II SA/Gl 384/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę miasta na decyzję SKO dotyczącą pomocy na dziecko w rodzinie zastępczej, uznając brak interesu prawnego skarżącego.
Miasto R. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie pomocy na dziecko w rodzinie zastępczej, powołując się na swój interes prawny wynikający z ustawy o wspieraniu rodziny. Organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na brak interesu prawnego, a jedynie finansowy. Sąd uznał, że miasto nie miało interesu prawnego we wniesieniu skargi, ponieważ zaskarżona decyzja nie dotyczyła jego praw i obowiązków, a jedynie mogła wynikać z porozumienia między miastami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznał skargę Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą przyznania świadczenia na pokrycie utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. Miasto R. twierdziło, że posiada interes prawny w sprawie, wywodząc go z art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, który wskazuje powiat jako właściwy do ponoszenia wydatków. Organ skarżony wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że strona skarżąca ma jedynie interes finansowy, a nie prawny. Sąd, powołując się na art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę, stwierdzając jej niedopuszczalność. Sąd podkreślił, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa i być własny oraz indywidualny. W ocenie Sądu, Miasto R. nie było stroną postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja nie dotyczyła jego praw i obowiązków. Obowiązek pokrywania wydatków mógł wynikać z porozumienia między miastami, które nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd uznał, że interpretacja art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy może stanowić spór o właściwość, ale nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w tej sprawie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, jednostka samorządu terytorialnego nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi, jeśli zaskarżona decyzja nie dotyczy bezpośrednio jej praw i obowiązków, a jedynie potencjalnych zobowiązań wynikających z porozumienia między jednostkami.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że interes prawny musi być własny i indywidualny, oparty na przepisach prawa. Zaskarżona decyzja nie nakładała bezpośrednich obowiązków na miasto, a potencjalny obowiązek finansowy mógł wynikać z porozumienia między miastami, które nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (4)
Główne
p.p.s.a. art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 58 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
p.p.s.a. art. 50 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
u.w.s.p.z. art. 191 § 1 pkt 1
Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej
Określa powiat właściwy do pokrycia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Strona skarżąca nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi, gdyż zaskarżona decyzja nie dotyczy jej praw i obowiązków.
Odrzucone argumenty
Miasto R. posiada interes prawny wynikający z art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.
Godne uwagi sformułowania
interes prawny powinien mieć oparcie w przepisach prawa, a także być własny i indywidualny strona skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi, a zatem nie była uprawniona do jej wniesienia spór o właściwość, który nie podlega rozstrzygnięciu przez tut. Sąd
Skład orzekający
Elżbieta Kaznowska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozróżnienie między interesem prawnym a finansowym, oraz kwestia kontroli sądowej nad sporami o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji braku interesu prawnego miasta w konkretnej sprawie dotyczącej pieczy zastępczej. Może być stosowane analogicznie do innych przypadków, gdzie podmiot skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego ani jego prawa nie są bezpośrednio naruszone.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa jest interesująca dla prawników procesowych i specjalistów od prawa administracyjnego ze względu na precyzyjne rozgraniczenie pojęcia interesu prawnego od finansowego oraz kwestię dopuszczalności skargi.
“Kiedy miasto nie może skarżyć decyzji? Sąd wyjaśnia kluczową rolę interesu prawnego.”
Sektor
administracyjne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Gl 384/20 - Postanowienie WSA w Gliwicach Data orzeczenia 2020-05-29 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2020-03-19 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Sędziowie Elżbieta Kaznowska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6324 Rodzina zastępcza, pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Sygn. powiązane I OSK 1883/20 - Postanowienie NSA z 2020-11-18 Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Odrzucono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2019 poz 2325 art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 29 maja 2020 r. sprawy ze skargi Miasta R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na pokrycie utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie Pismem z dnia 17 lutego 2020 r. Miasto R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia na pokrycie utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. Decyzję w I instancji jako organ wydał Prezydent Miasta B. W skardze strona skarżąca powołuje się na swój interes prawny, wskazując, że jest zobowiązana do pokrywania wydatków na świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Interes prawny strona skarżąca wywodzi z brzmienia art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1111 ze zm.), zgodnie z którym, powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej ponosi wydatki na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając, że strona skarżąca nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi, a jedynie interes finansowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny. Interes prawny, o którym mowa w wymienionym przepisie powinien mieć oparcie w przepisach prawa, a także być własny i indywidualny. Co należy podkreślić w przywołanym przepisie mowa jest o interesie prawnym we wniesieniu skargi, a zatem zaskarżeniu określonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracyjnego. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że strona skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi, a zatem nie była uprawniona do jej wniesienia. Strona skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, jak również zaskarżona decyzja nie dotyczy jej praw i obowiązków. W szczególności na jej podstawie strona skarżąca nie jest zobowiązana do pokrywania wydatków na świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. Z akt sprawy wynika jedynie, że taki obowiązek mógłby wynikać z porozumienia zawartego pomiędzy miastem B. a miastem R., nie natomiast z zaskarżonej decyzji. Takie porozumienie nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Przywołany przez stronę skarżącą w skardze art. 191 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej określa powiat właściwy do pokrycia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej albo rodzinnym domu dziecka. Sposób jego interpretacji może stanowić źródło sporu o właściwość, który nie podlega rozstrzygnięciu przez tut. Sąd. W związku z powyższym Sąd na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI