II SA/Gl 452/20

II SA/Gl 452/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-08-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Sygn. powiązane
II OSK 3343/20 - Wyrok NSA z 2023-10-05
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1499
art. 26 ust. 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej t.j.
Dz.U. 2020 poz 961
art. 4 ust. 1 pkt 1,4,5
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę
Uzasadnienie
Po przeprowadzeniu przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w W. kontroli Młyna zbożowego w W. w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w W. pismem z dnia 29 października 2019 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie decyzją nr [...] z dnia[...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.jedn. Dz.U. z 2019, poz. 1499 ze zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) nakazał J.J. F.P.H.U. Z. K. wykonanie następujących obowiązków, tj.: obowiązek nr 1 :
1. obudować i zamknąć drzwiami dymoszczelnymi oraz wyposażyć w urządzenia zapobiegającymi zadymieniu lub służącymi do usuwania dymu klatki schodowe stanowiące pionowe drzwi ewakuacyjne w budynku nr 1 (w W. przy ulicy[...]), a zabezpieczenie to wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań potwierdzających ich prawidłowość działania
obowiązek nr 2:
- w budynku nr 1 zabezpieczyć stropy drewniane do klasy odporności ogniowej REI 60, konstrukcje dachu do klas odporności ogniowej R-15 oraz przekrycie dachu do klas odporności ogniowej RE15.
oraz obowiązek nr 3:
- wyposażyć drogi komunikacji ogólnie służącej celom ewakuacji w budynku nr 1 oświetlenie awaryjne, a obowiązek ten wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urządzenia prób i badań potwierdzających ich prawidłowość działania ewakuacyjne.
Jako podstawę nałożonych obowiązków wskazano przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (art. 4 ) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ( § 3 ust. 1, § 16ust. 2 pkt 5 i ust. 3, § 15 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 oraz ust. 2( a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w prawie warunków, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie ( § 207 ust. 2, § 245 i § 216 oraz § 181 ust. 3).
W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że po przeprowadzeniu w dniach 17 i 18 października 2019 r. przez funkcjonariuszy Komedy Powiatowej czynności kontrolno- rozpoznawczych w Młynie Zbożowym w W. stwierdzono nieprawidłowości w trzech budynkach - tj. magazynie zbożowym, młynie właściwym oraz budynku magazynowym, opisane w przygotowanym protokole.
Stan techniczny w kontrolowanym budynku w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości był następujący:
- w zakresie obowiązek nr 1 :
Wobec ustalenia, że ewakuacja z budynku odbywa się dwoma klatkami schodowymi, które nie zostały wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu stwierdzono brak zabezpieczenia przed zadymianiem ponownej drogi ewakuacyjnej, co zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej stanowi podstawę do uznania budynku za zagrażający życiu ludzi. W oparciu o przepis § 16 ust. 3 tego rozporządzenia zarządca (właściciel) budynku ma obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających seplenienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w warunkach technicznych (na podstawie § 207 ust. 2 są one stosowane także do budynków istniejących, gdy zagrażają życiu ludzi). Określone w treści obowiązku wymaganie zabezpieczenia klatek schodowych przed zadymianiem wynika z § 245 warunków technicznych.
- w zakresie obowiązku nr 2
W toku czynności kontrolno- rozpoznawczych stwierdzono w budynku nr 1 występowanie drewnianej konstrukcji stropów i dachu oraz drewnianego przekrycia dachu, na które nie przedstawiono dokumentacji potwierdzającej ich klasę odporności ogniowej.
W oparciu o przepis § 16 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej właściciel, zarządca lub użytkownik budynku ma obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających splamienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w przepisach warunków technicznych- tj wynikających z § 216.
w zakresie obowiązku nr 3
podczas kontroli stwierdzono, że korytarze i klatki schodowe w budynku nr 1 stanowiące drogi ewakuacyjne nie są wyposażone w instalację awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego, a nadto oświetlone są wyłącznie światłem sztucznym. W związku z tym w oparciu o przepis § 16 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej zarządzający budynkiem posiada obowiązek zastosowania rozwiązań zapewniających spełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w sposób określony w warunkach technicznych, a oświetlenie dróg ewakuacyjnych wynika z § 181 ust. 2 ppkt b.
Organ poinformował przy tym, że na podstawie § 2 ust. 3a warunków technicznych możliwe jest zastosowanie rozwiązań zamiennych w odniesieniu do wymagań określonych w tym rozporządzeniu, a co za tym idzie i w niniejszej decyzji.
Reasumując organ stwierdził, ze zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy zapewnienie ochrony przeciwpożarowej budynku (obiektu budowlanego, terenu) spoczywa przede wszystkim na jego właścicielu. Zgodnie z ust. 1a tego przepisu odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej przejmuje w całości lub w części, zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej. Gdy brak takiej umowy - odpowiedzialność ta spoczywa na faktycznie władającym danym budynkiem obiektem czy terenem.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył zobowiązany właściciel, zaskarżając ją w zakresie obowiązku nr 2 tj. nakazującego "w budynku nr 1 zlokalizowanym w W. przy ulicy [...] zabezpieczyć stropy drewniane dl klasy odporności ogniowej REI 60, konstrukcję dachu do odporności ogniowej R15". W odwołaniu podniesiono, że w podstawie prawnej nałożonego obowiązku powołano się na art. 4 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej oraz § 15 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz § 16 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. W ocenie odwołującego podstawa ta posiada wadę prawną z uwagi na fakt, że przywołane przepisy dotyczą bezpiecznych warunków ewakuacji. Wydanie powyższego nakazu niezgodne jest również z prawem i nie może być zrealizowane z uwagi na treść § 207 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Z kolei przepis § 16 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej nie wymienia braku odporności ogniowej stropów w budynkach jako element zagrażający życiu ludzi. Podkreślił, że budynek Młyna zbudowany został przed 1900 r.tj. przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Stąd też w jego ocenie zastosowanie tego przepisu będzie miało miejsce dopiero przy rozbudowie, przebudowie lub zmianie sposobu użytkowania budynku Młyna. W świetle powyższego odwołujący wniósł o uchylenie w całości obowiązku nr 2 zawartego w przedmiotowej decyzji.
Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach decyzją nr [...] z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania, przywołał wyniki z kontroli stanu przestrzegania przepisów przeciwpożarowych i wskazał dostrzeżone uchybienia. Następnie stwierdził, że po analizie zawartości treści dostępnych w sprawie dokumentów uznał zasadność nałożonych obowiązków dotyczących usunięcia wykazanych przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości i ich zgodność z obowiązującymi przepisami. W ocenie organu wyznaczone zadanie jest właściwe i wyczerpująco uzasadnione. Zaskarżony nakaz wynika obligatoryjnie z przepisów prawa i jest on wykonalny w skontrolowanym średniowysokim obiekcie budowlanym, zaliczonym do budynków PM o gęstości obciążenia ogniowego powyżej granicznej wartości pięciuset MJ/m².
Komendant Wojewódzki potwierdzając także zasadność pozostałych nałożonych obowiązków stwierdził, że nie jest możliwe zwolnienie strony z konieczności realizacji wydanego nakazu zapewnienia wymaganego stanu bezpieczeństwa pożarowego w skontrolowanym obiekcie.
Organ odwoławczy nie zgadzając się z interpretowaniem przepisów przez odwołującego stwierdził, iż kontrolujący strażacy mieli wystarczające i uzasadnione podstawy do stwierdzenia występowania stanu zagrożenia życia ludzi. Stwierdził przy tym, że w zaistniałej sytuacji najbardziej optymalnym i rozsądnym działaniem jest umiejętne skorzystanie z funkcjonującego trybu rozwiązań zastępczych, wskazanego także w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Odpowiednio ustalony zamienny sposób ustalenia wymagań może pozwolić na uniknięcie konieczności przeprowadzenia poważnych prac budowlano- konstrukcyjnych w istniejącym od wielu lat budynku młyna zbożowego. Jest to tym bardzie realne ze względu na występujące już wyposażenie rozpatrywanego budynku w system sygnalizacji pożaru SAP, który może być traktowany jako jeden z elementów niezbędnych ponadstandardowych rozwiązań zastępczych w przedmiotowym obiekcie budowlanym. W ocenie organu odwoławczego nic nie stoi na przeszkodzie, aby w rozpatrywanej sprawie zastosować rozwiązania alternatywne- co także powoduje spełnienie obowiązku zawartego w zaskarżonej decyzji. W takim przypadku konieczne jest złożenie odpowiedniej ekspertyzy technicznej, której zakres i forma powinna spełniać formalne wymagania wskazane w wytycznych określonych w "Procedurach organizacyjno- technicznych w sprawie spełnienia bezpieczeństwa pożarowego ..." opracowanych przez Komendę Główną Państwowej Straży Pożarnej w 2008 r.
Organ wyjaśnił dalej, że wymagania określone w wymienionych rozporządzeniach odnoszą się również do istniejących obiektów budowlanych, a nałożone obowiązki nie są związane z faktem prowadzenia w budynku prac remontowych lub przebudowy. W oparciu o przyjętą konieczność równego traktowania wszystkich podmiotów, wymagania bezpieczeństwa pożarowego obowiązujące w stosunku do budynków istniejących nie mogą być inne niż dla budynków nowowznoszonych. Następnie wyjaśnił, że organy Państwowej Straży Pożarnej zobowiązane zostały od prowadzenia czynności kontrolno- rozpoznawczych we wszystkich obiektach, także istniejących od wielu lat, celem uzyskania niezbędnego stanu bezpieczeństwa pożarowego z uwagi na występujące potencjalne zagrożenie pożarowe. Na poparcie prawidłowości zajętego w sprawie stanowiska organ odwołał się od orzecznictwa sądów administracyjnych.
Pismem z dnia 25 lutego 2020 r. skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającej na skarżącego obowiązek nr 2 - w zakresie zabezpieczenia stropów drewnianych do wymaganej klasy odporności ogniowej w budynku nr 1, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na:
- błędnym zastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, w tym w szczególności § 207 ust. 2 w odniesieniu do budynku młyna, który został zbudowany przed wejściem w życie wymienionego rozporządzenia. Zastosowanie wymienionych przepisów mogłoby nastąpić, zdaniem skarżącego, dopiero przy prowadzonej rozbudowie, przebudowie lub zmianie sposobu użytkowania budynku.
- błędnym zastosowaniu § 16 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków ..., który nie powinien znaleźć zastosowania, ponieważ brak odporności ogniowej nie stanowi elementu zagrażającego życiu ludzi.
- a także błędnym zastosowaniu art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, podczas gdy nie naruszył wymienionych tam obowiązków. skarżący naruszył wymienione w nim obowiązki.
Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 107 § 1 pkt 4 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania konkretnej (precyzyjnej/właściwej) podstawy prawnej oraz niewłaściwego uzasadnienia prawnego i faktycznego rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe wniósł o uchylenie w całości decyzji drugiej instancji i decyzji pierwszej instancji w części zaskarżonej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozwinął postawione zarzuty, podkreślając, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Dodał, że okoliczności sprawy potwierdzają, iż nie doszło do zaniedbań obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano argumentację i stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, podkreślając i wskazując na możliwość skorzystania z alternatywnej drogi postępowania - wykonania zastępczego obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją. Z uwagi na stwierdzone naruszenia zasadnie potwierdzono stan zagrożenia dla życia ludzi przebywających w budynku.
Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację.
Pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi potrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje :
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też nie naruszono reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W art. 4 ust. 1 pkt.1, pkt. 4 i pkt. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 961) ustawodawca nałożył na właściciela budynku, obiektu lub terenu - obowiązek zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, w szczególności poprzez przestrzeganie przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych jak i zapewnienia osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwa oraz możliwości ewakuacji, a także przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej. Z kolei, zgodnie z punktem 1a powyższego przepisu odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części – ponosi ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku, gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem.
W ocenie Sądu, w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie oraz powołanych przepisów, organy Straży Pożarnej prawidłowo określiły, że podmiotem zobowiązanym do wykonania nałożonych decyzją obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej jest skarżący, który w zdecydowanej części nałożonych obowiązków zgodził się z ustaleniami organu i przyjął nałożone decyzją obowiązki do realizacji. Zakwestionował jednie jeden z obowiązków wskazanych w decyzji nr [...] z dnia [...] a mianowicie obowiązek nr 2, podczas gdy nie zakwestionował obowiązków określonych jako nr 1 i nr 3. W stosunku do każdego z obowiązków organ wskazał podstawę prawną jego nałożenia, odwołując się w każdym przypadku do art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzeń wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie.
Kwestionując obowiązek nr 2 - tj. zabezpieczenie w budynku nr 1 drewnianych stropów do klasy odporności ogniowej REI 60, konstrukcji dachu do klasy odporności ogniowej R-15 oraz przekrycie dachu do klasy odporności ogniowej RE15, skarżący w pierwszej kolejności skarżący podniósł, iż obowiązek ten wynika z rozporządzenia, które nie powinno mieć zastosowania w sprawie, a mianowicie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych... Zdaniem skarżącego skoro przedmiotowy obiekt został wybudowany na długo przed datą wejścia w życie wymienionego rozporządzenia, to jego przepisy nie powinny być w sprawie stosowane, chyba, że dotyczy to rozbudowy, przebudowy lub zmiany użytkowania budynku młyna, co nie ma miejsca w tym przypadku. Stanowisko takie nie jest jednak zasadne i nie można się z nim zgodzić. Pomijając fakt, iż zastosowanie tego rozporządzenia zakwestionowane zostało tylko w przypadku nałożenia tego obowiązku nr 2 (nie będąc kwestionowane przy obowiązkach nr 1 i nr 3), to także w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że przepisy wymiennego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowania z mocy § 207 ust. 2 w związku § 2 ust. 2 tego rozporządzenia, także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia bez względu na datę ich budowy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, a przesłankami zastosowania tych przepisów są -po pierwsze stwierdzenie, że budynek jest użytkowany w okresie obowiązywania tego rozporządzenia, i po drugie - stwierdzenie, iż budynek zagraża życiu ludzi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2010 r. , sygn. akt II OSK 327/09).
W niniejszym przypadku bez wątpienia budynek młyna jest obecnie użytkowany, a nadto w wyniku przeprowadzonych czynności rozpoznawczo- kontrolnych strażacy stwierdzili zagrożenie dla życia ludzi, stwierdzając naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej. Z uwagi na fakt niezaskarżenia obowiązków wskazanych w tej decyzji jako nr 1 i nr 3 dotyczących problemu zapobiegania zadymieniu (drzwi dymoszczelne czy urządzenia zapobiegające zadymieniu) oraz dróg ewakuacyjnych skarżący potwierdził ich zasadność i pośrednio zgodził się z oceną organu stwierdzającą zagrożenie dla życia ludzi. Stąd też kwestionowanie obowiązku wskazanego jako nr 2 jest niezrozumiałe, tym bardziej, że organ nie upiera się przy wykonaniu tego obowiązku w sposób opisany w decyzji, wskazując możliwość rozwiązania zastępczego. Uznając, że w sprawie może być odpowiednio ustalony zamienny sposób spełnienia wymagań przeciwpożarowych niż ustalony w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ podkreślił wyposażenie przedmiotowego budynku w system sygnalizacji pożaru SAP, który może z powodzeniem być traktowany jako jeden z elementów niezbędnych ponadstandardowych rozwiązań zastępczych w przedmiotowym obiekcie.
Należy stwierdzić, że istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem ciągłym i sytuacją trwającą także po wejściu nowych wejściu nowych przepisów w życie. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, ale nie działaniem retroaktywnym. Trudno też zaprzeczyć istnieniu ważkiego interesu publicznego we wprowadzaniu nowych, skuteczniejszych środków tej ochrony przeciwpożarowej. Chodzi przecież o ochronę życia ludzkiego i mienia o znacznej wartości. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 516/13)
W konsekwencji powyższego nie można więc podzielić zarzutów strony skarżącej. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wobec obowiązującej konieczności równego traktowania wszystkich podmiotów, wymagania bezpieczeństwa pożarowego obowiązujące w stosunku do budynków istniejących nie mogą być inne niż dla budynków budowanych obecnie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.