II SA/Gl 305/24

II SA/Gl 305/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-07-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Grzegorz Dobrowolski
Rafał Wolnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2561/24 - Wyrok NSA z 2025-10-15
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 725
art. 34 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant st. sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. w Z. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 października 2023 r. nr IFXIV.7840.3.30.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia 14 czerwca 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "P." Sp. z o.o. w B., zwanej dalej inwestorem, obejmujący przebudowę, zmianę sposobu użytkowania istniejących lokali usługowych na lokale mieszkalne oraz adaptację nieużytkowego poddasza na cele mieszkalne w istniejącym budynku handlowo-usługowym w Z. przy ul. [...], na działce nr 1, z zachowaniem warunków opisanych w tej decyzji.
W uzasadnieniu organ podał, że teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja stanowi ścisłą zabudowę zlokalizowaną bezpośrednio przy chodniku drogi gminnej - ul. [...] oraz przy zatoce autobusowej regularnie kursującej komunikacji miejskiej. Wzdłuż jezdni nie wyznaczono miejsc postojowych oraz brak jest zlokalizowanych w najbliższej okolicy parkingów ogólnodostępnych mogących realizować tak dużą ilość miejsc postojowych przewidzianych dla budynku wielorodzinnego. Organ przypomniał również, że uprzednie postępowanie, które toczyło się z wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę o powyżej wskazanej treści, zakończyło się wydaniem decyzji odmownej w dniu 10 sierpnia 2022 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków w dokumentacji, tj. analizy miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji. W świetle wówczas przedstawionej dokumentacji inwestycja miała korzystać z parkingu na sąsiedniej nieruchomości, która stanowi własność pozostałych stron postępowania.
Organ I instancji wskazał, że nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, m.in. o dostosowanie przedmiotowej inwestycji w zakresie projektowanych miejsc postojowych do wymogów § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zwanego dalej rozporządzeniem. W świetle tej regulacji wyjaśnił, że zgodnie z § 34 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zwanej dalej m.p.z.p., dla przedmiotowej inwestycji (1MW1 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy śródmiejskiej) ustala się minimalną liczbę miejsc postojowych w ilości 1 miejsce na mieszkanie. Zaznaczył, iż przedmiotowa inwestycja wymaga zaprojektowania 20 miejsc postojowych do obsługi powstających 20 mieszkań. Z kolei inwestor przedkładając dokumentację projektową wskazał, iż projektuje 20 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych, na terenie własnej nieruchomości nr 1, a pozostałe 17 miejsc postojowych bilansuje na terenie parkingów ogólnodostępnych miasta Z. wchodzących w skład strefy płatnego parkowania. Organ I instancji podał również, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji, znajdującej się w jednostce urbanistycznej C5.2, można zastosować § 34 ust. 4 m.p.z.p., który dopuszcza "bilansowanie miejsc postojowych w granicach terenów położonych w liniach rozgraniczających dróg oraz parkingów ogólnodostępnych w jednostkach urbanistycznych "S", oraz jednostkach urbanistycznych C5.1, C5.2 i C5.3".
Zdaniem Starosty inwestor uzupełnił braki wniosku i zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych projektując 23 stanowiska parkingowe. Przedstawiony bilans określił 3 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych zlokalizowane na terenie własnej działki inwestora oraz 20 miejsc postojowych na terenie innej nieruchomości, tj. działki nr 2. W tym celu przedstawiono umowę dzierżawy tej nieruchomości zawartą w dniu 18 kwietnia 2023 r., a inwestor wykazał przy tym, iż nie będzie korzystał z parkingu sąsiadującego z budynkiem objętym przedmiotowym opracowaniem stanowiącego własność stron postępowania.
Organ I instancji rozważył również uwagi zgłoszone przez strony postępowania w jego toku i wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym aprobowany jest pogląd co do możliwości projektowania stanowisk postojowych również poza terenem inwestycji. Mając na uwadze, iż teren w którym zlokalizowane jest zamierzenie budowlane stanowi ścisłą zabudowę zlokalizowaną bezpośrednio przy chodniku drogi gminnej, a budynek objęty przedmiotową inwestycją graniczy z działką stanowiącą prywatną nieruchomość stron postępowania (elewacja południowa i zachodnia), a od strony południowej przylega do budynku sąsiadującego (zabudowa szeregowa), jak również ze względu na wymiary i możliwy do zabudowy bilans działki określony m.p.z.p., lokalizacja wymaganych miejsc postojowych na działce inwestora nr 1 jest niemożliwa. W ocenie organu I instancji urządzenie miejsc postojowych poza terenem inwestycji jest zatem możliwe, gdy takie rozwiązanie przewiduje akt planistyczny lub gdy w stosunku do działki zabudowanej nie ma możliwości zaprojektowania kolejnych stanowisk. Obie te sytuacje dotyczą przedmiotowego zamierzenia. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725), zwanej dalej pr.b., ani rozporządzenia nie ograniczają możliwości takiego rozwiązania, a jedynie przywołują konieczność dostosowania do ustaleń aktualnie obowiązującego m.p.z.p., który jak wyżej przytoczono nie ogranicza bilansowania miejsc postojowych poza terenem inwestycji, a wręcz je wprost dopuszcza. Starosta zauważył, że budynek posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a dojazd do 3 miejsc postojowych zlokalizowanych na działce inwestycyjnej odbywa się na podstawie służebności przejazdu po działce nr 3, (postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r.), według której przejazd przez nieruchomość sąsiednią nr 3 ograniczony jest każdorazowym zgłoszeniem przejazdu właścicielom nieruchomości władnącej.
Odnosząc się do dalszych zarzutów stron postępowania organ I instancji podał, iż warunki zagrożenia pożarowego określane są w projekcie architektoniczno -budowlanym oraz w projekcie zagospodarowania terenu przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia budowlane.
W zakresie zarzutu dotyczącego utrudnień i wzmożonego ruchu na placu manewrowym przylegającym do miejsca inwestycji, który służy obsłudze sąsiednich działalności gospodarczych wyjaśnił, że nie będzie on wykorzystywany przez inwestora. Mieszkańcy projektowanego budynku wielorodzinnego będą korzystać wyłącznie z prawa przejazdu jakie przysługuje właścicielowi działki na której zlokalizowany jest budynek. Na działce inwestora zaprojektowane są tylko 3 miejsca parkingowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Zatem przejazdu przez sąsiadujący plac dodatkowych 3 pojazdów nie można rozpatrywać jako znaczącego wzmożenia ruchu. Podkreślił, że inwestor nie posiada prawa parkowania pojazdów bądź ich zatrzymywania na terenie sąsiedniej nieruchomości. Zaznaczył, że korzystanie przez mieszkańców z nieruchomości sąsiedniej na etapie użytkowania budynku stanowić może naruszenie prawa własności na podstawie kodeksu cywilnego, jednakże Starosta przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie posiada kompetencji do weryfikacji przyszłych, możliwych, naruszeń prawa i nie może uzależnić wydania decyzji od domysłów.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła obecnie skarżąca spółka "M." Sp.j. z siedzibą w Z., będąca współużytkownikiem wieczystym działki nr 3, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego.
Rozpoznając to odwołanie Wojewoda Śląski zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał m.in., że aby ustalić, czy dana inwestycja spełnia wymogi dotyczące miejsc postojowych, należy uwzględnić nie tylko przepisy rozporządzenia, ale również normy zawarte w m.p.z.p. Podał, że w przedmiotowym budynku projektuje się 20 lokali mieszkalnych, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych, a z dokumentacji projektowej wynika, że inwestor zapewnił 2 miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne na terenie działki inwestycyjnej oraz 20 miejsc na terenie działki nr 2, która została w tym celu objęta umową dzierżawy. Wojewoda wyjaśnił również, że inwestor na etapie postępowania odwoławczego dokonał korekty projektu budowlanego i zmienił ilość miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, rezygnując z jednego miejsca. Ponadto Wojewoda wskazał, że dopuszczalne jest zapewnienie przez inwestora miejsc postojowych w jednostce urbanistycznej C5.2 dla obsługi komunikacyjnej budynku położonego w jednostce urbanistycznej C5.1., gdyż obie te jednostki są objęte możliwością bilansowania miejsc postojowych. Podkreślił, że inwestor nie przewiduje realizacji jakiejkolwiek inwestycji na obszarze 1PP. W rozpatrywanym przypadku organ administracji architektoniczno-budowlanej nie powinien zatem badać przepisów m.p.z.p. odnoszących się do jednostki planistycznej 1PP, gdyż zamierzenie budowlane ogranicza się jedynie do działki, położonej w całości na obszarze oznaczonym symbolem 1MW1 i wyłącznie na tej płaszczyźnie przestrzennej sprawa powinna być przedmiotem analizy. Zapewnienie wymaganej prawem liczb miejsc postojowych stanowi co prawda warunek, od spełnienia którego uzależnione jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ale ich lokalizacja i warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać wykraczają poza przedmiot analizy organów administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro zatem miejsca postojowe nie są objęte zakresem rozpatrywanego zamierzenia budowlanego, zbadanie ich parametrów powinno być (o ile już nie było) przedmiotem odrębnego postępowania. Zaznaczył, że na chwilę udzielania pozwolenia na budowę miejsca postojowe stanowiące obsługę komunikacyjną zamierzenia budowlanego nie muszą fizycznie istnieć, konieczne jest jednak, aby inwestor w dokumentacji projektowej zapewnił niezbędną ich liczbę przed oddaniem obiektu do użytkowania.
