II SA/Gl 582/23

II SA/Gl 582/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Renata Siudyka
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 390
art. 3 pkt 9,  art. 11 ust. 4,  art. 11a ust. 4,  art. 13 ust. 1,
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145  par. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant referent - stażysta Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lutego 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/113/2023/1022/ŁK w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części przyznającej skarżącej prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka za okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r., 2) uchyla zaskarżoną decyzję w części odmawiającej przyznania skarżącej prawa do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji za okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r.
Uzasadnienie
Decyzją z 4 stycznia 2023 r. Prezydent Miasta Z. odmówił A. M. (strona, skarżąca) przyznania prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na B. M. (syn strony, syn skarżącej).
Jako powód odmowy organ I instancji wskazał przekroczenie kwoty kryterium dochodowego, uprawniającego do świadczeń rodzinnych. Organ ustalił, że dochód rodziny strony na przeliczeniu na osobę, przy uwzględnieniu jej czteroosobowego składu, wynosi 1.245,01 zł. Przekracza więc kryterium dochodowe wynoszące 764 zł na osobę.
Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Według strony w sposób nieuprawniony wliczono do struktury rodziny jej obecnego męża. Syn skarżącej jest bowiem jej dzieckiem z pierwszego małżeństwa, a jego biologiczny ojciec zmarł w 2011 r.
Odwołanie okazało się częściowo skuteczne. Decyzją z 13 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło bowiem zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o przyznaniu stronie prawa do zasiłku rodzinnego na jej syna na okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. w wysokości 124 zł miesięcznie. Ponadto w tej samej decyzji Kolegium przyznało prawo do dodatku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2023/2024, prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowywania na okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. w wysokości 193,00 zł miesięcznie, prawo do dodatku z tytułu podjęcia nauki poza miejscem zamieszkania (na pokrycie kosztów zamieszkania) od 1 listopada 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. w wysokości 113 zł miesięcznie oraz od 1 września 2023 r. do 31 października 2023 r. również w wysokości 113,00 zł miesięcznie. Jednocześnie Kolegium odmówiło przyznania prawa do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji za okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r.
Kolegium ustaliło, że strona jest osobą zamężną, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z obecnym mężem i wychowuje z nim wspólne dziecko oraz swojego syna z pierwszego małżeństwa, którego ojciec zmarł [...] 2011 r. Według Kolegium dla oceny spełnienia warunków niezbędnych dla uzyskania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, nie ma znaczenia to, że matka ubiegająca się o prawp do zasiłku rodzinnego pozostaje w nowym związku małżeńskim, z którego również posiada inne dzieci W takiej sytuacji rodzic może być bowiem uznawany wobec jednego dziecka za rodzica samotnie je wychowującego, a wobec dziecka wychowywanego wspólnie z biologicznym rodzicem już za osobę wychowującą dziecko w rodzinie. Więzy małżeńskie rodzica wychowującego dziecko z pierwszego małżeństwa nie mają znaczenia. Nie można inaczej traktować osób wychowujących dziecko z inną osobą niż jego rodzic w zależności od tego, czy zawarły one związek małżeński czy też nie. W konsekwencji Kolegium uznało, że na potrzeby oceny spełnienia przez stronę kryterium dochodowego do dochodu rodziny nie wlicza się dochodów obecnego męża strony, nie będącego ojcem dziecka, na które przyznane ma być wnioskowane świadczenie.
Jednocześnie Kolegium stwierdziło brak uprawnień do wnioskowanych przez stronę dodatków do zasiłku rodzinnego, w zakresie w jakim są one uzależnione od stopnia niepełnosprawności syna. Z akt sprawy wynika bowiem, że legitymował się on orzeczeniem o niepełnosprawności z [...] wydanym do 31 maja 2020 r Kolegium stwierdziło, że w 24 października 2022 r. syn strony ukończył 16 rok życia. W konsekwencji z tym dniem, zdaniem Kolegium, przestał spełniać definicję dziecka niepełnosprawnego określoną w art. 3 pkt 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którą niepełnosprawne dziecka to dziecko w wieku do ukończenia 16 roku życia, legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności, określonym w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
Kolegium odnotowało również, że w aktach sprawy brak jest informacji, czy strona podjęła jakiekolwiek działania związane z ustaleniem stopnia niepełnosprawności syna strony. Jednocześnie Kolegium zaakcentowało, że o konieczności uzyskania takiego orzeczenia strona była informowana w ostatniej decyzji przyznającej stronie uprawnienia do świadczeń rodzinnych
Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1327, dalej "ustawa o COVID"). Po ukończeniu 16 roku życia osoba, na którą miałoby być przyznane wnioskowane świadczenie, powinna bowiem legitymować się orzeczeniem o umiarkowanym, bądź znacznym stopniu niepełnosprawności. W niniejszej zaś sprawie legitymowania się takim orzeczeniem nie można stwierdzić. Z tego względu stronie nie przysługuje dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka w podwyższonej kwocie, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych dodatek ten przysługuje w podwyższonej kwocie w przypadku dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Kolegium wskazało także na art. 13 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według którego dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku:
1) do ukończenia 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności,
2) powyżej 16 roku życia do ukończenia 24 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że stronie nie przysługują dodatki do zasiłku rodzinnego objęte wnioskiem, które są uzależnione od niepełnosprawności syna skarżącej, z uwagi na brak orzeczenia o wymaganym przez ustawodawcę stopniu jego niepełnosprawności.
Powyższą decyzję strona zaskarżyła jedynie w części dotyczącej przyznania prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka oraz w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała na art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID i innych chorób zakaźnych. Według niej świadczenie w tytułu samotnego wychowywania powinno być przyznane w kwocie 273 zł, a nie 193 zł. Ponadto organ powinien był przyznać jej także prawo do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji. Według skarżącej orzeczenie o niepełnosprawności jej syna jest nadal aktualne na mocy ustawy o COVID.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę. Podniosła, że w lutym 2023 r. złożyła wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności syna. Jednak do tej pory komisja w tej sprawie nie zebrała się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Kolegium w zakresie, w jakim została ona zaskarżona przez stronę tj. w zakresie w jakim organ odwoławczy w ramach decyzji reformatoryjnej wydanej w następstwie rozpatrzenia odwołania strony od odmownej decyzji organu I instancji przyznał skarżącej prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka oraz w zakresie, w jakim organ ten odmówił przyznania prawa do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej w skrócie "u.ś.r."). W tym zakresie szczególną uwagę należy zwrócić na treść art. 11a ust. 4 u.ś.r., zgodnie z którym, w przypadku dziecka legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności kwotę dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka zwiększa się o 80,00 zł na dziecko. W realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy przyznał co prawda skarżącej ten dodatek, lecz w wysokości wynikającej z art. 11a ust. 3 u.ś.r. tj. nie zwiększając jego kwoty o 80 zł.
Zwrócenia uwagi wymaga także treść art. 13 ust. 1 u.ś.r., według którego dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje m.in. matce dziecka na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku: (1) do ukończenia 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności; (2) powyżej 16. roku życia do ukończenia 24. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy syn skarżącej, który ukończył już 16 lat, spełnia wynikające z powyższych przepisów u.ś.r. wymagania dotyczące legitymowania się stosownym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Strona skarżąca spełnienie tych wymagań wywodzi z wynikającego z art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID przedłużenia mocy obowiązującej orzeczenia o niepełnosprawności syna. Jednak według Kolegium po ukończeniu 16 roku życia syn skarżącej powinien się legitymować orzeczeniem o stosownym stopniu niepełnosprawności, a nie orzeczeniem o niepełnosprawności.
W aktach administracyjnych znajduje się orzeczenie o niepełnosprawności z [...] dotyczące syna skarżącej (karta 59). Według jego treści syn skarżącej został zaliczony do osób niepełnosprawnych. Orzeczenie to zostało wydane do 31 maja 2020 r. Wynika stąd, że kres obowiązywania tego orzeczenia zbiegł się z wybuchem pandemii wirusa SARS-CoV-2. Ponieważ w tym czasie działalność wszystkich podmiotów i organów władzy publicznej oraz całego społeczeństwa wymagały przyjęcia odmiennego trybu działania, wszystkie czynności podejmowane przez te podmioty były podejmowane z uwzględnieniem restrykcji związanych ze stanem pandemii. Ze względu na te okoliczności przyjęto ustawę o COVID. Jednym z przewidzianych w niej rozwiązań, mających stanowić reakcję na zaistniałą, nadzwyczajną sytuację było wydłużenie okresu obowiązywania orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności osób dotkniętych różnymi schorzeniami. Stosowną regulację w tym zakresie zawiera art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID. Zgodnie z tym przepisem z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z przepisu tego wynika, że jeżeli orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wygasa w okresie trwania pandemii wirusa SARS-CoV-2, to ulega ono, z mocy prawa, przedłużeniu do sześćdziesiątego dnia, licząc od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ale nie dłużej niż do momentu wydania nowego orzeczenia.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji nadal obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego. Oznacza to, że znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej pozostawało dalej w mocy pomimo upływu okresu jego ważności. Jednak Kolegium stwierdziło brak podstaw do przyznania skarżącej prawa do wnioskowanego dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji, a dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przyznało w wysokości przewidzianej dla osoby nie legitymującej się właściwym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Kolegium skoncentrowało swoją uwagę na tym, że syn skarżącej przestał spełniać definicję dziecka niepełnosprawnego z art. 3 pkt 9 u.ś.r. Wynika to z faktu ukończenia przez niego 16 roku życia. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie ma jednak znaczenia w sprawie. Należy bowiem zaakcentować, że również po ukończeniu tego wieku syn skarżącej znajduje się w kręgu podmiotów, w odniesieniu do których ustawodawca przewidział możliwość przyznania wnioskowanych świadczeń. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.ś.r. pkt 2 świadczenie to przysługuje matce dziecka powyżej 16 roku życia. W porównaniu do dziecka, które nie ukończyło 16 roku życia zmianie uległ natomiast wymóg związany z legitymowaniem się przez dziecko orzeczeniem dotyczącym jego niepełnosprawności. Zamiast orzeczenia o niepełnosprawności ustawodawca w takim przypadku wymaga orzeczenia o umiarkowanym, bądź znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednak ze względu na art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID w mocy pozostawało dotychczasowe orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej. Skoro ustawodawca przewidział przedłużenie jego ważności, to w realiach rozpoznawanej sprawy należało przyjąć, że w dalszym ciągu uprawnia ono do uzyskania spornego świadczenia, tak jakby syn skarżącej legitymował się wymaganym ze względu na jego wiek orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (przynajmniej umiarkowanym w odniesieniu do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji i znacznym w przypadku podwyższonej kwoty z tytułu samotnego wychowywania dziecka). Przyjęcie przeciwnego założenia oznaczałoby, że osoby, które legitymowały się orzeczeniem uprawniającym do uzyskania omawianych tutaj świadczeń nie mogłyby skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID tylko dlatego, że w okresie objętym tym przepisem przekroczył próg wiekowy, statuujący wymóg uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności zamiast dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności. Osoby te traktowane byłyby wówczas gorzej niż inne osoby, które w oparciu art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID nie musiały ubiegać się o wydanie nowego orzeczenia. Z treści tego przepisu wprost wynika, że dotyczy on zarówno orzeczeń o niepełnosprawności, jak i orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. W odniesieniu do obu tych kategorii ustawodawca zaakceptował ryzyko, że osoba, której przedłużono możliwość korzystania z dotychczasowego orzeczenia w wyniku kolejnego ubiegania się o wymagane orzeczenie może go nie uzyskać, a w efekcie korzystanie z prawa do świadczeń w przedłużonym okresie obowiązywania dotychczasowego świadczenia będzie w istocie wynikało wyłącznie z faktu trwania stanu zagrożenia epidemicznego.
Innymi słowy ustawodawca zaakceptował stan rzeczy, w którym ze względu stan zagrożenia epidemicznego świadczenia mogą otrzymać również i te osoby, które w normalnych warunkach nie spełniałyby już przesłanki związanej z legitymowaniem się wymaganym orzeczeniem dotyczącym niepełnosprawności lub jego stopnia. Nie można bowiem przecież wykluczyć tego, że osoba korzystająca z przedłużenia ważności dotychczasowego orzeczenia w wyniku ubiegania się, w normalnych warunkach, o kolejne orzeczenie nie uzyskałaby jednak wymaganego orzeczenia. Takie ryzyko istnieje zarówno wtedy, gdy dana osoba posiadała dotychczas orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, jak i wtedy, gdy dana osoba ze względu na wiek legitymowała się dotychczas orzeczeniem o niepełnosprawności, a ze względu na ukończenie 16 roku życia obecnie powinna legitymować się już orzeczeniem o określonym stopniu niepełnosprawności.
Nie można zapominać, że cel regulacji zawartej w art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID sprowadzał się do tego, aby pomimo, że dotychczasowe orzeczenie ze względu upływ czasu w normalnych warunkach nie legitymowałoby do nabycia prawa do świadczenia, osoba, ubiegająca się o świadczenie na kolejny okres, w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego nie musiała występować o nowe orzeczenie. Kolegium nie wzięło pod uwagę tego celu omawianej tutaj regulacji i w sposób nieuprawniony zawęziło zakres jego stosowania, a w konsekwencji wykluczyło możliwość skorzystania z przedłużonej ważności dotychczasowych orzeczeń w odniesieniu do osób, którym moment ukończenia szesnastego roku życia przypadł w okresie stanu zagrożenia epidemicznego.
Stanowisko Kolegium mogłoby być uznane za zasadne jedynie wtedy, gdyby sporne świadczenia przysługiwały wyłącznie do ukończenia 16 roku życia, a jego przyznanie po osiągnięciu tego wieku byłoby z góry wykluczone i to niezależnie od posiadanego stopnia niepełnosprawności. Jednak ustawodawca przewidział, że świadczenia te mogą zostać przyznane także po ukończeniu tego wieku o ile dana osoba legitymuje się orzeczeniem o określonym stopniu niepełnosprawności.
Podsumowując dotychczasowe rozważania, zdaniem Sądu, nie można zaakceptować takiego rozumienia art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID, które skutek zachowania ważności dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności ogranicza jedynie do ukończenia przez dziecko szesnastego roku życia i nakłada obowiązek uzyskania stosownego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, pomimo dalszego trwania stanu zagrożenia epidemicznego. Według prawidłowej wykładni tego przepisu, uwzględniającej cel instytucji przedłużenia ważności orzeczeń o niepełnosprawności, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego oraz w okresie do 60 dni od momentu jego odwołania, orzeczenie to (o ile wskazana w nim data końcowa przypadała w okresie obowiązywania art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID) oznacza spełnienie wymogu posiadania odpowiednego stopnia niepełnosprawności.
Dla porządku wskazać należy, że kontrolując zaskarżoną decyzję Kolegium, Sąd wziął pod uwagę stan prawny istniejący w dacie jej wydania. W dalszym ciągu obowiązywał wówczas art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID. Jednocześnie odnotować należy, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji powyższy przepis został uchylony przez art. 10 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.852) zmieniającej ustawę o COVID z dniem 6 sierpnia 2023 r. Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 23 ustawy zmieniającej orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, o którym mowa w art. 15h ustawy o COVID, którego okres ważności upłynąłby do dnia 31 grudnia 2020 r. zachowuje ważność do dnia 31 grudnia 2023 r. jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Resumując stwierdzić należy, że w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej części decyzji organu odwoławczego Sąd doszedł do wniosku, że w tym zakresie została ona wydana z naruszeniem obowiązującego wówczas art. 15h ust. 2 pkt 1 ustawy o COVID. Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony nie zastosował tego przepisu, pomimo, że prawidłowa jego wykładnia, uwzględniająca cel, w jakim ustawodawca wprowadził w nim instytucję przedłużenia ważności orzeczenia o niepełnosprawności nakazywała przyjąć, że syn skarżącej, dysponując dotychczasowym orzeczeniem o niepełnosprawności nie musiał ubiegać się o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności pomimo, że ukończył 16 lat. W konsekwencji organ odwoławczy z naruszeniem art. 11a ust. 4 u.ś.r. nie przyznał skarżącej dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w podwyższonej kwocie. Ponadto organ ten z naruszeniem art. 13 ust. 1 u.ś.r. odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozpoznając ponownie sprawę Kolegium przyjmie, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie wnioskowanego świadczenie syn skarżącej spełniał wymóg legitymowania się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności niezbędnym do przyznania dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji oraz niezbędnym do przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w podwyższonej kwocie. Jednocześnie Kolegium ustali, czy w odniesieniu do syna skarżącej zostało już wydane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, a jeżeli zostało wydane, to jaka jest jego treść (w tym w jakiej dacie doszło do jego ewentualnego wydania). Ustalenia te zostaną odpowiednio uwzględnione przy wskazaniu daty końcowej okresu, na jaki zostanie przyznany dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji oraz okresu podwyższenia kwoty dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Kolegium weźmie przy tym pod uwagę przytoczony powyżej art. 23 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw.