II SA/Gl 432/25

II SA/Gl 432/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna /sprawozdawca/
Rafał Wolnik /przewodniczący/
Tomasz Dziuk
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 15 stycznia 2025 r. nr WINB-WOA.7721.291.2024.KZ w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 15 stycznia 2025 r., nr WINB-WOA.7721.291.2024.KZ Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej "ŚWINB" lub "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej "PINB" lub "Organ I instancji") z 29 lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
PINB, po rozpoznaniu sprawy dotyczącej legalności budowy obiektów budowlanych na działce o numerze ewidencyjnym [...] w S., gmina U., nakazał inwestorowi – M.W. (dalej "Skarżący") rozbiórkę wiaty oznaczonej nr [...] w protokole z oględzin z 13 lipca 2020 r., używanej do produkcji wyrobów tartacznych, zlokalizowanej na ww. działce.
Podstawę prawną decyzji Organu I instancji stanowił przepis art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.; dalej "p.b."), art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471; dalej "ustawa zmieniająca") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a.").
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności budowy obiektów budowlanych na działce nr [...] w S. Podczas oględzin stwierdzono, że na ww. działce znajduje się zakład produkujący wyroby tartaczne. Na działce znajduje się wiata oznaczona nr [...] o konstrukcji mieszanej stalowo-drewnianej, tj. stalowych słupach i belkach drewnianych. Obiekt ma konstrukcję wspólną z halą usytuowaną od strony wschodniej. Dach jednospadowy o nachyleniu w stronę drogi dojazdowej i rowu wzdłuż drogi. Pokrycie dachu stanowi blacha trapezowa. Według oświadczenia Skarżącego, wiata powstała w 2015 r. Wymiary obiektu wynoszą 4,5 m x 8,0 m. Wysokość wiaty wynosi 4,20 – 4,60 m. Pozostałe obiekty budowlane znajdujące się na działce nr [...] objęte zostały odrębnymi postępowaniami administracyjnymi.
Z pomiaru wykonanego na mapie wynika, że obiekt posadowiono w odległości około 3,20 m do 3,70 m od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej, a zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy U. z 2004 r. obiekty budowlane przy drodze powiatowej w terenie zabudowanym powinny być usytuowane w odległości co najmniej 8 metrów od krawędzi jezdni. Szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających wynosi 20 m. Wiata w około 2/3 części zlokalizowana jest w liniach rozgraniczających drogi.
Mając na uwadze niezgodność lokalizacji wiaty z postanowieniami planu, PINB 16 grudnia 2020 r. wydał decyzję nr [...] nakazującą Skarżącemu rozbiórkę wiaty. ŚWINB decyzją z 7 grudnia 2021 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji w całości.
Wyrokiem z 22 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 229/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej "WSA") w Gliwicach oddalił skargę Skarżącego na decyzję ŚWINB z 7 grudnia 2021 r.
Skarżący od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną zarzucając niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie oraz brak szczegółowej analizy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") wyrokiem z 11 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 17/23 uchylił ww. wyrok WSA w Gliwicach i decyzję ŚWINB z 7 grudnia 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB z 16 grudnia 2020 r.
W uzasadnieniu wskazano, że organy obu instancji, a także WSA w Gliwicach badały sprawę w oparciu o nieobowiązujący plan miejscowy. Sporną inwestycję weryfikowano pod kątem zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pryzmat uchwały nr [...] Rady Gminy w U. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy U. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego, poz. [...]). Choć formalnie plan z [...] r. obowiązuje, organy jak i WSA w Gliwicach powinny dostrzec z urzędu, że [...] r. weszła w życie uchwała nr [...] Rady Gminy U. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zabudowy i obszarów rolnych w gminie U. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego poz. [...]; dalej "m.p.z.p."). Z arkusza S.3 m.p.z.p. wynika, że nowy plan objął między innymi teren działki nr [...] (symbol s.U.11).
Wypełniając wytyczne NSA, Organ I instancji pozyskał wypis i wyrys z aktualnie obowiązującego dla działki nr [...] m.p.z.p. PINB ustalił, że wiata w 1/3 zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie jako s.U.11. Zgodnie z § 39 ust. 2 m.p.z.p. w terenie s.U.11 wyklucza się usługi uciążliwe. Działalność prowadzona na działce obejmuje zgodnie z danymi w CEIDG m.in. gospodarkę leśną, produkcję pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa, produkcję wyrobów tartacznych i pozyskiwanie drewna. Wiata narusza zatem warunki § 39 ust. 2 m.p.z.p. Lokalizacja wiaty jest także sprzeczna z § 33 ust. 6 oraz § 54 ust. 3 m.p.z.p., a nadto z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1965 r. o drogach publicznych (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 889; dalej "u.d.p."). Wiata znajduje się w około 2/3 w liniach rozgraniczających pas drogowy i w odległości 3,0 m – 3,8 m od krawędzi jezdni. Zatem cały obiekt znajduje się w miejscu naruszającym postanowienia m.p.z.p. i przepisy u.d.p. Ponowna analiza wykazała, że legalizacja wiaty oznaczonej nr [...] na działce nr [...] w S. nie jest możliwa.
W odwołaniu od decyzji Skarżący zarzucił niedokładne ustalenie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, a w szczególności charakteru obiektu podlegającego rozbiórce. Nadto zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 40 § 2 k.p.a. i niedoręczanie przesyłek w toku postępowania jego pełnomocnikowi. Zdaniem Skarżącego sporna wiata nie jest obiektem budowlanym w stosunku do którego wymagane jest pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Organ I instancji nie ustalił okoliczności związanych z własnością działki nr [...].
Zaskarżoną obecnie decyzją ŚWINB utrzymał w mocy decyzję PINB uznając, że odwołanie Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu decyzji ŚWINB zrelacjonował przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów prawa, które znalazły zastosowanie w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że sporna wiata ma powierzchnię zabudowy wynoszącą około 36 m2, jednak na działce nie ma budynku mieszkalnego, a wiata jest wykorzystywana w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem wykluczone jest zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. Biorąc pod uwagę brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., jak i art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b. należy uznać, że dla spornej wiaty wymagane było pozwolenie na budowę.
ŚWINB podzielił stanowisko Organu I instancji, że wdrożenie trybu legalizacyjnego nie było możliwe z uwagi na niezgodność z zapisami m.p.z.p. i przepisami u.d.p. Odnosząc się do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., ŚWINB wskazał, że dopiero 21 października 2024 r. wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącego, a istnienia stosunku pełnomocnictwa nie można domniemywać. Właścicielem działki nr [...] jest Skarżący, co ustalono na podstawie księgi wieczystej nr [...]. Krąg stron postępowania w sprawie samowoli budowlanej określa art. 52 p.b. i został on ustalony w sposób prawidłowy.
Pismem z 4 marca 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję ŚWINB w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:
1) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie;
2) art. 10 k.p.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;
3) art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczanie przesyłek w toku postępowania pełnomocnikowi.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że organ nie dokonał szczegółowej analizy zapisów m.p.z.p. Nadto nie ustalił charakteru spornego obiektu. Obiekt ten nie jest budynkiem, gdyż nie jest trwale powiązany z gruntem. Konieczne jest ustalenie czy Skarżący i jego żona mają wspólność majątkową. Bez wątpienia żona Skarżącego jako osoba prowadząca działalność na działce nr [...] powinna być stroną postępowania.
ŚWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne, a motywy zaskarżonej decyzji zostały wyczerpująco wyjaśnione w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.").
Dla rozpoznania niniejszej sprawy znaczenie ma także art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 września 2006 r., II OSK 1117/05, opublikowano w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z 11 marca 2024 r., II OSK 17/23.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że wiata nr [...] używana do produkcji wyrobów tartacznych, zlokalizowana na działce nr [...] w S., gmina U. została wzniesiona przez Skarżącego w 2015 r. z naruszeniem przepisów p.b., tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po analizie postanowień m.p.z.p. i przepisów u.d.p. organy stwierdziły, że brak jest możliwości legalizacji wiaty, a w konsekwencji nakazały Skarżącemu jej rozbiórkę. Skarżący kwestionuje prawidłowość zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów odnoszących się do postępowania wyjaśniającego oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego wywiązały się z obowiązku prawidłowego zebrania i oceny materiału dowodowego. Organy dokonały bowiem ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej załatwienia. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Organy wykonały wytyczne zawarte w wyroku NSA z 11 marca 2024 r., II OSK 17/23.
Przypomnieć należy, że naruszenie przepisów prawa budowlanego powinno być ocenianie według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10 oraz uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, opubl. w CBOSA).
Sporna wiata o wymiarach 8,00 m x 4,50 m i powierzchni zabudowy wynoszącej 36 m2 została wzniesiona w 2015 r. Na wybudowanie wiaty Skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę, nie zgłaszał także robót budowlanych polegających na budowie tego obiektu (ustalenia protokołu kontroli przeprowadzonej 13 lipca 2020 r.). Wiata o wskazanych parametrach, według przepisów p.b. obowiązujących w 2015 r., podlegała obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo wykluczyły możliwość zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b., jak również art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b. wskazując na powierzchnię zabudowy wiaty oraz okoliczność, że na działce nr [...] nie znajduje się budynek mieszkalny, a sama działka nie jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe.
Nie jest zasadny zarzut Skarżącego, że organy nie ustaliły charakteru spornego obiektu budowlanego. W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego przeprowadzono oględziny z udziałem Skarżącego i dokonano stosownych ustaleń co do przeznaczenia, funkcji i parametrów obiektu. Podczas czynności oględzin wykonano szkice i dokumentację fotograficzną, które to dokumenty stanowią załącznik do protokołu z oględzin. Ustalenia protokołu oględzin nie były przez Skarżącego kwestionowane.
W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, że miała miejsce budowa obiektu budowlanego stanowiącego wiatę, o czym świadczy m.in. rozmiar obiektu oraz jego konstrukcja (obiekt w konstrukcji mieszanej stalowo-drewnianej, wsparty na słupach stalowych, brak wszystkich ścian). Pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że wiata to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym. Za podstawowe cechy wiaty uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i charakteryzować się brakiem wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata może przylegać do budynku (por. wyroki NSA z: 16 lutego 2016 r., II OSK 1481/14; 7 czerwca 2017 r., II OSK 575/17; 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1091/18; 24 września 2019 r., II OSK 2266/18; 24 listopada 2020 r., II OSK 1973/20; 18 stycznia 2024 r., II OSK 2083/22 – opubl. w CBOSA).
Nie sposób podzielić zarzutu Skarżącego, że sporna wiata nie nosi cech obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem. O trwałości związania z gruntem decyduje taki sposób posadowienia obiektu, który zapewnia całej konstrukcji pełną stabilność, uniemożliwiając czynnikom zewnętrznym przesunięcie czy wręcz zniszczenie. O tym, czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok NSA z 11 marca 2025 r., II OSK 1802/22, opubl. w CBOSA). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać, że posadowienie spornej wiaty na stalowych słupach jest stabilne, uniemożliwiające łatwe przesunięcie wiaty, jej przeniesienie czy zniszczenie.
Następnie należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy ustaliły stan normatywny, według którego dokonano oceny możliwych sposobów likwidacji skutków samowoli budowlanej. Zasadnie odwołano się do art. 25 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa zmieniająca weszła w życie w trakcie trwającego już postępowania, ponieważ zostało ono uruchomione 3 marca 2020 r.
Stosownie do art. 48 ust. 1 p.b. (w brzmieniu właściwym dla sprawy) organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
Jak wynika z ustaleń organów nadzoru budowlanego, wiata znajduje się w około 2/3 części w liniach rozgraniczających pas drogowy i w odległości około 3,00 m – 3,80 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej, co stanowi o naruszeniu § 33 ust. 6 oraz § 54 ust. 3 m.p.z.p., a także art. 43 ust. 1 u.d.p. Nadto wiata w 1/3 części zlokalizowana jest na terenie oznaczonym s.U.11, na którym zgodnie z § 39 ust. 2 m.p.z.p. wyklucza się usługi uciążliwe. Z protokołu oględzin wynika, że wiata służy działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną (żonę Skarżącego), która polega m. in. na działalności tartacznej. Na podstawie danych z CEIDG ustalono, że działalność ww. osoby fizycznej obejmuje w szczególności produkcję wyrobów tartacznych, produkcję pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa, transport drogowy towarów oraz pozostałą sprzedaż detaliczną prowadzoną poza siecią sklepową, straganami i targowiskami. Kod PKD 16.10.Z, tj. produkcja wyrobów tartacznych obejmuje m. in. piłowanie, heblowanie i obróbkę mechaniczną drewna, rozcinanie na warstwy, korowanie lub struganie kłód. Kod PKD 16.23.Z, tj. produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa obejmuje m. in. produkcję wyrobów z drewna przeznaczonych głównie dla budownictwa, produkcję prefabrykowanych budynków lub ich elementów, z drewna (na przykład saun), produkcję przenośnych domów i przyczep mieszkalnych, produkcję drewnianych stoisk wystawowych. Natomiast kod 49.41.Z, tj. transport drogowy towarów obejmuje przewozy towarów realizowane środkami transportu drogowego przystosowanymi do przewozu towarów ciężkich, towarów masowych (zob. załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), Dz. U. poz. 1936).
Na terenie oznaczonym s.U.11 w m.p.z.p. ustalono przeznaczenie podstawowe, tj. zabudowę usługową, z wyłączeniem usług uciążliwych według definicji zawartej w m.p.z.p. (§ 39 ust. 1 i ust. 2). Dopuszczono dla terenów i obiektów przeznaczenie uzupełniające: 1) obiekty gospodarcze i garażowe; 2) w terenach: "u.U.1, u.U.3, u.U.7, u.U.8, g.U.1, s.U.2÷8, s.U.10, z.U.1" dopuszcza się obiekty przetwórstwa drewna, pod warunkiem zabezpieczenia przed uciążliwościami sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. W terenach tych wyklucza się usługi: turystyczne, oświaty, wychowania dzieci i młodzieży, opieki zdrowotnej i społecznej; 3) w terenach: "g.U.3, s.U.1, s.U.2, s.U.4÷9" dopuszcza się funkcję mieszkaniową jednorodzinną, pod warunkiem zabezpieczenia przed uciążliwościami; 4) w terenach: "u.U.2÷4" dopuszcza się magazyny, składy i bazy transportu; 5) w terenie "u.U.4" dopuszcza się punkt segregacji odpadów; 6) w terenie "u.U.5" dopuszcza się stację dystrybucji paliw płynnych; 7) zieleń urządzona i nieurządzona; 8) drogi, dojazdy i dojścia, place, miejsca postojowe; 9) budowle i urządzenia sportowo-rekreacyjne; 10) infrastruktura techniczna.
Z zacytowanych postanowień m.p.z.p. wynika, że na terenie oznaczonym s.U.11 wykluczona jest działalność produkcyjna, a nadto nie są dopuszczalne obiekty przetwórstwa drewna. Wobec tego prowadzona w spornej wiacie działalność polegająca na produkcji wyrobów tartacznych oraz pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem podstawowym terenu s.U.11, tj. funkcją zabudowy usługowej. Działalność tego rodzaju nie mieści się także w przeznaczeniu uzupełniającym terenu s.U.11. Nadto na ww. terenie wykluczono usługi uciążliwe, obejmujące zgodnie z § 4 pkt 16 lit. a) m.p.z.p. m. in. rzemiosło stosujące technologie oparte na mechanicznej obróbce drewna. W m.p.z.p. nie zdefiniowano pojęcia "rzemiosła". Definicję tego pojęcia zawarto w art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 2159 z późn. zm.; dalej "u.o.rz."). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.rz. w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia m.p.z.p. rzemiosłem jest m. in. zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji tej osoby i jej pracy własnej, w imieniu własnym i na rachunek tej osoby - jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że wiata służy działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną, tj. działalności tartacznej, w której stosowana jest technologia oparta na mechanicznej obróbce drewna. Prowadzenie tego rodzaju działalności na terenie oznaczonym s.U.11 jest w świetle § 39 ust. 2 m.p.z.p. niedopuszczalne.
Organy w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć przywołały właściwe postanowienia m.p.z.p. i dokonały ich prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć. Skarżący wytykając organom brak szczegółowej analizy zapisów m.p.z.p. nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów w tym zakresie.
Wobec powyższego słuszne jest stanowisko organów, że sporna wiata jako wybudowana bez wymaganego pozwolenia na budowę i niezgodna z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. nie może zostać zalegalizowana w ramach procedury przewidzianej przez p.b. Skoro nie istnieje możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b. Mylne wskazanie w podstawie prawnej decyzji PINB art. 49b ust. 3 p.b. zamiast art. 48 ust. 1 p.b. nie stanowi uchybienia mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przepis stanowiący postawę rozstrzygnięcia istniał w chwili jego podjęcia, a samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest prawidłowe. Decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej, lecz jedynie dotknięta jest wadą formalną z powodu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Skutek taki zachodzi wówczas, kiedy decyzja znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 stycznia 2006 r., IV SA/Po 73/04; wyrok NSA z 24 lipca 2018 r., I GSK 1753/18 – opubl. w CBOSA).
Strona postępowania w świetle art. 52 p.b. została ustalona prawidłowo. Właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowano wiatę jest Skarżący. Nadto z protokołu oględzin wynika, że to Skarżący był inwestorem wiaty. Fakt prowadzenia na terenie nieruchomości działalności gospodarczej przez żonę Skarżącego nie ma zatem znaczenia dla ustalenia stron postępowania. Podobnie jak kwestia wspólności majątkowej małżonków - tym bardziej, że w świetle wpisów księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości Skarżący jest jej wyłącznym właścicielem.
Odnosząc się do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. to Sąd zauważa, że w aktach postępowania pierwszoinstancyjnego brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez Skarżącego pełnomocnikowi. Jednakże z uzasadnienia decyzji PINB wynika, że odwołując się od decyzji z 16 grudnia 2020 r. nr [...] Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika (strona 3 uzasadnienia). Organ odwoławczy nie wyjaśnił zatem w sposób dostateczny zarzucanej przez Skarżącego kwestii pominięcia pełnomocnika w postępowaniu przed PINB. Jednakże uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Przyjmując, że doszło do wadliwego doręczenia decyzji PINB z 29 lipca 2024 r. to uchybienie to nie spowodowało ujemnych konsekwencji dla Skarżącego, w szczególności nie pozbawiło go możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. to należy wskazać, że może on odnieść skutek tylko, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, aby naruszenie przez PINB zasady czynnego udziału strony w postępowaniu mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący nie wskazał bowiem jakie czynności dowodowe zamierzał dokonać bądź jakie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zamierzał podnieść w postępowaniu przed PINB, gdyby organ ten przed rozstrzygnięciem sprawy decyzją zawiadomił jego pełnomocnika w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący nie wykazał także, że w przypadku zapoznania się z przedłożonymi dowodami lub podniesionymi okolicznościami przed wydaniem decyzji, organ mógłby wydać odmienne rozstrzygnięcie. Zaś na etapie postępowania odwoławczego, Skarżący nie złożył żadnych wniosków dowodowych ani nie przedstawił nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.