II SA/Gl 617/22

II SA/Gl 617/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący/
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 21/23 - Wyrok NSA z 2025-06-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi U. G. i E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.IX/426/3771/27/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (SKO) decyzją z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.1X/426/3771/27/2021 po rozpatrzeniu wniosku E. W. i U. G. (wnioskodawczynie, skarżące) reprezentowanych przez pełnomocnika Z. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia 13 października 2021 r. nr SKO.IX/426/336/13/2021 umarzającej w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 28 kwietnia 2021 r. nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. o numerze [...] w ramach postępowania legalizacyjnego" na działce nr 1 obręb L. przy ul. [...] w B. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 15 czerwca 2021 r. Z. G., reprezentujący skarżące, wystąpił do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. (organ I instancji) z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego zarzucając jej naruszenie art. 156 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.. Dz.U. z 2021 r., poz.735 – dalej "k.p.a.") w związku z 2 ust. 2 pkt 1-3 oraz 3 ust. 2 pkt 3 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz.1839-dalej "rozporządzenie") poprzez odstąpienia od ich analizy; art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez odstąpienie zgodności dokumentacji technicznej z kartami katalogowymi anten w zakresie maksymalnego pochylenia anten oraz dokonanie oceny pojedynczych elementów przedsięwzięcia; art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 i ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzoną w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. (Konwencja) w związku z art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż właściciel nieruchomości nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej sporządzonej przez inwestora i to odnoszącej się do pojedynczych elementów przedsięwzięcia bez uwzględnienia maksymalnych mocy, sumarycznych oraz maksymalnych pochyleń anten. W uzasadnieniu przedstawił argumentację na poparcie swojego stanowiska cytując obszerne fragmenty uzasadnień orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie pełnomocnika skarżących stanowisko zajęte przez organ I instancji pozostaje w szczególności w rażącej sprzeczności ze stanowiskiem NSA przedstawionym w zacytowanych orzeczeniach
W konsekwencji SKO podjęło czynności w sprawie tj. wezwało pełnomocnika do usunięcia braków formalnych wniosku oraz do wykazania interesu prawnego wnioskodawczyń w przedmiotowym postępowaniu.
W piśmie z dnia 10 sierpnia 2021 r. pełnomocnik wnioskodawczyń wskazał, że ich nieruchomości bezpośrednio sąsiadują ze wskazaną inwestycją. Podniósł, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. skarżące wywodzą z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2020 r., poz.1333 z późn. zm. – dalej "P.b.", "ustawa Prawo budowlane) w związku z przepisami rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. z 2016 r., poz. 950); art. 2, art. 6 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 i ust. 3 Konwencji w związku z art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia. Stwierdził, że właściciele sąsiedniej nieruchomości, działki, mieszkania mają prawo do obrony swojego interesu prawnego oraz polemiki w kwestii czy inwestycja wymaga czy też nie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
SKO decyzją z dnia 13 października 2021 r. nr SKO.IX/426/336/13/2021, umorzyło w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z dnia 28 kwietnia 2021 r. Uznało, że argumenty przytoczone przez pełnomocnika wnioskodawczyń nie mogą odnieść skutku, nie przesądzają o istnieniu ich interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do ustaleń organu I instancji SKO wskazało, że U. G. jest współwłaścicielem nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, oznaczonej jako działka nr 2 obręb L.. Z kolei E. W. jest współwłaścicielem działek nr : 3 i 4 obręb L. znajdujących się po drugiej stronie ul, [...], oddalonej od terenu inwestycji w kierunku wschodnim.
Podzieliło ustalenia organu I instancji, że z przedłożonych przez inwestora dokumentów tj. analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej oraz kwalifikacji przedsięwzięcia wykonanej w styczniu 2021 r. wynika, że w odległości wskazanej w rozporządzeniu nie występują miejsca dostępne dla ludności. Główna wiązka promieniowania rozpatrywanych w niniejszej sprawie anten sektorowych nie znalazła się w żadnym punkcie swojego przebiegu niżej niż 2 m nad powierzchnią dostępną dla ludności. Przedłożone w dokumentacji parametry anten wskazują, iż żadna z nich nie kwalifikuje przedsięwzięcia do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Każdą z sześciu anten sektorowych, które przewidziane są do realizacji w ramach planowanej inwestycji, przeanalizowano pod kątem spełnienia kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIPR) wyznaczonej dla pojedynczej anteny odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Przedstawione we wniosku parametry anten wskazują, że nie kwalifikują one przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Wobec powyższego SKO stwierdziło, że wnioskodawczynie nie mają interesu prawnego w sprawie, gdyż rozstrzygnięcie nie oddziałuje na ich sytuację prawną, a nieruchomości do których mają tytuł prawny nie są objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skoro zatem wniosek inicjujący postępowanie nieważnościowe złożyły osoby nie będące stronami w sprawie, SKO umorzyło postępowanie nieważnościowe.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia 13 października 2021 r. pełnomocnik skarżących zarzucił jej naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1, art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 231 § 1 kodeksu karnego poprzez brak dokonania samodzielnej oceny dokumentacji sporządzonej przez inwestora i to w sytuacji, w której nie sumował on mocy EIRP anten w każdym sektorze oraz nie uwzględnił maksymalnych tiltów anten. Stwierdził, że w decyzji SKO nie wykazano, iż stroną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może być tylko i wyłącznie inwestor oraz właściciel działki, na której planowana jest inwestycja; art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżące nie mają prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej; art. 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu; art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. z 2016 r., poz. 950) w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego pominięcie i tym samym uznanie, iż organ nie musi ustalać obszaru dla strefy pośredniej oraz zagrożenia; art. 28 k.p.a. w związku z art. 2, 6 ust 1 lit a, 9 ust 2, ust 3 Konwencji w związku z 91 ust 1, 2 , 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 2 ust 1 pkt 7 lit a-d oraz 3 ust 1 pkt 8 lit a-g rozporządzenia oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 2 ust 2 pkt 1-3 oraz § 3 ust 2 pkt 3 a-g rozporządzenia poprzez odstąpienia od ich analizy; art. 8 § 1 k.pa., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez odstąpienie od zbadania zgodności dokumentacji technicznej z kartami katalogami anten w zakresie maksymalnego pochylenia anten oraz dokonanie oceny pojedynczych elementów przedsięwzięcia; art. 2, 6 ust 1 lit a, 9 ust 2, ust 3 Konwencji w związku z 91 ust 1, 2,3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 2 ust 1 pkt 7 lit a-d oraz 3 ust 1 pkt 8 lit a-g rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż właściciel nieruchomości nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej sporządzonej przez inwestora i to odnoszącej się do pojedynczych elementów przedsięwzięcia bez uwzględnienia maksymalnych mocy, sumarycznych oraz maksymalnych pochyleń anten.
Decyzją z dnia 1 marca 2021 r. SKO utrzymało decyzję własną z dnia 13 października 2021 r. W uzasadnieniu wskazało, że decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r. Prezydent Miasta B. (organ I instancji) ustalił - na wniosek A. Sp. z o.o. (Spółka)- lokalizację wskazanej inwestycji celu publicznego. Przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Zaakcentowało, że skarżące domagają się stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu I instancji ustalającej lokalizację celu publicznego.
Podkreśliło, że każda decyzja administracyjna, wydana przez uprawniony do tego organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa - korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli taka decyzja jest decyzją ostateczną, to jej wzruszenie może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych.
Zaakcentowało, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, stronami postępowania są przede wszystkim podmioty, wobec których wydana decyzja może kształtować stosunki wynikające z posiadanego przez nie prawa rzeczowego do nieruchomości. Potwierdza to treść art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 -dalej "u.p.z.p.") określająca krąg stron, którym organ winien doręczyć wydane rozstrzygnięcie na piśmie (inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja). Podmiot, któremu nie doręczono na piśmie zawiadomienia o wszczęciu postępowania lub wydanych rozstrzygnięć, w celu skorzystania z uprawnień przysługujących stronie postępowania musi legitymować się interesem prawnym, na którego wpływ ma prowadzone postępowanie oraz wykazać jego istnienie organom administracji. W niektórych wypadkach status strony może być przyznany właścicielom czy wieczystym użytkownikom nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio lub nawet znajdującej się w dalszej odległości od nieruchomości objętej inwestycją, ale pod warunkiem, że nieruchomości te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji.
