II SA/GL 65/23

II SA/Gl 65/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Krzysztof Nowak
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 93 ust. 1,  ust. 2a, ust 4,  art. 96,  art. 97
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 22 listopada 2022 r. nr SKO.4104.85.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z 29 września 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 i 2, art. 96 ust. 1, 4, art. 97 ust. 1, 1a, ust. 3 pkt. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działek numer ewidencyjny [...] o powierzchni 35,2800 ha, położonej w obrębie K. , jednostka ewidencyjna K. Miasto, dla której Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą KW [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. (dalej jako strona lub skarżący) na następujące działki: działka nr ewid. [...] o powierzchni 10,0772 ha; działka nr ewid. [...] o powierzchni 0,1894 ha; działka nr ewid. [...] o powierzchni 0,0474 ha; działka nr ewid. [...] o powierzchni 24,9660 ha. Jako załącznik do tej decyzji zamieszczono mapę z projektem podziału. Podkreślono, że podział ten przeprowadzony został w związku z realizacją celu publicznego polegającego na wydzieleniu działki oznaczonej nr ewid. [...] stanowiącej korpus istniejącej drogi publicznej oraz wydzieleniu działki nr ewid. [...] na poszerzenie istniejącej drogi publicznej ul. [...] zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w miejscowości K. zatwierdzonego uchwałą nr [...] r. Rady Miejskiej w K. z 4 sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ przywołał przepisy leżące u podstaw podejmowanej decyzji jak również odwołując się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podkreślił realizację celu publicznego w postaci rozbudowy istniejącej drogi gminnej ul. [...]. W uzasadnieniu tym podkreślono, że projekt podziału przygotowany został przez uprawnionego geodetę, a ponadto wskazano, że strona tego postępowania występowała o poprzedzenie tej decyzji decyzją o wyłączeniu przedmiotowych gruntów z produkcji leśnej.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym wyrażono niezadowolenie z wydanej decyzji i zarzucono mu wydanie z naruszeniem art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wydaniu decyzji w oparciu o przepisy art. 93 ust. 1 i 2, art. 96 ust. 1, 4, art. 97 ust. 1, 1a, ust. 3 pkt. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z całkowitym pominięciem art. 20 ust. 3a ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 18 ust. 4 pkt. 1a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Ponadto pominięto postanowienia ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez co doszło do zmniejszenia powierzchni lasu, a w konsekwencji wskazane naruszenie powoduje, za kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa i wymyka się spod możliwości kontroli instancyjnej. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia art. 6 powyższego Kodeksu w związku z art. 8 ustawy o drogach publicznych i art. 6 ust. 1 pkt. 10 ustawy o lasach, co doprowadziło do tego, że nowo wydzielone działki ewidencyjne nie zalicza się do gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, gdy grunt ten jest związany z gospodarka leśna. Wskazano na naruszenie art. 7 przywoływanego Kodeksu poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu zapisów planu urządzenia lasu w następstwie czego doszło do faktycznego zmniejszenia powierzchni lasu, nadto wskazano na brak wyjaśnienia w treści kwestionowanej decyzji niezgodności polegającej na wpisaniu w wykazie zmian danych ewidencyjnych droga w sytuacji, gdy dla całej dzielonej działki przyporządkowany był jeden użytek – las. W ramach tego zarzutu podniesiono pominięcie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych co w konsekwencji doprowadziło do wydzielenia pasa na poszerzenie drogi bez podstawy prawnej. Jako kolejny zarzut postawiono naruszenie art. 10 przywoływanego Kodeksu poprzez nie uwzględnienie stanowiska strony zgłoszonego w trakcie prowadzonego postępowania. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie postanowień art. 11 przywoływanego Kodeksu poprzez brak wyjaśnienia w treści decyzji powodów przeprowadzenia podziału działki na cztery mniejsze. W zarzucie dotyczącym naruszenia art. 80 Kodeksu postepowania administracyjnego wskazano na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego przed podjęciem kwestionowanej decyzji. Wskazując na naruszenie postanowień art. 107 § 1 powyższego aktu podniesiono brak wskazania w sentencji aktu wykonawczego do ustawy pozwalającego na dokonanie podziału jak również podniesiono zarzuty pod adresem uzasadnienia tej decyzji i występujących w niej braków. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia art. 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 6 ust. 1 pkt. 10 ustawy o lasach poprzez nie zaliczenie nowo wydzielonej działki jako leżącej w granicach drogi wewnętrznej związanej z gospodarka leśną. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 34 ustawy o drogach publicznych oraz art. 20 ust. 3a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. W motywach odwołania przedstawiono argumentację przemawiająca za jego zasadnością.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z 22 listopada 2022 r. Nr SKO.4104.85.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym treść kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji oraz zarzuty sformułowane w odwołaniu od niej. W dalszej kolejności organ ten przywołał treść przepisów leżących u podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia, a następnie odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych przeprowadził ich wykładnię mając na uwadze stan faktyczny występujący w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu tym wskazano na postanowienia wynikające z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które przewidują na wskazanym terenie przebieg drogi gminnej, a to oznacza, że organ pierwszej instancji w omawianym zakresie nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, a przeprowadzony podział nieruchomości uwzględnia postanowienia przywoływanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo podkreślono, że przy przedmiotowej drodze znajduje się zabudowa mieszkaniowa, która nie jest związana z gospodarką leśną. W konsekwencji uznano, że kwestionowana decyzja nie narusza obowiązującego porządku prawnego.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyrażono niezadowolenie z wydanej decyzji i zarzucono jej wydanie z naruszeniem art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wydaniu decyzji w oparciu o przepisy art. 93 ust. 1 i 2, art. 96 ust. 1, 4, art. 97 ust. 1, 1a, ust. 3 pkt. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z całkowitym pominięciem art. 20 ust. 3a ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 18 ust. 4 pkt. 1a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Ponadto pominięto postanowienia ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez co doszło do zmniejszenia powierzchni lasu. W skardze tej wskazano na naruszenie art. 7 przywoływanego Kodeksu poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu zapisów planu urządzenia lasu, nadto wskazano na brak wyjaśnienia w treści kwestionowanej decyzji niezgodności polegającej na wpisaniu w wykazie zmian danych ewidencyjnych droga w sytuacji, gdy dla całej dzielonej działki przyporządkowany był jeden użytek – las. W ramach tego zarzutu podniesiono pominięcie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych co w konsekwencji doprowadziło do wydzielenia pasa na poszerzenie drogi bez podstawy prawnej. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie postanowień art. 11 przywoływanego Kodeksu poprzez brak wyjaśnienia w treści decyzji powodów przeprowadzenia podziału działki na cztery mniejsze. W zarzucie dotyczącym naruszenia art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego przed podjęciem kwestionowanej decyzji. Wskazując na naruszenie postanowień art. 107 § 1 powyższego aktu podniesiono brak wskazania w sentencji decyzji aktu wykonawczego do ustawy pozwalającego na dokonanie podziału jak również podniesiono zarzuty pod adresem uzasadnienia tej decyzji i występujących w niej braków. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia art. 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 6 ust. 1 pkt. 10 ustawy o lasach poprzez nie zaliczenie nowo wydzielonej działki jako leżącej w granicach drogi wewnętrznej związanej z gospodarka leśną. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 34 ustawy o drogach publicznych oraz art. 20 ust. 3a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto w skardze tej wskazano na naruszenia załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. poprzez jego niezastosowanie. W motywach skargi zamieszczono argumentacje przemawiającą za jej zasadnością i wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywoływanej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Oznacza to zatem, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji publicznej uzasadniało będzie uwzględnienie wniesionej skargi.
Na wstępie niniejszych rozważań uwagę należy skupić na przepisach, które legły u podstaw podjęcia kwestionowanych decyzji. Stosownie do postanowień art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Zgodnie natomiast z treścią art. 93 ust.2a tej ustawy podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Według art. 93 ust. 4 powyższej ustawy zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Według natomiast art. 96 ust. 1 wskazanej ustawy podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Decyzja, o której mowa powyżej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości. Po myśli art. 97 ust. 1 przedmiotowej ustawy podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Według art. 97 ust. 3 tej ustawy
podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych.
Po przywołaniu przepisów prawa normujących zagadnienia związane z podejmowaniem decyzji o podziale nieruchomości, odnieść się należy do stanu faktycznego. Przedmiotem podziału jest działka, która pierwotnie liczyła 35,2800 ha i położona jest w obrębie K. Miasto, będąca własnością Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo K. Jak wynika z treści przedmiotowej decyzji podział ten dokonany został w celu wyodrębnienia korpusu istniejącej drogi gminnej – ul. [...] oraz na wydzielenie działki z przeznaczeniem na poszerzenie istniejącej drogi. Podkreślenia wymaga to, że przedmiotowy podział przeprowadzony został z uwagi na realizację celu publicznego polegającego na wyodrębnieniu geodezyjnym działek pod drogę gminną ulica [...] oraz wynika z postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w miejscowościach K. i T. zatwierdzonego uchwałą nr [...] r. Rady Miejskiej w K. u z 4 sierpnia 2005 r. Zgodność proponowanego podziału przedmiotowej działki z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została potwierdzona w postanowieniu Burmistrza Miasta i Gminy K. z 30 marca 2022 r.
W przedstawionym stanie prawnym i faktycznym poddane kontroli tutejszego Sądu rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. W trakcie rozprawy przeprowadzonej przed tutejszym Sądem pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że podstawowym zarzutem kierowanym pod adresem poddanych kontroli decyzji jest brak wyłączenia wyodrębnionych działek pod drogę publiczną z gruntów zajętych na cele leśne. Tak sformułowany główny zarzut nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ w ramach przedmiotowej procedury takie wyłączenie nie jest dokonywane, a wynika to z tego, że działania w tym zakresie podejmowane są w ramach czynności związanych z opracowaniem i przyjęciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego też powodu tak istotne znaczenie posiadało ustalenie zgodności przeprowadzanego podziału z postanowieniami tego planu. Jak wynika z przywołanego postanowienia organu pierwszej instancji jak również z postanowień samego planu sporne działki przewidziane są w decyzji podziałowej pod drogę gminną ul. [...]. Tym samym brak jest podstaw dla uwzględnienia zarzutu formułowanego przez stronę skarżącą, ponieważ zasadne byłyby one jedynie na etapie przyjmowania przedmiotowego planu, natomiast w przypadku podejmowania decyzji podziałowej problematyka wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej nie występuje. Powyższe ustalenie skutkuje tym, że przeprowadzona z urzędu kontrola legalności kwestionowanej decyzji nie dała podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi.
Rozważenia wymagają zarzuty, które postawiono w skardze kontrolowanej decyzji. W skardze przedmiotowej decyzji zarzucono wydanie jej z naruszeniem art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wydaniu decyzji w oparciu o przepisy art. 93 ust. 1 i 2, art. 96 ust. 1, 4, art. 97 ust. 1, 1a, ust. 3 pkt. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z całkowitym pominięciem art. 20 ust. 3a ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 18 ust. 4 pkt. 1a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Ponadto pominięto postanowienia ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak sformułowany zarzut nie może zyskać aprobaty. Podkreślić należy, że odwołanie się strony skarżącej do naruszenia postanowień art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że kwestionowanej decyzji zarzucono wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności zakwestionowano, że sporna decyzja oparta została na przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarzut taki nie jest trafny, albowiem przywołane w podstawie prawnej decyzji przepisy, są prawidłowe i mogą stanowić podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia. Za nieporozumienie uznać należy to, że w rozpoznawanym zarzucie podniesiono pominięcie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy legły one u podstaw wydanej decyzji. W odniesieniu do zarzutu związanego z naruszenie art. 20 ust. 3a ustawy o geodezji i kartografii przyjdzie zauważyć, że zgodnie z nim ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Po myśli natomiast art. 18 ust. 4 pkt. 1a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach plan urządzenia lasu powinien zawierać w szczególności opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, w tym: zestawienie powierzchni lasów, gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz lasów ochronnych. Oznacza to, że przywołane w skardze przepisy w żaden sposób nie są związane z przedmiotem niniejszego postępowania.
