II SA/Gl 631/19

II SA/Gl 631/19 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2019-11-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Kędzierska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 1256/20 - Postanowienie NSA z 2020-09-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 53 ust. 5d,  art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2268
art. 166 ust. 5
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2019 r. sprawy ze skargi U. Z., J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od organu odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. ustalił - na wniosek W. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A w B. - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku usługowo-mieszkalnego z wielostanowiskowym parkingiem podziemnym w zabudowie śródmiejskiej na nieruchomości położonej w B. przy ul.[...] , oznaczonej jako działka nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4 obręb B. Miasto.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 163, poz. 1589) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), po rozpatrzeniu odwołań, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) - zwanej dalej "u.p.z.p.", w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji określa się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie - wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji może być ustalony w drodze decyzji o warunkach zabudowy stosownie do powołanego przepisu art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Organ podniósł, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 u.p.z.p., który w pierwszej kolejności wymaga, aby inwestycja nie naruszała zasady dobrego sąsiedztwa, tj. aby funkcja, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu inwestycji, w tym gabaryty i forma architektoniczna obiektu budowlanego, linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu nie odbiegały od zabudowy sąsiedniej.
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta B. prawidłowo wyznaczył obszar, na którym przeprowadzono analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu i przyjęty w ten sposób obszar analizy jest w pełni reprezentatywny dla zabudowy w tym rejonie dzielnicy B. Miasto, a dalsze jego rozszerzanie byłoby nieuzasadnione, bowiem objęłoby obiekty o cechach już reprezentowanych lub odmienne, ale nie tworzące z wnioskowanym terenem całości urbanistycznej. W związku z powyższym Kolegium uznało, że organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił granice terenu przeznaczonego do analizy.
Następnie organ odniósł się do zarzutów odwołania, podkreślając, że w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi w decyzji organu I instancji wskazano, że zabudowa na tym terenie może być dopuszczona po ustaleniu geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego w oparciu o badania podłoża, czym jednocześnie zobowiązano inwestora do przedłożenia projektu geotechnicznego, dokumentacji badań podłoża gruntowego i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, które powinny zabezpieczać istniejące fundamenty sąsiedniego budynku nr [...] przy uł.[...]. Powyższe wynikło z różnorodności podłoża gruntowego wnioskowanego terenu tj. możliwości zalegania starych fundamentów lub podpiwniczenia wyburzonych budynków. Dopuszczono podpiwniczenie, jednakże przy zachowaniu warunków bezpieczeństwa posadowienia obiektu sąsiedniego.
Organ pokreślił, że naruszenie przez wnioskodawcę warunków powyższej decyzji, które wiążą organ budowlany, będzie mogło stanowić podstawę wystąpienia przez zainteresowanych do właściwych organów (np. z zakresu nadzoru budowlanego) ze stosownymi wnioskami.
Przy ocenianiu kwestii dotyczącej parametru określającego "wysokość nowej zabudowy" organ wskazał, że wzięto pod uwagę fakt, że planowana do realizacji inwestycja zlokalizowana jest w zabudowie śródmiejskiej, a stanowić będzie zabudowę na terenie narożnym znajdującym się przy skrzyżowaniu dróg publicznych tj. rondo ul. [...] i ul. [...] j, zatem zlikwiduje istniejącą lukę w pierzei oraz stworzy kompozycyjne jej zakończenie. Organ I instancji ustalił zatem, że od strony południowo-zachodniej planowany budynek nawiąże do sąsiedniego budynku nr [...] (wysokość ok. 14 m), a od strony północno- wschodniej nawiąże do sąsiedniego budynku nr [...] (wysokość ok. 18 m). Organ wziął również pod uwagę, iż większość sąsiednich budynków ma wysokość większą od średniej (2,7 kondygnacji tj. 12,7 m). W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że ustalona wysokość planowanego do realizacji budynku została ustalona w oparciu o przepisy rozporządzenia i przy uwzględnieniu wymagań ładu przestrzennego wyznaczonego obszaru analizowanego.
Odnośnie kwestii określenia w decyzji o warunkach zabudowy powierzchni biologicznie czynnej organ wskazał, że brak jest wskazań prawnych co do sposobu ustalenia tego parametru, co z kolei pozwala na uznaniowość organu w tym zakresie. Dodał, że w niniejszej sprawie nie ustalono minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej z uwagi na lokalizację terenu inwestycyjnego w strefie intensywnej zabudowy śródmiejskiej oraz bezpośrednie sąsiedztwo publicznego terenu zieleni z parkingiem (bulwary rzeki B.).
Mając na uwadze art. 61 u.p.z.p. organ odwoławczy stwierdził, że określone w decyzji organu I instancji parametry urbanistyczne pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego. Wskazał, że analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów prowadzi do wniosku, że w sprawie dokonano prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym, stanu zagospodarowania i na tej podstawie orzeczono w sprawie. Ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne mieszczą się w zakresie norm powołanego wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony, z uwzględnieniem charakteru i zakresu planowanej inwestycji.
Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, lecz stanowi typowy przykład aktu związanego, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej.
Organ dodał, że charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy powoduje, iż zakres ochrony osób trzecich ulega konkretyzacji, ale przede wszystkim uwzględnieniu i szczegółowej weryfikacji, na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreślił, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Organ wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Na tym etapie, ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona, nie obejmuje badania inwestycji w zakresie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jest to zagadnienie właściwe przepisom prawa budowlanego.
Wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodność z wymogami techniczno-budowlanymi (w tym również odstępstwa od tych przepisów) oraz z zasadami wiedzy technicznej są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu, ujmowanym jako proces budowlany, zatem nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu administracyjno-budowlanego, który ocenia, czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone prawem budowlanym i w przepisach wykonawczych. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy - do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stanowiącego, że decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich - nie może być więc oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - pozwolenia na budowę. Orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w istocie pozbawiłoby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem celem decyzji, która zapada w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest - w przypadku braku planu - przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi, to ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy w tych tylko granicach. Według ustalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, nie jest dopuszczalne przekształcenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor, uzyskując decyzję o warunkach zabudowy, uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, że możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Nie oznacza to jednak, że otrzyma on pozwolenie na budowę co do konkretnej, określonej w projekcie budowlanym, inwestycji. W przypadku złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę możliwość realizacji konkretnej inwestycji będzie oceniana w świetle przepisów Prawa budowlanego i wydanych na jego postawie aktów wykonawczych. Zbadanie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zlokalizowanych w budynkach sąsiednich jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę, bowiem dopiero na tym etapie ocenia się zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi. Organ wskazał, że na podstawie analizy przestrzennej stwierdzono, że w granicy sąsiedniej działki nr 5 istnieje ściana szczytowa sąsiedniego budynku nr [...] przy ul. [...] j. Ściana ta pozbawiona jest otworów okiennych i drzwiowych, nadto ściana ta stanowi ścianę zabezpieczenia ogniowego i umożliwia zbliżenie ściany budynku wnioskowanego. Budynek nr [...] powstał jako tzw. plomba w uzupełnieniu pierzei, pomiędzy budynkiem nr [...] i dawniej istniejącym budynkiem nr [...] (obecnie rozebranym). Organ dodał, że pozostawienie ściany szczytowej sąsiedniego budynku nr [...] bez budowy w zbliżeniu wnioskowanego do realizacji budynku naruszyłoby ład przestrzenny, zaś tzw. ślepe ściany szczytowe powinny istnieć tylko tymczasowo, zanim powstanie budynek na działce przylegającej.
W kwestii kolejnego zarzutu odwołania organ podniósł, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b) u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej A w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodał, że obszarami, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne są obszary szczególnego zagrożenia powodzią. Następnie organ odwoławczy wskazał, że teren objęty inwestycją stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią oznaczony na Mapie Zagrożenia Powodziowego i wobec tego organ I instancji - pismem z dnia 19 lipca 2018 r. - wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Zarządu A w G., jako organu właściwego w sprawie obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Organ uzgadniający odebrał wniosek o uzgodnienie w dniu 26 lipca 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach organu I instancji), zaś z uwagi na fakt, iż organ ten nie zajął stanowiska w wymaganym przepisem art. 53 ust. 5 u.p.z.p. terminie dwóch tygodni, uznano uzgodnienie za dokonane. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zdanie drugie - w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Brak zajęcia pisemnego stanowiska przez organ uzgadniający potwierdził pracownik Urzędu Miejskiego w B. prowadzący postępowanie (notatka służbowa z dnia 5 września 2018 r. w aktach organu I instancji).
Jednocześnie organ podkreślił, że w pkt 2.5 zaskarżonej decyzji zawarty jest zapis, iż realizacja inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo wodne. Zgodnie bowiem z tym przepisem, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych. W pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, określa się wymagania dla obiektów budowlanych lokalizowanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (art. 390 ust. 2).
Ponadto organ wskazał, że A nie są stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu z uwagi na fakt, iż teren ten stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią, są jedynie organem uzgadniającym, który otrzymuje jedynie projekt decyzji o warunkach zabudowy.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 16 § 1 kpa, art. 28 kpa, art. 122a § 1 i § 2 kpa, art. 106 § 1 kpa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), art. 166 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268), art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), § 11, § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), art. 64 i art. 2 Konstytucji RP.
W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że Prezydent Miasta B. prowadził po raz drugi postępowanie w tej samej sprawie i między tymi samymi stronami, gdyż postępowanie zostało już zakończone poprzez wydanie decyzji z [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Poprzez wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, co do której odmówiono wydania pozwolenia na budowę Prezydent Miasta B. naruszył zasadę trwałości decyzji zagwarantowaną w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodała, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego.
Strona zarzuciła również brak udziału Wód Polskich - strony postępowania, w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Wskazała, że planowana inwestycja znajduje się w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i dlatego A jest stroną postępowania. Podkreśliła, że zgodnie z art. 166 ustawy Prawo wodne, projekty decyzji o warunkach zabudowy na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią wymagają uzgodnienia z A w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Podniosła, że zarówno projekt decyzji o warunkach zabudowy jak i decyzja końcowa nie zostały wysłane do A , będącego stroną postępowania administracyjnego, o czym świadczą rozdzielniki ww. decyzji. Zarzuciła, że jest to naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 166 Prawa wodnego. Poprzez brak skierowania ww. decyzji do A uniemożliwiono stronie postępowania wniesienie uwag do projektu decyzji, a następnie do decyzji końcowej. Pozbawiono stronę postępowania administracyjnego, możliwości wniesienia odwołania od decyzji. Strona skarżąca dodała, że A powinny odnieść się do proponowanej zabudowy działek budynkiem usługowo-mieszkalnym wraz z wielostanowiskowym parkingiem podziemnym, gdyż przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ tj. A . Podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy nie została wysłana do A. Ponadto podkreśliła, że A nie mogły udzielić milczącej zgody w sytuacji, kiedy na tym organie spoczywa obowiązek określenia możliwości i warunków zabudowy terenu szczególnie zagrożonego powodzią.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Na rozprawie skarżący – reprezentowani przez pełnomocnika – podtrzymali skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku usługowo-mieszkalnego z wielostanowiskowym parkingiem podziemnym w zabudowie śródmiejskiej na nieruchomości położonej w B. przy ul.[...] , oznaczonej jako działka nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4 obręb B. Miasto.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy m.in. wskazał, że teren objęty inwestycją stanowi obszar szczególnego zagrożenia powodzią oznaczony na Mapie Zagrożenia Powodziowego i wobec tego organ I instancji - pismem z dnia 19 lipca 2018 r. - wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Zarządu A w G., jako organu właściwego w sprawie obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Organ uzgadniający odebrał wniosek o uzgodnienie w dniu 26 lipca 2018 r. i z uwagi na fakt, że organ ten nie zajął stanowiska w wymaganym przepisem art. 53 ust. 5 u.p.z.p. terminie dwóch tygodni, uznano uzgodnienie za dokonane. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Wskazać zatem należało, że zgodnie z art. 53 ust. 5d u.p.z.p., który z mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, uzgodnienia decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej A w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, dokonuje się w drodze decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5 tej ustawy.
W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić więc należało, że została wydana z naruszeniem art. 53 ust. 5d u.p.z.p.
Podkreślenia ponadto wymaga, że na podstawie art. 166 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268), projekty decyzji o warunkach zabudowy, wymagają uzgodnienia z A w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.
Przepis art. 166 ust. 5 cytowanej ustawy stanowi, że uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, A dokonują w drodze decyzji. W art. 166 ust. 8 tej ustawy wskazano, co określa się w decyzji, o której mowa w ust. 5.
Na marginesie dodać należało, że zgodnie z art. 166 ust. 11 ustawy Prawo wodne, odmowa uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, również następuje w drodze decyzji.
Z treści przytoczonych przepisów Prawa wodnego jednoznacznie wynika, że uzgodnienie, jak i odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, następują w drodze decyzji.
Bezzasadnie zatem organy rozstrzygające w niniejszej sprawie zastosowały art. 53 ust. 5 u.p.z.p., stwierdzając, że wobec niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane w konsekwencji naruszenia cytowanych wyżej przepisów i uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczyło podstaw rozstrzygnięcia. Wobec tego skargę należało uwzględnić, zaznaczając jednocześnie, że bezpodstawny był zawarty w niej zarzut, że organ prowadził po raz drugi postępowanie w tej samej sprawie i między tymi samymi stronami, gdyż – jak podniesiono w skardze - postępowanie zostało już zakończone poprzez wydanie decyzji z [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W kwestii tego zarzutu wskazać należało, że inny jest przedmiot postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy, a inny w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wobec stwierdzonego naruszenia prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. należało uchylić decyzje organów obydwu instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i rozstrzygnie wniosek inicjujący postępowanie, stosując art. 53 ust. 5d u.p.z.p. i art. 166 ust. 5 ustawy Prawo wodne.
Na podstawie art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składał się wpis i koszty zastępstwa prawnego, powiększone o kwotę opłaty skarbowej.