II SA/PO 268/15

II SA/Łd 430/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Mikołajczyk
Robert Adamczewski
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 344
art. 6 pkt 2, art. 124 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1984
art. 65 ust. 1
Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
Dz.U. 2023 poz 775
art. 11, art. 28, art. 89 par. 1 i 2, art. 107 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Dnia 28 sierpnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, , Protokolant Starszy specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2024 roku sprawy ze skargi R.S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 8 marca 2024 r. znak: GN-III.7581.411.2023.KR w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 marca 2024 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2023 r., poz. 775), zwanej k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 października 2023 r. nr DM-DM-VIII.6853.26.2023 orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z część nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, w obrębie [...] jako działka nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym [...] w Ł. [...] Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga nr [...]. Ograniczenie polega na zezwoleniu spółce A S.A. na założenie i przeprowadzenie odcinka sieci ciepłowniczej o przekroju 2xDn80 na części działki nr [...] o pow. 81,3 m2 z całości 3549 m2 (obszar zajęcia na czas budowy: 160 m2), zgodnie z przebiegiem wskazanym na załączniku graficznym do decyzji.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 3 lutego 2022 r., uzupełnionym w dniu 10 listopada 2022 r. i w dniu 19 stycznia 2023 r., A S.A., reprezentowana przez adwokata, wystąpiła do Prezydenta Miasta Łodzi wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej o ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, w obrębie [...] jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], gdzie jako właściciel wpisany jest R. S..
Decyzją z dnia 21 lutego 2023 r. nr DM-DM-VIII.6853.26.2023 Prezydent Miasta Łodzi, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości zezwalając spółce A S.A. na założenie i przeprowadzenie odcinka sieci ciepłowniczej.
Decyzją z dnia 23 czerwca 2023 r. nr GN-III.7581.98.2023.KR Wojewoda Łódzki uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja objęta jest ostateczną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną przez Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-VI.8.P.2022 z 14 stycznia 2022 r.
Analizując kolejne przesłanki wydania decyzji, organ I instancji stwierdził, że w wyniku prawidłowo przeprowadzonych rokowań, nie doszło do porozumienia pomiędzy wnioskodawcą a właścicielem nieruchomości – R. S. na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na fakt, iż wnioskodawca podtrzymał stanowisko w zakresie powierzchni niezbędnych dla realizacji inwestycji, ponowne przeprowadzanie rokowań organ I instancji uznał za zbędne,
Poza tym organ I instancji stwierdził, że wskazany przebieg ciepłociągu jest najmniej uciążliwy dla właściciela z uwagi na jego planowane posadowienie w bliskiej odległości od granicy w tylnej części działki.
Biorąc powyższe pod uwagę Prezydent stwierdził, iż zostały spełnione przesłanki pozwalające na pozytywne uwzględnienie wniosku i wydanie decyzji z dnia 17 października 2023 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr [...] z obrębu [...].
Odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 17 października 2023 r. wniósł R. S., wnosząc o uchylenie w całości decyzji.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 8 marca 2024 r. Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda Łódzki wskazała, że materialnoprawną przesłanką wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), zwanej "u.g.n.". Zgodnie z przywołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W myśl ust. 3 cytowanego artykułu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podkreślił, że analizując spełnienie przesłanki przeprowadzenia rokowań stwierdzić należy, że pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. inwestor wystąpił do właściciela o wyrażenie zgody na ustanowienie służebności przesyłu na wybudowaną sieć za określoną kwotę, jednakże właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na zaproponowane wynagrodzenie. W toku pierwszego postępowania przed organem I instancji inwestor w piśmie skierowanym do właściciela nieruchomości oznaczył na mapie zakres zajęcia nieruchomości obejmujący dwa obszary, tj. pas udostępnienia oraz pas zajęcia na czas pracy.
Z uwagi m.in. na zastrzeżenia dotyczące uzasadnienia zakresu ingerencji w prawo własności, a także powiązane z tym zagadnienie prawidłowości rokowań – jak wskazał organ odwoławczy - uchylił pierwotną decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta Łodzi rozpatrując sprawę ponownie uzyskał stanowisko inwestora w tym zakresie. Mianowicie w piśmie z dnia 5 września 2023 r. stwierdził, że przedstawione obszary stanowią niezbędny teren zajęcia nieruchomości dla wyznaczonych celów. W motywach stanowiska wskazał, że zaproponowana powierzchnia stałego udostępnienia nieruchomości stanowi minimalny konieczny obszar zajęcia nieruchomości przez wybudowany ciepłociąg, z uwzględnieniem najmniejszej uciążliwości dla właściciela. Z kolei wyznaczona powierzchnia przeprowadzenia prac, to obszar niezbędny do wprowadzenia na nieruchomość maszyn i materiałów przeznaczonych do wykonania tych prac, zlokalizowany jest na skraju nieruchomości, w okolicach miejsc, w których planowany ciepłociąg dwukrotnie zmienia kierunek o 90°.
Zdaniem Wojewody Łódzkiego, na tle omawianego zagadnienia pojawiają się dwa aspekty sprawy, a mianowicie kwestia rokowań oraz zakresu ingerencji w prawo własności. W ocenie organu odwoławczego, powtórnie przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie, daje wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że w sprawie przeprowadzono prawidłowo rokowania, które nie przyniosły jednak oczekiwanego skutku w głównej mierze przez rozbieżności finansowe.
Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie prawidłowo oznaczono zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W załączniku graficznym decyzji, kolorem żółtym oznaczono "pas udostępnienia nieruchomości", który jako wskazał w piśmie z dnia 12 stycznia 2024 r. pełnomocnik inwestora, stanowi pas trwałego zajęcia i wynosi 81,3 m2. Opisywany obszar okala planowaną inwestycję zlokalizowaną przy granicy nieruchomości. Z kolei oznaczony kolorem zielonym "pas zajęcia na czas prac", określony w rozstrzygnięciu - "obszarem zajęcia na czas budowy", wynosi 160 m2. Jak wyjaśnił pełnomocnik inwestora, plac niezbędny jest do wprowadzenia na nieruchomość maszyn i materiałów służących zaplanowanym pracom. Jednocześnie uzasadnił, że obszar wyznaczono na skraju nieruchomości, w bezpośrednim sąsiedztwie dwukrotnej zmiany kierunku ciepłociągu.
Odnosząc się do zarzutu odwołującego dotyczącego "pasa zajęcia na czas prac" sprowadzającego się do jakoby błędnej lokalizacji oraz braku pokrycia się w przeważającej części rzeczonego obszaru z przebiegiem sieci, organ II instancji stwierdził, że nie może on przynieść zamierzonego skutku. Logicznym jest, że wykonanie ciepłociągu wiąże się z koniecznością wprowadzenia określonych materiałów i maszyn na nieruchomość, toteż wydzielenie specjalnego obszaru w tym celu jest zasadne. Jeśli przy tym teren wyznaczono na skraju nieruchomości oraz w miejscu gdzie charakter prac ze względu na dwukrotną zmianę kierunku ciepłociągu jest najbardziej złożony, opisywana koncepcja jest w sposób oczywisty celowa i uwzględniająca interes właściciela.
Również zarzut odwołującego dotyczący załącznika graficznego do decyzji i jakoby jego zbyt małej skali oraz zawartych w nim błędów, nie może – zdaniem organu II instancji - przynieść oczekiwanego skutku. Wbrew twierdzeniom właściciela nieruchomości, rzeczony załącznik nie musi spełniać wymogów kopii mapy zasadniczej lub mapy katastralnej, czy też przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego. Kwestię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości reguluje art. 124 u.g.n., który nie wprowadza wymogu podnoszonego przez odwołującego. Nadto w ocenie Wojewody Łódzkiego, nie budzi wątpliwości, że z treści decyzji powinien jasno i precyzyjnie wynikać zakres ograniczenia. Aby sprostać tym wymaganiom, w ramach dobrej praktyki, organy administracji ograniczając sposób korzystania z nieruchomości, załącznik graficzny uczyniły częścią decyzji. Mapa obrazująca przebieg inwestycji oraz obszary zajęcia, dopełnia część tekstową orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy ocenił, iż nie dostrzegł w analizowanym załączniku graficznym wad, które mogłyby skutecznie podważyć zasadność decyzji. Na mapie czytelnie zobrazowano przebieg ciepłociągu oraz dwa obszary zajęcia, tj. "pas udostępnienia", stanowiący powierzchnią trwałego zajęcia oraz "pas zajęcia na czas prac". Wskazano również konkretny obszar rzeczonego zajęcia stanowiący odpowiednio 81,3 m2 oraz 160 m2.
