II SA/GL 394/04

II SA/Gl 394/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-09-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Ewa Krawczyk
Iwona Bogucka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Sygn. powiązane
I OZ 60/05 - Postanowienie NSA z 2005-03-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie: NSA Ewa Krawczyk, Asesor WSA Iwona Bogucka (spr.), Protokolant ref. stażysta Aleksandra Żmudzińska, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2004 r. sprawy ze skargi D. K. i K. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargę;
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. K. K. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy B. o dokonanie "korekcji zapisu w treści decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w B. z dnia [...]r." W uzasadnieniu tej decyzji zapisano, że "Ob. D. K. złożyła wniosek w sprawie nabycia lokalu nr [...] położonego w B. przy ul. [...], na który posiada umowę o najem zawartą z b. Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w B. w dniu [...]r." W złożonym wniosku K. K. podał, że prawidłowo i zgodnie ze stanem faktycznym zapis dotyczący prawa do lokalu winien zawierać informację, że D. K. złożyła zawiadomienie o przydziale mieszkania dla K. K. z budownictwa osiedlowego, lokal mieszkalny nr [...] w bloku nr [...] ( obecnie ul. [...]), wystawione przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. w dniu [...]r. Do wniosku dołączona została kopia decyzji Naczelnika Miasta i Gminy B. z dnia [...]r., z której wynika, że została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku D. K. w sprawie nabycia od Skarbu Państwa lokalu nr [...] w B. przy ul. [...] i orzekała o sprzedaży tego mieszkania wnioskodawczyni, za zaliczeniem mienia pozostawionego na terenie ZSRR.
Pismem z dnia [...] r. wniosek K. K., zgodnie z właściwością został przekazany do Starosty Powiatowego w C. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że na podstawie objętej wnioskiem decyzji, [...] r. w Państwowym Biurze Notarialnym w C. został zawarty akt notarialny, rep. A nr [...], między D. K. i działającym w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa pełnomocnikiem Naczelnika Miasta i Gminy w B., którym dokonano sprzedaży przez Państwo lokalu w domu wielomieszkaniowym. W § 2 tego aktu podano, że Naczelnik Miasta i Gminy w B. prawomocną decyzją z dnia [...] r. postanowił sprzedać lokal nr [...] i oddać w wieczyste użytkowanie udział w nieruchomości D. K., w zamian za mienie pozostawione w ZSRR.
Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta Powiatowy w C. odmówił sprostowania na żądanie K. K. decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w B. z dnia [...] r. w sprawie nabycia przez D. K. od Skarbu Państwa lokalu mieszkalnego, za zaliczeniem mienia pozostawionego w ZSRR. Jako podstawa prawna decyzji podany został art. 113 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że przedmiotową decyzją, na wniosek D. K., orzeczono o sprzedaży na jej rzecz lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w B. oraz oddaniu w użytkowanie wieczyste niewydzielonej części gruntu. Pani D. K. uprawnienie do ekwiwalentu nabyła po zmarłym ojcu F. P. i na jej wniosek nastąpiło zaliczenie na poczet wartości nabywanego lokalu, mienia pozostawionego w ZSRR. Organ wyjaśnił, że żądana przez wnioskodawcę zmiana decyzji nie jest możliwa w świetle postanowień art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym sprostowania decyzji można dokonać na wniosek strony lub z urzędu, jedynie w zakresie stwierdzonych błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek. Złożony wniosek nie spełnia tych warunków, albowiem dotyczy żądania zmiany decyzji i oznaczonych w niej stron, poprzez zaliczenie wartości pozostawionej nieruchomości na rzecz K. K. Decyzja została skierowana zarówno do D. K., jak i K. K.
W złożonym zażaleniu D. K. i K. K. wnieśli o zmianę postanowienie i dokonanie żądanej zmiany zapisu w decyzji. W uzasadnieniu podano, że K. K. nie ubiega się o zaliczenie wartości nieruchomości na swoją rzecz, a więc nie żąda zmiany treści decyzji i stron postępowania, lecz ubiega się o podanie stanu faktycznego, zgodnego z dołączonymi dowodami. Stanowi to, w ocenie skarżących, dopuszczalne na podstawie art. 113 k.p.a. sprostowanie oczywistej omyłki.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisano przedmiot postępowania i wskazano, że w decyzji z dnia [...] r., będącej podstawą zawarcia aktu notarialnego sprzedaży mieszkania, Naczelnik Miasta i Gminy B. powołał się na posiadaną przez D. K. umowę o najem z dnia [...] r. Żądając sprostowania decyzji strona powołuje się zaś na zaświadczenie o przydziale lokalu z dnia [...] r. Za prawidłowe wobec powyższego uznano zatem stanowisko, że w żądanym zakresie, przedmiotowa decyzja nie może zostać skorygowana w oparciu o art. 113 k.p.a., gdyż proponowana zmiana dotyczyłaby zmiany części decyzji oraz stron postępowania, co nie stanowi sprostowania oczywistych błędów pisarskich czy rachunkowych.
W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. K. i K. K. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podano, że Naczelnik Miasta i Gminy B. wydał decyzję z [...] r. w sposób niedbały i niezgodnie ze stanem faktycznym, co znalazło odbicie w danych zawartych w jej uzasadnieniu. Podniesiono, że organ I instancji nie przedstawił kopii umowy najmu zawartej przez D. K. z Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w B. [...] r. i zawnioskowano aby taka umowa została dołączona do akt.
Skarżący argumentowali, że są w posiadaniu dokumentów, które potwierdzają, że to K. K. uzyskał przydział lokalu oraz zawierał pożyczkę na opłacenie kaucji mieszkaniowej, a jego żona, która wówczas nie pracowała, nigdy umowy o najem nie zawierała. Zarzucono również, że Wojewoda [...] orzekając w sprawie, nie przeprowadził dowodu z istotnego w sprawie zawiadomienia o przydziale mieszkania, na które skarżący powołują się, zgłaszając żądanie sprostowania decyzji. Sprostowanie to w ich ocenie nie pociąga skutków prawnych dla zawartej w formie notarialnej umowy sprzedaży mieszkania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że żądanie zmiany decyzji z dnia [...] r. we wskazanym przez wnioskodawców zakresie nie może być przeprowadzone w trybie sprostowania decyzji, określonym w art. 1123 k.p.a., albowiem prowadziłoby do jej zmiany. Decyzją tą organ administracji orzekł o sprzedaniu D. K. zajmowanego mieszkania za zaliczeniem mienia pozostawionego przez jej ojca na terenie ZSRR, gdyż tylko ona nabyła prawo do ekwiwalentu po zmarłym ojcu F. P. Również na wniosek D. K. nastąpiło zaliczenie wartości mienia na poczet ceny nabywanego lokalu. Swoje stanowisko w sprawie skarżący podtrzymali w piśmie procesowym z dnia [...] r.
W aktach sprawy znajdują się potwierdzone za zgodność z oryginałem: decyzja Naczelnika Miasta i Gminy B. z dnia [...] r. Zawiadomienie Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...]r. o przydziale mieszkań z budownictwa osiedlowego, skierowane do K. K. oraz akt notarialny umowy sprzedaży mieszkania z dnia [...] r., rep. A nr [...] Państwowego Biura Notarialnego w C.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje :
Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Orzeczenie w tym zakresie wydawane jest w formie postanowienia ( art. 113 § 3 k.p.a.).
Pierwszą kwestią, na którą należy zwrócić uwagę w związku z dopuszczalnością zastosowania trybu sprostowania, jest charakter błędów i omyłek, które takiemu sprostowaniu mogą podlegać. Ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie prawa stanowiskiem znajdującym uzasadnienie w brzmieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a., jest uznanie dopuszczalności sprostowania tego trybu w odniesieniu do nieistotnych wad decyzji. Taką kwalifikację uzyskują błędy rachunkowe, czyli omyłki w działaniach matematycznych, błędy pisarskie, przez które rozumie się naruszenie reguł języka: składniowych, znaczeniowych, ortograficznych, a zatem niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylą pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne omyłki, o których mowa w przepisie, winny być "oczywiste", a zatem nie powinny swym charakterem odbiegać od błędów pisarskich i rachunkowych. Nie podpada natomiast pod pojęcie błędu lub omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. mylne wyobrażenie organu o stanie faktycznym lub prawnym, któremu dał wyraz w decyzji. Nie podlegają zatem sprostowaniu błędy i omyłki istotne, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych.
Art. 107 k.p.a. określa jakie elementy konieczne winna zawierać decyzja administracyjna, wymieniając wśród nich uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł. Przyjęty stan faktyczny jest następnie podstawą do jego prawnej kwalifikacji i ustalenie skutków prawnych. W rozpatrywanej sprawie skarżący domagali się zastąpienia w przedmiotowej decyzji stwierdzenia, dotyczącego tytułu prawnego D. K. do mieszkania, wynikającego z umowy najmu zawartej z Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w B. dnia [...] r., zapisem mówiącym, że przedłożyła ona zawiadomienie o przydziale mieszkania wystawione dla K. K. [...]r. Należy zauważyć, że taki zapis nie poświadcza stanu faktycznego, tożsamego ze stanem wynikającym z zapisu zawartego w decyzji, w szczególności nie wynika z niego, że D. K. ma tytuł prawny do lokalu oraz że została zawarta jakakolwiek umowa najmu. Brak jest również argumentów przemawiających za tym, że dokument z [...]r. stanowił podstawę ustaleń faktycznych organu, a różnice w podanych datach są efektem błędu pisarskiego, a nie elementem identyfikującym odmienne dokumenty. Należy zatem uznać, że żądana zmiana zapisu sprowadza się do modyfikacji ustaleń faktycznych przyjętych przy wydawaniu decyzji, i nie może podlegać sprostowaniu, albowiem zmiana ustaleń faktycznych może prowadzić do niezgodności z przyjętą kwalifikacją prawną i w efekcie do rozbieżności z ustalonymi konsekwencjami prawnymi ( w tym przypadku polegającymi na uznaniu dopuszczalności sprzedania D. K. zajmowanego mieszkania za zaliczeniem wartości mienia pozostawionego w ZSRR). Prawidłowo zatem, w ocenie Sądu, organy obu instancji przyjęły, że nie można dokonać wnioskowanej zmiany zapisów w drodze sprostowania decyzji, albowiem nawet niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia organu co do okoliczności sprawy, nie stanowią przesłanek sprostowania, o których mowa w art. 113 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze przedstawione argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji wyroku.
su.