II SA/Gl 39/16

II SA/Gl 39/16 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2016-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan /przewodniczący sprawozdawca/
Artur Żurawik
Maria Taniewska-Banacka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 4296/16 - Wyrok NSA z 2017-11-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
92a ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] r., nałożył na T. B. przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy, karę pieniężną w wysokości 6000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.
Powyższe naruszenia zostały ujawnione podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował A. S. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – T. B. Kierujący w chwili kontroli wykonywał krajowy transport drogowy bez ładunku. W trakcie analizy okazanych do kontroli dokumentów kontrolujący stwierdzili, że kierowca kilkukrotnie nie rejestrował prawidłowo swojej aktywności, poruszając się bez wykresówki w tachografie. Mianowicie wykresówki z dni: 9/10 października 2014 r., 26/27 października 2014 r., 29/30 października 2014 r. stanowią dowód na okoliczność manipulacji kierowcy urządzeniem rejestrującym. Dodatkowo w związku z demontażem obudowy tachografu, urządzenie rejestrujące utraciło cechy uniemożliwiające dostęp do jego wnętrza i tym samym stwierdzono brak wymaganej kontroli okresowej tachografu.. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] r.
Następnie pismem z dnia 3 listopada 2014 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu.
W złożonym odwołaniu T. B., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana
z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazując, że pomimo prawidłowego zorganizowania przewozu umożliwiającego kierowcy wykonanie zlecenia transportowego z poszanowaniem norm regulujących czas pracy, a także ustanowienia przez stronę wyraźnego zakazu stosowania zabiegów zakłócających pracę tachografu pod groźbą surowych kar dyscyplinarnych oraz bieżącego monitorowania norm czasu pracy, kierowca dokonał samowolnej ingerencji w działanie urządzenia rejestrującego. Strona stanęła na stanowisku, iż nie mogła podjąć jakichkolwiek działań zapobiegających naruszeniu dokonanego przez A. S.. Kierowca został przeszkolony w zakresie przestrzegania norm czasu pracy i na bieżąco nadzorował czas pracy kierowcy. Ponadto skarżący zakazał stosowania urządzeń niedozwolonych zakłócających pracę tachografu, czego dowodem na to są: oświadczenie kierującego oraz informacja dla kierowcy wykonującego przewozy towarowe. Nadto strona ustanowiła wynagrodzenia, które nie uzależniają od ilości przejechanych kilometrów. Zdaniem skarżącego kierowca miał odpowiednią ilość czasu do wykonania przewozu i nie zachodziła potrzeba by stosować urządzenia zakłócające pracę tachografu. Za dopuszczenie się uchybienia ze strony kierowcy, został on ukarany karą dyscyplinarną w postaci nagany. Strona nie podzieliła stanowiska organu I instancji w zakresie monitorowania pojazdu przez system GPS w celu kontroli kierowcy. Zdaniem strony, aby monitorować kierowcę w sposób efektywny, musiałyby zostać utworzone dodatkowe w firmie co najmniej 3 miejsca pracy, które 24h nadzorowałyby pracę kierowcy
i informowały go o naruszeniu. Co więcej, pomimo tego i tak przewoźnik nie miałby wpływu na zaistniałe naruszenia, bo kierowca mógłby nadzwyczajnie zignorować ostrzeżenie. W ocenie strony tego rodzaju oczekiwania, które wskazał organ I instancji czynią z art. 92c ust. 1 pkt 1 przepis martwy, niemożliwy do zastosowania przez przewoźnika w realiach rynkowych. Nie można bowiem automatycznie i bezrefleksyjnie przesądzać, że w każdym przypadku ingerencja kierowcy w pracę urządzenia rejestrującego nie może być kwalifikowana w kategorii braku wpływu jak i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji również naruszenia art. 92b ustawy o transporcie drogowym, podnosząc, że strona wykazała, iż zapewnia właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Kierowcy zatrudnieni u skarżącego są regularnie szkoleni, a także pouczani w zakresie przestrzegania obowiązujących norm aktywności kierowcy. Do nadzorowania czasu pracy kierowców strona posiada program TachoSpeed, a obecnie Tachoscan Control i dokonuje permanentnej wewnętrznej kontroli swoich kierowców. Także przestrzeganie norm czasu pracy kierowcy – A. S. strona na bieżąco monitoruje. W okresie od stycznia 2014 r. do czasu kontroli nie ujawniono poważniejszych naruszeń, zaś wszelkie lżejsze naruszenia podlegały karom porządkowym. Za naruszenia stwierdzone protokołem kontroli kierowca również został ukarany karą nagany. Zdaniem pełnomocnika strony, skarżący dopełnił wszelkich obowiązków w zakresie organizacji i dyscypliny pracy i brak jest podstaw do nałożenia na niego kary administracyjnej.
W wyniku odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzja z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a i h, art. 92 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494. z późn. zm), art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11.4.2006 ze zm,), rozdział VI ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) oraz lp. 6.2.1 i 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości
w mocy.