Wojewoda Śląski nie zgodził się również ze stanowiskiem strony skarżącej, że miejsca postojowe dla obiektu położonego w jednostce planistycznej o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową mogą być bilansowane wyłącznie wówczas, gdy zostały zaprojektowane na terenie o tym samym przeznaczeniu. Zauważył, że stanowisko to nie znajduje poparcia w żadnym z przepisów m.p.z.p., a przyjęta przez stronę skarżącą wykładnia narusza, wywodzoną z regulacji art. 4 pr.b. zasadę wolności zabudowy, wprowadzającą obowiązek zawężającej interpretacji przepisów, jeżeli mogłyby one wprowadzić ograniczenia w realizacji inwestycji. Jednocześnie wskazał, że organy administracji architektoniczno- budowlanej nie są uprawnione do sprawdzania zgodności umów cywilnoprawnych z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa, gdyż zakres kompetencji tych organów został określony w pr.b., a żaden z przepisów tej ustawy nie upoważnia ich do orzekania o istnieniu bądź nieistnieniu uprawnienia albo stosunku prawnego w sprawach z zakresu prawa cywilnego.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie dotyczące dojazdu do działki inwestycyjnej odbywającego się za pośrednictwem nieruchomości o nr 3 są objęte służebnością przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr 1. Wojewoda podał, że słusznie zaznaczyła strona skarżąca, że prawo do przejazdu nią będzie przysługiwało nie tylko potencjalnym niepełnosprawnym mieszkańcom budynku będącego przedmiotem inwestycji, dla których miejsca postojowe zostały zaprojektowane na działce o inwestycyjnej, ale wszystkim jej właścicielom (współwłaścicielom). Wojewoda Śląski nie zakwestionował, że może to spowodować większe niż dotychczas natężenie ruchu na gruncie obciążonym tą służebnością, niemniej jednak kwestia ta nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Zdaniem Wojewody Śląskiego sam fakt, że organ nie zamieścił pewnych ustaleń w uzasadnieniu decyzji, nie oznacza, że ich nie zbadał. Nie ma bowiem potrzeby przytaczać w decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkich przepisów mających zastosowanie w danej sprawie i odnosić ich z osobna do każdego z przewidywanych rozwiązań projektowych. W żadnym razie nie oznacza to, że organ I instancji zaniechał analizy zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi normami. Zdaniem Wojewody wymiary miejsc postojowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne, które mogą być zlokalizowane w bezpośrednim zbliżeniu budynku, odpowiadają wymogom określonym w przepisach techniczno-budowlanych.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię § 18 - 21 rozporządzenia, § 54 ust. 4 m.p.z.p. oraz art. 3 pkt 11 pr.b., a także naruszenie art. 5 ust. 1 i 9 pr.b., poprzez ich niezastosowanie. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jak i o zasądzenie kosztów postepowania. W obszernym uzasadnieniu przedstawiła argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli w niej podniesione. Trafnym co prawda okazał się zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jednak inne, niż przedstawione w skardze, były znamiona tego naruszenia. Wskazać przy tym przyjdzie, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem powołanego już art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Wyjaśnić wypadnie, że zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ odwoławczy doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (zob.: J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83). "Utrzymać w mocy decyzję" to znaczy utrzymać w mocy jej podstawowy, konieczny element, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 1827/20). Podkreśla się także zasadnie, że istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym.
Przypomnieć przyjdzie w tym miejscu, że decyzja organu I instancji została wydana w postępowaniu, którego przedmiotem było pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 pr.b. do wniosku o wydanie takiego pozwolenia należy załączyć m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany. Z kolei zgodnie z art. 34 ust. 4 pr.b., projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlegają zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że organ I instancji w swojej decyzji, udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę, zatwierdził jednocześnie projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany. Projekty te zostały przez organ opieczętowane, zaopatrzone w klauzulę o ich zatwierdzeniu i załączone do akt. Podkreślenia wymaga, że zatwierdzony projekt stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest pozwolenie na budowę. Stanowi element decyzji o pozwoleniu na budowę.
