II SA/Gl 644/21

II SA/Gl 644/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Elżbieta Kaznowska /sprawozdawca/
Rafał Wolnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 265/22 - Wyrok NSA z 2025-02-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1990
art. 124
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2021 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 marca 2015 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: uczestnik postępowania), złożyła wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości należącej do A. G. (dalej: skarżąca) i K. G. (dalej: właściciel lub dalej razem: właściciele; uprzednio użytkownicy wieczyści nieruchomości) położonej w C., stanowiącej działkę o nr ewid.1 , dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr [...] poprzez zezwolenie na przebudowanie oraz lokalizację urządzeń przesyłowych uczestnika postępowania w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej DN 800 o długości 8,0 m.b., które to urządzenia po wybudowaniu stanowić będą własność uczestnika postępowania i będą wchodzić w skład przedsiębiorstwa.
Postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 10 września 2015 r., po uzupełnieniu przez uczestnika postępowania powyższego wniosku (pismo z dnia 16 czerwca 2015 r.). W dniu 18 września 2015 r. organ pierwszej instancji uzyskał opinię o zgodności planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolejno, w dniu 30 września 2015 r. odbyła się wizja w terenie potwierdzająca stan zagospodarowania przedmiotowej działki jako zabudowanej domem jednorodzinnym w zabudowie szeregowej z ogrodem przydomowym. Pismem z dnia 5 października 2015 r. właściciele zakwestionowali spełnienie warunku rokowań przez uczestnika postępowania, jak również kwestię zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zwrócili się także o wyjaśnienie nazwy inwestycji, jej oddziaływania na nieruchomość oraz przebiegu sieci ciepłowniczej w innej lokalizacji.
Prezydent Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił ograniczenia sposobu nieruchomości małżonków G. poprzez zezwolenie uczestnikowi postępowania na założenie i przeprowadzenie urządzeń przesyłowych, ponieważ z obowiązującego planu zagospodarowania nie wynika aby objęta orzeczeniem nieruchomość była przeznaczona pod realizację wskazanego celu publicznego.
Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez uczestnika postępowania, Wojewoda Śląski (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy wymienioną decyzję organu pierwszej instancji.
Na skutek skargi złożonej przez uczestnika postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, tut. Sąd, w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 685/17, uchylił powyższą decyzję organu drugiej instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r. oddalił skargę kasacyjną właścicieli nieruchomości od powyższego wyroku (sygn. akt I OSK 452/18).
Wojewódzki Sąd Administracyjny istotę sporu sprowadził do odpowiedzi na pytanie czy założenie i przeprowadzenie na nieruchomości małżonków G. przez uczestnika postępowania ciepłociągu jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 124 ust. 1 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990). Sąd ten stanął na stanowisku, że nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 wymienionej ustawy przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Nadto, Sąd wskazał, że fakt istniejącego już na działce właścicieli i ujętego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ciepłociągu nie pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z planem planowanej inwestycji, gdy weźmie się pod uwagę, iż istniejący już i ujęty w planie ciepłociąg ma co najmniej lokalny charakter w rozumieniu art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: t.jedn. Dz.U. z 2021 r.. poz. 741). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że o zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przesądza treść § 7 ust. 1 i 2 oraz § 8 pkt 4 planu wykładana w nawiązaniu do treści art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Sąd ten uznał, że nie ulega wątpliwości, że sporne zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a jednocześnie budowy urządzeń infrastruktury technicznej o jakich mowa w art. 143 ust. 2 w tej ustawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym powyżej wyroku, oddalając skargę kasacyjną właścicieli działki w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji, że wnioskowane przez uczestnika postępowania ograniczenie w korzystaniu z działki nr 1 położonej w C. nie narusza treści obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przystępując do ponownego rozpoznania sprawy, pismem z dnia 22 października 2020 r. uczestnik postępowania podtrzymał w całości wniosek i dotychczasową argumentację, korygując jedynie powierzchnię pasa służebności działki na czas robót na 77,0 m2 (na czas posadowienia i rozbiórki sieci).
Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 4, 6, 7, art. 112 ust. 1, 3, 4, art. 128 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: t.jedn. Dz. U. z 2021 r.. poz. 735, ) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy-Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935,) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w C. przy ulicy[...]., obejmującej działkę o nr geod. 1 o pow. 266 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] stanowiącej własność A. i K. małżonków G. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej poprzez udzielenie zezwolenia uczestnikowi postępowania na założenie i przeprowadzenie przez wyżej opisaną nieruchomość urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej 2 x DN 800 w ramach inwestycji "[...]" zawierającej się w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2 x DN 600 ze zmianą średnicy na 2 x DN 800 od komory 154C5 do komory 411C1 w rejonie ulic [...] i [...] w C., S. i K. (pkt 1 decyzji). W punktach 2-7 decyzji określono szczegółowy przebieg sieci ciepłowniczej oraz terytorialny zakres zajęcia części nieruchomości (załącznik nr 1 do decyzji), zakres prac, zobowiązanie uczestnika postępowania do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji lub wypłaty odszkodowania, jak i obowiązku poinformowania właścicieli o terminie przeprowadzenia prac, zobowiązania uczestnika postępowania do przedłożenia organowi pierwszej instancji dokumentacji pozwalającej na ustalenie stanu faktycznego na gruncie przed i po dokonaniu prac związanych z wykonywaniem inwestycji. Również stwierdzono, że przedmiotowa decyzja stanowi podstawę do dokonaniu wpisu w księdze wieczystej oraz, że obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami organ oprócz wymogów formalnych, od których ustawodawca uzależnił możliwość ograniczenia przez starostę w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości na rzecz podmiotu realizującego konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, konieczne jest, aby ewentualne ograniczenie nastąpiło zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z wnioskiem o wydanie wymienionej decyzji oraz by dany podmiot poprzedził postępowanie przeprowadzeniem z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez właściciela nieruchomości w sposób dobrowolny.
Uczestnik postępowania podjął szereg prób i działań stanowiących realizację przesłanki z art. 124 ust. 3 ustawy. Wystosował on do właścicieli nieruchomości pismo z dnia 6 maja 2014 r. z prośbą o wyrażenie zgody na przebudowanie oraz lokalizację na nieruchomości urządzeń w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej 2 x DN 800. W piśmie tym zwrócono się równocześnie z ofertą zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu dla urządzeń na rzecz uczestnika postępowania i jego następców prawnych za jednorazowym wynagrodzeniem w wysokości 714,56 zł za ustanowienie służebności przesyłu. W okresie od maja do września 2014 r. prowadzone były między uczestnikiem postępowania a właścicielami nieruchomości rokowania zmierzające do wypracowania kompromisu. Pismem z dnia 1 września 2014 r. ponowiono prośby oraz poinformowano, że z uwagi na zmniejszenie stopnia oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość, dokonano znaczącej modyfikacji planowanego przebiegu urządzeń przesyłowych, która sprowadzała się do przesunięcia ich w kierunku granicy działki, dzięki czemu zmniejszy się stopień oddziaływania projektowanych urządzeń na funkcjonalność przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. właściciele poinformowali, że nie wyrażają zgody na przebudowę i lokalizację nowych urządzeń ciepłowniczych na działce nr 1. Podnieśli również kwestię finansową, twierdząc, że przeprowadzenie planowanej inwestycji zmniejszy wartość ich działki o 75.000 zł. Uczestnik postępowania wyraził chęć spotkania w grudniu 2014 r., lecz do takiego spotkania nie doszło. Właściciele w toku rokowań wielokrotnie podnosili kwestię niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a pisma z taką uwagą kierowali do wielu instytucji. Ponadto, właściciele pismem z dnia 25 sierpnia 2020 r. poinformowali, że nie wyrażają zgody na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z ich nieruchomości w celu przebudowania oraz lokalizacji urządzeń przesyłowych.
Zatem przeprowadzone między stronami rokowania nie doprowadziły do wyrażenia przez właścicieli nieruchomości zgody na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z przebudowom i lokalizacją przedmiotowych urządzeń.
Zasadniczą kwestią wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest to, iż realizacja wymienionych w niej urządzeń musi mieć charakter celu publicznego. Cel publiczny ustalany jest w oparciu o kryteria określone w ustawie i nie zależy od uznania organu, na którym ciąży jedynie obowiązek stwierdzenia, czy w określonej sytuacji spełnione zostały ustawowe kryteria celu publicznego. Na pojęcie celu publicznego składają się bowiem dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji, tj. określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego (gminnego) lub ponadlokalnego (powiatowego, wojewódzkiego) w myśl art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu planowana inwestycja spełnia wymogi celu publicznego i jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Jednocześnie organ wskazał, że rokowania prowadzone były przed 1 stycznia 2019 r., przed zmianą stanu faktycznego, czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności gruntów (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 139). Jednakże właściciele wstąpili we wszystkie prawa i obowiązki użytkowników wieczystych, którymi byli. Natomiast za spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań można uznać każdą sytuację, kiedy pomimo przeprowadzonych rozmów nie doszło między stronami do porozumienia, ale inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Ważne jest, że obowiązek zainicjowania rokowań został dochowany, gdyż mogą one zostać zakończone w dowolnym czasie, tj. w tym momencie, w którym jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Wobec powyższej zmiany statusu małżonków G., z użytkowników wieczystych na właścicieli przedmiotowej nieruchomości, przeprowadzone rokowania pozostają aktualne. `
W świetle powyższego organ zobowiązany był uznać, iż wnioskowane ograniczenie korzystania z nieruchomości jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czyli została spełniona przesłanka warunkująca dopuszczalność wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Pismem z dnia 10 lutego 2021 r. właściciele nieruchomości złożyli odwołanie od powyższej decyzji i zarzucili jej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie, a to przepisów art. 124 ust.1, art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 4, art. 6, art. 14, art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §7, § 8, § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta C. nr [...] z dnia [...] jak i naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 7, art. 77, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze zgłoszone zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16 ustawy o zmianie ustawy-Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie powołanego przepisu, organ administracji bada, czy zostały spełnione wskazane w nim przesłanki, tj. czy przeprowadzono rokowania z właścicielem, które nie doprowadziły do osiągnięcia porozumienia, czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz czy planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie organu powyższe warunki zostały spełnione. Planowana inwestycja mieści się w katalogu wskazanym w art. 6 pkt 2 przywołanej ustawy, który stanowi, że do celów publicznych w rozumieniu ustawy należy budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem organu drugiej instancji nie ulega także wątpliwości, że uczestnik postępowania podjął próbę uzyskania zgody właścicieli działki na jej dobrowolne udostępnienie oraz że porozumienia w tej sprawie nie osiągnięto. Wskazał także, że ustawodawca nie przyjął żadnego trybu prowadzenia takich rokowań. Wobec tego ważne jest jedynie by obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Mogą one jednak zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym momencie gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Natomiast kwestia zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego została już przesądzona w ramach postępowań prowadzonych przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Bez znaczenia jest przy tym wydanie przez Radę Miasta C. uchwały z dnia [...] nr[...] , którą zmieniono między innymi plan zagospodarowania przestrzennego Miasta C. z dnia [...] nr [...]. Nie zmieniła ona bowiem ustaleń planu w sposób mogący podważyć opinię o zgodności planowanej inwestycji z tymi ustaleniami. Nadto, prawomocne orzeczenie wiąże strony, sąd który je wydał oraz inne sądy i organy państwowe, a w przypadku w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Organ odwoławczy podał także że nie jest uprawniony do badania uciążliwości posadowienia urządzenia przesyłowego na konkretnej nieruchomości, gdyż taki obowiązek nie wynika z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kwestia ta jest badana w postępowaniu planistycznym oraz jeśli wymagają tego przepisy szczególne, w postępowaniu, które kończy decyzja środowiskowa. Natomiast obawy dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa budynku posadowionego na działce nr 1 jej właściciele mogą zgłaszać właściwemu organowi nadzoru budowlanego.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję i częściowo powielając zarzuty odwołania, zarzuciła naruszenie:
- art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 1 przewiduje inwestycje objęte wnioskiem uczestnika postępowania;
- art. 112 ust. 1 tej ustawy poprzez przyjęcie, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego;
- art. 4, art. 6, art. 14 i art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja w świetle obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego może być realizowana;
- zapisów § 7, § 8, § 16 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że plan umożliwia realizację przedmiotowej inwestycji :
oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy,
- tj. art. 7, art. 77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Uwzględniając powyższe zarzuty wniosła o uchylenie decyzji obu instancji.
W uzasadnieniu podała, że lokalizacja ciepłociągu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie jest w nim na tym obszarze przewidziana lokalizacja kanałowej sieci ciepłowniczej. Zgodnie z planem, ta część działki, na której przewidziano przebieg ciepłociągu, jest położona na terenie, dla którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczeniem dopuszczalnym jest budowa garaży jako uzupełnienie zabudowy oraz nieuciążliwe usługi wbudowane w budynki mieszkalne. Ani treść planu, ani też rysunki planu nie przewidują przedmiotowej inwestycji, co jest wymagane w świetle art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W myśl § 16 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala się zasady budowy i przebudowy sieci infrastruktury technicznej: sieci uzbrojenia terenu należy prowadzić w liniach rozgraniczających ulic (pkt 1); dopuszcza się prowadzenie sieci infrastruktury technicznej inaczej niż określono w pkt 1), jeżeli jest to technicznie uzasadnione i nie spowoduje ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu. Co do zasady nowa sieć ciepłownicza powinna być posadowiona w pasie drogowym, natomiast wyjątkowo może zostać ulokowana poza pasem drogowym, w tym na nieruchomościach należących do osób fizycznych, przy zachowaniu dwóch warunków, tj. będzie to technicznie uzasadnione oraz nie spowoduje to ograniczenia realizacji przeznaczenia podstawowego terenu. Skoro przedmiotowa działka znajduje się na obszarze, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to niewątpliwie zlokalizowanie na nich planowanej inwestycji spowoduje ograniczenie uprawnień właścicieli, w tym w odniesieniu do możliwości zabudowy. Koliduje to z przeznaczeniem nieruchomości określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Skarżąca podała, że niezależnie od faktu, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizacji celu publicznego na przedmiotowym obszarze, możliwymi do "wyboru" były m.in. lokalizacja w linii rozgraniczającej drogę, lokalizacja po nitce dotychczasowego przebiegu ciepłociągu, lokalizacja w miejscu przewidzianym w decyzji. Spośród różnych możliwości, organ zdecydował o wyrażeniu zgody na lokalizację na działce skarżącej, wzdłuż płotu. Jedyne sformułowanie w tym zakresie jakie znalazło się w uzasadnieniu decyzji to: "Początkowo projektowany przebieg sieci ciepłowniczej 2 x DN 800 planowany był pierwotnie w śladzie aktualnie istniejącej sieci ciepłowniczej 2 x DN 600, jednakże wychodząc naprzeciw interesom właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, (...), Wnioskodawca zdecydował o zmianie lokalizacji nowoprojektowanych urządzeń, ustalając ich przebieg przy granicy działki." Powyższe oznacza, że organ oparł się na subiektywnej ocenie uczestnika postępowania i jego stanowisku, co miałoby być rzekomo lepsze dla właścicieli nieruchomości. Posadowienie nowej nitki ciepłociągu i usunięcie starej nitki w praktyce spowoduje, że ogród niemalże w całości będzie rozkopany, a zawarte w decyzji zobowiązanie do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji jest fikcją. Posadowienie ciepłociągu wzdłuż lub w linii drogi jest zdecydowanie bardziej odpowiednim rozwiązaniem. Ograniczyłoby to z pewnością konieczność prowadzenia wielu postępowań administracyjnych z właścicielami nieruchomości, a także uchroniłoby urządzone ogrody przed dewastacją.
Zdaniem skarżącej organ miał wiedzę w zakresie innej, alternatywnej możliwości posadowienia ciepłociągu. Pomimo to pominięto pismo wysłane przez Wydział Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej do Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami z dnia 22 września 2016 r, informujące o istnieniu możliwości technicznych wyznaczenia innej trasy przebiegu tego ciepłociągu z pominięciem działki 1 ,a także pominięto treść pisma dnia 27 września 2019 r., w którym wskazano, że usunięcie starego ciepłociągu na dużej głębokości i budowa nowego może stanowić zagrożenie dla istniejącego zagospodarowania terenu, a nawet budynku
Organy nie wzięły także pod uwagę, że zaproponowany przebieg ciepłociągu, przy obecnej zabudowie ulicy [...] i [...], nie zapewnia możliwości dostępu do drogi publicznej.
Według skarżącej w § 16 ust.3 miejscowego planu wskazano zasady budowy i przebudowy sieci infrastruktury technicznej, czyli warunki realizacji inwestycji, z których wynika, że sieci uzbrojenia terenu należy prowadzić w liniach rozgraniczającej ulic oraz sposób zapewniający dostęp do drogi publicznej. W przypadku sieci ciepłowniczej zlokalizowanej na działce nr 1 sieć dostępu do drogi publicznej nie ma, jak również nie jest zlokalizowana w liniach rozgraniczających dróg.
Nadto, § 8 pkt. 4 miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, iż na terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi wraz z zagospodarowaniem zgodnym z przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym, o ile nie jest to zabronione w dalszej części uchwały oraz przepisami odrębnymi, mogą występować obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Brak linii rozgraniczających utwierdza, iż "przebudowa" a faktycznie "budowa nowej sieci" jest niezgodna z niniejszym planem i nie ma możliwości budowy nowej sieci.
Skarżąca dodała, że działka o nr ewidencyjny 1 objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru gminy C. położonego w rejonie ulicy [...], jest na obszarze [...] (a nie [...] jak wskazano w decyzji), i są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla której przeznaczenie podstawowe to - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; a przeznaczenie dopuszczalne to - budowa garaży jako uzupełnienie istniejącej zabudowy. Zatem nie przewiduje się w planie budowy ciepłociągu, a zatem- i z tej przyczyny, wydane w sprawie decyzje są wadliwe.
Jednocześnie w ocenie skarżącej nie doszło do skutecznych negocjacji z uczestnikiem postępowania, które mogłyby być uznane za spełnienie warunku przeprowadzenia rokowań. Wystąpiło szereg okoliczności, które uniemożliwiły skuteczne przeprowadzenie negocjacji.
Zdaniem skarżącej organ nie dokonał analizy oficjalnych informacji na stronie internetowej uczestnika postępowania o zakresie prowadzenia prac w ramach przedmiotowej inwestycji. Z ustaleń organów wynika, że uczestnik postępowania nadal prowadzi inwestycje. Tymczasem w dostępnej prasie oraz na oficjalnej stronie uczestnika postępowania poinformowano, o zakończeniu tej inwestycji w 2016 r.
Nadto, w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono w sposób kompleksowy i pełny wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wydanie decyzji i ich treść. Uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego decyzji, nastąpiło w sposób uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu.
Pismem z dnia 27 maja 2021 r. organ złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zaznaczył przy tym, że wbrew zarzutom skargi, wskazanie w decyzji organu pierwszej instancji, iż działka nr 1 znajduje się na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] zamiast na obszarze[...], nie świadczy o wadliwości tej decyzji. Opis przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenów objętych obydwoma wskazanymi wyżej symbolami (zawarty w § 18 planu) jest bowiem identyczny, zaś zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami tego planu wywiedziono- jak wskazały orzekające w sprawie sądy administracyjne, z pozostałych jego postanowień (§ 7 ust. 2 i § 8 pkt 4).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit.b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ostatniej ustawy). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie zostały wydane już dwa wyroki, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 685/17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 452/18. W uzasadnieniach wymienionych wyroków przesądzono o dwóch istotnych kwestiach, a mianowicie, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz, że jest to inwestycja celu publicznego. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej. Związanie sądów w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem, chyba że w okresie pomiędzy wydaniem wyroku a ponowną skargą do sądu administracyjnego zmianie uległy przepisy. Wobec tego Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy wyrażone wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje jako swoje.
Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, (t.jedn. Dz.U. z 2020, poz. 1990 ) zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 (art. 124 ust. 4 ustawy).
Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wnioskiem z dnia 24 marca 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia 26 maja 2015 r. oraz pismem z dnia 16 czerwca 2015r., a także obecnie pismem z dnia 22 października 2020 r. podtrzymującym w całości wniosek wystąpiła do Prezydenta Miasta C. o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w C. - działki nr 1 należącej do skarżącej poprzez zezwolenie na przebudowanie oraz lokalizację urządzeń przesyłowych w postaci kanałowej sieci ciepłowniczej DN 800 o długości 8m. Wobec ponownego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego wniosek, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, a organ drugiej instancji decyzję tę utrzymał w mocy.
Wyjaśnić należy, że przepis art. 124 ust. 1 omawianej ustawy upoważnia do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej realizujące cel publiczny.
Przywołane powyżej unormowanie przewiduje dwie podstawowe przesłanki warunkujące możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, po pierwsze zgodność inwestycji celu publicznego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po drugie, brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego takiej nieruchomości.
Jak wskazano powyżej w wydanych w sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 685/17 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 452/18 przesądzona została kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym, jak i tego, że jest to inwestycja mająca cechy celu publicznego. W wyrokach tych stwierdzono, że wnioskowane przez uczestnika postępowania ograniczenie w korzystaniu z działki nr 1 w C. nie narusza treści obowiązującego dla jej ternu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] Nr [...]. Podkreślono, że z obowiązujących przepisów nie wynika by w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 wymienionej ustawy przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, konieczne było zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu.
Przepis art. 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. dla części obszaru gminy C.położonego w rejonie ulicy [...] , nie przewidywał takiego wymogu względem planu miejscowego, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Sformułowanie zaś w art. 15 ust. 2 pkt 10 tej ustawy "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo opisową. Również określony w art. 15 ust. 3 pkt. 4a i 4b tej ustawy wymóg zawarcia w planie miejscowym granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (4a) oraz granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (4b), odnoszą się tylko do elementów fakultatywnych planu, a ponadto dotyczą jedynie ustalenia "granic terenów inwestycji celu publicznego", a nie precyzyjnego ich wyznaczenia w planie.
Zasadnie przy tym zauważono, że fakt istniejącego już na działce właścicieli i ujętego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ciepłociągu nie pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z planem planowanej inwestycji, gdy weźmie się pod uwagę, iż istniejący już i ujęty w planie ciepłociąg ma co najmniej lokalny charakter w rozumieniu art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przesądza zaś treść § 7 ust. 1 i 2 oraz § 8 pkt 4 planu wykładana w nawiązaniu do treści art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści tych przepisów wynika, że organ uchwałodawczy przy uchwalaniu planu świadomie tylko w odniesieniu do celów publicznych w postaci dróg, postanowił wyodrębnić je przez wprowadzenie dla przeznaczonych na ten cel terenów odrębnych oznaczeń i wyznaczeniu dla tych terenów linii rozgraniczających zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy. Konsekwencją takiego założenia jest treść § 7 ust. 2 oraz § 8 pkt 4 planu, zgodnie z którymi pozostałe cele inwestycji publicznej mogą być realizowane na całym obszarze tego planu. Gdyby inaczej wykładać treść tego planu nie mogłyby być m.in. zrealizowane urządzenia infrastruktury technicznej niezbędne do zrealizowania poszczególnych inwestycji, których przebieg jest możliwy najczęściej do sprecyzowania dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub dokonywania zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. Z tego też względu na etapie uchwalania planu nie ma możliwości wydzielenia liniami rozgraniczającymi odrębnych, przewidzianych pod takie urządzenia terenów.
