II SA/Gl 333/25

II SA/Gl 333/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-08-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Wojciech Gapiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 2473/25 - Postanowienie NSA z 2026-02-17
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 960
art. 419 ust. 1
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Starszy referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. P. i G. P. (P.) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 14 stycznia 2025 r. nr C.RUZ.4219.24.2024.2.BS w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń wodnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 września 2011 r., nr [...] (dalej w skrócie: "decyzja z 2011 r."), Starosta [...] udzielił A. P. i G. P. (dalej: "skarżący"), na czas określony do dnia 31 sierpnia 2021 r., pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę stawu na działce nr [...], obręb [...], oraz wykonanie zastawki betonowej piętrzącej wodę, pobór wody ze źródeł zlokalizowanych w czaszy stawu, piętrzenie wody w stawie, odprowadzanie wody do rowu melioracyjnego.
W dniu 7 lipca 2021 r. skarżący wystąpili z wnioskiem "o przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego na staw rybny zlokalizowany na działce nr [...] w miejscowości K. [...]" (cytat).
W odpowiedzi Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w O. (dalej: "organ I instancji"), pismem z dnia 16 lipca 2021 r. pouczył skarżących o treści art. 414 ust. 2 ustawy z dnia Prawo wodne (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 960, dalej: "pr.w.") i wskazał na niedochowanie przez nich obowiązku złożenia wniosku w terminie do 90 dni przed upływem okresu, na który pozwolenie zostało wydane, a także poinformował o konieczności złożenia wniosku wraz z operatem wodnoprawnym, w celu uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego.
W dniu 20 sierpnia 2022 r. skarżący wystąpili do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie usługi wodnej, obejmującej piętrzenie i pobór wód podziemnych oraz zrzut wody ze stawu do rowu melioracyjnego na działce nr [...], obręb [...].
Organ I instancji pismem z dnia 29 września 2022 r. poinformował skarżących, że jeżeli stan istniejący nie zostanie prawnie uregulowany, tj. nie zostanie wydane na ich wniosek pozwolenie wodnoprawne dla potrzeb funkcjonowania stawu, to zgodnie z art. 419 ust. 1 pr.w., rozpocznie postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji nakładającej obowiązek usunięcia urządzeń wodnych użytkowanych na podstawie decyzji z 2011 r., która wygasła z dniem 31 sierpnia 2021 r.
Wniosek złożony w dniu 20 sierpnia 2022 r. przez skarżących został pozostawiony bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych w terminie przedłużonym do dnia 15 kwietnia 2022 r.
Skarżący pismem z dnia 23 października 2022 r. zwrócili się z wnioskiem o przyjęcie, na podstawie art. 394 pr.w., zgłoszenia wodnoprawnego dla istniejącego obiektu budowlanego (oczko wodne).
Organ I instancji pismem z dnia 5 grudnia 2022 r., wezwał skarżących do uzupełnienia opracowania załączonego do powyższego wniosku, w terminie 14 dni, oraz do przedłożenia załączników, zgodnie z art. 407 ust. 2 pr.w., w tym kompletnego operatu wodnoprawnego, sporządzonego na podstawie art. 409 pr.w., a także poinformował, że należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, w zakresie użytkowania wody znajdującej się w stawach i rowach. W przeciwnym razie, wobec nie uzupełnienia wniosku, zostanie wszczęte postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji nakładającej obowiązek usunięcia użytkowanych urządzeń wodnych.
Skarżący, w piśmie z dnia 8 grudnia 2022 r. złożonym za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, powołując się na wniosek z dnia 23 października 2022r., wnieśli o "przesłanie ostatecznego dokumentu potwierdzającego skuteczność prawną złożonego zgłoszenia dotyczącego oczka wodnego położonego na działce nr [...] w miejscowości K.".
Z kolei, pismem z dnia 15 grudnia 2022 r., skarżący wnieśli "o wydanie zaświadczenia o milczącej zgodzie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego w ww. sprawie". W związku z powyższym organ I instancji ponownie wezwał skarżących do uzupełnienia braków wniosku z dnia 23 października 2022 r. (wezwanie z dnia 17 stycznia 2023 r.).
Ponownie pismem z dnia 18 stycznia 2023 r. organ I instancji poinformował skarżących o konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie art. 389 pkt 2 w związku z art. 34 pkt 2 pr.w.
Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 28 stycznia 2023 r. domagał się "milczącej" zgody na przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego, oraz podkreślił, że już w dniu 28 października 2022 r. wpłynęło do organu I instancji zgłoszenie wodnoprawne, tj. wniosek z dnia 23 października 2022 r.
Organ I instancji pismem z dnia 6 lutego 2023 r. wezwał pełnomocnika ustanowionego przez skarżących do uzupełnienia w terminie 14 dni opracowania załączonego do wniosku z dnia 23 października 2022 r., złożonego w dniu 28 października 2023 r., w celu jego dostosowania do wymogów operatu wodnoprawnego oraz zawarł w nim obszerne pouczenie o obowiązujących przepisach prawa.
Organ I instancji, pismem z dnia 14 marca 2023 r., w związku z brakiem uzupełnienia opisanego powyżej wniosku, mimo trzykrotnego wezwania, poinformował o pozostawieniu go bez rozpoznania.
W dniu 20 marca 2023 r., działający w imieniu skarżących pełnomocnik (T. S.), kolejny już raz, wniósł o wydanie zaświadczenia o milczącej zgodzie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego oraz poinformował, że z uwagi na okoliczność jego pobytu w szpitalu do dnia 22 lutego 2023 r., nie mógł dotrzymać wyznaczonego terminu do wniesienia uzupełnień.
Organ I instancji, w odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżących, ponownie poinformował o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, w związku z nieuzupełnieniem w terminie i w zakresie już wcześniej wskazanym opracowania dołączonego do wniosku, mimo trzykrotnego wezwania do jego uzupełnienia, oraz z urzędu wszczął postępowania w sprawie nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie decyzji z 2011 r. (pismo z dnia 23 marca 2023 r.).
W dniu 18 kwietnia 2023 r. organ I instancji przeprowadził oględziny, podczas których jeden ze skarżący nie dopuścił do wstępu na działkę nr [...], na której usytuowany jest staw i oświadczył, że urządzenia na niej zlokalizowane służące do "piętrzenia wody" zostały wykonane przez "osoby nieznane". Dalsze oględziny organ I instancji przeprowadził bez wstępu na działkę. W ich wyniku uznał, że staw jest wypełniony wodą, na mnichu spustowym założone są szandory drewniane powodujące podniesienie poziomu wody i kształtujące jej poziom. Woda odprowadzana jest poprzez mnich spustowy przepustem pod korpusem drogi do rowu znajdującego się po drugiej stronie drogi. Istniejący staw nie jest zasilany dopływem. Piętrzenie na mnichu w dniu oględzin kształtowało się na poziomie ok. 50 cm. Zgodnie z punktem 1.2. decyzji z 2011 r. zastawka betonowa odpowiadająca za kształtowanie poziomu wody w stawie posiada rzędną dna 238,99 m n.p.m. i "rzędną piętrzenia" 238,96 m n.p.m., co zgodnie z wygasłym pozwoleniem odpowiada podniesieniu lustra wody o 30 cm. Obecny przy oględzinach pełnomocnik jednego z uczestników postępowania - R. P. (J. P.) podał, że poziom wody w stawie na działce nr [...] oddziałuje na poziom wód gruntowych wokół jego posesji znajdującej się na działce nr [...], co powoduje zawilgocenie murów budynku mieszkalnego, powstawanie grzybów, pleśni i konieczność osuszania nawet w porze letniej, a na budynku nr [...] widoczne są pęknięcia ścian, ponieważ jego fundamenty stale stoją w wodzie.
Organ I instancji, działając na podstawie art. 419 ust. 1 pr.w., decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. nałożył na skarżących obowiązek likwidacji urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie decyzji z 2011 r.
W wyniku rozpoznania odwołania skarżących, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. (dalej powołany jako: "organ odwoławczy"), decyzją z dnia 5 października 2023 r., nr [...], uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, celem wskazania szczegółowego zakresu rozstrzygnięcia, niezbędnego do kształtowania zasobów wodnych, w oparciu o art. 418 ust. 3 pkt 2 pr.w.
Organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę, decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 419 ust. 1 pr.w., nałożył na skarżących obowiązek likwidacji do dnia 30 czerwca 2024 r. urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzja z 2011 r. oraz uznał, że nie są one niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, co wynika z dokonanych oględzin, ale także wpływają negatywnie na tereny przyległe.
W konsekwencji rozpatrzenia odwołania skarżących, organ odwoławczy decyzją z dnia 26 lutego 2024 r., nr [...], uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność zebrania dowodów, wskazujących na celowość pozostawienia i przejścia urządzeń wodnych, jako niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych, na właściciela wód.
Organ I instancji decyzją z dnia 26 września 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 419 ust. 1 pr.w., art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), nałożył na skarżących obowiązek usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją z 2011 r., tj. stawu rybnego na działce nr [...] obręb K. o pow. całkowitej 0,1075 ha, pow. lustra wody 0,10 ha i rzędnej lustra wody 238.96 m n.p.m. oraz urządzenia piętrzącego wodę - zastawki betonowej o świetle 0,60 m, o rzędnej dna 238,66 m n.p.m. i rzędnej piętrzenia 238,96 m n.p.m. (pkt I), oraz ustalił termin wykonania obowiązku likwidacji urządzenia wodnego do dnia 31 marca 2025 r. (pkt II). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w stanie faktycznym, jedyną przesłanką wymagającą udowodnienia jest fakt wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, co można wywnioskować z upłynięcia terminu, na który zostało ono wydane. Organ I instancji nie przychylił się do wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa złożonego przez uczestnik postępowania - R. P. (por. treść art. 419 ust. 1 pr.w.). Analizując przebieg postępowania stwierdził, że staw jest wypełniony wodą, na mnichu spustowym założone są szandory drewniane powodujące podniesienie poziomu wody i kształtujące jej poziom na ok. 50 cm. Woda odprowadzana jest poprzez mnich spustowy przepustem pod korpusem drogi do rowu znajdującego się po drugiej stronie drogi. Istniejący staw nie jest zasilany dopływem, ale zgodnie z punktem 1.2. decyzji z 2011 r. zastawka betonowa odpowiadająca za kształtowanie poziomu wody w stawie posiadała rzędną dna 238,99 m n.p.m. i "rzędną piętrzenia" 238,96 m n.p.m., co zgodnie z wygasłym pozwoleniem odpowiada podniesieniu lustra wody o 30 cm.
Pismem z dnia 9 października 2024 r. skarżący złożyli odwołanie, w którym podkreślili, że urządzenia wodne z chwilą wydawania decyzji z 2011 r. były już wykonane i użytkowane, co zajmuje potwierdzenie w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 14 maja 2019 r., nr [...] Natomiast w sprawie zgłoszeń wodnoprawnych organ I instancji wnosi sprzeciw w drodze decyzji albo nakłada obowiązek uzupełnienia w drodze postanowienie (por. art. 423 pr.w.). Brak takiego działania oznacza, że nadzór wodny przyjął zgłoszenie tzw. milcząca zgodą. Istniejące budowle wodne nie miały i nie mają ujemnego wpływu na stosunki wodne na terenach przyległych. Natomiast ich likwidacja może mieć ujemny wpływ na obniżenie zwierciadła wody, co jest niewskazane ze względu na użytki rolne.
Organ odwoławczy, decyzją z dnia 14 stycznia 2025 r., nr C.RUZ.4219.24.2024.2.BS, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organ I instancji z dnia 26 września 2024 r. W uzasadnieniu powołując się na art. 419 ust. 1 pr.w. wyjaśnił, że w sytuacji wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego zobligowany jest do nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia. Podkreślił, że decyzją z 2011 r. udzielono skarżącym pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę stawu rybnego na działce nr [...] obr. [...], na wykonanie urządzeń piętrzących wodę-zastawki betonowej, na pobór wody ze źródeł zlokalizowanych w czaszy stawu, na piętrzenie wody w stawie oraz na odprowadzanie wody do rowu melioracyjnego. Z punktu IV decyzji wynika, że pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód udzielone zostało na czas oznaczony do dnia 31 sierpnia 2021 r. Organ odwoławczy podał, że w art. 9 ust. 2 pkt 2 pr.w., obowiązującym w dniu wydania decyzji z 2011 r., przepisy tej ustawy, dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosowało się odpowiednio do odbudowy tych urządzeń. Natomiast zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 pr.w., wykonanie urządzeń wodnych wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Urządzenia wodne, które zostały odbudowane i wykonane, a także były użytkowane na podstawie decyzji z 2011 r., stanowiły staw rybny o powierzchni całkowitej 0,1075 ha, powierzchni lustra wody 0,10 ha i rzędnej lustra wody 238,96 m n.p.m. wraz z urządzeniem piętrzącym wodę - zastawką betonową o świetle 0,60 m, o rzędnej dna 238,66 m n.p.m. i rzędnej piętrzenia 238,96 m n.p.m. Powołując się na art. 419 ust. 1 i 2 oraz art. 420 pr.w. organ odwoławczy uznał, że w tym przypadku nie ma konieczności ustalenia, czy pozostawienie przedmiotowych urządzeń jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania podał, że w pkt I decyzji organ I instancji wskazał jakie urządzenia wodne powinny zostać zlikwidowane, a także określono ich lokalizację i podstawowe parametry. Powołując się na art. 394 ust. 1 pkt 9 pr.w. podkreślił, że zgłoszeniem mogą być objęte wyłącznie urządzenia planowane do wykonania a nie urządzenia istniejące. Ponadto, przyjęcie przez właściwy organ (tzn. kierownika nadzoru wodnego Wód Polskich) zgłoszenia wodnoprawnego, uprawnia jedynie do wykonania tego urządzenia, a nie reguluje kwestii korzystania z wód. Podał, że w art. 32 pr.w. definiuje się powszechne korzystanie z wód, natomiast w art. 33 pr.w. zwykłe korzystanie z wód, jak też w art. 34 pr.w. wskazano szczególne korzystanie z wód, jednak same usługi wodne określa art. 35 pr.w. Przy czym, zgodnie z art. 389 pkt 1 i pkt 2 pr.w., zarówno usługi wodne, jak i szczególne korzystanie z wód, wymagają uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 pr.w., przepisy dotyczące wykonania urządzeń wodnych, stosuje się odpowiednio do ich likwidacji, a wykonanie urządzeń wodnych, zgodnie z art. 389 pkt 6 pr.w., wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W związku z powyższym likwidacja urządzenia wodnego, które może mieć wpływ na stan wód powierzchniowych lub podziemnych, wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Art. 419 ust. 1 pr.w. nie upoważnia do nałożenia obowiązków i warunków związanych z usunięciem urządzenia wodnego, a jedynie do określenia terminu wykonania tego obowiązku, gdyż nie zawiera takich wskazań, jak np. art. 418 ust. 3 pr.w., który stanowi, że organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych po stwierdzeniu wygaśnięcia, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia wodnoprawnego, w drodze decyzji nakłada obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym (pkt 1), nakłada obowiązki niezbędne do kształtowania zasobów wodnych (pkt 2), a także określa zakres i termin wykonania tych obowiązków. Problemy występujące w trakcie eksploatacji istniejących urządzeń wodnych, tzn. stawu wraz zastawką, ich wpływ na stan wód oraz na grunty sąsiednie, powinny być rozpatrywane na etapie wydawania pozwolenia wodnoprawnego, a nie w toku postępowania prowadzonego w oparciu o art. 419 ust. 1 pr.w., tzn. obowiązku usunięcia urządzeń wodnych. Nadto, organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., jak też nie zaistniała potrzeba powoływania dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, gdyż tak samo jak z przedstawionych zdjęć oraz map, w żaden sposób nie będzie miała ona znaczenia dla przedmiotu sprawy, którym jest nałożenie obowiązku likwidacji urządzeń wodnych. Nadto, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictw, dodatkowo wydłużyłoby postępowanie, co spowodowałoby naruszenie, zawartej w art. 12 k.p.a., zasady szybkości postępowania (por. art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a.).
Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. skarżący złożyli skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu ponownie wskazali, że urządzenia wodne zostały wykonane w okresie przedwojennym i z chwilą wydawania pozwolenia wodnoprawnego już istniały, oraz milczącą zgodą zostały przyjęte. Zdaniem skarżących, nie miały i nie mają ujemnego wpływu na stosunki wodne na terenach przyległych. Ich likwidacja może spowodować ujemny wpływ w postaci obniżenia zwierciadła wody, co jest niewskazane ze względu na użytki rolne oraz tereny przyległe. Kwestia ta został całkowicie pominięta przy prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a stanowisko takie jest sprzeczne z prowadzoną ostatnio polityką w zakresie ochrony zasobów wodnych oraz wykorzystania małej retencji wodnej na każdym obiekcie. Zaznaczyli także, że organ I instancji nie wykonał zaleceń wcześniejszych decyzji kasacyjnych. Dodatkowo, kwestie i zagadnienia wynikające z prawa budowlanego zostały sprecyzowane w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 maja 2019 r., nr [...], a postępowanie w sprawie zmiany stosunków wodnych zostało zawieszone.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie (pismo z dnia 6 marca 2025 r.).
Uczestnik postępowania (R. P.), pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r., podtrzymał dotychczasowe stanowisko i podzielił argumentacje organu odwoławczego. Stwierdził, że od czasu odbudowy stawu jego nieruchomość niszczeje, mury budynku są stale zawilgocone, co sprzyja rozwojowi grzybów i pleśni, a domownikom przysparza różnych chorób. Poziom wody w stawie, w związku z użytkowaniem jest w dalszym ciągu podniesiony w zakresie nawet większym niż dopuszczała decyzja z 2011 r. Zakwestionował również twierdzenia skarżących, że Burmistrz G. prowadził postępowanie w przedmiocie zmiany stosunków wodnych i zawiesił je ze względu na prowadzone postępowanie. Wyjaśnił, że Burmistrz G. zawiesił postępowanie postanowieniem z dnia 29 listopada 2024 r., ale zostało ono zakończone złożonym przez niego zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które jak dotąd sprawy nie rozstrzygnęło.
Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny publikator: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w rozpatrywanej sprawie były przepisy ustawy Prawo wodne (pr.w.). Zgodnie z art. 419 ust. 1 pr.w. organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych po wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięciu nakłada na zakład, w drodze decyzji, obowiązek usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia, określając termin wykonania tego obowiązku.
Fakt nie spełnienia przez skarżących, wymogów określonych w art. 394 w związku z art. 409 pr.w., skutkował wydaniem decyzji zobowiązującej.
Zgodnie z art. 34 pkt 2 pr.w. w związku z art. 16 pkt 2, pkt 16 i pkt 65 pr.w., znajdujący się na działce nr [...] w miejscowości K. obiekt (staw) i budowla piętrząca wraz urządzeniami wodnymi wykracza poza powszechne bądź też zwykłe korzystanie z wód. Ich użytkowanie polega na szczególnym korzystaniu z wód (por. art. 34 pkt 2 pr.w.), zgodnie z wyrażonymi w art. 9 pr.w. zasadami racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości i jakości oraz zasadami ogólnymi korzystania z wód (por. art. 29 pr.w.). Jednym z instrumentów zarządzania zasobami wodnymi jest zgoda wodnoprawna (por. art. 11 pkt 2 pr.w.), w tym pozwolenie wodnoprawne (por. art. 389 pr.w.), które wydaje się na wniosek (por. art. 407 pr.w.). Samo budownictwo wodne polega na projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych (por. art. 186 i następne pr.w.). Ustawodawca określił również wymogi zgłoszenia wodnoprawnego.
Istniejące po stronie skarżących dotychczas uprawnienia, wynikające z decyzji z 2011 r., wygasły z dniem 31 sierpnia 2011 r., stąd też organ I instancji z urzędu rozważył nałożenie obowiązku usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tej decyzji.
Przyjdzie nadmienić, że w dniu 7 lipca 2021 r., już po upływie 90-dniowego terminu do złożenia wniosku o przedłużenie wydanej na czas określony decyzji z 2011 r., skarżący wystąpili z wnioskiem "o przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego na staw rybny zlokalizowany na działce nr [...] w miejscowości K. [...]" (cytat). W odpowiedzi, organ I instancji pismem z dnia 16 lipca 2021 r. pouczył skarżących o treści art. 414 ust. 2 pr.w. oraz poinformował o konieczności złożenia wniosku wraz z operatem wodnoprawnym, w celu uzyskania nowego pozwolenia wodnoprawnego.
Chronologicznie, zgodnie z opisem stanu faktycznego niniejszej sprawy, wnioski złożone przez skarżących zostały pozostawione bez rozpoznania, wobec braku spełnienia przez nie wymogów formalnych.
Organ I instancji pismem z dnia 29 września 2022 r. poinformował skarżących, że jeżeli nie zostanie na ich wniosek wydane nowe pozwolenie wodnoprawne dla potrzeb funkcjonowania na ich działce stawu, to zgodnie z art. 419 ust. 1 pr.w., będzie wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne, zmierzające do wydania decyzji nakładającej obowiązek usunięcia urządzeń wodnych użytkowanych na podstawie decyzji z 2011 r., która wygasła z dniem 31 sierpnia 2021 r. (por. pismo z dnia 20 kwietnia 2022 r.). Tak więc organ I instancji poinformował o negatywnych skutkach braku pozwolenia wodnoprawnego.
Organ I instancji, w odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżących pismem z dnia 23 marca 2023 r. ponownie poinformował o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, w związku z nieuzupełnieniem opracowania dołączonego do wniosku, w terminie i zakresie wskazanym w powyższym piśmie, mimo trzykrotnego wezwania do jego uzupełnienia, oraz z urzędu wszczął postępowania w sprawie nałożenia obowiązku usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie decyzji z 2011 r.
Kompletny wniosek nigdy nie został złożony w niniejszej sprawie. Skarżący mimo otrzymywania prawidłowych pouczeń o przysługujących im prawach i obowiązkach nie podjęli stosownych działań. Nie został również zachowany termin określony w art. 419 ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 1 pr.w.
Wymóg "milczącej" zgody przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego nie może być uznany za możliwy do spełnienia w sytuacji konieczności pozyskania pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym żądanie skierowane przez skarżących w piśmie z dnia 8 grudnia 2022 r., odwołujące się do wniosku złożonego w dniu 23 października 2022r. o "przesłanie ostatecznego dokumentu potwierdzającego skuteczność prawną złożonego zgłoszenia, dotyczącego oczka wodnego położonego na działce nr [...] w miejscowości K.", nie jest uprawnione.
Również po wydaniu decyzji kasacyjnej z dnia 26 lutego 2024 r. organ I instancji pismem wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia w terminie 14 dni opracowania załączonego do wniosku, w celu dostosowania do wymogów operatu wodnoprawnego oraz zawarł w nim obszerne pouczenie, w związku z brakiem uzupełnienia wniosku poinformował o jego pozostawieniu bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Sąd nie stwierdził również, aby zaskarżona decyzja była dotknięta jakimikolwiek innymi wadami, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności lub uchylenie. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.