Powyższe oznacza, że w przypadku wniesienia przez stronę odwołania, w wyniku którego dojdzie do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.), w mocy pozostaje też projekt będący jej integralną częścią. Ewentualne zmiany w tym projekcie dokonane na etapie postępowania odwoławczego powodują zmianę decyzji organu I instancji i, o ile są prawnie dopuszczalne, winny skutkować wydaniem decyzji z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W niniejszej sprawie na etapie postępowania odwoławczego doszło właśnie do takiej zmiany. Organ odwoławczy pismem z dnia 20 lipca 2023 r., w związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem, powołując się na art. 136 § 1 k.p.a., stwierdził, że konieczne są wymienione w tym piśmie zmiany i uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy wyznaczył inwestorowi 30-dniowy termin na uzupełnienie braków. W odpowiedzi na powyższe, inwestor pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. poinformował organ odwoławczy o uzupełnieniu projektu. Wymienił też w jakim zakresie uzupełnienie to nastąpiło. Uzupełnienie projektu zagospodarowania terenu dotyczyć miało m.in. liczby miejsc parkingowych jakie inwestor ma zamiar wydzierżawić, tabeli przedstawiającej zgodność z § 126 m.p.z.p., sprostowania oznaczenia jednostek urbanistycznych, brakujących parametrów technicznych sieci i urządzeń uzbrojenia terenu oraz ukształtowania terenu i układu zieleni. Z kolei w projekcie architektoniczno-budowlanym, w części opisowej uzupełniono m.in. takie elementy jak liczbę lokali dostępnych dla osób niepełnosprawnych, oświetlenie dojść i dojazdów, utwardzenie dla pojemników, zapewnienie osobom niepełnosprawnym dostępu do miejsca gromadzenia odpadów. Zauważyć ponadto należy, że inwestor w tym piśmie odwołuje się do jednostek redakcyjnych projektu zagospodarowania terenu, które w tym projekcie w ogóle nie występują lub dotyczą innych zagadnień aniżeli tam wskazane (np. "pkt 4 ust. c", "pkt 6", "pkt 4 ust. e"). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że na próżno szukać w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych wymienionych braków i uzupełnień, co wyklucza możliwość dokonania ich kontroli na obecnym etapie postępowania. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli zaskarżonych aktów na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Tym niemniej, w świetle twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyjąć należy, że "braki" w dokumentacji projektowej objęte pismem Wojewody z dnia 20 lipca 2023 r., zostały uzupełnione. Z uwzględnieniem tak uzupełnionych "braków" organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję.
Powyższe musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jeżeli bowiem doszło do zmian w projekcie zagospodarowania terenu i w projekcie architektoniczno-budowlanym, to tym samym decyzja organu I instancji, a w szczególności zatwierdzony tą decyzją projekt, stały się nieaktualne. Taka sytuacja nie tylko narusza przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ale prowadzi też do możliwości wprowadzenia w błąd wszystkich uczestników obrotu prawnego, w tym strony postępowania i organy. Na skutek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, inwestor legitymuje się ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany bez uwzględnienia zmian poczynionych na etapie postępowania odwoławczego.
Zakładając, że dokonane na etapie postępowania odwoławczego uzupełnienia i zmiany projektowe były dopuszczalne i zgodne z prawem (czego wszak z naprowadzonych wyżej powodów nie sposób ocenić), to wówczas organ odwoławczy winien był wydać decyzję reformatoryjną (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), samemu zatwierdzając zmodyfikowany projekt.
Wskazane naruszenie prawa procesowego musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz opłata za czynności adwokackie obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).
Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z naprowadzonych wywodów.
Jakkolwiek Sąd nie miał sposobności przeprowadzenia merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, to rolą organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu odwołania będzie rzetelne pochylenie się nad kwestią związaną z zapewnieniem miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji. Nie ulega wątpliwości, że miejsca takie mogą być zlokalizowane poza działką inwestycyjną. Nie można jednak dokonywać oceny w zakresie spełnienia wymogów z § 18 rozporządzenia w oderwaniu od rzeczywistości. Proponowane przez inwestora miejsca postojowe muszą charakteryzować się przynajmniej tym, że ich realizacja jest realna i obiektywnie możliwa. Ich lokalizacja winna też być oceniona pod kątem racjonalności korzystania z nich przez przyszłych użytkowników.
Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl