II SA/Gl 323/18

II SA/Gl 323/18 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2018-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący sprawozdawca/
Łucja Franiczek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3584/18 - Wyrok NSA z 2023-03-22
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi F. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na wniosek inwestora, Pana M. F., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego "A." wraz z budową chodników, murków oporowych oraz infrastruktury towarzyszącej tj. przebudową i zabezpieczeniem istniejącej sieci energetycznej oraz wymianą nawierzchni chodnika, budową przyłącza teletechnicznego wraz z przebudową słupka kablowego, na działkach nr 1, 2, 3 zlokalizowanych przy ul. [...] w R.
Od tej decyzji odwołała się F. S. właścicielka sąsiedniej nieruchomości (oznaczonej jako działki nr 4 przy ul. [...] w R.). W wyniku tego odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta R. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze względu na konieczność dostosowania przedłożonego projektu budowlanego do wymogów planu miejscowego zawartych w § 24 ust. 1 pkt 2 lit b) i § 24 ust. 4 dotyczących zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych do obsługi planowanej inwestycji oraz do wymogów przepisów § 18 - 21 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. nakazał dostosowanie projektu do wymogów planu miejscowego i przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych do obsługi inwestycji oraz nakazał uaktualnienie warunków technicznych i uzgodnień. Po przedłożeniu przez inwestora 4 egzemplarzy uzupełnionego projektu budowlanego organ I instancji wystosował do stron postępowania zawiadomienie o możliwości zapoznania się z ww. dokumentacją i wniesienia uwag. Z możliwości tej skorzystała Pani F. S. wnosząc zastrzeżenia dotyczące głębokości posadowienia projektowanego obiektu w stosunku do poziomu posadowienia jej budynku oraz zakłócenia ciągu kominowego z uwagi na oddalenie komina o 3,8m od ściany szczytowej projektowanego obiektu.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta R. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Od tej decyzji odwołała się F. S., która podniosła że odległość wylotu komina w jej budynku od ściany szczytowej projektowanego obiektu narusza przepisy warunków technicznych, projekt nie zawiera szczegółowych rozwiązań zabezpieczenia ściany jej budynku, przy której wykonywane będą roboty fundamentowe, projektowany budynek i drugi budynek zlokalizowany z przeciwnej strony budynku skarżącej spowodują "brak wentylacji" na jej parceli, w związku z czym skarżąca żąda zmniejszenia wysokości projektowanego obiektu. Z treści odwołania wynika ponadto, że skarżąca obawia się, że inwestor nie zrekompensuje jej ewentualnych strat materialnych związanych z wykonywaniem robót fundamentowych.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski utrzymał decyzję organu I instancji w mocy uznając zarzuty odwołania za niezasadne. W ocenie organu odwoławczego zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Przede wszystkim zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Miasta R. Nr [...] z dnia [...] r. Działki inwestycyjne nr 1, 2, 3 zgodnie z planem miejscowym są zlokalizowane na terenie oznaczonym symbolem 39.MW,U - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz usługi bez uciążliwego oddziaływania. Maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy nie może być większy niż 2,5; udział zieleni urządzonej wynosi minimum 30% powierzchni działki; wysokość zabudowy nie może przekraczać 18m, z możliwością realizacji pełnego lub częściowego podpiwniczenia. Przedmiotem postępowania jest zaś obiekt czterokondygnacyjny mieszkalno-usługowy o wysokości do górnej warstwy pokrycia dachowego 15,40m, wysokość ścian zewnętrznych ze ścianką attykową - 16,70m, wysokość do górnego poziomu dachu pomieszczenia technicznego - 18,04m). Wskaźnik zabudowy wynosi 2,44 % a zieleni urządzonej 31,8%. Projekt został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków stosownie do wymogu zawartego w § 8 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego - uzyskano opinię konserwatorską w zakresie koncepcji zabudowy. Ponadto zgodnie z § 7 pkt 4 ww. planu miejscowego projekt został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków pod względem kolorystyki elewacji.
W ocenie Wojewody projekt spełnia wymagania w zakresie miejsc parkingowych. W części opisowej projektu wyjaśniono, że dla zlokalizowanych w projektowanym budynku lokalu usługowego o pow. użytkowej 192,7 m2 i trzech lokali mieszkalnych należy zapewnić 11 miejsc postojowych. W związku z lokalizacją projektowanego budynku w ścisłej tkance zabudowy śródmiejskiej, zapewniono 26 miejsc parkingowych na parkingu przy ul. [...]. Powyższe rozwiązanie zostało uzgodnione przez [...] Służby Komunalne pismem znak [...] z dnia [...] r.
Jak wskazał organ budynki są usytuowane w jednej linii zabudowy, stanowiącej nieprzekraczalną linię zabudowy ustaloną w planie miejscowym. Jak wykazała analiza części architektoniczno budowlanej projektu, przedmiotowy budynek przylega ścianą szczytową o szerokości 21,4m i wysokości 16,60m do ściany szczytowej budynku skarżącej o długości około 8,60m i wysokości 7,12m. W odległości 3,8m od granicy działek na dachu budynku skarżącej w części środkowej znajduje się komin.
Dopuszczalność lokalizacji projektowanego budynku w granicy z działką skarżącej wywodzić należy z § 7 pkt 8 planu miejscowego, zgodnie z którym na całym obszarze objętym planem miejscowym dopuszcza się lokalizację budynków w granicy działek budowlanych i w innych odległościach wynikających z warunków technicznych określonych w przepisach odrębnych - w związku z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.
W projekcie zawarte zostały rozwiązania w zakresie zabezpieczenia budynku skarżącej przed niekorzystnym wpływem budynku projektowanego na etapie prowadzenia robót budowlanych. Zgodnie z częścią konstrukcyjną projektu, po aktualizacji z lutego 2017r. (tom pt. "Konstrukcja" str. 9a), planowany budynek będzie posiadał fundament w postaci płyty fundamentowej wykonanej na dwuwarstwowej podbudowie z mieszanki popiołowo-żużlowej. Ww. płyta zostanie posadowiona powyżej fundamentów budynku istniejącego (na górnym poziomie fundamentów budynku istniejącego). Jej budowa poprzedzona zostanie częściową wymianą gruntu do poziomu 0,88m poniżej poziomu projektowanego fundamentu (rys. K4). W części opisowej stwierdzono, że: "Wszystkie prace przy budynku istniejącym należy prowadzić odcinkami nie dłuższymi niż 1,5m, aby nie dopuścić do obsunięcia się ściany budynku. Nie wolno odkopywać całej ściany budynku istniejącego bez odpowiedniego zabezpieczenia tego budynku przez odpowiednie podparcie."
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązujących przepisów w związku ze zlokalizowaniem ściany szczytowej projektowanego budynku o wysokości 16,60m w odległości 3,80m od komina na dachu budynku skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia ta również została przeanalizowana na etapie postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z opinią mistrza kominiarskiego J. F. zlokalizowanie projektowanej ściany szczytowej w odległości większej niż 3m od komina w budynku skarżącej nie narusza wymogów normy kominowej, a ponadto usytuowanie projektowanego budynku nie będzie miało negatywnego wpływu na urządzenia grzewcze oraz nie będzie negatywnie oddziaływać na sąsiednią nieruchomość.
Wojewoda wskazał wreszcie, że zarzut braku "wentylacji" nieruchomości skarżącej nie może być rozpatrzony, gdyż kwestia ta nie podlega prawu budowlanemu.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła F. S. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji zarzuciła Wojewodzie Śląskiemu naruszenie:
- prawa materialnego, a to § 12 i § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) poprzez ich niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie;
- art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie, a to nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący.
W uzasadnieniu skargi wskazała, iż w jej ocenie decyzja o pozwoleniu na budowę planowanej inwestycji została wydana niezgodnie z obowiązującymi przepisami, bowiem narusza ona przepisy warunków technicznych, dotyczących odległości wylotu komina od budynku będącej własnością skarżącej, nie przedstawia, wystarczających rozwiązań zabezpieczenia ściany budynku przy której realizowany ma być obiekt. Wskazała także, że po zrealizowaniu zostanie zaburzony istniejący sposób cyrkulacji powietrza.
Do skargi zostało załączone pismo zatytułowane "OPINIA W SPRAWIE ZASTOSOWANYCH ROZWIĄZAŃ PROJEKTOWYCH dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalno-usługowego "A." wraz z budową chodników, murków oporowych oraz infrastruktury towarzyszącej tj. przebudową i zabezpieczeniem istniejącej sieci energetycznej oraz wymiana nawierzchni chodnika, budową przyłącza teletechnicznego wraz z przebudową słupka kablowego, na parcelach nr 1, 2,3 przy ul. [...] w R." autorstwa mgr. inż. D. K.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.)przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".
Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego pod względem spełnienia wyżej wymienionych warunków, Sąd ocenia, że jest ono prawidłowe. Ustalono przede wszystkim, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego skarżąca również nie kwestionuje.
Organy administracji w sprawie dokonały również oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi stwierdzając, że w pełni odpowiada on obowiązującemu prawu. W tym zakresie skarżąca zarzuciła jednak organom administracji architektoniczno-budowlanej naruszenie § 12 i § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) poprzez ich niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie.
Zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie jest uzasadniony. Zgodnie z obowiązującym na terenie planowanego przedsięwzięcia planem miejscowym dopuszcza się bowiem lokalizację (§ 7 pkt 8 planu) budynków w granicy działek budowlanych i w innych odległościach wynikających z warunków technicznych określonych w przepisach odrębnych - w związku z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.
Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten stanowi, że w przypadku wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W sprawie została sporządzona ekspertyza techniczna stanu konstrukcji i elementów istniejącego budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, opracowana przez inż. A. K. Zatem wymogi przewidziane w § 206 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zostały spełnione. Również projekt budowlany zawiera osobną część poświęconą zabezpieczeniu budynku istniejącego.
Nie sposób uznać również za zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Jak wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji sprawa została wyjaśniona w sposób wystarczający. Nic nie zmienia w tym zakresie załączona do skargi "opinia" autorstwa D. K.. Ten dokument, zawierający 11 zdań zawiera kilka wątpliwości, które w żaden sposób nie zostały uzasadnione. Nie wiadomo również nic na temat metodologii sporządzenia tej "opinii".
Sąd nie może odnieść się do zarzutów dotyczących ewentualnego zaburzenia cyrkulacji powietrza na terenie nieruchomości skarżącej. Jak trafnie zauważył Wojewoda Śląski kwestia ta leży poza regulacją prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.