Jak stwierdzono na wstępie wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który nadto będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym zakresie Sąd został związany stanowiskiem zaprezentowanym w przywołanych powyżej wyrokach dotyczących tej samej nieruchomości. W konsekwencji, wskazać należy, że zarzuty skargi dotyczące tych przesłanek wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na wejście na jej teren celem wykonania prac, nie mogą podlegać odmiennemu omówieniu i ocenieniu przez obecny skład orzekający w sprawie, a to z uwagi na związanie wykładnią dokonaną przez sądu w wymienionych powyżej wyrokach wynikającą z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .
W zakresie kwestii podniesionej przez skarżącą, a przyznanej przez organ drugiej instancji, że działka małżonków G. znajduje się na obszarze oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 38 MN5 a nie na obszarze oznaczonym symbolem 38 MN4, to należy zauważyć, iż powyższe stwierdzenie organu stanowi oczywistą omyłkę pisarską i nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji, tym bardziej, że przeznaczenie obszarów objętych tymi symbolami jest identyczne. Tak bowiem w stosunku do obszaru oznaczonego symbolem [...] jak i oznaczonego symbolem [...] przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne określone zostało jako – tereny zabudowy mieszkaniowej mieszanej (§ 18 planu).
Natomiast odnosząc się do zarzutu skargi – braku przeprowadzenia rokowań, który do tej pory nie został w sposób wyraźny i jednoznaczny rozstrzygnięty, to należy stwierdzić, iż nie jest on zasadny. Zauważyć należy, że uczestnik postępowania pierwsze pismo do właścicieli nieruchomości skierował w dniu 6 maja 2014 r. Jak wynika z analizy akt sprawy rokowania były prowadzone, o czym świadczy wymiana korespondencji między stronami. Nie przyniosły jednak kompromisu. Strony nie porozumiały się co do sposobu przeprowadzenia instalacji, jak i kwoty, jaką mieliby uzyskać właściciele nieruchomości z tytułu służebności przesyłu.
Z mocy art. 124 ust. 1 starosta jest uprawniony do ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie instalacji w nim wymienionych. Jednakże przed udzieleniem zezwolenia należy przeprowadzić obligatoryjne rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie infrastruktury technicznej. Obowiązek ten spoczywa na osobach lub jednostkach zamierzających wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie nieruchomości niezbędnej do realizacji celu publicznego. Odmowa wyrażenia zgody na wejście i realizację celu publicznego, potwierdzona w dokumentach z przebiegu rokowań, a także wniosek zawierający niezbędne (wymagane) dokumenty uzasadniają wszczęcie postępowania administracyjnego.
Jak wskazuje się w orzecznictwie brak konsensusu między właścicielami nieruchomości a inwestorem jest wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 omawianej ustawy było uprawnione. Przepis ten nie pozostawia właścicieli nieruchomości objętych lokalizacją inwestycji celu publicznego bez ochrony prawnej, gdyż zabezpiecza wyrównanie doznanych szkód i strat, a charakter ograniczenia uprawnień właścicielskich nie wiąże się ze zmianą dotychczasowego wykorzystania gruntów. Organ winien określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia własności. Nadto, przepisy prawa nie określają formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, a także nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 tej ustawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Ustawodawca w żaden sposób nie sformalizował też momentu zakończenia rokowań. Jednak ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowania dolegliwości, jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu ograniczenie jego praw przewidziane tym przepisem. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Przeprowadzenie rokowań nie oznacza konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Za spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w wymienianym art. 124 ust. 3 ustawy, przyjmuje się także taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów nie doszło do zawarcia umowy, chociaż inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 tej ustawy. Niemożność uzyskania zgody oznacza stan, gdy właściciel nieruchomości w ogóle nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponadto, organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt zaistnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Natomiast prawidłowość przeprowadzonych rokowań powinna być oceniana na podstawie wszystkich dowodów obrazujących przebieg tych rokowań. Z nich dopiero można odtworzyć treść składanych sobie wzajemnie przez strony propozycji, i dopiero na tej podstawie można oceniać, czy rokowania odpowiadają wymogom stawianym przez przepisy art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 337/17; w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r.. sygn. akt II SA/Ol 223/21; w Gdańsku z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 683/19; czy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 999/19; z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 2118/18; z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1702/17; z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2054/16; z dnia 7 września 2016 r., I OSK 285/16; z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1723/15; z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15).
Zatem wskazywane przez skarżącą nieścisłości w przeprowadzeniu rokowań pozostają bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem rokowania zostały rozpoczęte, co nie podlega podważeniu, toczyły się przez kilka miesięcy, a następnie zostały przez uczestnika postępowania zakończone w wybranym przez niego momencie, bez wyrażenia przez użytkowników wieczystych – obecnie właścicieli – zgody na udostępnianie przedmiotowej nieruchomości.
Jak słusznie również zostało zauważone, w toku prowadzonego postępowania, doszło do zmiany przepisów i dotychczasowi użytkownicy wieczyści nieruchomości stali się jej właścicielami na mocy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności gruntów. W ocenie Sądu zmiana ta nie miała jednak wpływu na ważność przeprowadzonych rokowań.
Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Sąd miał na uwadze jeszcze jeden jej aspekt. Zgodnie ze stanowiskiem uczestnika postępowania przedstawionym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 685/17 zmiana technologii urządzeń przesyłowych (z rur tradycyjnych na rury tzw. preizolowane) zapewnia długi, w praktyce około 30 letni, okres bezawaryjnego użytkowania przedmiotowych urządzeń przesyłowych, co jest równoznaczne z brakiem konieczności interwencji i prowadzenia w tym okresie prac budowlanych (związanych przykładowo z koniecznością usuwania awarii urządzeń przesyłowych) na przedmiotowej nieruchomości. Stąd też planowane przedsięwzięcie ma służyć nie tylko właścicielom przedmiotowej nieruchomości, ale również innym mieszkańcom miasta. Sąd wyraża zrozumienie dla uciążliwości planowanych robót, jednakże argumentacja skarżącej nie może stanowić podstawy wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję i decyzji ją poprzedzającej. Nadto, wedle twierdzeń uczestnika postępowania instalacja ma zostać przeprowadzono bliżej granicy działki by zmniejszyć stopień oddziaływania urządzeń przesyłowych na funkcjonowanie nieruchomości (pismo z dnia 1 września 2014 r.).
W świetle powyższych rozważań podkreślić więc należy, że uczestnik postępowania spełnił warunek rokowań, bez osiągniecia zamierzonego skutku, zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego i jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stąd też wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami było w pełni zasadne i niezbędne dla dokończenia inwestycji celu publicznego "[...]" w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa sieci ciepłowniczej 2 x DN 600 ze zmianą średnicy na 2 x DN 800 od komory 154C5 do komory 411C1 w rejonie ulic [...] i [...] w C., S. i K.". Stąd też stwierdzenia strony skarżącej, że inwestycja została zakończona nie można było uznać za prawdziwe, skoro nie zostały wykonane i zakończone projektowane prace na przedmiotowej działce, dotyczące przecież przedmiotowej sieci ciepłowniczej. Posadowienie instalacji zostało przez organ pierwszej instancji określone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, zgodnie do zebranego materiału dowodowego i z przyczyn podanych w treści decyzji. Tak obecnie Sąd jak i wcześniej organ drugiej instancji, nie doszukały się nieścisłości w tym przedmiocie.
Mając na uwadze powyższe. Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.