II SA/Gl 332/25

II SA/Gl 332/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Aneta Majowska
Tomasz Dziuk
Wojciech Gapiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 30b  ust. 1-4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2025 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 15 stycznia 2025 r. nr IFXIV.7841.1.3.2024 w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Śląski (dalej – Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. nr IFXIV.7841.1.3.2024, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm. – dalej k.p.a.) w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu odwołania E. F. (dalej – Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta R. (dalej – organ I instancji, Prezydent Miasta) z dnia 7 marca 2024 r. znak [...] zezwalającą P. S.A. Oddział [...] w R. (dalej – Inwestor, Spółka) rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, zlokalizowanego przy ul. [...] w R. , na działce nr [...].
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Po rozpoznaniu wniosku Inwestora, w tym także rozpatrzeniu zastrzeżeń Skarżącej zgłoszonych w toku postępowania, organ I instancji decyzją decyzję nr [...] z dnia 7 marca 2024 r. zezwolił na rozbiórkę wskazanego w niej budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej.
W odwołaniu z dnia 15 marca 2024 r. Skarżąca zanegowała decyzję organu I instancji. W jego uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania, w tym również uwagi dotyczące nienależytego zabezpieczenia budynku Skarżącej podczas prac rozbiórkowych sąsiedniego budynku i po ich zakończeniu. Wyjaśniono, że budynki posiadają niezależne ściany, jednak ich fundamenty oparte są na wspólnej płycie żelbetowej. Usunięcie sąsiedniego budynku doprowadzi do zmiany obciążenia owej płyty, a w dalszej kolejności do negatywnych następstw w stanie technicznym jej budynku. Zdaniem Skarżącej, zmiana obciążenia płyty żelbetowej już najprawdopodobniej nastąpiła z racji na wysokość progu terenowego (uskoku) przebiegającego przez obydwie nieruchomości oraz powstałe deformacje terenu wynikające ze szkód górniczych. Tymczasem projektant nie przewidział w dokumentacji rozbiórkowej rozwiązań, które zabezpieczyłyby jej budynek przed uszkodzeniami wynikającymi z przedstawionych przez nią okoliczności. Zaprzeczyła także, aby jej budynek był oddylatowany od budynku rozbieranego, co według projektanta zwalnia z obowiązku wykonania dodatkowych zabezpieczeń.
Nie przychylając się do argumentacji zawartej w odwołaniu, Wojewoda decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach decyzji Wojewoda zajął stanowisko, że Inwestor do wniosku dołączył dokumenty wymagane prawem, tj. określone w art. 30b ust. 3 u.p.b.
W dalszej kolejności Wojewoda odniósł się do zarzutów odwołania uznając je za nieuzasadnione. Przede wszystkim zwrócono uwagę, że inaczej niż ma to miejsce przy wydawaniu pozwolenia na budowę, ustawodawca nie określił okoliczności, które dawałyby podstawę do odmowy wydania pozwolenia na rozbiórkę. Zatem decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę ma charakter decyzji związanej. Z tego faktu wywiedziono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie zostały uprawnione do oceny merytorycznej projektowanej rozbiórki, ani tym bardziej jej skutków - zwłaszcza w sytuacji, gdy do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zostały dołączony wszystkie wymagane prawem dokumenty, w tym projekt rozbiórki wykonany przez osobę z uprawnieniami budowlanymi.
Powyższe rozważania – według organu odwoławczego – wskazują również, że o ile obawy sąsiadów związane z rozbiórką sąsiedniego budynku winny być uwzględnione i rozważone w toku postępowania, to nie mogą one przesądzać o odmowie udzielenia takiego pozwolenia. Podkreślono przy tym, że to na inwestorze, a nade wszystko na osobie sporządzającej projekt rozbiórki oraz prowadzącej tę rozbiórkę, spoczywa odpowiedzialność za prawidłowość zaprojektowanych rozwiązań prowadzonej rozbiórki.
W zaskarżonej decyzji podkreślono, że wobec podnoszonych przez Skarżącą zarzutów, w ramach postępowania odwoławczego zażądano wyjaśnienia, czy projektowana rozbiórka nie będzie naruszać fundamentów budynku sąsiedniego oraz szczegółowego opisu zakresu tej rozbiórki. W odpowiedzi jeden z autorów projektu rozbiórki wyjaśnił, że część fundamentów budynku rozbieranego, znajdujących się przy granicy z działką sąsiednią, nie zostanie rozebrana. Powyższe – zdaniem Wojewody -pozwala na stwierdzenie, że rozbiórka dotyczy odrębnego budynku i jako taka nie wymaga zgoda sąsiada na jej wykonanie.
Organ odwoławczy nie przychylił się także do twierdzeń Skarżącej dotyczących potencjalnej wadliwości projektu rozbiórki (brak oględzin, brak obliczeń oraz analizy wpływu rozbiórki na budynek sąsiedni). Wskazano w tej materii, że przepisy nie precyzują zawartości projektu rozbiórki. Zatem organ nie ma podstaw do żądania zawarcia w projekcie specyficznych danych i analiz. Nie zgodzono się także z tym, że dokumentacja projektowa nie zawiera informacji o sposobie zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, gdyż takowe dane zostały zawarte na str. 9 Tomu III projektu rozbiórki. Z kolei plan BIOZ (plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia) jest sporządzony w oparciu o art. 21a u.p.b. przez kierownika budowy na późniejszym etapie procesu budowlanego i jako taki, nie jest wymagany na etapie oceny wniosku o pozwolenia na rozbiórkę. Zauważono również, że Skarżąca jedynie kwestionuje poczynione ustalenia nie przedstawiając dowodów, które potwierdziłyby jej stanowisko.
W skardze z dnia 12 lutego 2025 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Skarżąca Zobowiązana zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie:
1) przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skutkują błędnym uznaniem, że rozbiórka budynku na podstawie zatwierdzonego Projektu nie doprowadzi do katastrofy budowlanej, a więc szkody nie tylko w wymiarze materialnym, lecz zdecydowanie dalej idącym, dotyczącym takich wartości jak życie, bądź zdrowie osób przebywających w budynku;
2) prawa materialnego - art. 30b ust. 3 pkt 3, 4 i 6 u.p.b. w związku z art. 3 pkt 7 i art. 5 u.p.b. poprzez:
– zaakceptowanie przez organ rażących błędów w projekcie rozbiórki (błędy, pominięcia zasadniczych kwestii konstrukcyjnych oraz brak ekspertyz, opracowań i analiz przedstawiających w sposób bezsporny brak zagrożenia wystąpienia katastrofy budowlanej);
– brak dokładnego i wyczerpującego opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi oraz mienia skutkujących możliwością wystąpienia szkód na majątku, zdrowiu lub życiu;
– brak rzetelnego opisu zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych zgodnie z rzeczywistym stanem budynku przeznaczonego do rozbiórki i bliźniaczego nie podlegającego rozbiórce.
Wobec powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylnie decyzji Wojewody, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że rozbiórka budynku nie pozostaje bez wpływu na konstrukcję budynku bliźniaczego Skarżącej, usytuowanego na wspólnej płycie żelbetowej, przez którą przechodzi deformacja terenu (uskok). Wspomniany próg terenowy przechodzący przez obydwie posesje, który jest wynikiem eksploatacji górniczej, powoduje różnice wysokościowe rzędu 50 - 70 cm. Taka sytuacja, przy zmianie obciążenia płyty żelbetowej powodowanej rozbiórką – według Skarżącej - stanowi zagrożenie dla konstrukcji jej budynku, a tym samym zagraża wywołaniem katastrofy budowlanej. W ocenie Skarżącej, opisanego zagrożenia nie zniweluje również pozostawienie ściany fundamentowej. Fakt istniejącego uskoku – jak twierdzi Skarżąca – całkowicie został pominięty przez projektanta i Inwestora. Podniosła, że jej obawy są uzasadnione, gdyż biegły sądowy podczas sprawy cywilnej stwierdził, iż nie jest w stanie przewidzieć zachowania budynku Skarżącej po rozbiórce budynku sąsiedniego. Możliwość katastrofy budowlanej została również wskazana w protokole okresowym z pięcioletniego przeglądu budynku. Z tych też względów zachodzi potrzeba wskazania przez projektanta rozwiązań, które zapewnią stabilność i bezpieczeństwo budynku sąsiedniego. Tymczasem takich rozwiązań zabrakło. Wskazała, że istotnie BIOZ sporządzany jest przez kierownika rozbiórki już po wydaniu pozwolenia na rozbiórkę, jednak musi się on opierać na sporządzonej przez projektanta informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, której - jak twierdzi Skarżąca - jest brak. Ochrona bowiem uzasadnionych interesów prawnych właścicieli sąsiednich nieruchomości w związku z wykonywanymi robotami budowlanymi, w tym rozbiórkowymi, powinna być oceniona na etapie wydawania decyzji zezwalającej na rozbiórkę obiektu.
Niezależnie od powyższego zasygnalizowano, że rozbiórka doprowadzi do naruszenia stosunków wodnych, ponieważ budynki częściowo zabezpieczone są drenażem ciężkim, a kwestia ta nie jest poruszana przez projektanta.
Skarżąca wyraziła pogląd, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji oparł swe twierdzenia na wyrywkowych cytatach z orzeczeń sądów administracyjnych, a także uznał, że jej stanowisko jest subiektywne i niepoparte żadnymi argumentami. W dalszej części dokonała analizy poszczególnych orzeczeń przywołanych w rozstrzygnięciu organu odwoławczego dochodząc do wniosków, że dotyczą one innych stanów faktycznych. Niemniej jednak wskazała, że w orzeczeniach tych rozbiórki sąsiednich budynków były dopuszczone dopiero po zapewnieniu m.in. właściwego nadzoru geodezyjnego, a także przedstawieniu opinii, że prace te nie wpłyną na stabilność budynku sąsiedniego i jego stan techniczny.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że stanowisko judykatury zostało przywołania dla uargumentowania, że pozwolenie na rozbiórkę jest decyzją związaną, zaś organ orzekający o jej przedmiocie nie może żądać dostarczenia przez inwestora dokumentów, które nie są uregulowane przepisami prawa, tak jak chce tego Skarżąca. Ponadto wskazano, że art. 35 ust. 1 u.p.b. nie znajduje zastosowania do pozwolenia na rozbiórkę. Wojewoda również podkreślił, że osoba z uprawnieniami konstrukcyjno-budowlanymi w sposób wyczerpujący wyjaśniła (m.in. w piśmie z dnia 31 stycznia 2024 r.) w jaki sposób będą wykonywane zamierzone prace rozbiórkowe oraz że rozbiórka elementów budynku od strony działki sąsiedniej (w odległości 6 m) będzie wykonywana w sposób ręczny, by nie uszkodzić budynku Skarżącej.
Pismem z dnia 2 września 2025 r. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z:
1) ekspertyzy technicznej oceny stanu technicznego należącego do niej budynku jednorodzinnego w aspekcie występujących uszkodzeń - wykonana w sierpniu 2025 r. przez prof. dr hab. inż. L. D.;
2) harmonogramu prac rozbiórkowych wykonanych w dniach 9-12 maja 2025 r. wraz z dokumentacją powstałych uszkodzeń;
3) pisma do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 9 czerwca 2025 r. wraz z protokołem z okresowej kontroli obiektu budowlanego z dnia 23 maja 2025 r. opisującej m.in. stan techniczny nieruchomości po przeprowadzonych robotach rozbiórkowych;
4) protokołu rozprawy z dnia 12 grudnia 2023 r. przeprowadzonej przed Sadem Okręgowym w K. w przedmiocie szkód górniczych przeciwko P. S.A. pod sygn. [..]. wraz z nagraniem przebiegu rozprawy zawierającym zeznania biegłego mgr inż. T.G .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody Śląskiego zezwalająca Inwestorowi na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, zlokalizowanego w R. , na działce nr [...]. Według organów nadzoru budowlanego, dokumentacja przedstawiona przez Spółkę jest kompletna, co obligowało do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem.
Odmiennego zdania jest Skarżąca, która stoi na stanowisku, że Inwestor nie przedstawił rozwiązań, które zabezpieczą jej budynek mieszkalny przed negatywnymi skutkami przedmiotowej rozbiórki. W jej ocenie, winny one być przedstawione w projekcie budowlanym rozbiórki, tymczasem dokument ten zawiera braki w tym zakresie. Według Skarżącej, prace rozbiórkowe doprowadzą do zmiany obciążenia płyty żelbetowej, na której posadowione są oba budynki, a to zagrozi stabilności pozostawianego budynku. Skarżąca nie tyle więc sprzeciwia się rozbiórce budynku, co domaga się zabezpieczenia jej budynku i stosownego nadzoru prowadzonych prac rozbiórkowych.
Poza sporem jest natomiast, że rozbiórka przedmiotowego budynku mieszkalnego wymaga uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 u.p.b. Wynika to a contrario z art. 31 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Przepis ten stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, ale wymaga zgłoszenia rozbiórka budynków i budowli o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości. W kontrolowanym przypadku odległość rozbieranego budynku jest mniejsza niż połowa jego wysokości, gdyż zlokalizowany jest on bezpośrednio przy granicy.
Zatem rozbiórkę wspomnianego budynku – w myśl art. 30b ust. 1 i 2 u.p.b. - można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia, a które wydaje na wniosek organ administracji architektoniczno-budowlanej (w tym przypadku Prezydent Miasta R. ). Zgodnie z art. 30b ust. 3 u.p.b. do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się: 1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb.
Z przytoczonych przepisów wynika, że w przypadku pozwolenia na rozbiórkę rola organu administracji architektoniczno-budowlanej ogranicza się przede wszystkim do sprawdzenia poprawności formalnej wniosku. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności trafności rozwiązań inżynieryjnych przyjętych w projekcie. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi natomiast w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego, jest decyzją związaną. Jeżeli zatem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w ustawie właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Po 664/20, LEX nr 3214033; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt II SA/Po 352/24, LEX nr 3774650).
Skarżąca neguje kompletność dokumentacji rozbiórkowej wskazując, że projektant nie przedstawił opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 30b ust. 3 pkt 4 u.p.b. Ma to wynikać z braku zaproponowania rozwiązań realnie zabezpieczających jej budynek przed następstwami rozbiórki budynku z nim sąsiadującego. Jednak, jak wcześniej to wyjaśniono, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny trafności rozwiązań inżynieryjnych przyjętych w projekcie. Nie mniej jednak zgodzić się należy z poglądem, że wszelkie zagadnienia dotyczące wpływu projektowanych robót rozbiórkowych na budynek sąsiedni (należący do Skarżącej) powinny być rozważane w kontekście opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 30b ust. 3 pkt 4 u.p.b. (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 1106/24, LEX nr 3895357). Taki opis w projekcie rozbiórki głównie odnosił się do zabezpieczenia terenu prac budowlanych. Dlatego też organ I instancji zwrócił się do Inwestora o przedstawienie wyjaśnień w tej kwestii. Stanowisko w tej materii w piśmie z dnia 2 stycznia 2024 r. zostało przedstawione przez osobę, która nie legitymowała się uprawnieniami konstrukcyjno-budowlanymi. Jednak zostało ono powtórzone przez osobę dysponującą takimi uprawnieniami w piśmie z dnia 31 stycznia 2024 r. przesłanym na wezwanie Wojewody przez pełnomocnika Inwestora przy piśmie z dnia 27 listopada 2024 r.
Uwagi te pozwalają na stwierdzenie, iż braki w tej materii dostrzegł sam organ administracji architektoniczno-budowlanej, które - na jego wezwanie - zostały uzupełnione w toku postępowania. Jednocześnie – pamiętając o wyłączeniu uprawnień organu do merytorycznej oceny rozwiązań proponowanych w projekcie budowlanym – zasadnie uznano, że przekazane w tym zakresie informacje, są wystraczające dla przyjęcia stanowiska o dopełnieniu obowiązku z art. 30b ust. 3 pkt 4 u.p.b. Przypomnieć należy, że projektant zauważył, że pomiędzy budynkiem przewidzianym do rozbiórki, a budynkiem Skarżącej, w trakcie ich budowy utworzona została przerwa dylatacyjna. Ponadto wskazał, że fundamenty obu budynków wzdłuż dylatacji posadowiono na żelbetowej płycie centrującej. Projektant wyraził także stanowisko, że wobec upływu kilkudziesięciu lat od zakończenia budowy każdego z budynków, zakończony został proces osiadania, a zarazem doszło do konsolidacji podłoża gruntowego. Dodatkowo, aby zapobiec gwałtownej zmianie obciążeń przekazywanych na płytę centrującą, ława oraz ściana fundamentowa budynku rozbieranego nie zostaną usunięte. Przedstawiono również metody rozbiórki budynku, które mają zabezpieczyć nieruchomość Skarżącej przed negatywnym oddziaływaniem prowadzonych prac rozbiórkowych. Ponadto jak wynika z "Opinii technicznej" dołączonej do pisma Spółki z dnia 20 maja 2025 r., a także przyznanej przez Skarżącą, budynki ze sobą sąsiadujące powstały w innym czasookresie, przy czym budynek mieszkalny Skarżącej powstał wcześniej. Wskazuje to, że budynki te są konstrukcyjnie niezależne. Zatem uznać należy, że Inwestor przedstawił opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia w znaczeniu art. 30b ust. 3 pkt 4 u.p.b.
Wskazywane przez Skarżącą zagrożenia nie są uwiarygadniane dowodami. Opierają się one m.in. na opracowaniach książkowych, które nie mogą stanowić podstawy dla zanegowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie można także upatrywać słuszności twierdzeń Skarżącej z racji na opinię autora protokołu z okresowej kontroli stanu technicznego budynku Skarżącej. Stwierdził on, że rozbiórka przedmiotowego budynku grozi katastrofa budowlaną z racji na zmianę schematu obciążeń na wspólny fundament. Tymczasem projektant wskazał opisane wcześniej rozwiązanie, które ma temu zapobiec. Ponadto w Projekcie rozbiórki w pkt 7 "Opis robót rozbiórkowych" przedstawiono m.in. kolejność robót, co ma także zniwelować owo zagrożenie.
W świetle tych uwag stwierdzić należy, że skoro wniosek Inwestora jest kompletny i zawiera wszystkie elementy sprecyzowane w art. 30b ust. 3 u.p.b., to organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji zgodnej z żądaniem. Jednocześnie zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie.
Końcowo wyjaśnić należy, że nie zostały przeprowadzone dowody wymienione w piśmie Skarżącej z dnia 2 września 2025 r. Przede wszystkim podnieść należy, że z treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) wynika, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest ograniczone wyłącznie do dowodów z dokumentów. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, np. dowodu ze zdjęć, opinii biegłego, oględzin lub nagrania na nośniku nie jest dopuszczalne (zob. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt II OSK 5429/21, LEX nr 3858926). Zatem skoro ekspertyza techniczna budynku (opinia biegłego) nie stanowi dowodu z dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., to nie można było przeprowadził takiego dowodu. Dokumentem nie jest również zapis audio na nośniku cyfrowym (pendrive) dołączonym do wspomnianego pisma. Natomiast należy zauważyć, że zapisany na nim przebieg rozprawy cywilnoprawnej, został zmaterializowany w formie protokołu, który został włączony do akt administracyjnych. Oznacza to ponadto, że nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dowodu z tego protokołu. Z kolei harmonogram rozbiórki, jak również pismo do Powiatowego Inspektora (dowody wymienione w pkt 3 i 4 pisma) odnoszą się de facto do realizacji rozbiórki budynku. Kwestia ta znajduje się jednak poza zakresem niniejszej kontroli. Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest tylko i wyłącznie prawidłowość decyzji zezwalającej na rozbiórkę budynku.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).