II SA/Gl 441/18

II SA/Gl 441/18 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2018-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący/
Grzegorz Dobrowolski /sprawozdawca/
Łucja Franiczek
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1228/21 - Wyrok NSA z 2022-12-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1405
art. 71, art. 63 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] r. do Burmistrza Gminy i Miasta C. wpłynął wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z przynależną infrastrukturą zlokalizowanego w S. przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], na działce o nr 1, realizowanego przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w K.
W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ gminy wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. i do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o opinię w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. w piśmie z dnia [...] r. nr [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w piśmie z dnia [...] r. nr [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz uwzględniając wymagania określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu stwierdził, iż z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika jednoznacznie, iż zamierzenie nie wpłynie negatywnie na klimat akustyczny oraz jakość powietrza.
Organ administracji dokonał również oceny zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] r. zalicza obszar planowanego przedsięwzięcia zasadniczo do terenów zabudowy usługowej o symbolu planu 04U i w niewielkiej części na terenach dróg publicznych klasy głównej o symbolu planu 01KDG i 02KGD. Podstawowym przeznaczeniem terenów zabudowy usługowej o symbolu planu 04U jest nieuciążliwa zabudowa usługowa obejmująca usługi: administracyjno-biurowe, handlu detalicznego, konsumpcyjne, społeczne, turystyczne oraz usługi komunikacji samochodowej i stacje paliw. Organ uznał zatem, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z przynależną infrastrukturą zlokalizowanego w S. przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], na działce o nr 1.
Odwołanie od tej decyzji złożyła R. C. reprezentowania przez nieprofesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła organowi administracji naruszenie:
- art. 8, 77 § 1, 107 § 1 oraz 107 § 3 kpa w związku z art. 62 ust 1 pkt. 1 lit a, b z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odstąpienie od analizy wpływu inwestycji na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne,
- art. 8, 77 § 1,107 § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie szeregu istotnych kwestii związanych z zanieczyszczeniem powietrza, kumulacja hałasu, zapachu z emisją pochodzącą z sąsiadującej stacji benzynowej. Wskazał także, iż organy pominęły, iż poprzednio ta sama inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zignorowanie stanowiska Państwowego Inspektora Sanitarnego w R., który uznał za niezbędne przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy w pełni podzielając ustalenia dokonane przez Burmistrza Gminy i Miasta C. i wywiedzione z nich skutki prawne. W szczególności wskazało, że organ wydający decyzję nie był związany opinią Powiatowego Inspektora Sanitarnego.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła R. C. Domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie:
1. Art. 8 § 2 kpa w związku z art. 153 oraz 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w jej ocenie z wyroku WSA w Gliwicach II SA/Gl 697/14 wprost wynika, iż zdaniem obu organów oraz sądu w niniejszej sprawie koniecznym było przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
2. Art. 8, 77 1, 107 1 oraz 107 § 3 kpa w związku z art. 62 ust 1 pkt. 1 lit a, b z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odstąpienie od analizy wpływu inwestycji na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne.
3. Art. 8, 77 § 1, 107 § 1 oraz 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie szeregu istotnych kwestii związanych z zanieczyszczeniem powietrza, kumulacją hałasu i kumulacją zapachu z zanieczyszczeniami pochodzącymi ze stacji benzynowej. Zarzuciła także pominięcie faktu, iż poprzednio ta sama inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zignorowanie stanowiska Państwowego Inspektora Sanitarnego w R., który uznał za niezbędne przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Jak wynika z akt administracyjnych planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Zatem w świetle art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2011 – dalej jako "ustawa o ocenach") wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wszczynając postępowanie w sprawie organ administracji był przede wszystkim zobowiązany do ustalenia, czy w odniesieniu do przedmiotowego przedsięwzięcia jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W tym celu wystąpił do organów współdziałających o opinię w tej sprawie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uznał, że przeprowadzenie oceny w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia jest zbędne. Odmienne stanowisko zajął zaś Powiatowy Inspektor Sanitarny. Należy jednak podkreślić (co uczyniły zresztą organy administracji), że opinie powyższe dla organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie są wiążące.
Następnie organ gminy był zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o ocenach. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, dokonano tu właściwej oceny. Burmistrz Gminy i Miasta C. odniósł się do wszystkich zawartych w powyższym przepisie przesłanek powstania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu dokonana tam analiza jest prawidłowa.
W dalszej części postępowania organ stwierdził zgodność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu przestrzennego. Zatem był zobowiązany do wydania decyzji, o której mowa w art. 84 ustawy o ocenach. Jej sentencja winna (co do zasady) zawierać właśnie stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W kontekście powyższego zarzuty skargi należy uznać za zupełnie nieuzasadnione. Skarżąca powołała się tu na wyrok tutejszego Sądu z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. II SA/Gl 697/14. Orzeczenie to dotyczyło lokalizacji podobnego zamierzenia – stacji paliw na tej samej działce. Jednakże argumentacja Sądu tam zawarta odnosiła się do zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obecnie na tym terenie obowiązuje inny plan, który wprost przewiduje na działce o nr 1 lokalizację stacji paliw.
Podobnie sytuacja wygląda w przypadku zarzutów oznaczonych nr 2 i 3. Wykazano wyżej, że zasadnie organy uznały, iż w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia zbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Zatem brak było podstaw do prowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Niezależnie od tego organy administracji wykazały jednak, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko będzie niewielkie (korzystając z ograniczonego materiału dowodowego, gdyż stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wyklucza sporządzenie raportu środowiskowego).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.