SKO stwierdziło, iż z uwagi na fakt, że wniosek dotyczy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego wydanej na podstawie przepisów u.p.z.p., która nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zastosowanie ma przepis art. 28 k.p.a. Pojęcie strony, jakim posługuje się przywołany art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez pełnomocnika wnioskodawczyń SKO zauważyło, że przedmiotowe postępowanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a nie pozwolenia na budowę. Uznało, że zarzuty przytoczone przez pełnomocnika wnioskodawczyń nie mogą odnieść skutku, nie przesądzają o istnieniu ich interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Wskazało, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej w każdym przypadku ustala obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę dane wynikające z mapy ewidencyjnej złączonej przez inwestora do wniosku oraz ustalenia w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie. Z kolei o interesie prawnym właściciela nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji decyduje fakt znajdowania się tej nieruchomości w strefie oddziaływania tejże inwestycji.
SKO wskazało na rozbieżności w orzecznictwie i podzieliło stanowisko uwzględniające literalną wykładnię przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Opowiedziało się za poglądem, że dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" (a w konsekwencji wymaganie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wyjaśniło, że każdą z sześciu anten sektorowych [...], które przewidziane są do realizacji w ramach planowanej inwestycji, przeanalizowano pod kątem spełnienia kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIPR) wyznaczonej dla pojedynczej anteny odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Przedstawione we wniosku parametry anten wskazują, że anteny te nie kwalifikują przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego SKO stwierdziło, że nieruchomości do których skarżące mają tytuł prawny nie są objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skoro zatem wniosek inicjujący postępowanie nieważnościowe złożyły osoby nie będące stronami w sprawie SKO umorzyło postępowanie nieważnościowe i po ponownym rozpatrzeniu wniosku podtrzymało stanowisko w sprawie. W opinii SKO przy orzekaniu w sprawie zakończonej decyzją z dnia 13 października 2021 r. nie zostały naruszone wskazane przepisy k.p.a. czy Konstytucji RP. Organ orzekający w sprawie zgromadził, a następnie przeanalizował w stopniu wystarczającym materiał dowodowy w sprawie, przyjął stanowisko, które uzasadnił.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżące reprezentowane przez adwokata T. C. zaskarżyły w całości decyzję SKO z dnia 1 marca 2021 r. zarzucając tej decyzji naruszenie art.: 7 k.p.a., art. 8 k.p.a , art. 9 k.p.a., art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż w przypadku wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma stron postępowania; art.: 38, 39 i 74 ust. 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019r., poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu; art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. 2016, poz. 950) poprzez jego pominięcie; art. 28 ust, 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 2, 6 ust. 1 lit. a, 9 ust. 2 i ust. 3 Konwencji w związku z art. 91 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP w powiązaniu z § 2 ust. 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 oraz § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż nie stanowią one przepisów odrębnych; art. 28 k.p.a. w związku z art. 143 kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez nie dokonanie oceny wskazanych przepisów W konsekwencji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO z dnia 1 marca 2022 r, nr SKO.IX/426/3771/27/2021 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wyraził pogląd, że SKO bezkrytycznie zaakceptowało dokumentację inwestora, który dopasował tilty anten do danego terenu, aby obejść procedurę środowiskową. Przytoczył obszerne fragmenty uzasadnień wyroków wydanych zarówno przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i wojewódzkie sądy administracyjne wydanych w sprawach związanych z zagospodarowaniem terenu i oddziaływaniem inwestycji na prawa osób trzecich. Stwierdził, że kwesta przekroczenia dopuszczalnych norm nie stanowi uznania bądź nie występowania interesu prawnego ponieważ świadczy tylko, że istnieją przepisy prawa materialnego, które należy analizować.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z dnia 1 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 13 października 2021 r., którą umorzono w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. (organ I instancji) z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. o numerze [...] w ramach postępowania legalizacyjnego" na działce nr 1 obręb L. przy ul. [...] w B.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że decyzja SKO nie narusza prawa.
Postępowanie nieważnościowe w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek U. G. i E. W. (skarżące) z dnia 15 czerwca 2021 r. Przedmiotem oceny organów w dotychczas prowadzonym postępowaniu była kwestia posiadania przez skarżące interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. o numerze [...]w ramach postępowania legalizacyjnego" na działce nr 1 obręb L. przy ul. [...] w B. SKO wezwało pełnomocnika skarżących do określenia ich własnego interesu prawnego lub obowiązku w sprawie o ustalenie lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. SKO następnie zweryfikowało powyższą kwestię i oceniło, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, że obie skarżące nie posiadały i nie posiadają interesu prawnego do występowania w postępowaniu w charakterze strony.
Podkreślenia wymaga, że postępowanie zakończone decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r. zostało wszczęte na wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i udzielenie pozwolenia na budowę i było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz 293 z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 z póżn. zm.) , art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r.. poz. 2410 z późn. zm.) i ustawy dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej "ustawa Prawo budowlane","P.b."). Zatem prawidłowo SKO w zaskarżonej decyzji przyjęło, iż w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym badane są wyłącznie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z tak określoną inwestycją.
Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżąca - U. G. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. wywodzi z tytułu przysługującego jej prawa współwłasności nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, oznaczonej jako działka nr 2 obręb L., natomiast E. W. jest współwłaścicielką działek nr: 3 i 4 obręb L., znajdujących się po drugiej stronie ulicy [...], oddalonej od terenu inwestycji w kierunku wschodnim. W opinii skarżących, jako właścicielki działek sąsiednich mają prawo do obrony swojego interesu prawnego oraz polemiki w kwestii czy inwestycja wymaga czy też nie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym zakresie skarżące zarzuciły SKO naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego.
W decyzji z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustalającej lokalizację inwestycję celu publicznego dla inwestycji pn.: "rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. Sp. z o.o. o numerze [...] w ramach postępowania legalizacyjnego" na działce nr 1 obręb L. przy ul. [...] w B. – organ I instancji stwierdził, że parametry anten wskazują, że żadna z nich nie kwalifikuje przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a nieruchomości, do których skarżące maja tytuł prawny nie są objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zatem prawidłowo SKO w zaskarżonej decyzji przyjęło, iż w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym badane są wyłącznie przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z tak określoną inwestycją. Dla przeprowadzenia tej oceny żadnego znaczenia nie ma okoliczność jaką jest istniejący stan faktyczny. Na gruncie rozpatrywanej sprawy argumentacja skargi w tym zakresie jest zatem chybiona. Przy ustalaniu i ocenie legitymacji do skutecznego wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki lokalizacji celu publicznego bez znaczenia pozostają także okoliczności związane z podnoszą w skardze wadliwością ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, czy też niezgodnością inwestycji z przepisami kodeksu cywilnego.
Z treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Wskazany przepis określa krąg stron, którym organ winien doręczyć wydane rozstrzygnięcie na piśmie (inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja). Podmiot, któremu nie doręczono na piśmie zawiadomienia o wszczęciu postępowania lub wydanych rozstrzygnięć, w celu skorzystania z uprawnień przysługujących stronie postępowania musi legitymować się interesem prawnym, na którego wpływ ma prowadzone postępowanie oraz wykazać jego istnienie organom administracji. Status strony może być przyznany właścicielom czy wieczystym użytkownikom nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio lub nawet znajdującej się w dalszej odległości od nieruchomości objętej inwestycją, jednakże pod warunkiem, że nieruchomości te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera w unormowania pojęcia strony, a zatem przywołać należy w tym zakresie przepisy ustawy Prawo budowlane
Zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 P.b. teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W opinii Sądu zaskarżona decyzja została poprzedzona dogłębną analizą materiału dowodowego oraz przedstawionej organowi argumentacji skarżących, stosownie do treści art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Stanowisko SKO przedstawione w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd w całości podziela. W świetle zgromadzonego przez SKO materiału dowodowego przyjąć należy, iż skarżące nie mają indywidualnego interesu prawnego w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym w żądaniu wszczęcia postępowania nieważnościowego w tej sprawie. Fakt, iż skarżące – jako współwłaścicielki nieruchomości położonych w pobliżu inwestycji celu publicznego - nie wyrażają zgody na jej lokalizację świadczy jedynie o ich interesie faktycznym, a nie prawnym. Wobec braku interesu prawnego po stronie skarżących, uprawniającego ich do żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 kwietnia 2021 r., SKO rozpatrujące tę sprawę prawidłowo uznało, że zaszły przesłanki do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Decyzja SKO odpowiada więc prawu.
W związku z tym, że zaskarżona decyzja SKO jest decyzją procesową, formalną, Sąd nie może w tej sprawie odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.