II SA/Gl 595/22

II SA/Gl 595/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska /sprawozdawca/
Edyta Kędzierska
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GZ 353/22 - Postanowienie NSA z 2022-09-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 99 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach delegowanego do Prokuratury Regionalnej w Katowicach M. J. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 lutego 2022 r. nr SKO.K/41.3/40/2022/755/KS w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 grudnia 2021 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "organ", "organ I instancji") w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1212, dalej: "u.k.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), skierował M.L. (dalej: "Strona", "Skarżący") na kontrolne badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B w związku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do stanu zdrowia.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji stał się wniosek Prokuratury Regionalnej w K., w którym wskazano, że Strona od wielu lat cierpi na [...], ponadto stan zdrowia Strony stale się pogarsza, miały miejsce sytuacje [...]. Zgodnie z informacją Prokuratury w opinii z dnia 1 lutego 2021 r. lekarze psychiatrzy stwierdzili [...] z objawami łagodnych zaburzeń [...]. Organ zwrócił się do Sądu Okręgowego w G. z prośbą o nadesłanie kopii w/w opinii, w odpowiedzi Sąd Okręgowy poinformował, że opinia została sporządzona na potrzeby postępowania karnego i brak jest podstaw do jej udzielenia. W ocenie organu istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że uczestnicząc w ruchu drogowym Strona mogłaby stanowić zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, jak również dla samego siebie, a zgromadzona dokumentacja uprawdopodabnia podejrzenie, że Strona nie spełnia kryteriów warunkujących posiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych.
Strona wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji podnosząc zarzuty naruszenia: art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 lit. c oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wszczęcia procedury oraz skierowania na przymusowe badania lekarskie bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie; art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie zasady prawdy obiektywnej, nieustalenie stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony przy podjęciu rozstrzygnięcia; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niekompletnym materiale dowodowym skutkującym błędnym ustaleniem, że istnieją przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, bez wyjaśnienia przyczyn, dlaczego Prokuratur wystąpił z przedmiotowym wnioskiem oraz przyjmując za dowód jedynie wniosek prokuratury, bez próby weryfikacji poczynionych ustaleń; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji; art. 99 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, że przepisy prawne obligują właściwy organ do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, gdy wskazują jedynie uprawnienie a nie obowiązek i są uzależnione od "zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b"; art. 32 i art. 30 Konstytucji poprzez nierówne traktowanie oraz dyskryminację, a także art. 8 § 1, art. 10, art. 80, art. 81a § 1 k.p.a.
Strona wyraziła niezadowolenie z zapadłej decyzji. Podkreśliła, że wniosek Prokuratora stanowił jedynie sygnał dla organu do zbadania, czy dysponuje wiarygodną informacją o uzasadnionych i poważnych zastrzeżeniach o stanie zdrowia Strony mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, a nie podstawą do wydania takiej decyzji. Organ zobligowany był do zgromadzenia stosownego materiału dowodowego w sprawie, a wniosek Prokuratora nie może być jedynym dowodem w sprawie. Zwrócono uwagę, że dla skierowania na w/w badania lekarskie musi istnieć przesłanka w postaci "uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia", która musi zostać potwierdzona w wyniku przeprowadzonego postępowania. W ocenie Strony cała zgromadzona dokumentacja w postępowaniu to wniosek Prokuratora. W uzasadnieniu zwrócono również uwagę na koszty związane z dodatkowymi badaniami lekarskimi.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "organ odwoławczy"), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), decyzją z dnia 17 lutego 2022 r. nr SKO.K/41.3/40/2022/755/KS, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił czynności podjęte w sprawie, przywołał treść art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., a następnie wyjaśnił, iż przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów, nadto uzasadnione zastrzeżenia powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów stanu zdrowia osoby, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Badając stan faktyczny organ odwoławczy ustalił, że z treści wniosku o skierowanie Strony na badania lekarskie wynika, iż Strona ubiegała się o odroczenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności powołując się na stan swojego zdrowia, w toku postępowania wykonawczego została wydana przez biegłego opinia z zakresu neurologii z dnia 1 lipca 2020 r., z wnioskami jak przedstawił organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Wobec tego w zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zaistniały uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia Strony wymagające skierowania na badania lekarskie. Zastrzeżenia te dotyczą tych aspektów zdrowia, które mają wpływ na bezpieczne kierowanie pojazdami mechanicznymi i tym samym bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dalej organ odwoławczy podał, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Strona zmaga się z problemami zdrowotnymi w sferze zdrowia neurologicznego i psychicznego. Kierując się zatem calem ustawy o kierujących pojazdami stwierdził, że opisane w opinii biegłych problemy zdrowotne Strony uzasadniają skierowanie jej na specjalistyczne badania. Organ odwoławczy podkreślił, że stan psychiczny oraz sprawność psychofizyczna kierowcy mają ogromny wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu, stąd też interes publiczny i troska o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego przemawiają za skierowaniem na w/w badania. Nadto z uwagi na związany charakter decyzji o skierowaniu na badania lekarskie Kolegium nie mogło uwzględnić odwołania i odstąpić od skierowania na przedmiotowe badania.
Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podnosząc zarzut naruszenia: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 107 pkt 3 k.p.a., naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że zachodzą w stosunku do Skarżącego uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, a także naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wskazanie, że organ powinien prowadzić postępowanie zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwskazań do prowadzenia pojazdów przez Stronę ze względu na stan jej zdrowia, podczas gdy w sprawie brak materiału dowodowego wskazującego na wystąpienie zastrzeżeń co do stanu zdrowia mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych, a zatem uprawdopodobnienia istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację przedstawioną na etapie złożonego odwołania. Dodatkowo zauważył, że organ celem zgromadzenia materiału dowodowego sprawy nie wezwał Strony do złożenia wyjaśnień. Organ nie odniósł się merytorycznie do opinii sądowo-psychiatrycznej, a w zasadzie jedynie do wyciągu z tej opinii. W powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, iż organ nie może automatycznie kierować na badania w przypadku każdego zawiadomienia o niedomaganiach zdrowotnych kierowcy bez uprawdopodobnienia i bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2022 r. Skarżący przedłożył zaświadczenie lekarza neurologa oraz lekarza psychiatry o braku przeciwskazań do prowadzenia pojazdów.
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie o sygn. II SA/Gl 595/22 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt II GZ 353/22 oddalił zażalenie na w/w postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 5 grudnia 2022 r. organ odwoławczy przekazał pismo Starosty [...] z dnia 18 listopada 2022 r. przesyłającego kserokopię orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. potwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. AM, A1, A2, A, B1, BE, T z terminem ważności do dnia 17 października 2030 r.
Podczas rozprawy w dniu 15 grudnia 2022 r. Skarżący podtrzymał skargę oraz złożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż przedłożenie orzeczenia o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej jest zgodne z prawem. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Kontrolą sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 lutego 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Starosty [...] z dnia 29 grudnia 2021 r. w przedmiocie skierowania Skarżącego na kontrolne badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B w związku z nasuwającymi się zastrzeżeniami co do stanu zdrowia.
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć były przepisy przywołanej wyżej ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia.
Katalog podmiotów podlegających badaniu lekarskiemu określa art. 75 ust. 1 u.k.p., a w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy – pkt 5 tego przepisu, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Przywołany przepis art. 99 ust. 1 ustawy zawiera zatem normę kompetencyjną i materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie jednego z podmiotów określonych w przepisie art. 75 ust. 1 u.k.p.
Celem przywołanej regulacji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, podyktowanym zachowaniem bezpieczeństwa, jest czuwanie nad posiadaniem przez osoby uprawnione do kierowania pojazdami wymaganej sprawności zarówno w chwili ubiegania się o uprawnienia jak i w czasie późniejszym. Stąd też pozostaje uzasadniona ingerencja organów administracji w powyższej formie (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 września 2018 r., I OSK 2431/16).
Dla możliwości wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie nie jest wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany psychofizyczne stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie. Skierowanie na badania lekarskie ma zaś na celu potwierdzenie, że w danym stanie zdrowotnym dana osoba nie będzie stwarzać niebezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r. I OSK 400/17, z dnia 28 lutego 2019 r. I OSK 1052/17).
W ocenie Sądu, "uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia", o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. mogą wynikać z każdej okoliczności, która została uwiarygodniona i jest na tyle poważna, że pozwala na ustalenie "uzasadnionego zastrzeżenia" w rozumieniu przywołanej regulacji prawnej.
Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący uzyskał uprawnienie do prowadzenia pojazdów kat. A i kat. B 25 listopada 1994 r. (karta nr 30 akt administracyjnych). Pismem z dnia 1 września 2021 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej w K. wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami powołując w uzasadnieniu, wydaną w toku postępowania karnego wykonawczego, opinię biegłego z zakresu neurologii z dnia 1 lipca 2020 r., w ramach której - jak wynika z treści wniosku Prokuratora Prokuratury Regionalnej w K. - stwierdzono, iż u Skarżącego "rozpoznano m.in. stan po urazie [...]", a także wskazał na okoliczność powołania się przez Stronę na stan zdrowia w związku z ubieganiem się o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r. sygn. [...], tj. Skarżący wskazał, że "cierpi na [...]" (karta nr 31 akt administracyjnych).
Pismem z dnia 8 września 2021 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania, pouczył o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz zakreślił Stronie termin 14 dni od dnia otrzymania pisma na wyrażenie swojego stanowiska w sprawie oraz przedstawienia dowodów (karta nr 32 akt administracyjnych). W toku czynności wyjaśniających organ zwrócił się pismem z dnia 16 listopada 2021 r. do Prokuratury Regionalnej w K. (karta nr 35 akt administracyjnych), następnie pismem z dnia 30 listopada 2021 r. do Sądu Okręgowego w G. Sekcji Wykonawczej przy [...] Wydziale Karnym (karta nr 37 akt administracyjnych) o nadesłanie kopii w/w opinii neurologicznej. O podejmowanych w sprawie czynnościach organ poinformował Skarżącego (karta nr 38 akt administracyjnych). W odpowiedzi na powyższe wnioski organu, Sąd Okręgowy w G. poinformował, iż opinia została sporządzona na potrzeby postępowania karnego wykonawczego brak jest zatem podstaw do udzielenia jej wnioskodawcy (karta nr 39 akt administracyjnych).
W okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, w ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wskazane wyżej okoliczności oparte na wiarygodnych dowodach, pozostają wystarczające do stwierdzenia istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącego, co dawało podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i skierowania na badania kontrolne.
Źródłem zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącego stały się informacje zawarte w treści wniosku sporządzonego przez prokuratora, zatem przedstawiciela instytucji stojącej, stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1247 z późn. zm.), na straży praworządności, w którym to wniosku odwołano się do informacji wynikających z opinii sądowo-lekarskiej z dnia 1 lipca 2020 r. sporządzonej w toku postępowania karnego wykonawczego. W postępowaniu tym Skarżący powoływał się na okoliczności związane ze stanem swojego zdrowia w związku z wnioskiem o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r. sygn. [...].
Okoliczności przywołane w treści wniosku inicjującego niniejsze postępowania, zarówno te wskazane przez Prokuratora Regionalnego w K. jako zaczerpnięte z opinii biegłego z zakresu neurologii, jak również te które – zostały powołane przez samą Stronę w toku postępowania karnego wykonawczego a odnoszą się do jej stanu zdrowia, nie były przez Skarżącego kwestionowane na żadnym etapie niniejszego postępowania.
Analiza przeprowadzona w sprawie nie pozwala przyjąć, aby decyzja podjęta w sprawie była decyzją pochopną. Organy nie ograniczyły się do oparcia decyzji wyłącznie na wniosku o skierowanie na przedmiotowe badania. Organ podjął bowiem próbę wyjaśnienia okoliczności sprawy, zwrócił się do Prokuratury Regionalnej w K., do Sądu Okręgowego w G., a także wezwał Stronę do przedstawienia dowodów. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów mogących mieć znaczenie w sprawie, nie sformułował również żadnych wniosków dowodowych w tym przedmiocie. Informacje, które legły u podstaw wydania przedmiotowej decyzji pochodziły nie tylko z treści opinii sądowo-lekarskiej, ale również z twierdzeń samego Skarżącego podnoszonych w toku postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w G., a jak już zauważono powyżej, twierdzenia te nie były kwestionowane przez Skarżącego.
Powyższe świadczyło o konieczności zweryfikowania oceny stanu zdrowia Skarżącego pod kątem możliwości kierowania przez niego pojazdami w ruchu drogowym. Jak słusznie, w odniesieniu do opinii pozyskanej z postępowania karnego, wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 400/17, "dla wykorzystania tego dokumentu i powzięcia przez organ wątpliwości w tym zakresie nie stanowi przeszkody powoływana przez skarżącego okoliczność, że opinia sporządzona była na potrzeby prowadzonego postępowania karnego. Podkreślić trzeba, że każda informacja czy ustalenie mogą doprowadzić do powzięcia przez organ czynności sprawdzających pod warunkiem, iż są one nośnikiem odpowiedniej wiedzy specjalistycznej skłaniającym organ do przyjęcia o zaistnieniu potrzeby dokonania oceny stanu zdrowia kierowcy, prowadzonej przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje".
Należy przy tym pamiętać, iż dla wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w w/w trybie, nie jest wymagana pewność co do istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że okoliczności takie istnieją, a wystarczające jest prawdopodobieństwo ich zaistnienia wskazane w przywołanej regulacji. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie.
W odniesieniu natomiast do przedłożonej do akt sądowych kserokopii orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z dnia 17 października 2022 r., odnotowania wymaga, iż sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonej decyzji administracyjnej z prawem, a kontrola ta dokonywana jest na dzień jej wydania. W rezultacie wydane po tej dacie w/w orzeczenie nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie.
W ocenie Sądu w sprawie wyjaśniono stan faktyczny w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy w aspekcie podstawy materialnoprawnej określonej w art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p.
Uznanie decyzji organu za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa wymaga zbadania kolejnych etapów działania organu, w ramach których następuje zgromadzenie materiału dowodowego, uwzględnienie w toku postępowania treści art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, a następnie wszechstronne i wnikliwe rozważenie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ podejmując rozstrzygnięcie ma obowiązek kierować się zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, by dalej w ramach swobodnej oceny dowodów ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.
Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym w szczególności wskazanych w skardze art. 7, art. 7a, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej, wnikliwej oceny materiału dowodowego, ani też do naruszenia art. 6 k.p.a. Organy podjęły wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a materiał zgromadzony w sprawie nie wymagał uzupełnienia. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały uzasadnione stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., obejmując uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji. Sąd zauważa przy tym ogólne odniesienie się przez organ odwoławczy do stanowiska Strony zawartego w odwołaniu, jednak wskazane uchybienie nie miało w ocenie Sądu istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
W odniesieniu do wniosku o zasądzenie na rzecz Skarżącego poniesionych kosztów związanych z poddaniem się badaniom lekarskim, Sąd wyjaśnia, że przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują zasądzenia zwrotu tego rodzaju kosztów.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.