W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że w przedmiotowej sprawie w chwili kontroli, tj. w dniu [...] r. ustalono bezsprzecznie, że kierowca A. S., prowadząc kontrolowany zespół pojazdów dopuścił się kilkukrotnie manipulacji zapisów swojej aktywności. Dowodem na potwierdzenie ww. okoliczności są wykresówki z dni: 9/10 października 2014 r., 26/27 października 2014 r., 29/30 października 2014 r., dokumentacja fotograficzna oraz treść zeznań kierującego z dnia kontroli, w których został potwierdzony fakt dopuszczenia się przez kierowcę manipulacji urządzenia rejestrującego. Kierowca podczas kontroli oświadczył dodatkowo, iż opisanej metody manipulacji nauczył się od innego kierowcy na parkingu, podczas postoju.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi i wobec tego zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej wynikającej z lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Dalej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw zastosowania
art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, bowiem do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę dokumentacją czasu pracy kierowcy. W niniejszej sprawie strona nie wskazała natomiast okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Nadto wyjaśnił, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów w ocenie organu odwoławczego nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowanie przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06 bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadza regularnych kontroli. Ponadto zdaniem organu odwoławczego aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 tej ustawy, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do uwzględnienia przesłanek
o jakich mowa w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten bowiem daje możliwość nienakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, nie ma jednak zastosowania do naruszeń związanych z obsługą urządzenia rejestrującego. Istotnie ww. przepis odsyła w pkt 1 lit. b do przepisów rozporządzenia nr 3821/85 jednakże w zdaniu pierwszym omawianego przepisu ustawodawca wskazał jednoznacznie, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy. Takich przepisów rozporządzenie 3821/85 nie zawiera. Odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 92b ustawy o transporcie drogowym jest wewnętrznie sprzecznym co jest niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Pełnomocnik strony zdaniem organu drugiej instancji niesłusznie uznał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia ww. przepisu. Za nietrafne uznał również twierdzenie pełnomocnika strony, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a ustawy transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, że kierowca za dokonane naruszenie otrzymał od strony karę dyscyplinarną w postaci nagany nie stanowi okoliczności dającej możliwość wyłączenia jej od odpowiedzialności, zaś podjęcie środków dyscyplinujących kierowcę uznać należy za spóźnione, skoro jak wynika z protokołu, kierowca w kontrolowanym okresie kilkukrotnie dokonał naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do powołanej ustawy.
W ocenie organu odwoławczego wskazane naruszenia powodują zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ze względu na możliwość ukrywania ograniczeń wynikających z wymaganych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku. Jednocześnie wskazano, że to przedsiębiorca zazwyczaj odnosi korzyść
w wyniku nierejestrowania wskazań urządzenia rejestrującego przez kierowcę. A zatem postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, zbadano wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadzono dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując wszechstronnej oceny oraz uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję T. B., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący
w zasadzie powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a mianowicie nietrafne uznanie, że w odniesieniu do strony skarżącej brak jest podstaw do zastosowania przesłanki egzoneracyjnej wymienionej w przywołanym unormowaniu,
w sytuacji gdy okoliczności sprawy i przedłożone przez stronę dowody wskazują, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia , a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżących nie mógł przewidzieć, a mianowicie mimo prawidłowego organizowania przewozu, kierowca A. S. dokonał samowolnie ingerencji w działanie urządzenia rejestrującego (tachografu analogowego).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także rozstrzygnięcia decyzję tę poprzedzającego wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać oddalona.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w sprawie nałożenia na T. B. - przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy, kary pieniężnej w wysokości 6000 zł. za niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Podstawą wymierzenia kary było naruszenie normy określonej w art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. 2013 r., 1414 ze zm.,dalej: u.t.d.).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Stosownie do ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Naruszenie obowiązków polega w szczególności na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (zał. nr 3 poz. 6.2.1.).
Stan faktyczny sprawy, co nie budzi wątpliwości i którego nie kwestionuje także skarżący wyczerpuje hipotezę normy zawartej w wymienionym wyżej przepisie. Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...] ustalono, iż kierowca A. S., wykonujący transport drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – T. B., kilkukrotnie nie rejestrował prawidłowo swojej aktywności, poruszając się bez wykresówki w tachografie. Wykresówki z dni: 9/10 października 2014 r., 26/27 października 2014 r., 29/30 października 2014 r. stanowią dowód na okoliczność manipulacji kierowcy urządzeniem rejestrującym. Potwierdza to także fakt demontażu obudowy tachografu, w wyniku czego urządzenie rejestrujące utraciło cechy uniemożliwiające dostęp do jego wnętrza i tym samym stwierdzono brak wymaganej kontroli okresowej tego urządzenia.
Jak zauważył tutejszy Sąd w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. II SA/Gl 1335/14, "Dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinny być wykazane przez przewoźnika okoliczności i zdarzenia, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć."
Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu II instancji, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zorganizowanie i zabezpieczenie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola, co powinno zapewniać przestrzeganie m.in. norm czasu pracy kierowców. Konieczne są działania nadzorcze i kontrolne wobec kierowców, np. przez monitorowanie pojazdów, tym sprawdzanie i weryfikacja danych rejestrowanych przez tachograf, jak również weryfikacja danych zarejestrowanych na kartach kierowców. Kontrola kierowców powinna być tak zorganizowana, aby odpowiednio wcześnie można wykryć niezgodne z prawem działania. Ponadto, przedsiębiorca winien tak dobierać kierowców oraz tak zorganizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszenia przez nich prawa podczas wykonywania transportu drogowego. Sprawą przedsiębiorcy jest zawieranie takich umów, dobór takiej kadry oraz taka organizacja przedsiębiorstwa, która to zapewni.
Reasumując, skarżący nie wykazał zaistnienia takich okoliczności i zdarzeń, których nie mogła przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności, stąd brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d.
W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sprawie ze względów przytoczonych wyżej.
Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym i powołanym wyżej prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku