II SA/Gl 407/06

II SA/Gl 407/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Iwona Bogucka
Maria Taniewska-Banacka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. W. oraz A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. M. M. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o wydanie mu pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej jako “rozbudowa budynku mieszkalnego" przy ul. [...] w S. na działce nr [...]. Do wniosku inwestor dołączył wskazane w formularzu załączniki, w tym decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz projekt budowlany. W trakcie prowadzonego przed organem I instancji postępowania administracyjnego właściciel sąsiedniej nieruchomości, A. W., złożył pismo protestujące przeciwko planowanej rozbudowie podnosząc, iż projektowany taras budynku oraz konieczna ściana ogniowa znajdować się mają zbyt blisko zajmowanego przez niego budynku. Niemożliwym jest zatem aby mur nie zacieniał w sposób istotny jego nieruchomości. W związku z zarzutami A. W. dodatkowo zbadano kwestię nasłonecznienia terenu. W kolejnym piśmie protestującym przeciwko planowanej rozbudowie A. W. stwierdził z kolei, iż nie wyraża zgody na jakakolwiek zabudowę w granicy z jego działką albowiem zabudowa ta może stać się ogniskiem ciągłych konfliktów międzysąsiedzkich.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i wydał M. M. pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Rozstrzygnięcie to, po rozpatrzeniu odwołania J. i A. W., zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]. Jednak w wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez J. i A. W. wyrokiem z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt IISA/KA608/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą decyzję organu I instancji nr [...] oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd podniósł m.in., iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) nakazującego w niniejszej sprawie stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Wskazał także (co zostanie szerzej rozwinięte i przytoczone w dalszej części niniejszego uzasadnienia), iż sytuowanie budynku w granicy działek może dotyczyć jedynie sytuacji wyjątkowych co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane. Podniósł fakt złożenia projektu budowlanego w niewłaściwej formie.
W trakcie ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego przed organem I instancji M. M. złożył pisemne oświadczenie, iż nie może odsunąć o 1,5 m od granicy całości ściany albowiem zablokowałaby ona obecny wjazd do garażu. Może natomiast zgodzić się na odsunięcie o 1,5 m projektowanej na tarasie barierki od strony posesji A. W..
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. nałożył na M. M. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym do dnia[...]r., w tym uwzględnienia w projekcie budowlanym sporządzonym i złożonym w należytej formie możliwości zmiany usytuowania projektowanego tarasu w odległości półtora metra od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W wykonaniu postanowienia inwestor przedłożył żądaną dokumentację, a nadto opinię projektanta stwierdzającą, iż ewentualna zmiana usytuowania projektowanej ściany bocznej od strony granicy z sąsiednią działką polegająca na odsunięciu tej ściany od granicy jest nieuzasadniona i niemożliwa z przyczyn funkcjonalnych.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. ponownie zatwierdził przedłożony mu projekt budowlany i udzielił M. M. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazał, iż poprawiony projekt budowlany uwzględnia zmianę lokalizacji spornego tarasu albowiem projektant wyłączył część tarasu z użytkowania i ograniczył jego powierzchnię poprzez wykonanie jednospadowego dachu. Taras odsunięty został tym samym od granicy z sąsiednią działką budowlaną na odległość 1,70 m, a przyjęte rozwiązanie, zdaniem organu I instancji, nie powoduje ograniczeń w użytkowaniu działki sąsiedniej, nie utrudnia jej zagospodarowania oraz umożliwia zabudowę w granicy zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi. Organ I instancji podkreślił nadto, iż dodatkowym argumentem przemawiającym za udzieleniem pozwolenia jest fakt kontynuacji istniejącej formy architektonicznej należącego do inwestora budynku mieszkalnego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki, a także racjonalne rozwiązanie układu funkcjonalno – przestrzennego.
Od otrzymanej decyzji A. W. wniósł odwołanie do Wojewody [...] wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu odwołujący się stwierdził, iż organ I instancji nie wykonał wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego albowiem nie zbadał czy w sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia. Nadto modyfikacje dokonane w projekcie, zdaniem A. W., są jedynie pozorne albowiem postawienie daszku na tarasie nie stanowi jego odsunięcia, a Urząd Miasta wyraża w ten sposób cichą zgodę na to by w przyszłości został on rozebrany. Zdaniem A. W. niepoprawne jest nadto zawarte w decyzji stwierdzenie, iż przyjęte rozwiązanie nie powoduje ograniczeń w użytkowaniu działki sąsiedniej. Według strony jest bowiem oczywistym, iż postawienie budowli w granicach działki narusza jego prawa, a nadto jest on obiektem nieustannych sąsiedzkich szykan. Stwierdził także, że z punktu widzenia sztuki budowlanej przesunięcie bramy wjazdowej o 40 cm nie stanowi istotnego problemu, możliwe jest również przesunięcie ściany pomieszczenia gospodarczego bądź zamiana funkcji pomieszczenia gospodarczego i garażu. Nie zrozumiały jest także, zdaniem A. W. fakt, iż inwestor chce mieć taras akurat w granicy działek co jak stwierdza strona sugeruje, iż w rzeczywistości wnioskodawcy zależy na tym aby z tarasu mieć wgląd na działkę sąsiada. Podkreślił nadto, iż jego zdaniem decyzja Prezydenta Miasta S. narusza art. 32 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2003, Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) albowiem pozwolenie może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta wygasła natomiast już dnia [...]r. poprzez co wniosek złożony przez M. M. nie powinien był zostać rozpatrzony pozytywnie.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, iż jego zdaniem organ I instancji wykonał zalecenia zawarte w wyroku WSA. Ustalił bowiem, iż istniejące ściany przyziemia, a także istniejący już wjazd do garażu, którego przebudowa byłaby kłopotliwa stanowią szczególne okoliczności uzasadniające rozbudowę budynku inwestora bezpośrednio przy granicy. Niesłusznym jest także podnoszony przez A. W. argument dotyczący nie przeanalizowania przez organ I instancji uwarunkowań wymienionych w § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., których spełnienie umożliwia zabudowę w granicy z działką sąsiednią albowiem jak wynika z projektu zachowano wszystkie wymagane odległości między projektowaną zabudową a elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Organ II instancji stwierdził także, iż zarzut odnoszący się do możliwości samowolnego rozebrania w przyszłości daszku stanowi jedynie domniemanie, natomiast w odniesieniu do możliwości odsunięcia tarasu od granicy i przebudowy ścian stwierdził, iż organy administracji nie mogą narzucać inwestorowi zakresu inwestycji, w tym przypadku przesunięcia bramy wjazdowej do garażu i przebudowy przyziemia bowiem działanie takie wykraczałoby poza posiadane kompetencje ustawowe. Zdaniem organu II instancji racjonalnie zaprojektowana forma rozbudowy, nie wymagająca jakichkolwiek przeróbek w istniejącej konstrukcji budynku, wydaje się zatem uzasadniać zbliżenie części rozbudowywanej bezpośrednio do granicy działki. Ewentualne odsunięcie przedmiotowej ściany znacznie zmniejszyło by nadto przestrzeń użytkową tej części budynku. Organ II instancji podkreślił także, iż zgodnie z prawem budowlanym nie jest istotnym to czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania już wygasła, a jedynie to czy wniosek o pozwolenie na rozbudowę został złożony jeszcze w okresie jej obowiązywania. Jak stwierdził organ II instancji wniosek ten został przez inwestora złożony [...]r. co czyni przytoczony zarzut bezpodstawnym.
Pismem z dnia [...]r. J. i A. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu po raz kolejny podnieśli, iż ich zdaniem Prezydent Miasta S. nie zastosował się do wiążących go wskazań Sądu albowiem nie zbadał czy w niniejszej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające projektowaną rozbudowę w granicy. Zdaniem skarżących także inwestor, który obowiązany był wykazać celowość usytuowania spornego tarasu w granicy działek tego nie uczynił, a fakt, że ściany przyziemia zostały wzniesione w konkretnym miejscu nie może stanowić szczególnej okoliczności uzasadniającej rozbudowę w granicy działki sąsiada. Trudno w tym zakresie podzielić bowiem pogląd Wojewody [...], że ewentualna przebudowa wjazdu do garażu byłaby kłopotliwa albowiem okoliczność ta nie została wykazana. Kolejny raz skarżący podkreślili także, iż modyfikacje dokonane w projekcie są jedynie pozorne i stanowią rozwiązanie zmierzające do obejścia zaleceń WSA. Zdaniem skarżących przyjęte rozwiązanie ogranicza nadto ich prawa jako właścicieli działki sąsiedniej pomimo, iż inwestor ma możliwość wyboru na swoim terenie innych rozwiązań budowlanych. Wydana decyzja narusza też, zdaniem skarżących, prawo budowlane albowiem pozwolenie na budowę zostało wydane inwestorowi już po wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący zaakcentowali nadto, iż są skłóceni z sąsiadami a w konsekwencji nie należy tworzyć dalszych sytuacji konfliktowych, które mogą powstać na skutek wydanej decyzji. Wnieśli także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (wniosek ten został oddalony postanowieniem tut. Sądu z dnia 17 sierpnia 2006 r.).
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zaakcentował dodatkowo, iż mając na uwadze wskazania WSA organy obu instancji rozważyły istnienie szczególnych okoliczności, które uzasadniają zbliżenie projektowanej rozbudowy bezpośrednio do granicy działki. Należą do nich istniejące ściany przyziemia a także istniejący wjazd do garażu, którego przebudowa musiałaby ingerować w strukturę istniejącego starego budynku. Uznać należy zatem racjonalność projektowanej rozbudowy, która nie wymaga jakichkolwiek zmian w obrębie istniejących ścianach budynku i jest łatwiejsza, szybsza i tańsza do wykonania dla inwestora. Nadto nie powoduje ona, zdaniem organu II instancji, niedopuszczalnego pogorszenia użytkowania nieruchomości skarżących.
W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący J. i A. W. stwierdzili, iż uzasadnienie Wojewody zawarte w odpowiedzi na skargę broni interesu inwestora i nie ma żadnego związku z zaleceniami wskazanymi przez WSA. Skarżący nie zgadzają się też z tezą, iż nie doznają ograniczenia przysługującego im prawa własności albowiem trudno obecnie przewidzieć w jakim kierunku pójdą w przyszłości przepisy prawa budowlanego dotyczące sytuowania budynków. Nadto proponowana zabudowa oszpeci ich nieruchomość, obniży jej wartość, pogorszy komfort użytkowania, a z uwagi na konflikty z M. M. może stać się zagrożeniem dla spokoju i bezpieczeństwa. Podkreślili nadto, iż projekt nie został poprawiony zgodnie z zaleceniami Sądu albowiem zostały w nim naniesione odręczne mało czytelne poprawki.
W trakcie rozprawy w dniu 11 stycznia 2007 r. A. W. wniósł i wywiódł jak w skardze akcentując dodatkowo, iż rozbudowa budynku w zbliżeniu do granicy może powodować dla niego dodatkowe uciążliwości albowiem np. mogą być rzucane na jego działkę różnego rodzaju śmieci, korzystający z jego działki mogą być opluwani, bądź też w inny sposób może dochodzić do zakłócania korzystania z działki. Z tego też względu nie zgadza się na projektowaną inwestycję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także decyzji rozstrzygnięcie to poprzedzającej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślić w tym miejscu należy, iż jak to już wskazano sprawa wniosku M. M. o udzielenie mu pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego rozpatrywana była przez organy administracji publicznej po raz drugi, wyrokiem z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt IISA/KA608/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił bowiem poprzednią decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją, zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę decyzję organu I instancji z [...]r. W uzasadnieniu wyroku, oprócz zarzutów co do niewłaściwej formy, w jakiej złożony został projekt budowlany, Sąd wskazał wówczas, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona w odniesieniu do możliwości usytuowania projektowanej rozbudowy bezpośrednio przy granicy działki skarżących. Jakkolwiek bowiem po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. UP 11/00 (OTK 2001/2/33) możliwe było w świetle treści § 12 ust. 6 przywołanego już rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (stosowanego w zw. z § 330 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bez zgody jej właściciela, to jednak było to dopuszczalne tylko przy uwzględnieniu treści art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Sytuowanie budynku, którego częścią jest też taras czy balkon, stanowi bowiem ingerencję w prawo własności właściciela sąsiedniej działki. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w wyroku 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01 (ONSA 2001, nr 4, poz. 145), że takie sytuowanie, aczkolwiek dopuszczalne, może dotyczyć jedynie sytuacji wyjątkowych. Wyjątkowość ta, w myśl uzasadnienia wydanego w dniu [...]r. wyroku nie została w przedmiotowej sprawie wykazana. W szczególności nie zostało wykazane, że za kwestionowanym przez skarżących usytuowaniem przewidzianego do realizacji obiektu przemawiają jakieś szczególne potrzeby inwestora, które nie mogłyby zostać zaspokojone gdyby przedmiotowy taras został usytuowany w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy działki tj. zgodnie z propozycją skarżących. W konsekwencji w uzasadnieniu wyroku Sąd zalecił orzekającym w sprawie organom administracji publicznej jednoznaczne wyjaśnienie wskazanych kwestii z uwzględnieniem w ramach ponownego rozpatrywania sprawy przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie zarówno ten sąd jak też organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Przedłożony obecnie Sądowi materiał dowodowy został w sposób istotny poszerzony, a występujące poprzednio w aktach sprawy wątpliwości i luki zostały, zdaniem Składu Orzekającego, zasadniczo przez organ I instancji wyjaśnione i uzupełnione. Wypełniając bowiem zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 16 lutego 2005 r. wskazania organ ten dołożył starań aby ustalić czy za usytuowaniem rozbudowanej części obiektu w granicy działek przemawiają jakieś szczególne okoliczności (notabene z powodu braku ustawowej definicji trudne do sprecyzowania) i czy możliwe są w tym zakresie stosowne modyfikacje projektu. W tym celu, jak to już uprzednio nadmieniono, postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta S. nałożył na M. M. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w tym uwzględnienia w projekcie, sporządzonym i złożonym w należytej formie, możliwości zmiany usytuowania projektowanego tarasu w odległości półtora metra od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W wykonaniu postanowienia inwestor przedłożył żądaną dokumentację, a nadto opinię projektanta z dnia [...]r. W przedłożonej opinii projektant podniósł, iż planowana rozbudowa w granicy z działką nr [...] podyktowana jest istniejącym przy tej granicy wjazdem do garażu w przyziemiu budynku i ma na celu poprawienie parametrów użytkowych garażu. Ewentualna zmiana usytuowania projektowanej ściany bocznej od strony granicy z sąsiednią działką, polegająca na odsunięciu tej ściany od granicy, spowoduje zablokowanie wjazdu do garażu. Z tego też powodu byłaby ona nieuzasadniona i zdaniem projektanta niemożliwa z przyczyn funkcjonalnych. Jednocześnie projektant zaakcentował, iż projektowany strop nad wjazdem stanowi taras którego przestrzeń można ograniczyć od strony sąsiedniej działki poprzez zadaszenie i wyłączenie z użytkowania odcinka który spełniałby przewidziane prawem wymagania tak by taras nie pomniejszał odległości 3 metrów od granicy bardziej niż o 1,7 metra. W dołączonym w późniejszym czasie do opinii aneksie projektant dodał nadto, iż odległość od narożnika budynku do istniejącego otworu bramy wjazdowej wynosi 135 cm, a ewentualne usytuowanie projektowanej ściany rozbudowy w odległości 150 cm od granicy działki kolidowałoby z istniejącym układem funkcjonalnym a przede wszystkim zmniejszyłoby szerokość przejazdu o 40 cm.
Wyrażone w opinii twierdzenia, których fachowości Sąd nie ma powodów podważać, wskazują zdaniem Składu Orzekającego na to, iż istnieją racjonalne powody rozbudowy budynku w kierunku granicy z działką sąsiednią, a inny sposób osiągnięcia założonego celu nie byłby możliwy i oznaczałby w praktyce uniemożliwienie właścicielowi już istniejącego wszak na działce domu jego rozbudowę i polepszenie warunków bytowania rodziny. Jedyna zatem możliwa do przyjęcia zmiana w stosunku do pierwotnego zamierzenia to według projektanta zmniejszenie powierzchni użytkowej tarasu poprzez jego zadaszenie i w tym też kierunku zmodyfikowany został projekt rozbudowy. W konsekwencji dokonanie oceny czy pozwolenie na zabudowę w granicy winno w przedmiotowej sprawie zostać udzielone czy też wydana na rzecz inwestora decyzja powinna być odmowna wymaga skrupulatnego i wnikliwego wyważenia pomiędzy interesem inwestora polegającym na możliwości polepszenia warunków egzystencji a stopniem i realnością ewentualnych zagrożeń w postaci pogorszenia warunków bytowych właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Pamiętać bowiem należy, że właścicielom tym przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z ich prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane).
Sąd stwierdza, iż takich zagrożeń w niniejszej sprawie trudno się dopatrzyć. Okoliczności podnoszone przez skarżących nie odnoszą się bowiem do ich interesu prawnego lecz jedynie faktycznego, a nadto mają charakter wyłącznie hipotetyczny. Sprowadzają się one bowiem do obaw, iż inwestor w przyszłości rozmontuje ograniczające użytkową powierzchnię tarasu zadaszenie (dowód: odwołanie A. W.), że nastąpi eskalacja sytuacji konfliktowych (dowód: skarga s. [...]), że być może w przyszłości przepisy prawa budowlanego dotyczące sytuowania budynków ulegną zmianie (dowód: pismo procesowe skarżących z dnia [...]r.), że obniży się wartość należącej do skarżących nieruchomości i komfort jej bezpiecznego użytkowania (dowód: pismo procesowe j.w.), a wreszcie, że z poziomu tarasu mogą być wyrzucane na posesję śmieci, a osoby korzystające z działki skarżących mogą być narażane na akty agresji (dowód: złożone na rozprawie przed tut. Sądem oświadczenie skarżącego). Sąd wskazuje w tym miejscu skarżącym, iż zgłoszone przez nich a obrazujące poziom międzysąsiedzkiego konfliktu obawy nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu sądowym. Postępowanie to dotyczy bowiem wyłącznie oceny legalności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wskazane hipotetyczne okoliczności nie mogą wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.
Sąd nie może także podzielić opinii skarżących co do technicznej możliwości odsunięcia od granicy ściany projektowanej części budynku albowiem przeczy jej, powołująca się na związane z istniejącą zabudową przyziemia okoliczności, opinia posiadającego uprawnienia budowlane i architektoniczne projektanta, według którego taka zmiana spowodowałaby zablokowanie wjazdu do garażu. Wyrażana natomiast przez skarżących sugestia aby inwestor przeniósł funkcję garażu do innego pomieszczenia w budynku bądź wręcz wybudował, w zamian za obecnie użytkowany, nowy garaż wolnostojący w innej części działki odnosi się de facto do innego zamierzenia inwestycyjnego niż wnioskowane przez inwestora i w konsekwencji ani w ramach postępowania administracyjnego ani też sądowego nie mogła podlegać ocenie. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów należy także podkreślić, co zresztą uczynił już organ II instancji, iż bezzasadnym jest twierdzenie skarżących, iż wniosek M. M. nie mógł był zostać pozytywnie załatwiony z uwagi na to, iż w dniu [...]r. wygasła wydana mu decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem sami skarżący słusznie podnoszą w myśl art. 32 pkt 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przedmiotowy wniosek M. M. złożył w dniu[...] r.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających słuszność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.