Podsumowując zatem wątek zakresu ingerencji w prawo własności nieruchomości oraz prawidłowości decyzji w tej części, w tym analizowany załącznik, organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się w analizowanym zakresie wad, które winny skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji.
Przechodząc do oceny kolejnej z przesłanek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, Wojewoda Łódzki ocenił, że w odniesieniu do przedmiotowej działki została wydana przez Prezydenta Miasta Łodzi decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr DPRG-UA-VI.8.P.2022 z dnia 14 stycznia 2022 r. Orzeczenie przewiduje lokalizację rzeczonej sieci m.in. na przedmiotowej działce nr [...].
W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, w sprawie ziściła się również przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowane czynności mieszczą się również w zakresie czynności przewidzianych w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, Prezydent Miasta Łodzi właściwie ocenił prawidłowość przeprowadzonych rokowań, inwestycja mieści się w ramach uregulowanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. i pozostaje w zgodzie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że pozostałe zarzuty odwołującego nie mogą również przynieść zmierzonego skutku. Otóż wbrew stanowisku R. S., nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania przed organem I instancji był również właściciel nieruchomości i w ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie oznaczenia stron. Nie ma również podstaw prawnych do tego, aby wierzyciela hipotecznego uznać - jak wskazuje odwołujący - stroną postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. II SA/Po 268/15). Poza tym w tego typu sprawach nie ma konieczności przeprowadzenia rozpraw administracyjnych (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. II SA/Sz 490/17).
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R. S., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzje organów obu instancji nie zawierają koniecznego elementu decyzji w postaci oznaczenia stron. Ponadto zdaniem skarżącego, przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ograniczenia korzystania z nieruchomości mają także niewątpliwie osoby, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w postępowaniu nie uczestniczył natomiast wierzyciel hipoteczny ujawniony w księdze wieczystej [...], któremu przysługuje ograniczone prawo rzeczowe w postaci hipoteki wpisanej w dziale IV księgi wieczystej.
W ocenie skarżącego organ I instancji zaniechał przeprowadzenia obligatoryjnej rozprawy, o której stanowi art. 118 w związku z art. 112 u.g.n.
Skarżący zarzucił również, że załącznik graficzny do decyzji organu I instancji określający sposób przebiegu sieci jest sporządzony na mapie o zbyt małej skali i zawiera liczne błędy. Na załączniku kolorem jasnozielonym ma być zaznaczony "pas zajęcia na czas pracy", który sprowadza się do prostokąta w płd. - wsch. rogu działki. Prostokąt ten w przeważającej części nie pokrywa się w ogóle z przebiegiem sieci, z czego należy domniemywać, że A S.A. celem założenia sieci w tym miejscu nieruchomości nie będzie mogła prowadzić "pracy". W załączniku znajdują się adnotacje o "pasie udostępnienia" oraz jego powierzchni i szerokości. Co istotne, adnotacje te nie są skorelowane w żaden sposób z treścią rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji, gdzie w pkt 1 nie pojawia się tego rodzaju pojęcie, ani też powierzchnia i szerokość "pasa udostępnienia". Jednocześnie skarżący wskazał, że mapa przedstawiająca przebieg sieci powinna spełniać wymogi kopii mapy zasadniczej lub mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowiąca załącznik do decyzji kopia mapy nie jest opatrzona jakąkolwiek klauzulą przewidzianą przepisami przywołanego rozporządzenia. W konsekwencji mapa stanowiąca załącznik graficzny do decyzji budzi wątpliwość co swojej wiarygodności.
W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że wysunięty przez skarżącego zarzut, że decyzje organów obu instancji nie zawierają koniecznego elementu w postaci oznaczenia stron, nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z treści decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, jak i Wojewody Łódzkiego, jasno wynika, kto jest stroną postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ II instancji w decyzji oznaczył strony wskazując wprost czy to wnioskodawcę, jako stronę rokowań, podmiot ubiegający się o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i stronę na rzecz, której ograniczenie to nastąpiło, czy to właściciela nieruchomości, będącego jednocześnie stroną rokowań i odwołującym.
Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Status strony uzasadniony musi być materialnoprawnym interesem. Innymi słowy, interes prawny wynikać musi z konkretnego przepisu prawa materialnego. Na gruncie niniejszej sprawy, podstawą rozstrzygnięcia był art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. stanowiący, że udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, w celu uzyskania zgody na wykonanie określonych we wniosku prac. Zatem stronami postępowania są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, czyli osoby mające tytuł prawny do nieruchomości, przez które ta infrastruktura przechodzi oraz podmiot na rzecz którego udzielono zezwolenia.
Mając na uwadze kolejny zarzut skarżącego wskazujący, że w sprawie należało przeprowadzić rozprawę administracyjną, organ II instancji – podzielając pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych – wskazał, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w postępowaniu o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie jest obligatoryjne. Odrębność uregulowania w art. 124 u.g.n. kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, prowadzi do wniosku, że instytucja ta pozostaje poza zakresem uregulowania art. 112 u.g.n. i przepisy dotyczące postępowania wywłaszczeniowego nie mają do niej zastosowania (zob. wyr. WSA w Gdańsku z 17 listopada 2010 r., sygn. II SA/Gd 540/09).
W kwestii zarzutu, dotyczącego załącznika graficznego, organu II instancji podniósł, że rzeczony załącznik nie musi spełniać wymogów kopii mapy zasadniczej lub mapy katastralnej, czy też przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego. Regulujący kwestię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości art. 124 u.g.n. nie wprowadza ww. wymogu. Nie budzi wątpliwości, że z treści decyzji powinien jasno i precyzyjnie wynikać zakres ograniczenia. Aby sprostać tym wymaganiom, organy ograniczając sposób korzystania z nieruchomości, załącznik graficzny uczyniły częścią decyzji. Mapa obrazująca przebieg inwestycji oraz obszary zajęcia, dopełnia część tekstową orzeczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że nie dostrzegł w analizowanym załączniku graficznym wad mogących skutecznie podważyć zasadność decyzji. Na mapie czytelnie zobrazowano przebieg ciepłociągu oraz dwa obszary zajęcia, tj. "pas udostępnienia", stanowiący powierzchnią trwałego zajęcia, co wyjaśnił wnioskodawca, i co przedstawiono w uzasadnieniu decyzji oraz "pas zajęcia na czas prac". Wskazano również konkretny, ujęty w m2, obszar rzeczonego zajęcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 935) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. ), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 października 2023 r. nr DM-DM-VIII.6853.26.2023 orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z część nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, w obrębie [...] jako działka nr [...]
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), dalej jako u.g.n.
Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 3 udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124 ust. 1 możliwe jest zatem przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:
1) planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.;
2) ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;
3) właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem.
W niniejszej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości było podyktowane realizacją inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu odcinka sieci ciepłowniczej o przekroju 2xDn80 na części działki nr [...]. W ocenie Sądu – co nie było kwestionowane przez strony – zasadnym jest zatem ustalenie, że planowana inwestycja mieści się w pojęciu celu publicznego, określonego w art. 6 pkt 2 u.g.n., który do celów publicznych w rozumieniu ustawy zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wypada zaznaczyć, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od liczby odbiorców danej infrastruktury. Nie można bowiem co do zasady wykluczyć, że realizowanie infrastruktury tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia liczby działek, które mają być przez taką linię obsługiwane (por. np. wyrok NSA z 12 października 2022 r., II OSK 3777/19; wyrok WSA w Olsztynie z 28 lutego 2022 r., II SA/Ol 111/22; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ ustalił, iż w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr DPRG-UA-VI.8.P.2022, wydana przez Prezydenta Miasta Łodzi w dniu 14 stycznia 2022 r. Powyższa decyzja ustala lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej na terenie przy ul. [...], ul. [...], w rejonie ul [...] w Ł. w granicach nieruchomości o nr ewid działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...]. Planowana inwestycja jest elementem uzupełniającym istniejącą infrastrukturę techniczną. Decyzja określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Wobec powyższego trafnie ustaliły organy (co nie jest kwestionowane przez strony), że przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego a ograniczenie korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Łodzi o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dna 14 stycznia 2022 r. W kontrolowanej sprawie spełnione zatem zostały przesłanki określone w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Odnośnie wymogu określonego w art. 124 ust. 3 u.g.n. należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przepis ten nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3371/18). Spełnienie obowiązku zainicjowania rokowań oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora, czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 358/21).
Na gruncie kontrolowanej sprawy nie jest kwestionowane, że spółka A S.A. w dniu 9 sierpnia 2021 r. skierowała do skarżącego prośbę o wyrażenie zgody na budowę przyłącza ciepłowniczego przebiegającego przez działkę skarżącego. Do pisma załączony został plan sytuacyjny z trasą ciepłociągu oraz mapa ewidencyjna. Pismo skierowane na adres: ul. [...], P., nie zostało odebrane przez skarżącego. W kolejnym piśmie do skarżącego, datowanym na 15 czerwca 2022 r. spółka wyjaśniła, że w związku z potrzebą przeprowadzenia sieci ciepłowniczej przez nieruchomość położona w Ł. przy ul. [...] proponuje rekompensatę w łącznej wysokości 16.000,00 zł. Skarżący w odpowiedzi z dnia 22 czerwca 2022 r. poinformował, że nie jest zainteresowany ustanawianiem służebności za oferowanym wynagrodzeniem. W dniu 24 sierpnia 2022 r. spółka A S.A. zaproponowała skarżącemu kwotę 26.500,00 zł za udostępnienie części nieruchomości na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Pan R. S., będąc wezwanym do ustosunkowania się do tej propozycji, w dniu 3 października 2022 r. oświadczył, że najwłaściwszym postępowaniem w kwestii przeprowadzenia sieci ciepłowniczej jest postępowanie przed sądem powszechnym o ustanowienie służebności przesyłu, gdzie wynagrodzenie ustalane jest przez biegłego sądowego, natomiast wynagrodzenie proponowane przez inwestora można określić jako wyzysk. Jednocześnie wskazał, że nie zamierza uczestniczyć w żadnej rozprawie administracyjnej, gdyż jest ona oczywiście zbędna w sprawie. Kolejnym pismem z dnia 9 listopada 2022 r. A S.A. zaproponowała, ponad kwotę 26.500,00 zł., wynagrodzenie w wysokości 2zł/m2/dzień na czas prowadzenia prac, jako rekompensatę za niedogodności związane z wejściem na teren. W załączeniu przesłano skarżącemu mapę przedstawiającą trasę ciepłociągu, pas udostępnienia oraz obszar czasowego zajęcia terenu na czas budowy, o wielkości 160 m2. Skarżący nie odpowiedział na powyższą propozycję. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że inwestor zainicjował rokowania proponując skarżącemu w kolejnych pismach wszystkie warunki przyszłego porozumienia oraz przedstawiając przebieg planowanej trasy ciepłociągu na działce [...], przebieg i szerokość pasa podlegającego trwałemu udostępnieniu oraz pasa, który miałby być udostępniony tylko na czas budowy. Skarżący nie zaakceptował proponowanych warunków. Nie jest zatem kwestionowane że nie doszło do porozumienia między inwestorem i właścicielem nieruchomości. W konsekwencji w kontrolowanej sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 124 ust. 3 u.g.n.
Istotą sporu pozostają natomiast zarzuty podnoszone przez skarżącego w skardze a wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy w pierwszej kolejności ponownie przywołać treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który stanowi, że sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten stanowi zatem podstawę uchylenia decyzji w razie stwierdzenia, że miało miejsce naruszenie przepisów postępowania, tylko w sytuacji stwierdzenia, że jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Musi więc istnieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia na treść decyzji lub postanowienia.
Nie jest zatem skuteczny podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego co do oznaczenia stron. Sąd podziela pogląd, że oznaczenie adresata decyzji jest jednym z elementów konstytuujących decyzję administracyjną, ponieważ dzięki temu prawo lub obowiązek ustanowiony w drodze decyzji będzie mógł się zmaterializować w stosunku do podmiotu prawa znajdującego się poza sferą administracji publicznej. Jednakże, w razie gdy liczba stron postępowania jest większa niż jeden, oznaczenie stron przez wskazanie w wyliczeniu adresatów, którym decyzje się doręcza nie stanowi wadliwości, która przesądzałaby o wpływie na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 937/16).
W kontrolowanej sprawie treść decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 października 2023 r. w sposób jednoznaczny precyzuje, jakiej nieruchomości dotyczy ograniczenie sposobu korzystania oraz, że polega ono na zezwoleniu na określone czynności spółce A S.A. Strona postępowania będąca adresatem zezwolenia, o którym mowa w art. 124 u.g.n. i w stosunku do której zmaterializowało się uprawnienie określone w decyzji, została zatem jednoznacznie oznaczona. Nie ma również wątpliwości co do tego, że stroną postępowania jest Pan R. S., który został wskazany w wyliczeniu adresatów. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia przepisu postępowania tj. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nieusprawiedliwiony jest również zarzut skargi dotyczący posiadania statusu strony w kontrolowanym postępowaniu przez wierzyciela hipotecznego ujawnionego w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. [...]. Skarżący podnosi, że ograniczenie korzystania z nieruchomości dotyczy interesu prawnego wierzyciela hipotecznego wskazując przy tym na treść art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy wyjaśnić, że o tym, czy na podstawie art. 28 k.p.a. określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tj. normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której legitymujący się tym interesem prawnym może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (wyrok NSA z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 414/24). Na gruncie prawa administracyjnego wymagane jest wykazanie istnienia konkretnej normy prawa materialnego, która wskazywałaby, że rozstrzygnięcie odnośnie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy sfery uprawnień i obowiązków podmiotu. Do cech interesu prawnego zalicza się jego realność, co powoduje wykluczenie interesów hipotetycznych, przewidywanych w przyszłości, chodzi bowiem o rzeczywiście, a nie potencjalnie istniejącą potrzebę ochrony prawnej określonego podmiotu. Interes, o którym mowa w art. 28 k.p.a., powinien odznaczać się bezpośrednim związkiem sytuacji prawnej określonego podmiotu prawa z określoną normą prawa materialnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 376/24). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan w którym dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy trzeba przypomnieć, że podstawę prawną postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowi przywoływany powyżej art. 124 u.g.n. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na gruncie tego przepisu jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Treść każdego z tych praw rzeczowych, określona przez przepisy prawa cywilnego, obejmuje prawo do korzystania z gruntu. Natomiast stosownie do art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1984 z późn. zm.), hipoteka jest prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości. Celem hipoteki jest zabezpieczenie wierzytelności zaś wierzyciel hipoteczny nie uzyskuje uprawnienia do korzystania z nieruchomości. Należy także zwrócić uwagę, że stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu wykonywania tego prawa musi być poprzedzone rokowaniami z właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Tylko te osoby mogą wyrazić zgodę na ograniczenie ich praw. Brak zatem normy prawa materialnego pozwalającej na ustalenie, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy interesu prawnego lub obowiązków wierzyciela hipotecznego.
Zasadnie wskazał także organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające przeprowadzenie w toku postępowania rozprawy administracyjnej. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że przepisy art. 124 u.g.n. nie nakładają na organ administracji obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, jak ma to miejsce w postępowaniu wywłaszczeniowym zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 4192/18). Wobec braku takiego wymogu nie okazał się uzasadnionym zarzut podnoszony przez skarżącego, że organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej wymaganej przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Natomiast należy zważyć, że stosownie do art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Zgodnie zaś z § 2 powołanego przepisu organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Przepis art. 89 § 2 k.p.a. nie nakłada więc bezwzględnego obowiązku przeprowadzenia rozprawy w sytuacji spornych interesów stron, a tylko daje możliwość organom jej zarządzenia, gdy zajdzie taka potrzeba. Nie jest ona też formą realizacji wskazanej w art. 11 k.p.a. zasady objaśniania stronom przesłanek załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3321/19). Jak wynika z akt sprawy spółka A S.A. złożyła w dniu 8 lipca 2022 r. wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, zaś skarżący oświadczył, że nie zamierza uczestniczyć w żadnej rozprawie administracyjnej, gdyż jest ona oczywiście zbędna w sprawie. Należy w tym miejscu podkreślić, że wniosek o przeprowadzenie rozprawy w postępowaniu administracyjnym nie wiąże organu. Rozprawa ma służyć organowi do jak najpełniejszego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza gdy organ dojdzie do wniosku, że spowoduje to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. Ocena dokonywana przez organ w tym zakresie jest wynikiem przeświadczenia o możliwości pełniejszej realizacji zasady efektywności postępowania na skutek przeprowadzenia rozprawy i jeżeli organ uzna, że rozprawa nie doprowadzi do uproszczenia postępowania bądź jego przyspieszenia może odstąpić od jej przeprowadzenia. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji w dniu 24 października 2022 r. postanowił o odmowie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przeprowadzenie rozprawy, bowiem stanowisko właściciela nieruchomości jest jednoznaczne zarówno co do braku zgody na zawarcie porozumienia oraz na warunki zaproponowane przez inwestora jak i co do tego, że nie zamierza on uczestniczyć w rozprawie. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że przeprowadzenie rozprawy nie doprowadziłoby do przyspieszenia postępowania ani nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy czy uzgodnienia interesów stron. Wobec powyższego podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia polegającego na nieprzeprowadzeniu rozprawy administracyjnej okazał się niezasadny.
Trafne jest także stanowisko organu co do tego, że art. 124 u.g.n. nie wprowadza wymogu, aby załącznik graficzny do decyzji spełniał wymogi mapy zasadniczej, mapy katastralnej lub odpowiadał przepisom rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego. Skarżący podnosi ponadto, że "pas zajęcia na czas pracy" oznaczony kolorem zielonym na załączniku graficznym do decyzji organu I instancji nie pokrywa się w ogóle z przebiegiem sieci, co zdaniem skarżącego każe domniemywać, że inwestor nie będzie mógł prowadzić w tym miejscu pracy celem założenia sieci. Podnosi też, że pojęcie "pas udostępnienia" oraz jego długość i szerokość nie pojawiają się w treści decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami skarżącego należy wyjaśnić, że celem decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest zapewnienie inwestorowi tytułu prawnego do nieruchomości. Decyzja ta stanowi przymusowy tytuł administracyjnoprawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji decyzja winna w sposób jednoznaczny wskazywać zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właściciela i odpowiadający mu zakres przyznanego inwestorowi prawa dysponowania nieruchomością (por. wyrok WSA w Gdańsku z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 766/23). Wydana w kontrolowanym postepowaniu decyzja Prezydenta Miasta lodzi z dnia 17 października 2023 r. odpowiada tym wymogom. W sentencji decyzji określono zakres ograniczenia w ten sposób, że oznacza on zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie odcinka sieci ciepłowniczej o wskazanym przekroju na części działki nr [...] o pow. 81,3 m2 z całości 3549 m2 (obszar zajęcia na czas budowy: 160 m2) zgodnie z przebiegiem wskazanym na załączniku graficznym do decyzji. Wobec takiej treści rozstrzygnięcia nie ma wątpliwości co do tego, że decyzja zezwala na dwojakie ograniczenie. Po pierwsze – ograniczenie dotyczące powierzchni 81,3 m2, na której ma zostać założony i przeprowadzony odcinek sieci ciepłowniczej. Ograniczenie to dotyczy więc także etapu zakładania sieci. Po drugie – decyzja wprowadza ograniczenie wyłącznie na czas budowy i dotyczy ono obszaru o powierzchni 160 m2. Przebieg obu obszarów wskazuje załącznik graficzny. Załącznik ten sporządzony w skali 1 : 500 określa położenie obu obszarów, wskazuje długość i średnicę ciepłociągu, powierzchnię i szerokość pasa udostępnienia, powierzchnię pasa zajęcia na czas pracy. W ocenie Sądu sentencja decyzji wraz załącznikiem graficznym pozwalają na jednoznaczne ustalenie granic i położenia obu obszarów, których dotyczy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez właściciela. Dotyczy to zarówno obszaru o powierzchni 81,3m2, co do którego ograniczenie trwa również po zakończeniu budowy, jak i obszaru o powierzchni 160m2, którego okres ograniczenia kończy się wraz z zakończeniem prac budowlanych. Oceny tej nie zmienia wskazywana przez skarżącego rozbieżność w nazewnictwie polegająca na tym, że decyzja posługuje się terminem "obszar zajęcia na czas budowy" zaś załącznik graficzny terminem "powierzchnia zajęcia na czas pracy". Lektura decyzji nie pozostawia bowiem wątpliwości, że jest to ten sam obszar. Słusznie wskazuje organ odwoławczy, że okoliczność iż "pas zajęcia na czas prac" i "pas udostępnienia" nie pokrywają się, nie świadczy o ich błędnej lokalizacji. Wykonanie ciepłociągu wiąże się bowiem z koniecznością wprowadzenia na nieruchomość materiałów i maszyn. W tym celu konieczne jest zajęcie określonej powierzchni, co do której (w przeciwieństwie do terenu zajętego w sposób trwały przez ciepłociąg), ograniczenie ustala się wyłącznie na czas trwania budowy. Materiał znajdujący się w aktach sprawy potwierdza zasadność stanowiska organu co do tego, że przyjęta koncepcja jest celowa i uwzględniająca interes właściciela.
Biorąc pod uwagę, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
ds