W rozpoznawanej skardze wskazano na naruszenie art. 7 przywoływanego Kodeksu poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu zapisów planu urządzenia lasu w następstwie czego doszło do faktycznego zmniejszenia powierzchni lasu, nadto wskazano na brak wyjaśnienia w treści kwestionowanej decyzji niezgodności polegającej na wpisaniu w wykazie zmian danych ewidencyjnych droga w sytuacji, gdy dla całej dzielonej działki przyporządkowany był jeden użytek – las. W ramach tego zarzutu podniesiono pominięcie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych co w konsekwencji doprowadziło do wydzielenia pasa na poszerzenie drogi bez podstawy prawnej. Tak sformułowany zarzut nie mógł zyskać aprobaty składu orzekającego. Podstawą prawną decyzji oraz podejmowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już zostało to zaznaczone na etapie wydawania decyzji podziałowej nie podejmowane są już czynności związane z ochroną gruntów rolnych i leśnych, albowiem miały one miejsce na etapie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty związane z brakami w uzasadnieniu kwestionowanych decyzji nie są oparte o udokumentowane argumenty, a wynikają z subiektywnej oceny tych decyzji.
W dalszej kolejności w przedmiotowej skardze wskazano na naruszenie postanowień art. 11 przywoływanego Kodeksu poprzez brak wyjaśnienia w treści decyzji powodów przeprowadzenia podziału działki na cztery mniejsze. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ z osnowy decyzji wynika powód wydzielenie czterech działek. Wynika to z tego, że dwie działki wyodrębnione zostały dla oznaczenia korpusu drogi gminnej i terenu niezbędnego dla jej poszerzenia, natomiast dwie pozostałe działki nie zmieniły swojego przeznaczenia i zlokalizowane są po obu strona przedmiotowej drogi. W konsekwencji nie można uznać podniesionego zarzutu za pozwalający na uwzględnienie wniesionej skargi.
W zarzucie dotyczącym naruszenia art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego przed podjęciem kwestionowanej decyzji. Tak sformułowany zarzut nie jest zasadny, albowiem w ramach przedmiotowego postępowania, postępowanie wyjaśniające jest prowadzone w ograniczonym zakresie, a wymagany materiał dowodowy rozpoznany został w sposób prawidłowy.
Wskazując na naruszenie postanowień art. 107 § 1 powyższego aktu podniesiono brak wskazania w sentencji decyzji aktu wykonawczego do ustawy pozwalającego na dokonanie podziału jak również podniesiono zarzuty pod adresem uzasadnienia tej decyzji i występujących w niej braków. Tak sformułowany zarzut nie mógł wywołać oczekiwanego rezultatu, ponieważ nawet w przypadku pominięcia jakiegoś przepisu w podstawie prawnej wydawanej decyzji, fakt ten nie oznacza, że decyzja taka zawiera taką wadę, że uzasadnia to jej eliminację z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie podstawa prawna kwestionowanych decyzji nie budzi istotniejszych wątpliwości tym samym tak sformułowany zarzut uznać należy za bezzasadny.
W rozpoznawanej skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 6 ust. 1 pkt. 10 ustawy o lasach poprzez nie zaliczenie nowo wydzielonej działki jako leżącej w granicach drogi wewnętrznej związanej z gospodarka leśną. W kontekście tak sformułowanego zarzutu przyjdzie zauważyć, że zawiera on wadliwe odwołanie się do postanowień ustawy o latach, albowiem art. 6 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy odnosi się do innej problematyki niż będąca przedmiotem tego postępowania, natomiast do poruszanych tu zagadnień odnosi się art. 6 ust. 1 pkt 6 tej ustawy i mówi on o drogach wewnętrznych w lasach. Z kolei art. 8 ustawy o drogach publicznych związany jest z unormowaniami odnoszącymi się do dróg wewnętrznych. W rozpoznawanej sprawie podział przedmiotowej działki przeprowadzony został z uwagi na realizację celu publicznego związanego z budową drogi publicznej, a tym samym podnoszone tu zarzuty nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia wniesionej skargi.
Jako ostatni podniesiono zarzut naruszenia art. 34 ustawy o drogach publicznych oraz art. 20 ust. 3a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto w skardze tej wskazano na naruszenia załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. poprzez jego niezastosowanie. Zarzut naruszenia art. 34 ustawy o drogach jest nietrafny, albowiem od 21 września 2022 r. przepis ten nie obowiązuje, ponieważ został uchylony nowelizacji ustawy o drogach przyjętej 5 sierpnia 2022 r. Co do treści art. 20 ust. 3a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne skład orzekający już się wypowiedział, a tym samym bark jest podstaw do powielania tych rozważań.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę