II SA/Gl 536/22

II SA/Gl 536/22 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Rafał Wolnik /przewodniczący/
Tomasz Dziuk
Wojciech Gapiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 83 ust. 2, art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135, art. 200 i art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi D.A. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 25 stycznia 2022 r. nr WINB-WOA.7722.193.2021.PG w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr. [...]; 2. zasądza od organu administracji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej – Wojewódzki Inspektor, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. nr WINB-WOA.7722.193.2021.PG, działając na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu zażalenia A. W. i D. A. (dalej – Skarżący, Strona), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. (dalej – organ I instancji, Powiatowy Inspektor) z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr[...] , którym wstrzymano roboty budowlane przy budowie garażu na działkach nr 1 i 2 w miejscowości R., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W związku z zawiadomieniem E. M. dotyczącym nielegalności zabudowy posadowionej na działkach o nr [...] i [...], organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, które doprowadził go do wniosku, że budynek garażu został wzniesiony bez wymagane pozwolenia na budowę. Z tego też powodu postanowieniem z dnia 28 maja 2021 r. organ I instancji:
1) wstrzymał roboty budowlane przy budowie garażu na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę;
2) ustalił obowiązek zabezpieczenia terenu budowy garażu przed dostępem osób trzecich.
Wskutek zażalenia wniesionego przez współwłaścicieli powyższych działek, Wojewódzki Inspektor postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2021 r. nr WINB.WOA.7722.127.2021.AS uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora z dnia 28 maja 2021 r., a sprawę przekazał mu do ponownego rozpoznania. Jako przyczyny wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego wskazano brak określenie jego adresata, a także nie wykazanie wystąpienia zagrożeń dla życia lub zdrowia ludzi, co jest niezbędne dla nałożenia obowiązku z art. 48 ust. 2 u.p.b. (obowiązek zabezpieczenia terenu budowy). Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Gl 1165/21 tut. Sąd oddalił skargę na kasatoryjne postanowienie Wojewódzkiego Inspektora.
Kolejnym postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2021 r. skierowanym do A. W. i D. A., Powiatowy Inspektor wstrzymał roboty budowlane przy budowie garażu na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W jednobrzmiących zażaleniach A. W. i D. A. zakwestionowali rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Zarzucili w nich brak zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji skierowania skargi do WSA na postanowienie kasatoryjne Wojewódzkiego Inspektora. Wskazano także na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wliczeniu grubości warstwy izolacyjnej do powierzchni zabudowy obiektu. Ponadto ich zdaniem, nieprawidłowo zakwalifikowano sporny obiekt jako budynek, podczas gdy nosi on wszelkie cechy wiaty. Ostatnie z wymienionych uchybień – w opinii Inwestorów - doprowadziło do nieuprawnionego wstrzymania budowy obiektu oraz pouczenia o możliwości legalizacji i wysokości opłaty z tym związanej, podczas gdy budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b. (art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b.).
Wojewódzki Inspektor nie przychylając się do argumentacji zażalenia, postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 26 sierpnia 2021 r.
W motywach postanowienia po przedstawieniu przebiegu sprawy wskazano, że materialnoprawną podstawą postanowienia wydanego przez organ I instancji był art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora, zasadnie uznano, że inwestor zrealizował sporny obiekt bez wymaganego pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności w zaskarżonym postanowieniu wyrażono stanowisko, że wspomniany obiekt jest budynkiem w znaczeniu art. 3 pkt 2 u.p.b., którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę, gdyż jego powierzchnia zabudowy przekracza 35 m2. Nie przychylono się natomiast do twierdzenia Inwestorów, że jest to wiata, której realizacja - w myśl art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. - nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, jak również dokonania zgłoszenia jej budowy. Uznano bowiem, że obiekt ten nie może być traktowany jako lekka konstrukcja, która nie jest trwale związana z gruntem. Ponadto za stanowiskiem tym, jak podniósł organ odwoławczy, przemawia również to, że przedmiotowy obiekt posiada dwie kondygnacje. Przedstawiono także uregulowania dotyczące legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, zaznaczając, że organ I instancji poprawnie pouczył adresatów rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego o możliwości wniesienia wniosku o legalizację obiektu oraz o wysokości opłaty legalizacyjnej. Końcowo dodatkowo wyjaśniono, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym nie stanowi o obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego w tego rodzaju przypadku.
W skardze z dnia 10 marca 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, D. A. zarzucił postanowieniu wydanemu przez Wojewódzkiego Inspektora naruszenie:
1) art. 7 k.p.a. w związku z art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 85 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zaakceptowanie dokonanego w czasie oględzin przez organ I instancji błędnego pomiaru powierzchni zabudowy obiektu na wysokości ocieplenia styropianowego (izolacji termicznej), tj. ścian wystających poza zewnętrzny obrys powierzchni wytyczonej przez słupy (filary), na których postawiony został obiekt (wiata), prowadzącego do błędnego ustalenia faktycznego, iż powierzchnia zabudowy wynosi 36,66 m2 (6,02 m x 6,09 m), podczas gdy rzeczywista powierzchnia zabudowy, obliczona w oparciu o zewnętrzny obrys słupów (filarów) obiektu (wiaty) wynosi 34,4 m2 (5,85 m x 5,88 m);
2) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z pominięciem całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, a to okoliczności, iż obiekt, którego dotyczy zaskarżone postanowienie postawiony został na słupach (filarach) i jest obiektem otwartym, a to posiada wyłącznie trzy ściany stanowiące wypełnienie pomiędzy słupami (filarami), zaś z ostatniej czwartej strony nie posiada ściany, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na uznaniu, iż obiekt ten jest garażem, a nie wiatą;
- zaś konsekwencją naruszeń, o których mowa w pkt 2 jest naruszenie:
3) art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie postanowienia o wstrzymaniu budowy mimo, że wzniesienie obiektu (wiaty), którego dotyczy zaskarżone postanowienie nie wymagało decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia;
4) art. 3 pkt 2 u.p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że obiekt (wiata), którego dotyczy zaskarżone postanowienie jest budynkiem w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, mimo że nie został wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych;
5) art. 48 ust. 3 u.p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i poinformowanie o możliwości złożenia wniosku o legalizację i uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000 zł, podczas gdy zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, co wyłącza konieczność prowadzenia postępowania legalizacyjnego.
Wobec tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie postanowień obu instancji. Ponadto w skardze zawarto żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Organ odwoławczy w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym z dnia 4 maja 2022 r. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z pomiaru powierzchni spornego obiektu przeprowadzonego przez geodetę, którego wyniki zostały naniesione na mapę sytuacyjną, która została do niego załączona. Jak zaznaczono, pomiar został dokonany po faktycznym obrysie obiektu (nie uwzględnienia ocieplenia) i wykazał, że powierzchnia zabudowy tego obiektu wynosi 34,3 m2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga zasługują na uwzględnienie, choć nie w pełnym jej zakresie.
Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora z dnia 25 stycznia 2022 r. wstrzymujące roboty budowlane przy budowie garażu na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Osią sporu są natomiast dwie kwestie, których wyjaśnienie ma istotne znaczenie dla obowiązków, jakie Inwestorzy zobligowani byli przedsięwziąć przed rozpoczęciem budowy, a także na wysokość ewentualnej opłaty legalizacyjnej. Pierwsze ze wspomnianych zagadnień, co do którego brak jest zgody pomiędzy stronami, dotyczy kwalifikacji obiektu. Skarżący nie zgadza się bowiem z organami, że obiekt jest budynkiem. Jego zdaniem, w sprawie mamy do czynienia z wiatą, co w świetle art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. zwalnia go z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jak również dokonania zgłoszenia. Drugie zagadnienie budzące wątpliwości odnosi się do powierzchni zabudowy spornego obiektu. Otóż organ I instancji dokonał pomiarów po zewnętrznej stronie ścian obiektu, które pokryte są warstwą izolacyjną. Według Skarżącego, takie ustalenia wypaczają ich prawidłowość, gdyż określenie powierzchni zabudowy należy wiązać z wymiarami budynku bez uwzględnienia jego ocieplenia.
Przystępując do rozważań wskazać należy, że materialnoprawną podstawą wydanych postanowień był art. 48 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Stanowi on, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ I instancji ustalił, że Inwestorzy nie wystąpili o uzyskanie pozwolenia na budowę, jak również nie dokonali zgłoszenia budowy spornego obiektu (pismo Starosty [...] z dnia 24 maja 2021 r. nr[...]). Okoliczność ta nie jest kwestionowana w sprawie. Natomiast na podstawie informacji pozyskanych w trakcie oględzin nieruchomości uznał, że obiekt nosi cechy budynku, w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., a więc, że jest on trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stanowisko to zasługuje na aprobatę. W konsekwencji należy sprzeciwić się twierdzeniu Skarżącego, iż postępowanie dotyczy obiektu będącego wiatą.
Wprawdzie ustawa prawo budowlane, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze, nie definiują pojęcia "wiaty", ale na przykład zgodnie z małym słownikiem języka polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej i Zofii Łempickiej (PWN Warszawa 1968) - wiata to rodzaj budowli bez ścian, zwykle z oszklonym pokryciem. W orzecznictwie sądowym wskazuje się natomiast, że brak ustawowej definicji takiego obiektu oznacza, że jego kwalifikacja wymaga każdorazowo uwzględnienia m.in. jego funkcji. Często wskazuje się, że wiata to samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem (zob. wyroki NSA z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1707/15, Lex nr 2277131; z dnia 17 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 603/19, Lex nr 3038270, z dnia 15 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 677/21, Lex nr 3323036). W wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2019 r. o sygn. akt II OSK 3465/18 (Lex nr 2604876) natomiast za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian.
Jak wynika z treści protokołu oględzin sporządzonego w dniu 20 kwietnia 2021 r. oraz dokumentacji fotograficznej, sporny obiekt to dwustanowiskowy garaż. Nadmienić należy w tym miejscu, że w trakcie czynności dowodowych w obiekcie zaparkowany był samochód. Ponadto stwierdzono, że garaż ten posiada poddasze z oknem i wejściem, do którego prowadzą schody drewniane, zlokalizowane na zewnątrz obiektu. Ustalono również, iż obiekt ten jest wykonany z płyty żelbetowej, opartej na filarach betonowych, a ściany wykonano z bloczków betonu komórkowego o grubości 12 cm, które zostały ocieplone. Dach budynku jest dwuspadowy, pokryty gontem bitumicznym. Kwestia jego wymiarów będzie przedmiotem rozważań w dalszej części uzasadnienia.
Zatem w badanym przypadku nie można mówić o lekkiej konstrukcji, gdzie słupy (filary) są podstawowym elementem wiążącym obiekt z gruntem. Istotnie obiekt jest oparty na filarach od strony schodów prowadzących na poddasze, ale ich zastosowanie wynikało z uwarunkowań terenowych, a mianowicie z faktu dużego spadku terenu. Natomiast same ściany wykonane z bloczków betonu komórkowego znajdują swe oparcie na płycie żelbetowej. Brak pełnego zamknięcia obiektu czterema ścianami wynika natomiast z funkcji, jaką pełni ten budynek, a mianowicie stanowi on garaż dla dwóch pojazdów. Trudno nie dostrzec, że budynek ten posiada również poddasze, które ma odrębne wejście poprzez schody poprowadzone na zewnątrz obiektu. Jest to swego rodzaju drugi poziom obiektu, co nie jest elementem przypisywanym obiektom kwalifikowanym jako wiaty. Z tych względów niezasadne są zarzuty określone w pkt 2, 3 i 4 skargi.
Skoro sporny obiekt to budynek garażowy, to w niniejszych rozważaniach należy uwzględnić przepis art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b u.p.b. Zgodnie z nim nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b., budowa wolno stojących garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.
W tym kontekście dla rozstrzygnięcia, czy realizacja spornego budynku wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia, koniecznym jest ustalenie jego powierzchni zabudowy. Zajmując się tym zagadnieniem wskazać przyjdzie, że we wspomnianym protokole z oględzin nieruchomości określono następujące wymiary garażu: 6,02 m x 6,09 m, co daje wynik 36,66 m2. Podnieść jednak należy, że pracownicy organu I instancji dostrzegli, że budynek posiada ocieplenie o grubości 10 cm. Tymczasem Inwestorzy już w zażaleniu, a następnie w skardze, wskazywali na błędy w ustaleniu owej powierzchni, co uargumentowano tym, że pomiarów dokonano po ścianach ocieplonych, nie uwzględniając tego, że są one grubsze z racji na przytwierdzony do nich materiał izolacyjny. Ich zdaniem, do powierzchni zabudowy nie należy wliczać warstwy ocieplenia budynku zewnętrznego. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do tego zagadnienia, tak w zaskarżonym postanowieniu, jak również w odpowiedzi na skargę, czym naruszył m.in. zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.).
Dokonując jednak oceny stanowiska Skarżącego przychylić się należy do jego trafności. Otóż powierzchnia zabudowy, której wielkość przesądza o wymaganiach formalnych dla realizacji danej inwestycji (legalizacji), nie może być wyliczana przy uwzględnieniu grubości warstwy izolacyjnej znajdującej się po zewnętrznej stronie ściany. Inne podejście często prowadziłoby do kuriozalnych sytuacji, gdzie realizacja danego przedsięwzięcia w zgodzie z wymaganiami prawnymi i równoczesne lub następcze (w późniejszym czasie) wykonanie ocieplenia przekreślałoby legalność danego obiektu. Zaznaczyć przy tym należy, że np. w myśl art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. c u.p.b. roboty budowlane dotyczące przebudowy polegające na dociepleniu budynków o wysokości nieprzekraczającej 12 m, nie wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b.
Stanowisko zbieżne z tym prezentowanym przez Skarżącego zaprezentowano także w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 27 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Go 576/20 (Lex nr 3119493). Odwołano się w nim do § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia (ust. 3). Jak zauważył ten Sąd: "Wprawdzie przepis powyższy reguluje kwestie związane z mierzeniem odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki, bez uwzględnienia grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, jednak przez analogię wydaje się zasadnym także nie wliczanie grubości warstwy izolacyjnej do powierzchni zabudowy każdego obiektu budowlanego (...)."
W orzecznictwie sadów administracyjnych odnaleźć można również pogląd odmienny (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1245/21). Powinność wliczania ocieplenia do powierzchni zabudowy -prezentowana w tym stanowisku – wywodzona jest z Polskiej Normy PN-IS09836.1997 - Właściwości użytkowe w budownictwie - Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych kubaturowych. W akcie tym nie wymienia się warstwy izolacyjnej, jako elementu, który nie jest uwzględniany przy obliczaniu tego parametru. Zwrócić jednak należy uwagę na charakter Norm Polskich. Otóż od dnia 1 stycznia 2003 r. stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne - stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz.1483 z późn. zm.). Polskie Normy nie należą bowiem do systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, co wynika wprost z art. 87 Konstytucji RP. Powołanie się na Polską Normę w określonym przepisie prawa nie zmienia jej dobrowolnego statusu, chyba że ustawodawca świadomie ten status zmieni, co jednak jest możliwe tylko przez wyraźne wskazanie tego w przepisach określonej ustawy (zob. wyroki NSA: z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1214/17, Lex nr 2651012; z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2933/19, Lex nr 2777983). Natomiast żaden z przepisów prawa nie obliguje do stosowania powyższej Normy Polskiej przy wyliczaniu powierzchni zabudowy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania. W szczególności winien dokonać ustaleń co do powierzchni zabudowy i zweryfikować dane przedstawione przez Skarżącego, że bez warstwy izolacyjnej wynosi ona 34,3 m2 (pismo procesowe z dnia 4 maja 2022 r. skierowane do WSA). Dopiero po przeprowadzeniu tych czynności i przy uwzględnieniu ich wyników organ wydane stosowne rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł.