II SA/Gl 282/23

II SA/Gl 282/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze skarg Wspólnoty [...] w G., Wspólnoty [...] w G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 31 października 2022 r. nr IFXIV.7840.9.63.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz każdej ze stron skarżących kwoty po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 17 czerwca 2021 r., Nr [...], działając m. in. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 35 ust. 1-3 i in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej: p.b.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku odmówił inwestorowi – G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Przebudowa, rozbudowa, zmiana sposobu użytkowania i rozbiórka istniejących budynków oraz budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zamkniętymi garażami, budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługową oraz wolnostojącego zamkniętego parkingu wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną, tj. drogą wewnętrzną, miejscami postojowymi, instalacjami zewnętrznej kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, elektroenergetycznej zasilającej i oświetleniowej, teletechnicznej, na działkach nr 1, 2, 3, 4 i 5, obręb [...] przy ul. [...] w G.".
W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że Inwestor nie przedłożył wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, w związku z inwestycją planowaną na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Projekt architektoniczno-budowlany uzupełniono o rozwiązania projektowe konstrukcji oporowych oraz podziemnego zbiornika i pompowni p.poż., jednakże zostały opracowane przez projektanta z uprawnieniami w specjalności architektonicznej, co narusza art. 15a ust. 2 p.b. Projekt zagospodarowania terenu uzupełniono o przekroje pionowe terenu. Poziom projektowanego terenu jest planowany ok. 2,5 m powyżej poziomu terenu na sąsiedniej działce, na której bezpośrednio w granicy położona jest oficyna budynku przy ul. [...]. Nie jest możliwe dokładne określenie wysokości nasypu, z uwagi na brak charakterystycznych wymiarów i rzędnych terenu na działce sąsiedniej. Jednocześnie nie przedłożono rozwiązań projektowych, mających na celu zabezpieczenie ściany budynku istniejącego, w związku z planowanym nadsypaniem gruntu. Inwestor nie przedłożył ekspertyzy technicznej stwierdzającej możliwość wykorzystania ścian pozostałych po rozbiórce na funkcję oporową, a projektant nie opracował stosownych rozwiązań projektowych. Ściany te, po wykonaniu rozbiórki pozostałych elementów konstrukcji budynków, mogą utracić swą stateczność i nie będą mogły stanowić samodzielnej konstrukcji, a tym bardziej nie będą mogły pełnić funkcji oporowej. Jednocześnie opracowanie projektowe zawiera istotne rozbieżności dotyczące zakresu ścian przeznaczonych do pozostawienia. Inne ściany przedstawiono do pozostawienia w projekcie rozbiórki, a inne w projekcie architektoniczno-budowlanym.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła przez pełnomocnika G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Zarzucono m. in., że organ I instancji, orzekając o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dokonał niewłaściwych ustaleń i ocen treści wniosku oraz złożonej wraz z nim dokumentacji projektowej, wskutek czego bezpodstawnie uznał, że projekt budowlany nie pozwala na stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie strony złożony projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, jak również z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto projekt budowlany jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane uzgodnienia i sprawdzenia, w tym w szczególności informacje dotyczące wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, sposobu zagospodarowania terenu, na którym inwestycja ma być realizowana oraz inwentaryzację zieleni. Uchybiono tym samym treści art. 35 ust. 1-4 p.b. W szczególności, świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 24 czerwca 2019 r. brak jest podstaw do ustalenia, że teren planowanej inwestycji rzeczywiście leży na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Zakres rysunków architektonicznych konstrukcji oporowych, jak również podziemnego zbiornika i pompowni pożarowej został opracowany zgodnie ze stadium, któremu ma służyć (pokazując geometrię, gabaryty, odległości itp.) i nie wykracza poza zakres uprawnień w specjalności architektonicznej, gdyż pokazuje zakresy architektury a nie aspekty konstrukcyjno- budowlane. Te będą przedmiotem opracowań fazy wykonawczej. Rozwiązania projektowe obejmują prace mające na celu zabezpieczenie ściany budynku przy ul. [...]. Projekt rozbiórki wskazuje ściany przeznaczone do pozostawienia.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia 31 października 2022 r., nr IFXIV.7840.9.63.2021, działając na mocy art. 138 §1 pkt 2 k.p.a.,
- uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 17 czerwca 2021 r.;
- orzekł na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 p.b. oraz na podstawie art. 104 k.p.a. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Inwestorowi – G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zamkniętymi garażami, budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługową oraz wolnostojącego zamkniętego parkingu wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną, tj. drogą wewnętrzną wraz z przebudową zjazdu z drogi publicznej, miejscami postojowymi, instalacją zewnętrzną kanalizacji deszczowej wraz z przyłączem, kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączem, wodociągowej wraz z przyłączem, elektroenergetycznej zasilającej i oświetleniowej, teletechnicznej wraz z przyłączem, a także prefabrykowanym zbiornikiem p. poż., konstrukcjami oporowymi oraz rozbiórki istniejących budynków na działkach nr 6, 1, 2, 2, 3, 4, 5 obręb [...] i [...] (obręb [...]), przy ul. [...] w G.". Jako kategorię obiektu budowlanego wskazano symbol XIII - pozostałe budynki mieszkalnie.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że w toku postępowania odwoławczego Inwestor przedłożył ostateczną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 czerwca 2022 r. o pozwoleniu wodnoprawnym dla projektowanej inwestycji, wypełniając tym samym nałożony obowiązek. Planowana inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie organu zawarte w projekcie rysunki konstrukcji oporowych oraz podziemnego zbiornika i pompowni pożarowej odpowiadają wymogom określnym w przepisach. Rozwiązania konstrukcyjno-budowlane jak zbrojenie, rodzaj betonu, czy też obliczenia statyczno-wytrzymałościowe będą przedmiotem projektu wykonawczego. Tym samym nie było podstaw do żądania przedłożenia projektu opracowanego przez projektanta legitymującego się uprawnieniami konstrukcyjno-budowlanymi. Za nieuzasadnione należy uznać stanowisko organu I instancji dotyczące nieujęcia w projekcie zabezpieczenia budynku przy ul. [...] wraz z oficyną, ponieważ projekt zawiera tu konkretne rozwiązania. Rzędne wysokościowe terenu na działce inwestycyjnej są zbliżone do rzędnych terenu na działce sąsiedniej, a więc nie ma potrzeby projektowania elementów oporowych czy innych, różnicujących wysokość. Zastrzeżenia organu I instancji w tym zakresie uważa się za niezrozumiałe. Inwestor przedłożył brakujący rysunek przekroju budynku garażu dwupoziomowego, wypełniając tym samym wymóg prawny. Wojewoda w pełni podzielił argumentację wniesionego odwołania, że dokonując samodzielnej oceny rozwiązań zawartych w projekcie rozbiórki, organ I instancji wkroczył w kompetencje uprawnionych projektantów, którzy za swoje działania ponoszą odpowiedzialność cywilną i zawodową. Projekt rozbiórki został opracowany przez osoby z wymaganymi uprawnieniami w sposób gwarantujący ich zgodność z przepisami i zasadami sztuki budowlanej. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla obszaru obejmującego rejon "Dzielnicy [...]", przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]), działki inwestycyjne położone są na terenach oznaczonych w tym planie symbolem 6UM – tereny usługowo-mieszkaniowe o wysokiej intensywności zabudowy. Inwestycja obejmuje z kolei m. in. budynek mieszkalny wielorodzinny z parkingami w podziemiu i w parterze (składający się z segmentów), budynek zamieszkania zbiorowego (hotel apartamentowy) z częścią parteru o charakterze usługowym oraz budynek parkingu wielopoziomowego. Sumarycznie zaprojektowano 199 mieszkań (budynek wielorodzinny), 40 pokoi (apartamentów) do czasowego zamieszkania (budynek hotelowy) oraz dwa lokale usługowe (wielofunkcyjne). Projektowana zabudowa jest zgodna z ustalonym dla terenu 6UM przeznaczeniem podstawowym i dopuszczalnym. Ponadto spełnia wymagania w zakresie kształtowania zabudowy i wskaźników zagospodarowania terenu. Przedmiotowe budynki zostały zaprojektowane z zachowaniem wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). Do wniosku Inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta G. o środowiskowych uwarunkowaniach.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez Wspólnotę A. oraz Wspólnotę B. W skargach o podobnej treści zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w stopniu rażącym – poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, jak również poprzez dopuszczenie się nadużycia prawa, polegającego na realizacji de facto nowej inwestycji na obszarze istniejącej zabudowy, w żadnej mierze nie noszącej cech jej przebudowy, rozbudowy, czy też zmiany sposobu użytkowania.
Na tej podstawie wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego – jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie, z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego w całości i zasądzenie na rzecz skarżących od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podano m. in., że projektowany obiekt budowlany – budynek mieszkalny wielorodzinny z budynkami dodatkowymi, jak i jego poszczególne części, nie gwarantuje poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, przejawiających się w szczególności w ochronie przed możliwymi uszkodzeniami budynków sąsiednich na etapie realizacji robót budowlanych, ograniczeniem dostępu naturalnego światła, nadmierną emisją hałasu generowanego przez użytkowników tak intensywnej zabudowy. Nadto zatwierdzony projekt budowlany wskazuje na możliwość dokonania nadużycia prawa i próby jego obejścia, bowiem dokładna analiza planowanej zabudowy wskazuje na zamiar inwestora wybudowania od podstaw faktycznie nowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią zamieszkania zbiorowego, częścią usługową, wolnostojącego zamkniętego parkingu wraz z infrastrukturą techniczną, a nie – jak to mylnie się wskazuje – przebudowy, rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków. Zdaniem skarżących oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie nie zostało w sposób wnikliwy przeanalizowane. Zachowanie minimalnej odległości nie eliminuje np. hałasu związanego z ruchem pojazdów w rejonie projektowanego parkingu, czy też hałasu wywoływanego w trakcie eksploatacji tak dużego, jak projektowany w tym miejscu, obiektu. Ze względu na już obecne spękania starych kamienic (słabe podłoże gruntowe, wysoki poziom wód gruntowych, kurzawki) dokumentacja nowej zabudowy powinna zawierać sposób zabezpieczenia obecnej zabudowy przed skutkami głębokich wykopów, dodatkowego silnego obciążenia gruntowego, udarowej realizacji fundamentowania/ew. palowania, zmiany warunków wodnych, wpływu ok. 1,5 m nasypu. Projektowana zabudowa jest zbyt wysoka, 2-3 krotnie przewyższająca istniejącą starą, ponad stuletnią zabudowę. W sposób nieakceptowalny pogorszy komfort świetlny, już w tej chwili zacienionym/niedoświetlonym lokalom.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Uczestniczka postępowania – Spółka A., w piśmie z dnia 29 listopada 2023 r. wniosła o oddalenie skarg w całości. Wskazano, że skargi nie są zasadne, a decyzja jest prawidłowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Wojewoda uznał, że zostały spełnione przesłanki wydania dla Inwestora decyzji pozytywnej. Nie odniósł się jednak do wszystkich wymaganych kwestii. Dopiero całościowa ich ocena pozwoliłaby orzec merytorycznie co do wniosku Inwestora.
Wojewoda zauważył, że zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. działki inwestycyjne położone są na terenach oznaczonych w planie symbolem 6UM – tereny usługowo-mieszkaniowe o wysokiej intensywności zabudowy.
W świetle § 12 ust. 1 i 2 m.p.z.p. wydziela się na rysunku planu liniami rozgraniczającymi tereny i oznacza symbolami 1UM - 7UM. Dla terenów oznaczonych symbolami 1UM - 7UM, ustala się:
1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa usługowo-mieszkaniowa o wysokiej intensywności zabudowy:
a) usług nieuciążliwych,
b) mieszkaniowa wielorodzinna,
c) zamieszkania zbiorowego, taka jak hotel, schronisko turystyczne, internat, dom studencki, dom rencistów;
2) przeznaczenie uzupełniające: a) garaże, b) sieci infrastruktury technicznej, c) miejsca do parkowania, drogi wewnętrzne, ciągi piesze, rowerowe, d) zieleń urządzona, e) terenowe urządzenia sportowe.
§12 ust. 2 pkt 1 lit. a) m.p.z.p. odysła zatem do przeznaczeni terenu, jakim są "usługi nieuciążliwe". Te zostały zdefiniowane w §3 pkt 10 m.p.z.p. Zgodnie z tym zapisem są to "(...) funkcje usługowe, które nie należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także z wyłączeniem obiektów handlu hurtowego, usług produkcyjnych, warsztatów, obiektów obsługi pojazdów (w tym stacji paliw) oraz funkcji usługowych wymagających otwartego składowania materiałów, baz transportowych, baz sprzętu budowlanego, o ile ustalenia planu dla poszczególnych terenów nie stanowią inaczej".
Jednocześnie zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 z późn. zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Z kolei w świetle §3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.; w brzmieniu w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego – Sąd orzeka bowiem mając na uwadze stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:
a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a;
Z dokumentacji akt sprawy, w tym z dokumentacji projektowej wynika, że w sprawie wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Podstawą był tu §3 ust. 1 pkt 56 archiwalnego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), o podobnej treści jak treść wyżej cytowana. W decyzji tej zostały określone istotne warunki realizacji przedsięwzięcia (zob. np. s. 12 i 13 "Projektu zagospodarowania terenu", tom I).
Przy tym w zakres inwestycji ma wchodzić m. in. obiekt o przeznaczeniu hotelowym. W świetle art. 36 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 1944 – dalej: u.u.h.) hotele to obiekty posiadające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów. Niewątpliwie jedną z takich usług towarzyszących jest usługa udostępnienia (najmu) miejsc postojowych dla pojazdów klientów hotelu.
Jednocześnie zgodnie z projektem budowlanym (np. tom I, "Projekt zagospodarowania terenu", s. 18) realizowany ma być m. in. "budynek zamkniętego parkingu wielopoziomowego", które to pojęcie nie jest tożsame z występującymi w §12 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. pojęciami "garaży", bądź "miejsc do parkowania" (te ostatnie mogą być usadowione nawet na wolnej przestrzeni". "Budynek zamkniętego parkingu wielopoziomowego" (Wojewoda pisze o "budynku parkingu wielopoziomowego" – s. 12 decyzji) to także dodatkowa (towarzysząca) infrastruktura i urządzenia z nią związane.
Zatem Wojewoda powinien był ocenić spełnienie przesłanek zgodności inwestycji z m.p.z.p. kontekście całości tego aktu prawa miejscowego, łącznie z § 3 pkt 10, zawierającym definicję "usługi nieuciążliwej", mając na uwadze zakaz umiejscawiania funkcji, które należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Dodatkowo, w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 u.u.h. usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają m. in. wymagania sanitarne.
W tym kontekście art. 3 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 338 z późn. zm.) stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności m. in. uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. "Budowa" musi być jednocześnie rozumiana szeroko jako "(...) wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego" (art. 3 pkt 6 p.b.).
W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in. dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. To oznacza również, że należy zweryfikować poprawność projektu w tym kontekście, czemu należy dać wyraz w decyzji.
Do powyższych zagadnień Wojewoda również nie odniósł się i wymogów prawnych nie uwzględnił, zatem jego decyzja nie może na tym etapie sprawy zostać zaakceptowana. Są to wszystko okoliczności istotne z punktu widzenia odpowiedniego zabezpieczenia wymogów ochrony środowiska oraz interesów osób trzecich, w tym bezpieczeństwa osób, o czym mowa w skargach (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.).
Organ odwoławczy ograniczył się do prostego stwierdzenia o zgodności projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Brak jest jednak w tym zakresie konkretnych rozważań i odniesienia się do szczegółowej dokumentacji oraz analiz w tym przedmiocie (zob. gł. s. 13 decyzji Wojewody).
Dziwić może również sposób procedowania przez Wojewodę, do którego akta sprawy wraz z odwołaniem wpłynęły w dniu 13 lipca 2021 r. Potwierdza to pieczęć na piśmie przekazującym dokumenty przez Prezydenta Miasta G. Wojewoda zwlekał z wydaniem decyzji ponad rok, w oczekiwaniu na uzupełnienie przez Inwestora brakującej dokumentacji w postaci pozwolenia wodnoprawnego, o czym wprost pisał w uzasadnieniu swej decyzji (s. 7). Zostało ono wydane w dniu 10 czerwca 2022 r., a z jego treści wynika, że konieczne było jego uzyskanie (decyzja organu wodnego ma charakter merytoryczny, pozytywny dla Inwestora). Świadczyć to może o faworyzowaniu Inwestora z naruszeniem zasady równości procesowej. Pozostali uczestnicy musieli bowiem oczekiwać długotrwale na rozstrzygnięcie. Bez brakującego dokumentu decyzja Wojewody byłaby zapewne inna. O tym, że pozwolenie wodnoprawne było wymagane pisał już wiele miesięcy wcześniej organ I instancji, o czym Inwestor wiedział. Wojewoda nie działał zatem warunkach art. 79a §1 i 2 k.p.a.
Obowiązek działania sprawnie jest elementem prawa do tzw. dobrej administracji, która jest zasadą prawa unijnego. W ustawodawstwie polskim znajduje ona odzwierciedlenie m. in. w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis ten wprowadza także szczegółowe regulacje dotyczące terminów załatwiania spraw (art. 35 § 3 – 5 k.p.a.).
Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu. Zalecenia wynikają z powyższych ustaleń. Sprawę należy rozstrzygnąć z zachowaniem rozsądnego, odpowiadającego prawu, terminu.
W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpisy od skarg (po 500 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a.