II SA/Gl 432/04

II SA/Gl 432/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Łucja Franiczek /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Wolnik
Włodzimierz Kubik
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik, WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu w dniu 05 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy P. na wniosek W. Z. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na rozbudowie warsztatu [...] na działce nr A przy ul. A w K.. Następnie wskutek skargi J. S. organ ten postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie administracyjne. Po trzykrotnym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu wznowieniowym Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 146 § 2 kpa orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż zgodnie z obowiązującym planem ogólnym perspektywicznego zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...] r. (Dz. Urzęd. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.) ze zmianą zatwierdzoną uchwałą nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urzęd. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.), teren inwestycji objęty jest symbolem "[...] – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej z możliwością realizacji usług podstawowych i realizacji obiektów usługowo-produkcyjnych (rzemiosło), przy czym realizacja funkcji usługowo-produkcyjnej nie może stwarzać zagrożenia pogorszenia warunków higieniczno-sanitarnych dla działek sąsiednich. Nadto, organ wydając decyzję dotychczasową dysponował postanowieniem Starosty P. i opinią Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. na okoliczność, że przedmiotowa inwestycja nie ma negatywnego oddziaływania na środowisko, w związku z czym organy nie nałożyły obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko a wnioskodawca dysponował innymi uzgodnieniami, wymaganymi przepisami prawa. Wreszcie, inwestor uzyskał w dniu [...] r. decyzję o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części warsztatu [...] wobec niewniesienia sprzeciwu przez PIP w K. i Komendą PPSP w P., zaś decyzją Starosty P. z dnia [...] r. Nr [...] umorzono postępowanie w sprawie pozwolenia na wprowadzenie hałasu do środowiska. W oparciu o powyższy materiał dowodowy organ I instancji doszedł do przekonania, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydałby taką samą decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji, co uzasadniało wydanie decyzji z art. 146 § 2 kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.
W odwołaniu od decyzji J. S. nie zgodziła się z powyższą argumentacją, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jej zdaniem, w rzeczywistości zamierzenie oznacza budowę dużych hal produkcyjnych, a prowadzona produkcja znacznie odbiega od usług podstawowych i rzemiosła, na co zezwala miejscowy plan zagospodarowania. O uciążliwości obiektu świadczy zdaniem odwołującej się fakt, iż teren ogrodzono płotem o wysokości 4 m.
Po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji i stwierdzeniu, iż decyzja z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa). Zdaniem organu odwoławczego, skoro w niniejszej sprawie ustalono, że odwołująca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lecz w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, brak było podstaw do jej uchylenia. Odwołująca się nie przedłożyła bowiem żadnego dowodu, iż inwestycja jest sprzeczna z planem miejscowym lub stwarza zagrożenie pogorszenia warunków higieniczno-sanitarnych dla działek sąsiadujących. Sprawa uciążliwości z powodu hałasu nie mogła zaś być rozpatrywana na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako że należy do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. S. ponowiła zarzuty, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji co do uciążliwości inwestycji, będącej w istocie zakładem produkcyjnym pod pozorem rozbudowy warsztatu [...].
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Uczestnik postępowania W. Z. przychylił się do stanowiska organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga musiała odnieść skutek, jednakże z innych przyczyn, niż w niej zawartych. Działając z urzędu stwierdzić bowiem należało, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy.
Aczkolwiek prawidłowo uznał organ odwoławczy, iż skarżąca jako właścicielka działki nr B usytuowanej w odległości ok. 3 m od terenu spornej inwestycji legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, jednak bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] r., błędny jest pogląd organu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Charakter inwestycji może bowiem rodzić uciążliwości zaś fakt, że teren inwestora oddziela droga dojazdowa (działka nr C) nie może pozbawić skarżącej ochrony prawnej.
Wyjaśnić przyjdzie, iż skoro uznał organ odwoławczy, iż podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony i złożone zostało w terminie, określonym w art. 148 kpa, stwierdzenie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, obligowało do ponownej oceny wniosku inwestora, a zatem zbadania istoty sprawy. Taki zakres postępowania wyznacza przepis art. 149 § 2 kpa. Ponowne rozpatrzenie sprawy następuje zaś na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu, jako że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny (vide: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r. sygn. akt I SA 86/84, ONSA 1984/1/59).
Tymczasem już z niekwestionowanych ustaleń organu I instancji wynikało, iż sporna inwestycja została zrealizowana, bo inwestor w odrębnym postępowaniu uzyskał pozwolenie na użytkowanie rozbudowanej części warsztatu [...]. Oznacza to, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Nie wydaje się bowiem tego rodzaju decyzji dla inwestycji zrealizowanej. W konsekwencji, wobec obowiązku uwzględnienia stanu faktycznego, istniejącego w dacie orzekania w postępowaniu wznowieniowym, chybiony jest pogląd organu odwoławczego, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, czyli decyzja uwzględniająca wniosek inwestora. Taki stan rzeczy obligował zatem do wydania decyzji, określonej w art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji o umorzeniu postępowania. Wszak decyzja z art. 105 § 1 kpa ma również charakter rozstrzygnięcia o istocie sprawy, a wobec stwierdzenia, iż zamierzenie inwestycyjne zostało już zrealizowane, nie mogłoby zapaść orzeczenie o uwzględnieniu wniosku inwestora poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nadto wskazać przyjdzie, iż przeoczył organ odwoławczy, iż najpóźniej w dacie wydania zaskarżonej decyzji utracił moc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przywołany w decyzji organu I instancji jako, że został uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r. (art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Chybiony jest zatem pogląd organu, którego działanie zaskarżono, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, bowiem o zgodności takiego zamierzenia decydować mógł jedynie akt prawa miejscowego, obowiązujący w dacie orzekania w postępowaniu wznowieniowym, nie zaś w dacie wydania decyzji z dnia [...] r., objętej wznowieniem. Błędne jest bowiem stanowisko organu, iż w postępowaniu wznowieniowym ocenie podlega decyzja pierwotna. Stwierdzenie przesłanki wznowieniowej obliguje do ponownego rozpatrzenia sprawy tak, jakby w ogóle nie wydano rozstrzygnięcia. Inaczej przedstawia się zakres badania organu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji decyzje organów obydwu instancji nie mogły się ostać i podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wobec uwzględniania skargi należało orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 cyt. ustawy.
O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej, złożony w toku rozprawy sądowej, zgodnie z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.
Ponowne rozpatrzenie sprawy wznowieniowej winno nastąpić na gruncie aktualnego stanu faktycznego i prawnego przy uwzględnieniu powyższych wskazań.