decyzją z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia "Budowa instalacji magazynowania energii elektrycznej "[...]" w zabudowie kontenerowej o mocy 16 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina B.
W uzasadnieniu wskazano, że teren planowanej inwestycji jest niezabudowany. Zabudowa inna niemieszkalna - stacja transformatora zlokalizowana jest od strony zachodniej wnioskowanego terenu inwestycji. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanego terenu inwestycji znajdują się tereny niezabudowane. Funkcją dominującą w obszarze są tereny rolne, zielone, użytkowane rolniczo. Brak zatem obiektów o funkcji wnioskowanej, czyli przemysłowo-magazynowej. W związku z powyższym, nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczący kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Odwołanie od tej decyzji złożyła jej adresatka. Zarzuciła organowi administracji naruszenie:
- art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej także "u.p.z.p.") w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 3 pkt 9 i art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne poprzez ich błędną wykładnię oraz uznanie, że magazyn energii nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii lub alternatywnie urządzenia infrastruktury technicznej oraz w następstwie niezastosowanie przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.,
- art. 3 pkt 10i, 10k, 11ba i 59 ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przez ich błędne niezastosowanie i zaniechanie uznania, że infrastruktura techniczna jest pojęciem szerszym niż magazyn energii stanowiący jedynie element instalacji infrastruktury technicznej, a w konsekwencji magazyn energii należy zakwalifikować jako infrastrukturę techniczną korzystającą z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.,
- ewentualnie - art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem koniecznym zaliczenia magazynu energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a ww. ustawy, jest połączenie owego magazynu z instalacją wytwórczą, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych zapisów powinna prowadzić do wniosku, iż magazyny energii o parametrach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stanowią samodzielną instalację odnawialnego źródła energii, korzystającą z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.,
- ewentualnie - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że opisana we wniosku inwestycja zaburzy istniejący w analizowanym obszarze ład przestrzenny oraz nie będzie stanowiła kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy istniejącej na terenie objętym wnioskiem.
- art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie oraz rozpoznanie sprawy z pominięciem zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na całkowitym pominięciu okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój zarówno całego systemu odnawialnych źródeł energii, jak i poszczególnych jego elementów, uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa dążącego do transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii oraz ochrony środowiska naturalnego.
- art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o interpretację przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., dokonaną contra legem, a nadto pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (DE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. (Dz.U.UE.L.2018.328.82 z dnia 21 grudnia 2018 r. z późn. zm.) w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i tym samym nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa, oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a nadto przyjęcie w niniejszej sprawie interpretacji niekorzystnej dla strony.
Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że dnia 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Zgodnie jednak z art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1. ust. 2. 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto dnia 26 lipca 2024 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116).
Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ww. ustawy (w brzmieniu na dzień 23 września 2023 r.) przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
W ocenie organu odwoławczego kluczowym jest ustalenie, czy planowana inwestycja jest albo urządzeniem infrastruktury technicznej albo instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W świetle powyższego przepisu jest nią instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,
b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.
Zatem planowane przedsięwzięcie nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii. Nie może zostać także uznane za urządzenie infrastruktury technicznej
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła jej adresatka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domaga nie w niej:
- stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania ewentualnie,
- uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania.
W każdym przypadku domaga się rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżąca zarzuciła organowi administracji naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt. 2 i art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (dalej u.s.k.o.) polegające na niepodpisaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 6 marca 2025 r., znak sprawy: SKO.UL/41.7/69/2025/2265/RS przez członków składu orzekającego, stanowiącym rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności,
2) art. 61 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 3 pkt 9 i art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym uznaniem, że magazyny energii nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej i w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie warunków tzw. "dobrego sąsiedztwa" określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., podczas gdy z treści ww. norm wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej urządzeń infrastruktury technicznej, którymi są również magazyny energii, nie jest niezbędne spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa",
3) art. 3 pkt 10i,10k, 11 ba i 59 ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przez ich błędne niezastosowanie i zaniechanie uznania, że infrastruktura techniczna jest pojęciem szerszym niż magazyn energii stanowiący jedynie element instalacji infrastruktury technicznej, a w konsekwencji magazyn energii należy zakwalifikować jako infrastrukturę techniczną korzystającą z wyłączenia, o którym mowa wart. 61 ust. 3 u.p.z.p.,
4) w konsekwencji powyższych naruszeń - art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 59 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące bezzasadnym utrzymaniem w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego w sytuacji, gdy zostały spełnione łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z uwzględnieniem, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dla wydania decyzji o warunkach zabudowy do urządzenia infrastruktury technicznej nie stosuje się warunku tzw. dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.,
5) ewentualnie - art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem koniecznym zaliczenia magazynu energii elektrycznej do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a ww. ustawy, jest połączenie owego magazynu z instalacją wytwórczą, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych zapisów powinna prowadzić do wniosku, iż magazyny energii o parametrach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stanowią samodzielną instalację odnawialnego źródła energii, korzystającą z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.,
6) ewentualnie - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przez błędne i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że opisana we wniosku inwestycja zaburzy istniejący w analizowanym obszarze ład przestrzenny oraz nie będzie stanowiła kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy istniejącej na terenie objętym wnioskiem.
7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów prawa,
8) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na całkowitym pominięciu okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój zarówno całego systemu odnawialnych źródeł energii, jak i poszczególnych jego elementów, uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa dążącego do transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii oraz ochrony środowiska naturalnego,
9) art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o interpretację przepisu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: u.p.z.p., dokonaną contra legem, a nadto pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. (Dz. U. UE. L.2018.328.82 z dnia 21 grudnia 2018 r. z późn. zm.) w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych i tym samym nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa, oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a nadto przyjęcie w niniejszej sprawie interpretacji niekorzystnej dla strony.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu braku podpisów na decyzji Kolegium wyjaśniło, że co do zasady, wydawane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach rozstrzygnięcia podpisywane są przez członków składu orzekającego podpisami elektronicznymi. W tak powstałym dokumencie elektronicznym widoczne są graficzne elementy (ikonki) wskazujące członków, którzy orzeczenie podpisali. Orzeczenie w takiej postaci, czyli niewątpliwie podpisane elektronicznie, Kolegium w przypadkach, w których adresat nie ma adresu do doręczeń elektronicznych w bazie adresów elektronicznych, przekazuje operatorowi wyznaczonemu (Poczta Polska S.A.) celem doręczenia w trybie publicznej usługi hybrydowej (PUH). Usługa ta polega na przekształceniu przez operatora wyznaczonego dokumentu elektronicznego nadanego przez podmiot publiczny (Kolegium) z adresu do doręczeń elektronicznych w przesyłkę listową (papierową) w celu doręczenia korespondencji do adresata. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1045 ze zm.), do zawartości przesyłki listowej operator wyznaczony dołącza wydruk dokumentu zawierającego wynik weryfikacji podpisu lub pieczęci elektronicznej albo potwierdzenie, że integralność oraz pochodzenie dokumentu elektronicznego od podmiotu publicznego zostały zapewnione z wykorzystaniem środka identyfikacji elektronicznej. Doręczane we wskazanym trybie rozstrzygnięcie Kolegium nie zawiera podpisu własnoręcznego (ten wymagany jest - zgodnie z art. 14 § la k.p.a. - tylko w przypadku pisma utrwalonego w postaci papierowej), natomiast jest podpisane podpisem elektronicznym, a wynik weryfikacji tego podpisu potwierdza operator wyznaczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Na początku Sąd odniesie się do najdalej idącego zarzutu skargi, czyli nieważności decyzji. Jak wyjaśnił organ administracji, doręczenie decyzji skarżącej nastąpiło w formie hybrydowej, za pośrednictwem operatora pocztowego. W aktach sprawy znajduje się wydruk potwierdzający czynności podpisu decyzji przez członków składu orzekającego. W aktach znajduje się wreszcie egzemplarz decyzji, na wydruku którego znajdują się oznaczenia złożenia podpisu elektronicznego. Nie można zatem twierdzić, że decyzja nie została podpisana przez członków składu orzekającego.
Sprawa dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji magazynowania energii elektrycznej "[...]" w zabudowie kontenerowej o mocy 16 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gmina B.
Podstawą wydania rozstrzygnięcia były tu przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 – dalej "u.p.z.p.") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688).
Artykuł 61 ust. 1 stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy ma również art. 61 ust. 3 ustawy. Wyłącza on bowiem konieczność istnienia tzw. "dobrego sąsiedztwa" w przypadku linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną. Wyznaczono obszar analizowany. Ustalono, że teren ten nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki zabudowanej o tożsamej lub zbliżonej do wnioskowanej funkcji w sposób umożliwiający określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, dostępnej z tej samej drogi publicznej. W obszarze analizowanym w bezpośrednim sąsiedztwie, nie stwierdzono zabudowy o jednoznacznej funkcji magazynowej (czy przemysłowej). W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanego terenu inwestycji znajdują się tereny niezabudowane. Funkcją dominującą w obszarze są tereny rolne, zielone, użytkowane rolniczo. Brak zatem obiektów o funkcji wnioskowanej, czyli przemysłowo-magazynowej. Zatem zarzut oznaczony cyfrą 5 jest niezasadny.
W ocenie Sądu analiza urbanistyczna w sprawie została przeprowadzona w sprawie prawidłowo i wynika z niej jednoznacznie, że nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co zresztą przez skarżącą nie jest kwestionowane. Trudno więc postawić zarzut naruszenia przepisów procesowych w zakresie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Planowane przedsięwzięcie nie może zostać uznane za instalację odnawialnego źródła energii (zarzuty oznaczone cyframi 4 i 8) . Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 – w brzmieniu na dzień wydawania zaskarżonej decyzji) poprzez instalację odnawialnego źródła energii rozumieć należy instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:
a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,
b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego
- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.
Przedmiotem wniosku jest zaś przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu kontenerowych magazynów energii. Oczywistym jest, że zamiarem inwestora jest budowa wyłącznie magazynu energii, wraz z niezbędną infrastrukturą i przyłączami. Magazyn ten będzie zasilany z sieci energetycznej. Nie sposób zatem mówić, że można go zaliczyć do odnawialnego źródła energii. Mogło by to mieć miejsce tylko w sytuacji, gdyby stanowił on element instalacji OZE i był z nią funkcjonalnie związany ("a także połączony z tym zespołem magazyn energii"). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca.
Nie sposób również planowanego przedsięwzięcia uznać za element infrastruktury technicznej (zarzut oznaczony cyfrą 3). Tu można nawet odwołać się do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, gdzie inwestor wskazuje, że przedmiotem jego zamierzenia jest magazyn energii wraz z "infrastrukturą techniczną". Jeśli przedsięwzięcie miałoby być infrastrukturą techniczną to na cóż byłaby mu niezbędna "infrastruktura techniczna"?
Organ II instancji przeprowadził bardzo udatną analizę pojęcia "infrastruktura techniczna". Wynika z jej jednoznacznie, iż chodzi tu o infrastrukturę niezbędną do korzystania z nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Obejmuje więc konieczną komunikację, zaopatrzenie w energię, wodę, czy tez odprowadzanie ścieków. Planowane przedsięwzięcie polegające na realizacji odrębnego obiektu, służącemu wyłącznie magazynowaniu energii nie pełni jakiejkolwiek funkcji służebnej wobec działek, na których ma być zrealizowane (czy szerzej – na obszarze planowanej inwestycji) nie może zostać uznany za infrastrukturę techniczną znajdujących się tam nieruchomości.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Skarżąca wielokrotnie argumentuje, że magazyn energii może być uznany za instalację OZE. Sąd w niniejszej sprawie rozpatruje prawidłowość rozstrzygnięcia skonkretyzowanego przedmiotowo i podmiotowo, zapadłego w określonych warunkach.
Sąd nie kwestionuje konieczności budowy magazynów energii. To nie tylko obowiązek wynikający wprost z przepisów, ale również oczywista konieczność w dzisiejszych czasach. Musi to jednak następować zgodnie z obowiązującym prawem.
Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.