II SA/Gl 394/20

II SA/Gl 394/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-08-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6166  Łowiectwo
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
I OSK 185/21 - Wyrok NSA z 2024-03-20
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 511
art. 92 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 2 oraz art. 39 ust. 4 u.s.g. i art. 43 ust. 3 Prawa łowieckiego
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Gliwice z dnia 8 września 2016 r. nr XIX/472/2016 w przedmiocie upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.
Uzasadnienie
Pismem z 7 lutego 2020 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., wniósł skargę na uchwałę Nr XIX/472/2016 Rady Miasta Gliwice z dnia 8 września 2016 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości, jako niezgodnej z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1994 roku - Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz. U. z 2020 roku, poz. 67) w zw. z art. 268 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że przedmiotową uchwałą Rada Miasta Gliwice upoważniła Komendanta Centrum Ratownictwa Gliwice z siedzibą w Gliwicach – jednostki organizacyjnej miasta na prawach powiatu, do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej określonych w przepisie art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2168 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego - w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia uchwały - w przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny.
Przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. stanowi podstawę do przekazania przez radę gminy podmiotowi zewnętrznemu kompetencji do wydawania aktów oraz podejmowania wszelkich czynności o charakterze publicznoprawnym, w tym prowadzących do ustalenia (odmowy ustalenia), stwierdzenia (odmowy stwierdzenia), czy też potwierdzenia (odmowy potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2013r. sygn. akt II OSK 2409/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przekazanie to może dotyczyć jednak wyłącznie załatwiania spraw, dla których organem właściwym jest organ wykonawczy gminy tj. wójt, burmistrz lub prezydent miasta Przemawia za tym również wykładnia systemowa. Art. 39 zawarty jest w Rozdziale 3 ustawy: "Władze gminy", co oznacza, że jego przepisy odczytywane być powinny jako dotyczące spraw załatwianych przez organy gminy, w ramach przypisanych im kompetencji. W konsekwencji upoważnienia udzielane zarówno przez wójta (art. 39 ust, 2) jak i przez radę gminy (art. 39 ust. 4) dotyczyć powinny wyłącznie tych spraw, do prowadzenia których pierwotnie - z mocy prawa - uprawniony jest wójt.
Tymczasem zauważyć należy, że z treści przepisu art. 45 ust. 3 Prawa łowickiego wprost wynika, że wydawanie decyzji o odłowie lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny należy do wyłącznej kompetencji starosty. Zatem, w ocenie organu nadzoru, niedopuszczalnym było udzielenie przez Radę Miasta Gliwice upoważnienia do wydawania tychże decyzji, zwłaszcza na podstawie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowym przypadku.
Zdaniem Wojewody wydawanie decyzji, o których mowa ww. przepisie nie jest zadaniem powiatu, lecz stanowi wyłączną prerogatywę starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu). Za powyższym stanowiskiem przemawia również fakt, iż przepisy Prawa łowieckiego nie powierzają żadnych zadań z zakresu łowiectwa powiatowi czy gminie. Starosta wykonuje niektóre zdania z zakresu łowiectwa, część jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej (por. m.in. art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa łowieckiego). Stąd też, zdaniem organu nadzoru, ewentualne upoważnienie do wydawania decyzji w sprawach wymienionych w art. 45 ust. 3 ww. ustawy może być udzielone wyłącznie przez starostę na podstawie przepisu art. 268a kpa.
Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Zatem Komendantowi Centrum Ratownictwa upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego może udzielić wyłącznie Prezydent Miasta Gliwice działający jako starosta.
Nawet w przypadku uznania, że wydawanie wspomnianych decyzji stanowi zadanie powiatu, Rada Miasta Gliwice nadal nie posiadałaby kompetencji do udzielenia upoważnienia do wydawania takich decyzji komukolwiek. Stosownie do art. 92 ust. 1 i 2 u.s.p. funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta oraz prezydent miasta, a miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.
Zatem, jak wynika z powyższego, miasto na prawach powiatu, a w zatem i jego organy, wykonując zadania należące do właściwości powiatu, działają na zasadach określonych w ustawie o samorządzie powiatowym, a nie w ustawie o samorządzie gminnym. Stąd przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisy u.s.p. regulują kwestię udzielania upoważnień do załatwiania spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu i czynią to w sposób znacząco odmienny.
Zgodnie z art. 38 ust. 1- 2a ustawy o samorządzie powiatowym:
1. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu.
2. Starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1.
2a. Decyzje wydane przez zarząd powiatu z zakresu administracji publicznej podpisuje starosta. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji.
Zwrócić należy uwagę na różnicę w konstrukcji między ww. przepisami a ich odpowiednikami w ustawie o samorządzie gminnym.
W przypadku gminy, wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych z zakresu administracji publicznej (chyba, że wykluczają to przepisy szczególne). Natomiast rada gminy może upoważnić do załatwiania tychże spraw organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W pierwszym przypadku, osoba upoważniona działa w imieniu wójta, w drugim (art. 39 ust. 4 u.s.g.), następuje przeniesienie kompetencji z wójta na organy ww. jednostek gminy. Dodatkowo zauważyć należy, że w obu przypadkach, udzielenie upoważnienia może dotyczyć zarówno zadań własnych gminy, jak i zadań jej zleconych.
Natomiast w przypadku ustawy o samorządzie powiatowym, ustawodawca w znaczny sposób ograniczył możliwość udzielania upoważnień do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Po pierwsze, upoważnienia tego może udzielić wyłącznie starosta, po drugie, upoważnienie to może dotyczyć wyłącznie zadań należących do właściwości powiatu.
Zatem w świetle powyższego, niezależnie od uznania czy zadanie określone w art 45 ust. 3 Prawa łowieckiego jest zadaniem powiatu, czy też wyłącznie zadaniem starosty, udzielenie przez Radę Miasta Gliwice Komendantowi Centrum Ratownictwa Gliwice z siedzibą w Gliwicach upoważnienia do załatwiania spraw indywidulanych z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego jest niedopuszczalne i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Upoważnienia takiego mógł udzielić wyłącznie Prezydent Miasta Gliwice na podstawie przepisu art. 268a kpa lub w drugim przypadku, na podstawie przepisów art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym.
Do podstawowych zasad działania organów administracji publicznej należy zasada praworządności (legalizmu), to jest działania tych organów na podstawie i w granicach prawa. Jest to zasada rangi konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), z której wynika w szczególności zakaz domniemywania kompetencji organu władzy publicznej, a tym samym nakaz, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej, Tymczasem, w ocenie organu nadzoru, Rada Miasta Gliwice nie posiadała kompetencji do podjęcia zaskarżonej uchwały, a co więcej wkroczyła w kompetencję innego organu — Prezydenta Miasta Gliwice, działającego jako starosta.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Gliwice, wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu tego wniosku podnosi w szczególności, że kwestionowana uchwała jest aktem prawa miejscowego, została opublikowana w Dz. Urz. Woj. Śl. W dniu 8 września 2016r., pod pozycją 4713. Organ nadzoru (Wojewoda) ma prawny (ustrojowy) obowiązek badania uchwał lub zarządzeń, co do ich zgodności z prawem. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka Organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 91 u.s.g..
Skoro warunkiem wejścia w życie uchwały, zgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji, jest ogłoszenie jej w wojewódzkim dzienniku urzędowym (art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 2 ustawy z"-dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych- t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1461), to organ nadzoru przed jej publikacją zbadał jej zgodność z prawem i nie stwierdził żadnych nieprawidłowości, w szczególności zaś istotnego naruszenia prawa, a więc inaczej niż obecnie twierdzi.
Źródeł zmiany stanowiska po tak długim upływie czasu od opublikowania uchwały pełnomocnik upatruje w sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym [...] w K. (sygn. akt [...]) z powództwa Miasta Gliwice przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie Śląskiemu o zapłatę za koszty poniesione przez Miasto Gliwice na odstrzał redukcyjny dzików. Sytuacja procesowa pozwanego w tej sprawie nie wydaje się być korzystna, wobec tego, zdaniem pełnomocnika, pojawił się pogląd o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały, a następnie o nieważności wydanej na tej podstawie decyzji. Taki "scenariusz" mógłby (czy miałby) poprawić sytuację procesową reprezentanta Skarbu Państwa - Wojewody Śląskiego.
Pełnomocnik nie podziela zarzutów skargi, powołując się m.in. na stanowisko wyrażone w wyroku WSA Gliwicach z 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/GL 489/14. W ocenie Sądu przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. stanowi podstawę do przekazania przez radę gminy podmiotowi zewnętrznemu kompetencji do wydawania aktów oraz podejmowania wszelkich czynności o charakterze publicznoprawnym. "Przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. jest bowiem przepisem szczególnym do innych ustaw, w tym do przepisów proceduralnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy ordynacji podatkowej. Rada Gminy może na tej podstawie elastycznie i szeroko scedować, przekazać kompetencje do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej podmiotom zewnętrznym. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził wprost, że "odmienna wykładnia art 39 ust 4 u.s.g. prowadziłaby w istocie do absurdalnych wniosków i pozostawiałaby pod znakiem zapytania cel tego przepisu."
Podobne stanowisko, w ocenie pełnomocnika, wynika z "kształtującej się linii orzeczniczej" sądów administracyjnych. Wskazuje na wyrok WSA w Rzeszowie z 7 marca 2019 r., sygn. II SA/Rz 234/19, w którym Sąd stwierdził, że podmioty upoważnione na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g, działają we w własnym imieniu, a nie w imienin rady, czy burmistrza, prezydenta, ergo - wskutek upoważnienia zyskują status organu. Mocą tego przepisu rada gminy została wyposażona w prawotwórczą kompetencję przyznania uprawnień orzeczniczych określonym podmiotom nie mającym takich uprawnień (por. także wyrok WSA we Wrocławiu z 5.05.2016r. sygn. akt I SA/Wr 1793/15).
Przepis art. 39 ust. 4 u.s.g. pozwala organowi stanowiącemu gminy na dokonanie przeniesienia kompetencji organu wykonawczego związanych z załatwieniem spraw indywidualnych nie tylko w formie decyzji, ale także innych aktów i czynności zmierzających do załatwienia spraw indywidualnych, m.in. czynności materialno- technicznych, sprawozdawczych i kontrolnych.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego w przedmiocie rozumienia pojęcia "starosty", użytego w dyspozycji art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego, pełnomocnik stwierdza, że zgodnie z art. 92 ust. 2 u.s.p. miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Rada miasta jest organem stanowiącym oraz kontrolnym miasta na prawach powiatu. Z kolei ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu (...) określa ustawa o samorządzie powiatowym (art. 92 ust. 3 u.s.p.).
Przepis art. 45 ust. 3 Prawo łowieckie stanowi: "w przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie redukcyjnym zwierzyny".
Z zestawienia treści tej normy prawnej i art. 39 ust. 4 u.s.g w zw. z art. 92 ust. 2 u.s.p. w kontekście treści wskazanych wyroków Sądów Administracyjnych wynika, że nie ma żadnych przeszkód, by zastosować dekoncentrację zewnętrzną, co w tej sprawie nastąpiło (w uzasadnieniu projektu uchwały wyjaśniano motywy faktyczne i prawne, przywołując wyrok WSA w Gliwicach z 11.02.2015r. sygn. IV SA/GL 489/14).
Centrum Ratownictwa Gliwice jest jednostką organizacyjną miasta na prawach powiatu Gliwice, działającą na podstawie statutu nadanego uchwałą Rady Miejskiej (obecnie: Rady Miasta) w Gliwicach. Przedmiotem działalności Centrum jest, między innymi, realizacja zadań z zakresu zarządzaniu kryzysowego, ratownictwa, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz zapewnienie realizacji zadań prezydenta miasta w sprawach np. zarządzania kryzysowego, obrony cywilnej i ochrony ludności, przygotowań obronnych państwa za wyjątkiem rejestracji i kwalifikacji wojskowej. CRG realizuje również zadania utrzymania i zapewnienia funkcjonowania stanowisk dyspozytorskich podmiotów ratowniczych realizujących zadania z zakresu ratownictwa oraz porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli, funkcjonujących w CRG oraz utrzymanie i zapewnienie funkcjonowania powiatowego centrum zarządzania kryzysowego oraz realizacja jego zadań. Działalnością CRG kieruje dyrektor, którego zatrudnia Prezydent Miasta Gliwice. DOWÓD: - statut CRG (uchwała Nr XXXV1/786/2018 Rady Miasta Gliwice).
Zatem w sprawie będącej przedmiotem skargi:
po pierwsze - organ stanowiący - Rada Miasta Gliwice- uchwałą Nr XIX/472/2016 z 8 września 2016r., działając na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g. upoważniła dyrektora CRG- kierownika jednostki organizacyjnej miasta na prawach powiatu do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, precyzyjnie określając zakres tego upoważnienia;
po drugie - uchwała ta, po formalnym zbadaniu przez Wojewodę Śląskiego, nade wszystko pod kątem zgodności z prawem, została opublikowana 19 września 2016r. pod pozycją 4713 w Dz. Urz. Woj. Śl.;
po trzecie - spełnione zostały wszystkie prawem przepisane warunki do dekoncentracji zewnętrznej, stosownie do art. 39 ust. 4 u.s.g.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skarga Wojewody Śląskiego na uchwałę Nr XIX/472/2016 Rady Miasta Gliwice z dnia 8 września 2016 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (dalej: uchwała), na podstawie której Komendant Centrum Ratownictwa Gliwice (dalej: Komendant CRG) został upoważniony do załatwiania spraw indywidualnych określonych w art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1994 roku - Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 67, dalej: Prawo łowieckie) została wniesiona podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. .
Zgodnie z tym przepisem, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Przepis ten, jak i inne przepisy u.s.g. oraz p.p.s.a., przed wniesieniem skargi do sądu nie przewidują obowiązku wykorzystania przez organ nadzoru środków zaskarżenia, nie ustanawiają także żadnych ograniczeń czasowych, wobec tego skarga była dopuszczalna.
W podstawie prawnej uchwały upoważniającej wskazano art. 39 ust. 4 u.s.g., który stanowi: "Do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rada gminy może upoważnić również organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1." W art. 9 ust. 1 u.s.g., co należy zauważyć, mowa jest o jednostkach organizacyjnych gminy oraz innych podmiotach, w tym organizacjach pozarządowych.
Z kolei art. 45 Prawa łowieckiego ma treść następującą: 1. W przypadku nadmiernego zagęszczenia zwierzyny, zagrażającego trwałości lasów, nadleśniczy działający z upoważnienia dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe po zasięgnięciu opinii Polskiego Związku Łowieckiego wydaje decyzję administracyjną, nakazującą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego wykonanie odłowu lub odstrzału redukcyjnego zwierzyny.
2. Jeżeli dzierżawca obwodu łowieckiego nie realizuje rocznego planu łowieckiego w zakresie pozyskania zwierzyny, nadleśniczy działający z upoważnienia dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wydaje postanowienie o zastosowaniu odstrzału zastępczego zwierzyny, według zasad określonych w umowie dzierżawy obwodu łowieckiego.
3. W przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny.
4. Odstrzały redukcyjne i zastępcze zwierzyny mogą przeprowadzać wyłącznie osoby uprawnione do wykonywania polowania.
Przytoczenie treści całego art. 45 tej ustawy ma o tyle znaczenie, że kompetencje starosty wskazane w ust. 3 w wyniku uchwały zostały przeniesione na Komendanta CRG. Na tym etapie rozważań nasuwa się jedna istotna uwaga w kontekście przedmiotowej sprawy. Mianowicie starosta będzie uprawniony do wydania decyzji na podstawie art. 45 ust. 3 tylko w wyjątkowych przypadkach, bowiem co do zasady jest to kompetencja nadleśniczego działającego z upoważnienia dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Ponadto wydanie przez starostę takiej decyzji następuje w nadzwyczajnej sytuacji, jaką jest stan szczególnego (nie zwykłego) zagrożenia prawidłowego funkcjonowania "obiektów produkcyjnych" i "obiektów użyteczności publicznej" spowodowany "przez zwierzynę". Nie jest to zatem zwykła kompetencja starosty, ma ona charakter nadzwyczajny (policyjny).
Kompetencja ta, z wykorzystaniem art. 39 ust. 4 u.s.g. została przeniesiona uchwała Rady Miasta Gliwice na rzecz Komendanta CRG założeniem, że pozostaje ona w zakresie objętym hipotezą tego przepisu. U podstaw tego założenia leżały dwie przesłanki: pierwsza – kompetencja starosty z tej racji, że jego funkcję w mieście na prawach powiatu pełni Prezydent Miasta Gliwice stała się kompetencją tego organu gminy; po drugie – jeśli jest to kompetencja Prezydenta Miasta, to art. 39 ust. u.s.g. może stanowić podstawę prawna do przeniesienia jej na organ jednostki organizacyjnej powiatu jaką jest Centrum Ratownictwa Gliwice.
W ocenie Sądu, spełnienie tak pierwszej przesłanki, jak i w ślad za tym przesłanki drugiej zostały błędnie ocenione przez Radę Miasta Gliwice.
Sytuację prawną miast na prawach powiatu reguluje ogólnie art. 92 u.s.p. stanowiąc: 1. Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje:
1) rada miasta;
2) prezydent miasta.
2. Miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie.
3. Ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu, w tym nazwę, skład, liczebność oraz ich powoływanie i odwoływanie, a także zasady sprawowania nadzoru określa ustawa o samorządzie gminnym.
Zatem tak rada miasta, jak i prezydent miasta w mieście na prawach powiatu wykonują jedynie funkcje organów powiatu. Nie stają się, jak można wnosić z tego przepisu, organami powiatu, ale przejmują do wykonania ich funkcje. Użyte w przepisie pojęcie funkcji nie jest właściwe, bowiem z całą pewnością nie chodzi tu o funkcje organów w znaczeniu przyjmowanym w doktrynie prawa administracyjnego (rozumiane jako kierunki działania). Jak się wydaje, chodzi tu o przejęcie wszelkich uprawnień organów powiatu, a nie o ich funkcje. Nie można realizować funkcji bez instrumentów, które temu służą, a więc odpowiednich kompetencji. Organy miasta (gminy) na prawach powiatu w sensie funkcjonalnym stają się organami powiatu.
Jednak, jak wynika z art. 92 ust. 2 u.s.p. miasto na prawach powiatu jest nadal gminą, która jedynie wykonuje zadania powiatu na zasadach określonych w ustawie o samorządzie powiatowym. Ściśle rzecz ujmując chodzi o zasady ustrojowe
Jedną z takich zasad, która w przedmiotowej sprawie odgrywa znaczącą rolę, jest ta, o której mowa w art. 39 ust. 2 u.s.p. Starosta, jak stanowi przepis, może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Według ust. 1 art. 39 u.s.p. chodzi o indywidualne sprawy z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu. Kompetencja określona w art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego pozostaje w zakresie właściwości powiatu, a ściślej rzez ujmując – starosty.
W przepisach u.s.p. nie znajdziemy odpowiednika art. 39 ust. 4 u.s.g. Nie znajdujemy wobec tego w ustawie o samorządzie powiatowym zasady, która mogłaby znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Nie ma zatem takiej możliwości, aby to rada powiatu w drodze uchwały przekazała kompetencje starosty na rzecz kierownika powiatowej jednostki organizacyjnej. Tym samym nie ma przepisu, który mógłby stanowić podstawę prawną dla rady miasta na prawach powiatu do przeniesienia kompetencji starosty, wykonywanych przez prezydenta miasta na prawach powiatu, na rzecz takiego podmiotu.
W świetle poczynionych ustaleń skarga organu nadzoru, a zwłaszcza zarzuty w niej podnoszone, znajduje uzasadnienie. Nie budzi wątpliwości, że Rada Miasta Gliwice podejmując kwestionowaną uchwałę w sposób istotny naruszyła art. 92 ust. 2 u.s.p. w zw. z art. 38 ust. 4 u.s.g. oraz art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego. Naruszenie to polegało ogólnie rzecz ujmując na tym, że działając bez podstawy prawnej Rada przeniosła kompetencje należący do starosty, wynikające z art. 45 ust. 3 Prawa łowieckiego, na rzecz kierownika powiatowej jednostki organizacyjnej. Mógł je przenieść jedynie sam Prezydent Miasta Gliwice, działający jako starosta, w oparciu o art. 38 ust. 2 u.s.p.
Stąd, w świetle art. 91 ust. 1 u.s.g., zaistniała podstawa do stwierdzenia jej nieważności.
Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych w skardze, które w istocie nie odnosiły się do podstaw skargi wniesionej przez organ nadzoru.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.